19

พร้อมความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัว น่าจะลองแวะไปพบหน้าบุณย์นราสักครั้ง ลองดูท่าทีของเธอ หากเล่นด้วยเขาก็จะเอา ใครว่าเขากินของเหลือของมัน เขาก็ยอม เพื่อจะได้ลดทอนอาการกระหายอยากข้างในนี้ ให้มันมอดดับลงไป จะได้เลิกทุรนทุรายเสียที

               

                คุณย่าศรีพรรณรายมองตามรถรูปทรงแปลกตาที่ปีหนึ่งจะแวะมาหาท่านสักที หากไม่ถูกพวกพี่ชายลากตัวมา พ่อคนนี้ก็มักจะหาทางหลบเลี่ยงไม่มาพบหน้าย่าง่าย ๆ นี่คงเพราะยื่นคำขาดเรื่องแต่งงานฝากคนของตัวไป เลยได้เห็นหน้าเห็นหัวกันในวันนี้

                ร่างสูงใหญ่ของหลานชายคนสุดท้องลงรถแล้ว เดินตรงมาทางเรือนริมน้ำ คนเป็นย่ามองหลานชายด้วยสายตาสำรวจพินิจ

นักรบเป็นหลานที่ทำท่านหนักใจที่สุดในบรรดาหลานทั้งหมด

ไม่ใช่เพราะนิสัยไม่ช่างพูด ชอบเก็บงำความรู้สึกเท่านั้น แต่นักรบยังหมั่นก่อแต่เรื่อง สร้างแต่ปัญหามาตลอดตั้งแต่เล็กมาเลย จึงทำให้คุณย่าศรีพรรณรายคลายห่วงไม่ได้เสียที แล้วบ่นให้ตั้งแต่อีกฝ่ายยังก้าวมาไม่ถึงตัว

“ไม่ให้คนไปตาม ย่าก็คงไม่ได้เจอหน้าเราเลยใช่ไหมตารบ”

“ครับ” คนพูดน้อยรับคำสั้น ๆ อย่างที่คนเป็นย่าไม่รู้ว่าเจ้าตัวแกล้งหรือจงใจตอบรับออกมาแบบนั้น ทำเอาคุณย่าศรีพรรณรายเคืองขุ่นขึ้นทันที

ยกมือไหว้ท่านอย่างที่ถูกฝึกมาอย่างดี แล้วเข้าไปนั่งลงใกล้ ๆ

คนเป็นย่ามองหลานชายคนเล็กที่สูงใหญ่กว่าพี่ ๆ เสียอีก นิ่งไปครู่ค่อยออกปากถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลงระดับหนึ่ง คิดว่าวันนี้คงต้องคุยกันยาวหน่อย มีเรื่องให้สะสางกันหลายคดี

“ไปก่อเรื่องอะไรเอาไว้อีกล่ะพ่อคุณ”

คำถามแบบนี้นักรบได้ยินมาตั้งแต่เข้าวัยรุ่น เรื่องที่เขาก่อไว้มันเยอะเสียจนจำไม่หวาดไม่ไหว ส่วนใหญ่เป็นเรื่องตีรันฟันแทงกับคนที่ไม่ถูกชะตากัน รองลงมาก็คงเรื่องคบค้ากับคนที่คุณย่าเห็นว่าเป็นนักเลงหัวไม้ อันธพาล ไม่มีสกุลรุนชาติ ไม่เป็นโล้เป็นพาย แล้วเรื่องที่เขาควงผู้หญิงบ่อยเกินไป แล้วผู้หญิงเหล่านั้นไร้ความเป็นกุลสตรี สวยแต่รูปจูบไม่หอม แล้วก็บลา บลา บลา นักรบเบือนหน้าไปมองทางอื่นอย่างเซ็ง ๆ เพราะมันเยอะจนขี้เกียจนึก

แต่มาวันนี้เรื่องที่ย่าอยากคุยคงมีแค่เรื่องที่เขาเพิ่งทำลงไปไม่นานนี้เองกระมัง คนถูกถามไม่ตอบ แต่เลือกจะถามคนเป็นย่ากลับ “แสดงว่าขุนพลยังไม่รายงานคุณย่า แบบนี้ไม่น่าจ้างไว้แล้วนะครับ บกพร่องได้ยังไง มีอะไรต้องรายงานคุณย่าทุกเรื่องสิ”

ท่านเรียกหลานเสียงแข็งทันที “ตารบ!”

เข้าใจความหมายดี ว่าอีกฝ่ายต้องการให้ปลดขุนพลออก เพราะลูกน้องรอบตัวนักรบ ไม่มีใครกล้าก้าวก่ายเรื่องของนักรบได้เท่ากับขุนพล เลยหาเรื่องให้เอาออกไปไกล ๆ จากตัวเสมอเมื่อมีโอกาส

นักรบไม่ใช่พวกที่ชอบโวยวายเสียงดัง เห็นอย่างนี้เถอะ เจ้าคิดเจ้าแค้น และเจ้าแผนการกว่าพวกพี่ชายของเขาเสียอีก คนเป็นย่ามองแล้วก็ได้แต่หนักใจ เพราะหลานชายคนอื่นไม่มีใครอารมณ์ร้อนได้เท่าคนน้องตรงหน้าท่านนี่เลย ก่อเรื่องแต่ละที มีแต่เรื่องใหญ่ และต้องใช้กฎหมายเข้าช่วย ไม่อย่างนั้นท่านจะให้อดีตทนายอย่างขุนพลประกบตลอดทำไมกัน

 “ย่าขอแล้วไม่ใช่หรือว่าให้เลิกแล้วต่อกันไป แบบนี้เมื่อไรมันจะสะสางปัญหากันได้”

นักรบรับคำสั้น ๆ แค่ “ครับ”

“อย่าทำอะไรให้มากเกินพอดีนัก นึกถึงชื่อเสียงวงศ์ตระกูลตัวเองด้วย คบเพื่อนคบฝูงต้องรู้จักเลือกคบ พวกไอ้มืด ไอ้ฝรั่ง ไอ้พวกกุ๊ย ขี้ยา มาเฟีย ย่าขอร้องละ อย่าไปผูกมิตรกับมันได้ไหม”

นักรบฟังแล้วเมินหน้าหนีไป ไม่ตอบรับคำใด

ทุกเรื่องที่ท่านบ่น เขาก็จะแหกมันทุกเรื่องเหมือนกัน คุณย่าศรีพรรณรายบ่นเขามาตลอด ไม่เบื่อพูดบ้างหรือ เขายังเบื่อจะฟังเลย

คนเป็นย่าบ่นอีกหลายคำ ค่อยเอ่ยปากคุยเรื่องสำคัญที่ท่านหาจังหวะมาหลายครั้งแล้ว “คุณย่าอมรา ย่าของหนูริสา เขาเปรยเรื่องแต่งงานมาแล้วนะ ย่าว่าเราก็น่าจะแต่งให้เป็นเรื่องเป็นราวไปเสียก็น่าจะดี”

นักรบถามกลับยิ้ม ๆ “ริสาอยากแต่งหรือคุณย่าอยากให้แต่งกันแน่ครับ”

คุณย่าศรีพรรณรายค้อนหลานชายวงใหญ่ แล้วโน้มน้าวต่อ “พร้อมแต่ง ย่าก็จะได้เข้าไปคุยกับคุณอมราให้เรียบร้อยกันไป ทุกวันนี้เจอหน้าเขาก็มองได้ไม่เต็มตา หลานชายเราควงหลานสาวเขาเที่ยวเตร่ไปทั่วแบบนี้ ยังไม่เข้าไปคุย ไปพูดเรื่องแต่งงานกันอีก”

“ผมไม่ได้ไปรับเขาออกมานี่ครับ ริสาตามผมออกมาเอง”

“อย่างนั้นก็เถอะ” คุณย่าศรีพรรณรายมองแล้วก็ออกอาการเคืองยิ่งกว่าเดิม “คิดหรือว่าย่าไม่รู้ ว่าเราสองคนไปถึงไหนต่อไหนแล้ว เกิดปุบปับรับโชคใหญ่ขึ้นมา ผู้หญิงเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน แต่งเสียเลยให้มันถูกต้องจะเป็นไรไปล่ะพ่อคุณ”

นักรบนั่งเงียบไม่ตอบรับ คุณย่าศรีพรรณรายทราบดีว่าท่าทีแบบนี้ของหลานชายก็คือการปฏิเสธนั่นเอง

                และท่านก็ไม่อยากบังคับอีกฝ่ายมากจนเกินไป

                นึกสงสารที่ไม่ได้เลี้ยงหลานมาอย่างที่ดีพอ ตอนที่พ่อแม่ของสี่หนุ่มเสียชีวิต นักรบยังไม่เต็มสามเดือนดีด้วยซ้ำไป ช่วงนั้นท่านเองก็เสียใจ วุ่นวายอยู่กับงานศพของลูกชายลูกสะใภ้ จึงให้คนสนิทดูแลหลานชายตัวเล็กไปพลาง ๆ ก่อน

                เสร็จจากงานศพ ท่านเลยให้คนสนิทที่ว่าเลี้ยงดูนักรบต่อไป สมัยนั้น ท่านยอมรับว่าละเลยหลานชายคนนี้ไปมาก

                อีกทั้งพี่เลี้ยงของนักรบรายนั้นคงถือว่าตัวเป็นคนสนิทของท่าน ต่อหน้านายทำตัวดี พูดจาดี ลับหลังชอบใช้วาจาด่าทอคนอื่นแรง ๆ แล้วยังมีเรื่องทะเลาะตบตีกับคนในบ้านทั่วไปหมด ข่มขู่คนอื่น ถือว่าตัวเลี้ยงหลานเจ้านาย

คนของท่าน ท่านก็เห็นว่าเลี้ยงดูกันมานาน ผูกพันกันไม่น้อย แต่พอได้เห็นคาตาตัวเองพร้อมกับคนงานอื่นในบ้าน สุดท้ายท่านก็ได้แต่จำใจ ให้แม่คนนั้นย้ายออกจากบ้านไป เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ทางนั้นได้แต่งงาน จะขอออกไปอยู่ ไปใช้ชีวิตข้างนอกกับลูกคนงานด้วยกันพอดี ท่านจึงจัดงานแต่งให้ แล้วยังให้เงินไปตั้งตัว กระนั้นก็ช่วยเหลือมาตลอดจนถึงวันนี้ คงเพราะผูกพันกันมานาน ท่านจึงยังเอ็นดูอยู่

หลังจากนั้น นักรบไม่เคยได้อยู่กับพี่เลี้ยงคนใดนานเกินหนึ่งปี

คุณย่าศรีพรรณรายจะหมุนเวียนเปลี่ยนคนเลี้ยงไปเรื่อย จนหลานชายของท่านไม่รู้สึกผูกพันกับใครเลยสักคน บอกกล่าวว่าสอนก็ทำได้ไม่ดีนัก เพราะนักรบไม่เคยเถียง แต่ที่ทำมาตลอดคือใช้ความเงียบในการต่อต้านทุกครั้ง

                เมื่อนักรบย่างเข้าวัยรุ่น ก็พบว่ามีปัญหาเรื่องการใช้ความรุนแรงหนักกว่าพี่ชายทั้งสามคน ย้ายโรงเรียนบ่อย ๆ สุดท้ายท่านก็ส่งนักรบไปเรียนต่อยังต่างประเทศ ยังไม่พ้นไปคบค้ากับพวกไอ้มืดบ้าง พวกแก๊งมาเฟียจากประเทศเพื่อนบ้านของเราที่ไปกร่างในแถบนั้นบ้าง

หากท่านใส่ใจหลานมากกว่านี้ คงไม่ต้องมานั่งกุมขมับ ปวดหัวอยู่อย่างนี้เป็นแน่

                เหลือบตามองแผลเป็นที่เห็นอยู่ชัด ๆ หลายแห่งตรงลำคอ ปลายคาง ตรงกลางศีรษะนั่นมองไม่เห็นรอยแล้ว ก็จำได้ว่านั่นเป็นแผลแรกที่ไปมีเรื่องมีราวกับเขามา แตกยับ เย็บหลายเข็ม แต่ก็ไม่เคยเห็นน้ำตาของหลานชายเลยแม้แต่หยดเดียว มีแต่แววตากร้าว ๆ จะเอาเรื่องตอนที่โกรธจัดเพียงเท่านั้น

                หญิงสูงวัยถอนหายใจเฮือก ปัดเรื่องพวกนั้นทิ้ง วกเข้าเรื่องที่อยากสนทนาต่ออีกครั้ง

                “พร้อมเมื่อไรก็มาบอกย่า เรากับหนูริสารักกัน ชอบพอกันเอง ย่าไม่ได้ไปบังคับอะไรด้วยเลย ไปไหนไปกัน พากันกลับค่ำ ๆ มืด ๆ ผู้หญิงเขาเสียหายเอา จะไม่แต่งกับเขา ก็ไม่ต้องไปทำแบบนั้น ให้เขาไปมีคนอื่นเถอะ ให้เขาได้เจอคนที่จริงจังกว่าเราไม่ดีหรือตารบ”

                นักรบตอบกลับว่า

“ตอนนี้ไม่เคยได้ไปไหนมาไหนด้วยกันเลยนะครับ”

                “พูดเห็นแก่ตัวนี่” คุณย่าศรีพรรณรายแว้ดกลับทันควัน ตาเบิกโตอย่างที่ดูรู้ว่ากำลังอารมณ์ขึ้น

นักรบเลยนั่งนิ่ง ไม่พูดอะไรต่อจากนั้น

ไอ้เรื่องจะให้เขาปล่อยนริสราไปคบหาคนอื่น ใช่ว่าเขาไม่เคยพูด แต่เป็นตัวหญิงสาวเองที่ไม่ยอมไป

คุณย่าศรีพรรณรายจ้องตาหลานชายคนเล็ก บอกด้วยน้ำเสียงโอนอ่อนลง นักรบละสายตาจากย่า มองทางอื่นออกอาการเซ็งเล็กน้อย ย่ามามุกนี้อีกแล้ว พอไม้แข็งใช้ไม่ได้ ก็เริ่มดัดไม้อ่อนมาใช้กับเขา

“เรากับหนูริสารักกันชอบพอกันทำไมไม่ตกลงปลงใจแต่งกันเสียทีเล่า ผู้หญิงแต่ละคนของเรา ย่าบอกตามตรงนะว่าไม่มีใครเหมาะกับเราเท่าหนูริสาอีกแล้ว หนูริสาอ่อนหวาน สุภาพก็จริง แต่ก็ทันเหลี่ยมเรา ผู้หญิงแบบนี้แหละที่เอาคนอย่างเราอยู่”