7

          ชายคนนั้นกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ถอนใจอย่างเอือม ๆ ที่ไม่รู้ว่าเอือมใคร ถามเสียงอ่อนโยน “นี่เราเพิ่งตื่นใช่ไหม ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนไป จะกลับบ้านทั้งสภาพนี้น่ะหรือ”

          บุณย์นราใจชื้นขึ้นอีกนิดเมื่อได้ยินเขาพูดคำว่าบ้าน ท่าทางชายคนนี้ก็ดูไม่ค่อยจะดุ เขาคงจะพาเธอกลับบ้านจริง ๆ ยิ้มทั้งน้ำตา ถามกำชับ “คุณสัญญาแล้วนะคะว่าจะส่งฉันกลับบ้านหลังจากฉันอาบน้ำแล้ว”

          อีกฝ่ายพยักหน้าคล้ายไม่ได้สนใจในสิ่งที่หญิงสาวเอ่ยทวง ชี้มือไปยังอีกห้องแล้วว่า “ห้องนั้นก็ใช้ได้ เดินเข้าเดินออกห้องนายเดี๋ยวได้ตื่นกันพอดี ระวังจะไม่ได้อาบน้ำ”

          ใบหน้าของเธอออกร้อนวาบขึ้นราวกับเอาไฟมาอัง เมื่อได้ยินประโยคกำกวมหมิ่นเหม่ในตอนท้าย

          จ้างให้ เธอก็ไม่มีทางกลับเข้าไปในห้องนั้นอีก

แล้วทบทวนไล่เรียงสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่ พบว่า ที่แท้ชายคนข่มเหงเธอทั้งคืน ก็เป็นเจ้านายของเขา หวังว่าเธอคงไม่ใช่ของตกทอดจากนายสู่ลูกน้องหรอกนะ 

คิดได้อย่างนั้น บุณย์นรายืนกุมเสื้อที่ใส่คลุมไว้จนแน่น ก้มหน้านิ่งไม่ยอมขยับเข้าไปในห้องที่อีกฝ่ายชี้ รู้สึกไม่ไว้ใจอีกฝ่ายขึ้นมาวูบหนึ่ง ชายคนนั้นมองสำรวจอึดใจแล้วว่า

          “ที่นี่ไม่มีเสื้อผ้าผู้หญิงให้เปลี่ยน ยังไงเราใส่ชุดนี้ทับไว้ก่อนก็แล้วกัน”

ว่าจบ ชายคนนั้นเดินนำไปเปิดประตูห้องให้

บุณย์นรามองตามแล้วก็อดกลัวไม่ได้ เขาหวังดีกับเธอแน่หรือ ไม่ใช่จะย่ำยีเธอแบบนายของเขาหรอกนะ แล้วก็เหมือนอีกฝ่ายจะได้ยินความคิดของเธอ บอกต่อเมื่อเห็นเธอยังนิ่งไม่ยอมขยับตัวไปไหน

          “ไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาให้สบายตัวสบายใจก่อน ค่อยออกมาคุยกัน ที่นี่เจ้านายไม่นิยมใช้ของรวมกับลูกน้อง อีกอย่างพี่ก็มีเมียแล้ว เมียพี่ดุมากด้วย เกิดมันรู้ว่าพี่ไปแอบนอนกับใคร มันได้เอามีดมาเฉือนของพี่ทิ้งแน่ ๆ”

          หากเป็นสถานการณ์ปกติเธอคงหัวเราะออก แต่กระนั้นบุณย์นราก็ยังอุตส่าห์ฝืนยิ้ม แล้วสาวเท้าเดินเข้าไปด้านใน ตามที่อีกฝ่ายเปิดประตูค้างไว้ให้ ใช้เวลาในการอาบน้ำอย่างรวดเร็ว ตั้งใจว่าจัดการตัวเองเสร็จไวแค่ไหน ก็จะได้กลับบ้านไวเท่านั้น ส่วนเรื่องเลวร้ายที่ได้พบเจอมา ขอให้มันจบสิ้นไป หรือหากมีใครพอจะยื่นมือช่วยเหลือเธอได้ เธอจะให้ช่วยเอาผิดกับพวกนอกกฎหมายพวกนี้ อย่างน้อยก็ต้องเอาเข้าคุกให้หมดทุกคน

4

บุณย์นราอาบน้ำจนสดชื่นขึ้นแล้ว สวมชุดเดิมเดินออกจากห้อง นึกดีใจว่าจะได้กลับบ้าน ตอนนั้นเองที่ได้กลิ่นหอมของอาหารลอยมาจนถึงหน้าประตู เดินตามกลิ่นไปเรื่อย ๆ ท้องก็เริ่มร้องประท้วงขึ้น จนหยุดที่หน้าโต๊ะกลางห้อง ถึงได้แว่วเสียงทุ้มดุเอ่ยถาม

          “ไปทำอะไรในห้องนั้น” 

          บุณย์นราหันขวับไปมอง ก็เห็นว่าชายคนนั้นตื่นนอนแล้ว เขาอยู่ในชุดสบาย ๆ ด้านหลังเยื้องไปนั่นเป็นชายร่างสูงใหญ่เทียมกันคนที่ไล่ให้เธอไปอาบน้ำ หญิงสาวมองข้ามไหล่อีกคน สบตาถามกับอีกคนทำนองว่าไหนจะพาเธอกลับบ้าน แล้วก็ได้คำชวนมาแทนคำตอบ

          “มากินข้าวก่อน”

          บุณย์นราไม่ยอมขยับ เธอมองจ้องคนที่ไล่ให้เธอไปอาบน้ำ ก่อนเอ่ยปากทวง “แล้วจะได้กลับบ้านตอนไหนคะ”

          “อยู่ที่นี่ไปก่อน ถึงเวลากลับบ้านได้ จะให้คนไปส่ง”

          บุณย์นรายืนกัดปากแน่น อิสรภาพของเธอขึ้นกับคนพวกนี้ตอนไหนกัน แล้วถึงเอ่ยเสียงห้วนกลับไปบ้าง

          “ฉันจะแจ้งความจับพวกนายให้หมดทุกคนเลย”

           “เสียเวลาเปล่า ๆ นะพี่ว่า” ชายคนที่ท่าทีสุขุมกว่าเอ่ยขึ้น ก่อนจะขยับไปยืนที่ด้านหลังของผู้เป็นนายตนเอง ว่าต่อจากนั้น คล้ายกำลังว่าความให้นายคนโฉดอยู่ “เรื่องที่เราแต่งงานกับนายกฤตยชญ์ปิดเสียเงียบ จัดงานก็เหมือนจัดเลี้ยงกินเหล้าให้พรรคพวก ไม่มีใครดูออกหรอกว่าจัดงานแต่ง พ่อแม่เราเองก็ไม่ได้เอ่ยปากชวนใครมาร่วมงานด้วยเลยนี่ เหมือนงุบงิบทำกันเงียบ ๆ แถมทะเบียนสมรสก็ไม่มี รับรองได้ว่าป่านนี้คงมีคนปล่อยข่าวออกไปแล้วละ ว่าเราน่ะเคยมีผัวมาก่อนหน้าจะแต่งงานกับนายกฤตยชญ์ แล้วพอเห็นว่านายกฤตยชญ์มีเงิน ก็เลยบอกเลิกผัวเก่า หันไปเอาผัวใหม่ที่รวยกว่า”

          บุณย์นราตาเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อได้ยิน คนพวกนี้ไปเอาเรื่องปั้นแต่งบ้าบอนี่มาจากไหนกัน เธอไม่เคยคบหาใครมาก่อนจะแต่งงานกับกฤตยชญ์ แล้วคนพวกนี้รู้ได้อย่างไรว่าเธอไม่ได้จดทะเบียนสมรสกับกฤตยชญ์

          หญิงสาวเม้มปากแน่น โต้กลับ “พูดเรื่องอะไร มันไม่ใช่ความจริงเสียหน่อย พ่อกับแม่เป็นพยานได้ว่าฉันไม่เคยคบหาใครเลยก่อนจะแต่งงานกับพี่ฟาส”

          คราวนี้กลายเป็นนายคนโฉดบ้างที่เอ่ยต่อด้วยสีหน้าแววตาเรียบเฉยเกือบไร้อารมณ์ “แล้วถ้าพ่อแม่ถูกฆ่าตาย” จบประโยคเขาหันไปสบตากับชายที่ยืนด้านหลังคล้ายกับจะปรึกษากันมากกว่าคุยกับเธอ มุมปากกดลงเล็กน้อยคล้ายกำลังหยัน

          “ใครเป็นพยานให้เราได้อีก นอกจากพ่อกับแม่แล้วก็พี่ชายพี่สาวของเรา ว่าเราน่ะไม่เคยคบหาใครเลยก่อนแต่งงานกับนายกฤตยชญ์”

บุณย์นราได้ยินแบบนั้นก็ขนลุกขนชันขึ้น คนพวกนี้รู้เรื่องของเธอไม่พอ ยังใจคอโหดเหี้ยมมาก ๆ อีกด้วย พูดเรื่องฆ่าคนได้สบายปากแบบนี้ไม่ใช่คนดีแน่ หญิงสาวตกใจจนพูดไม่ออก 

“นี่... นี่คงไม่คิดจะฆ่าพ่อแม่กับพี่ ๆ ของฉันหรอกใช่ไหม”

           เธอรู้สึกกลัวขึ้นมาอีกครั้ง นอกจากจะเข้าไปฉุดเธอออกมาจากห้องหอแล้ว คนในบ้านของเธอก็กำลังตกอยู่ในอันตรายอีกอย่างนั้นหรือ นี่มันเรื่องบ้าอะไร แล้วถึงได้ยินเสียงจากชายคนเดิมว่าตามมาอีก

          “พี่แค่ถามเราเท่านั้น ว่ามีใครยืนยันได้อีก เรื่องที่เราไม่ได้คบหาใครก่อนหน้าจะไปแต่งงานกับนายกฤตยชญ์น่ะ ถ้าไม่มีใครยืนยันได้ พี่ว่าเราเอาไปแจ้งความก็คงฟังยากหน่อย เพราะตำรวจเขาอาจตีความไปว่าเรื่องที่เราถูกฉุดเมื่อคืนนั่นอาจเป็นฝีมือของแฟนเก่าเรา”

          ได้ยินเขาถามแบบนั้น ก็หลุบตามองไปทางอื่น เสียงแผ่ว

“ไม่มีใครยืนยันได้หรอก จะมี ก็คงมีแค่พี่ฟาส ที่น่าจะยืนยันได้ พี่ฟาสรู้ว่าฉันไม่เคยมีแฟนมาก่อน และเขาไม่มีทางเชื่อข่าวลือพวกนั้น ฉันมั่นใจ”

          พอเธอเอ่ยจบ แก้วกระทบพื้นดังก้องขึ้น พร้อมเสียงกล่าวคล้ายกับเยาะ “พร่ำเพ้ออะไรวะ” พูดออกมาแค่นั้นแล้วลุกพรวดขึ้น หันไปสั่งเสียงห้วน “หาเสื้อผ้าให้ยัยนี่ด้วยพี่ขุน” 

          “ครับ”

          สิ้นคำสั่ง ชายคนนั้นเดินหายลับไปทางห้องของเขา บุณย์นรามองตามหลังเขาไปด้วยสายตามีโมโหอย่างที่สุดแต่ก็ทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้

                เมื่อครู่นี้เขาว่าเธอพร่ำเพ้ออย่างนั้นหรือ

                ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยได้ยินใครว่าให้แบบนี้มาก่อนเลย และเธอก็ห่างไกลจากคำว่า ‘พร่ำเพ้อ’ ออกจะตายไป คิดแล้วให้เจ็บใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

แล้วนี่มันเรื่องอะไรกัน

พวกเขามีปัญหากัน เขม่นกันเอง แล้วลากเธอเข้ามายุ่งเกี่ยวด้วยทำไม ตอนที่คิดขุ่นข้องในใจอยู่นั่นเอง หูได้ยินเสียงแทรกเข้ามา จากคนที่ยืนคอยอยู่

                “พี่ชื่อขุนพลนะ เรียกพี่ว่าพี่ขุนเฉย ๆ ได้เลยพี่ไม่ถือสา ส่วนเจ้านายของพี่ชื่อคุณรบ เราล่ะชื่ออะไร”

                นิ่งไปครู่ใหญ่ กลับไปคิดวุ่นวายในหัวต่อ ว่าจะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร ป่านนี้แล้วมีใครไปแจ้งความเอาผิดคนพวกนี้หรือยัง คิดมาถึงตรงนี้ก็รู้สึกท้อแท้ขึ้นในใจ ขนาดกฤตยชญ์มีอิทธิพลขนาดนั้นเขายังช่วยเหลืออะไรเธอไม่ได้เลย แล้วครอบครัวของเธอจะเอาเรื่องเอาราวกับคนพวกนี้ได้อย่างไร ถอนหายใจอีกครั้ง เลื่อนสายตาขึ้นไปสบกับชายคนถาม แล้วก็ค่อยบอกชื่อตัวเองออกไปสั้น ๆ ว่า

“บุณค่ะ”

เงียบไปเดี๋ยวเดียว ไม่อยากจดจำคนพวกนี้นัก ออกปากทวงเขาอีกที “ไหนพี่ว่าจะพาบุณกลับบ้าน”