6

หญิงสาวเหลียวหาของ ใจอยากเอามาทุ่มทำร้ายคนใจหยาบคนนี้ แต่พอนึกถึงความปลอดภัยหลังจากนั้น ก็หยุดความคิดที่จะเอาของมาทำร้ายอีกฝ่ายทิ้งไป บอกตัวเองว่าแทนที่จะเสียเวลาทำร้ายไอ้ชั่วคนนี้ เธอควรหาทางหนีไปจากที่นี่ น่าจะดีกว่า 

                คิดได้อย่างนั้นแล้ว บุณย์นราก็ค่อยขยับตัวออกจากที่นอน แต่แล้วกลับถูกท่อนแขนขนาดใหญ่ ที่เต็มไปด้วยลวดลายสักทั้งแขนดูน่าเกรงขาม พาดลงมาที่เนินอกของเธอ เม้มปากตัวเองแน่นปิดกั้นเสียงร้องตกใจเอาไว้ แล้วนอนนิ่ง ไม่ขยับตัวให้อีกฝ่ายตื่นขึ้นมาย่ำยีเธอได้อีก

จนได้ยินเสียงลมหายใจของเขาผ่อนยาวอย่างสม่ำเสมอ ก็ค่อยยกนิ้วดันแขนของเขาออกช้า ๆ จนสำเร็จ ค่อยพลิกตะแคงตัวลงจากเตียง ยืนบนพื้นด้วยลมหายใจหอบเหนื่อยเล็กน้อยเพราะลุ้นว่าอีกฝ่ายจะตื่นมาเจอเธอหรือไม่

เห็นว่าอีกฝ่ายยังคงหลับสนิท เลยเขย่งเท้ารีบจ้ำอ้าวออกจากประตู ชนิดที่เรียกว่าทั้งเงียบและไวที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้ จนพ้นประตูห้องนอนห้องนั้นแล้ว ก็ลุ้นต่ออีกว่า ด้านนอกจะมีคนเฝ้าอยู่ไหม

ไม่มีใครเลย

บุณย์นราถอนหายใจเบา ๆ  หมุนหน้ามองไปรอบ ๆ ว่าถูกพาเข้ามาจากทางไหน ทางเดินทอดยาวตรงหน้านั่นไง แล้วเลยเดินตามทางยาวนั่นไป จนได้ครึ่งทางก็ชะงักกึก ถอยหลัง หันกลับมามองเงาตัวเองที่สะท้อนในกระจกระหว่างทางเดินตรงนั้น

ชุดเจ้าสาวยังอยู่บนเรือนร่างของเธอครบทั้งชุดเพียงแต่มันขาดวิ่นจนเหมือนไปฟัดกับสุนัขมา ยืนกัดปากมองอย่างใช้ความคิดว่าเธอจะออกไปทั้งแบบนี้เลยไหม ช่างใจประเดี๋ยวเดียววิ่งเขย่งเท้ากลับไปยังทางเดิม จนถึงห้องนอนห้องที่พรากพรหมจรรย์ของเธอไป ค่อยแย้มหน้าดู เห็นว่าเขายังคงหลับอยู่ ก็พ่นลมหายใจเบา ๆ เข้าไปเอาเสื้อบนพื้นมาสวมทับอีกที ตัวเขาใหญ่แค่ไหน ดูเอาจากชายเสื้อนี่ก็ได้ เพราะความยาวของมันคลุมถึงเข่าพอดี

เลิกพินิจพิจารณา เพราะหัวใจเกือบหยุดเต้น ตอนที่เห็นเขาขยับพลิกตัวบนที่นอน แล้วค่อยคลายใจกลับมามีจังหวะเต้นได้อีกครั้ง เมื่อพบว่าชายผู้นั้นไม่ได้ตื่นขึ้นมาแต่อย่างใด 

หญิงสาวเขย่งเท้าจ้ำอ้าวออกจากห้องทันที ตรงไปยังทางทอดยาวอีกครั้ง ไม่นานเธอพบประตูบานใหญ่ขวางที่ตรงหน้า บุณย์นราถลาไปยังที่จับ บิดหมุนจะเปิดมันออก แต่แล้วก็เปิดไม่ได้

“จะไปไหน”

เสียงถามดังมาจากทางด้านหลัง บุณย์นราหน้าซีดเผือด ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่กล้าหันกลับไปมองยังต้นตอของเสียงแม้แต่เสี้ยวองศาเดียว ใจหล่นไปกองที่ตาตุ่มเรียบร้อยแล้ว

กฤตยชญ์สบถอย่างหัวเสีย แล้วยกมือขึ้นแตะที่มุมปากเมื่อรู้สึกเจ็บแสบแผลที่ถูกชกเมื่อคืน

เขาถูกหยามหนักมากเกินไปแล้ว

เขากับมันเคยดีต่อกัน เคยนับถือกันมาก่อน แต่เพราะเขาหน้ามืดไปหน่อย ลากผู้หญิงที่ชื่อสิรีมาปล้ำแค่ทีเดียว จากนั้นมา มันก็ตัดเป็นตัดตายกับเขาไปเลย

กฤตยชญ์ยอมลดตัวลงไปง้อมันแล้วสามถึงสี่ครั้ง แต่กลับถูกเมิน จากนั้นมาเขาเลยต้องยอมตัดใจ ปลอบใจตัวเองว่าไม่มีเพื่อนอย่างมันสักคนจะเป็นไรไป แต่ก็พบว่ามันเป็น แล้วก็ฉิบหายมากด้วย ช่องทางทำมาหากินของเขาหดหายไปมากกว่าครึ่ง เมื่อมิตรภาพระหว่างเขากับมันจางหายไป

ใครเป็นอริกับคนอย่างนั้น นับว่าก้าวขาเข้าไปในนรกก้าวหนึ่งแล้ว

เขาพยายามอยู่ในโลกของตัวเอง แต่ก็พบว่ามันไม่ยอมเลิกรากับเขา ยังหาเรื่องขัดขาเขาได้ตลอด จนเขาต้องถอนตัวจากกิจการหลาย ๆ อย่าง ยอมถอยแล้วถอยอีก ไม่สู้กับมัน สุดท้ายก็ถูกมันหยามขั้นรุนแรง ถึงขนาดบุกมาทำร้ายเขา แล้วยังมาเอาผู้หญิงของเขาไปจากห้องหออีก

บุณย์นราคือหญิงสาวที่เขาถูกใจที่สุด เรียกว่ารักอาจจะยังไม่เต็มปาก แต่ก็ชอบมาก มากกว่าผู้หญิงคนใดที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต ถึงขนาดยอมอด ยอมทน รอให้เธอเรียนจบโดยไม่แตะแม้แต่ปลายเล็บ ลงทุนยกขันหมากไปสู่ขอกับพ่อแม่ของเธอ ลงทุนจัดงานแต่งงานให้ ช่วงที่เขาหลงใหลบุณย์นรา เขาไม่เคยเปิดเผยบอกเล่ากับใคร มีเพียงลูกน้องคนสนิทเท่านั้นที่รู้ เพราะกลัวจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แล้วมันก็เกิดขึ้นจริง ๆ เกิดในคืนแต่งงานอีกด้วย หยามกันหนักขนาดนี้ เขายอมไม่ได้

งานนี้ต้องมีเอาคืน

จะเฉยให้มันกระทำอยู่ฝ่ายเดียวได้อย่างไร มันไม่ใช่วิถีของเขา

                ยอชขยับเข้ามารายงาน

“น่าจะเป็นบ้านหลังใหม่ของมันครับนาย”

                “อือ” กฤตยชญ์ว่าออกมาคำเดียวแล้วกัดกรามถาม “มึงหายหัวไปไหน ทำไมไม่มาคอยดูอยู่หน้าห้อง”

                ยอชหลบตาลง เอ่ยเสียงเบา “นายบอกไม่ให้เฝ้านี่ครับ”

                คนเป็นนายได้ยินลูกน้องว่าแบบนั้นก็อ้าปากค้าง ก่อนฮึดฮัดโวยวายกลับเพื่อไม่ให้ตัวเองเสียหน้า “มึงไม่ได้เฝ้าหน้าห้องกู แล้วหน้าบ้าน  หลังบ้าน รอบ ๆ บ้านไม่ต้องยืนเฝ้าหรือวะ ปล่อยให้มันเข้ามา ไม่มีคนรู้ ไม่มีคนเห็นเลยได้ยังไง”

                “คนของเราเฝ้าอยู่ครบนะครับ แต่ถูกมันสอยจนร่วงหมด”

                ยอชรายงานจบ คนเป็นนายปิดตาลงอย่างต้องการสงบอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน ค่อยถามลูกน้องต่อจากนั้นด้วยท่าทีครุ่นคิด

“แล้วที่บ้านน้องบุณรู้เรื่องกันหรือยัง”

                “ผมให้คนส่งข่าวแล้วครับ ทางนั้นตกใจกันใหญ่ พ่อแม่เขายืนยันว่าลูกสาวเขาไม่เคยมีแฟน ไม่เคยคบใคร ทำท่าจะไปแจ้งความด้วยครับ”

                “อย่าให้ใครโผล่หัวไปฟ้องพ่อมึงเชียวนะไอ้ยอช”

                “ครับ ผมห้ามไว้แล้ว บอกว่านายจะตามน้องเอง อย่าเพิ่งแจ้งความ เพราะเดี๋ยวจะเป็นฝ่ายลูกสาวของเขาที่เสียหาย”

                “ดูท่ามันเชื่อที่มึงว่าไหมยอช”

                “ดูยังนิ่ง ๆ อยู่ครับ น่าจะเชื่อ”

                ได้ยินลูกน้องว่าจบ ก็เค้นเสียงลอดไรฟันอาฆาตใส่อริที่เคยเป็นมิตรกันมา “คิดว่ากูไม่มีมือไม่มีตีนสู้กับมึงใช่ไหม ถึงได้ตามรังควานกูไม่เลิกแบบนี้”

ยอชรีบขยับเข้ามาเตือนข้างนาย “ระวังความดันด้วยครับ”

                “ฮึ่ย!” กฤตยชญ์ร้องออกมาคำหนึ่งแล้วก็แว่วเสียงหวานของหญิงสาวดังขึ้นที่โซฟาใกล้ ๆ

                “จะอารมณ์เสียไปทำไมคะ ฮว๋าอยู่ข้าง ๆ แล้วเนี่ยไหนดูซิ เจ็บตรงไหนบ้าง” ฮวาฮว๋า หญิงสาวที่กฤตยชญ์หลับนอนด้วยเป็นประจำกล่าวจบ ขยับลุกเข้ามาจับใบหน้าของกฤตยชญ์บิดหมุนซ้ายที ขวาที อย่างช้า ๆ ค่อยยื่นหน้าเข้าไปพรมจูบจนทั่วอย่างปลอบประโลม

ลูกน้องที่รายล้อม เห็นแล้วทยอยถอยหลังออกจากห้องของนายไป ปล่อยให้นายได้อยู่เป็นการส่วนตัวกับหญิงสาวคู่ขาในตอนนั้น

                 “ถามว่าจะไปไหน”

          เสียงนั่นย้ำอีกครั้ง ไม่มีแววก้าวร้าวในน้ำเสียง ค่อยใจชื้นขึ้น บุณย์นราหันไปมอง พบว่าไม่ใช่คนที่ข่มเหงเธอทั้งคืน จึงพ่นลมหายใจออกยาว ๆ กระนั้นก็ใช่จะโล่งอกเสียทีเดียว ลอบสำรวจอีกฝ่ายไปพลาง ชายคนนี้น้ำเสียงคล้ายกับชายโฉดคนนั้นแทบไม่ผิดเพี้ยน ได้ยินทีแรกเธอเลยตกใจ แต่ท่าทางอากัปกิริยากลับไม่คล้ายเท่าไร ชายคนนี้ดูสุขุม เป็นมิตรมากกว่าอีกคนนั่นมาก

          บุณย์นราไม่คิดว่าตัวเองจะดวงหดถึงเพียงนี้ นอกจากจะถูกอริของเจ้าบ่าวชิงตัวมาจากห้องหอในคืนวิวาห์แล้ว ยังถูกเขาขืนใจอีกด้วย แล้วหลังจากนี้ เธอจะถูกรุมโทรมหรือเปล่า ไม่ก็อาจถูกขายทอดตลาดตามตะเข็บชายแดน อย่างที่ได้เห็นได้ยินได้ฟังมาจากข่าว

คิดแล้วก็หน้าซีดเผือดลงเรื่อย ๆ ก้าวถอยหลังไปยังอีกทาง บอกเสียงสั่นน้ำตารื้นขึ้นทันที นึกเศร้ากับชะตากรรมของตัวเอง คิดวุ่นวายในหัวว่าป่านนี้ที่บ้านจะรู้หรือยังว่าเธออยู่ไหน เผชิญชะตากรรมอะไรอยู่ ลองอ้อนวอนกับชายคนนี้ดู

          “ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันสัญญาว่าจะไปแบบเงียบ ๆ ไม่แจ้งความเอาผิดกับพวกคุณเด็ดขาด” ว่าจบหญิงสาวน้ำตาเอ่อคลอขึ้นเล็กน้อย ทั้งกลัวทั้งสับสน

          ชายคนนั้นกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ถอนใจอย่างเอือม ๆ ที่ไม่รู้ว่าเอือมใคร ถามเสียงอ่อนโยน “นี่เราเพิ่งตื่นใช่ไหม ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนไป จะกลับบ้านทั้งสภาพนี้น่ะหรือ”