8

เงียบไปเดี๋ยวเดียว ไม่อยากจดจำคนพวกนี้นัก ออกปากทวงเขาอีกที “ไหนพี่ว่าจะพาบุณกลับบ้าน”

 ขุนพลสบตากับเธอเมินไปยังทางเดินที่นายหายลับไป ก็ได้แต่คิดอย่างเอือม ๆ ว่านายของตนทำอะไรลงไปแบบคนเลือดร้อน โดยไม่คิดถึงผลที่ตามมาอีกแล้ว แบบนี้อย่างไรเล่า คุณท่านถึงได้ให้อดีตทนายมือดีอย่างเขามาคอยควบคุม ดูแลอยู่ใกล้ ๆ

ถึงอย่างนั้นก็ควบคุมหลานชายของท่านไม่ได้อย่างที่ควรนัก เมื่อวานเขาถูกหลอกให้ไปจัดการเรื่องกิจการหนึ่งของคนเป็นนายที่จังหวัดรอยต่อทางใต้ กลับมาอีกทีก็รู้ข่าวว่านายของตนลุยไปที่ห้องหอของอริเก่าเสียแล้ว เท่านั้นไม่พอยังฉุดผู้หญิงของทางนั้นกลับมาอีกด้วย คิดแล้วปวดหัวชะมัด

เอ่ยเสียงอ่อนกับหญิงสาวอย่างต้องการปลอบประโลม “อยู่ที่นี่ไปก่อน ให้เรื่องมันซาลงกว่านี้ พี่รับรองว่าเราได้กลับบ้านแน่นอน ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วบุณกลับบ้านไป คิดว่าคนอย่างนายกฤตยชญ์จะเอาคานมารอรับเราไหม หรือคิดจะไปแต่งงานกับใครใหม่ต่อจากนี้ก็คงยาก และที่พี่บอกว่ามีคนปล่อยข่าวน่ะ พี่หมายถึงนายกฤตยชญ์นั่นแหละที่ทำ ถ้าไม่จริงอย่างที่พี่ว่า เอาปืนมายิงหัวพี่ได้เลย” 

                ได้ยินอีกฝ่ายกล่าวยืนยันหนักแน่นอย่างนั้นแล้ว ก็ไม่นึกเชื่อถือเขาเท่าไรนัก เพราะเธอมั่นใจว่ากฤตยชญ์เป็นคนดี เขาให้เกียรติเธอ เขาจะทำแบบนั้นไปทำไม

นายของคนพูดนั่นแหละที่ทำร้ายกฤตยชญ์โดยที่อีกฝ่ายไม่มีทางสู้ ทั้งยังเล่นงานจนอีกฝ่ายแทบปางตาย เท่านั้นไม่พอ ยังลากเธอเข้ามายุ่งมาเกี่ยวเรื่องนี้อีก ย้ำเสียงแข็งใส่ 

                “พี่ฟาสไม่มีทางทำแบบนั้น”

                ขุนพลมองหน้าเธอแล้วเอ่ยว่า

                “เรารู้จักมันได้ไม่ดีเท่ากับที่นายและพี่รู้จักมันหรอก” ขุนพลอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่แล้วก็ไม่พูดบอกอีกเรื่อง “มีโอกาส พี่ว่าเราก็น่าจะเอาใจนายให้มากหน่อย ถึงเวลาได้กลับบ้าน อาจจะได้เงินอีกก้อนใหญ่กลับไปด้วย”

                บุณย์นราหันขวับมาจ้องตาเขียวใส่ ย้อนเสียงห้วนที่เริ่มสั่นเล็กน้อย เธอกำลังโกรธที่โดนดูถูกจากคนพวกนี้

                “บุณไม่ใช่ผู้หญิงขายตัวนะ”

                ขุนพลยิ้มน้อย ๆ แล้วว่าด้วยน้ำเสียงนุ่ม “ไม่ได้ต่างจากที่นายกฤตยชญ์มันทำกับเราหรอก พี่จะบอกเราให้นะว่าเงินสินสอดห้าแสน พ่อแม่เราได้เต็ม ๆ ที่ไหน มันเอามาวางจัดฉากไว้เฉย ๆ ทองก็ทองเก๊ ส่วนเงินที่ว่าให้พี่ชายเราไปก้อนหนึ่งเดี๋ยวมันคงให้คนของมันไปทวงคืนหรอก หนี้นอกระบบที่พ่อเราไปเอามา มันแค่ไปคุยผ่อนผันให้แค่นั้นเอง ไม่ได้ช่วยใช้หนี้เลยสักกะบาทเดียว”

                บุณย์นราฟังหูไว้หู ออกจะเบี่ยง ๆ ไปไม่เชื่อคำพูดนั่นนักเพราะเห็นอยู่ว่าใครเป็นคนดีใครเป็นโจร จู่ ๆ มาพูดแบบนี้ ใครจะเชื่อ เงียบไม่ว่าอะไรไปเป็นนาที ค่อยเอ่ยขอเสียงอ่อนลง

                “ขอใช้โทรศัพท์หน่อยได้ไหมคะ”

                “อย่าเพิ่งเลย ถ้ากลัวที่บ้านเป็นห่วง ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น เดี๋ยวพี่ให้คนส่งข่าวไปบอกดีไหมว่าตอนนี้เราปลอดภัยดี”

                ได้ยินแบบนั้นก็อดค้อนไม่ได้ ที่ยิ่งฉุนอยู่แล้วก็ยิ่งฉุนหนักขึ้น ย้อนถามกลับ

                “นายของพี่ขุนฉุดผู้หญิงมาปล้ำแบบนี้บ่อยหรือไง”

ขุนพลไม่ตอบ เพราะไม่มีความจำเป็นต้องพูดเรื่องของนายให้ใครฟัง ปกตินักรบมักทำอะไรแบบคาดเดาไม่ค่อยได้ออกบ่อยไป แม้จะเป็นคนปากหนัก แต่ก็เป็นพวกเลือดร้อนและโมโหร้ายอย่างมาก ผิดจากพี่ ๆ ของเขาในอัศวหาญญ์วรกุล

                แต่ถึงอย่างนั้นขุนพลก็ยังไม่เคยเห็นว่านักรบจะไปฉุดคร่าลูกเขาเมียใครหรือเจ้าสาวคนใดออกจากห้องหอมาก่อน 

                นี่นับว่าเป็นครั้งแรก ที่นายของเขาทำตัวได้ดิบ ห่ามขนาดนี้ 

                ปกตินายของเขามีขาประจำที่สะอาดมากพอ ปลอดโรคคอยให้บริการอยู่เสมอหากต้องการเรื่องอย่างว่า ถ้าจะอ้างว่าเห็นผู้หญิงแล้วเกิดอยากเรื่องแบบนั้น มันฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด

ขุนพลคาดเดาว่า เหตุผลหลักใหญ่ที่นักรบทำแบบนี้ลงไป คงเพราะสืบทราบมาว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่กฤตยชญ์ถึงกับลงทุนแต่งงานด้วย ทั้ง ๆ ที่คนอย่างกฤตยชญ์ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้ แสดงว่ามันคงตกลงในหลุมที่เรียกว่าความรักแล้วกระมัง

หลุมที่ว่านี้ ไม่รู้นักรบเคยตกไปบ้างไหม ทั้ง ๆ ที่ก็ผ่านผู้หญิงมาไม่น้อย นับจากอายุอานาม นักรบเป็นน้องคนเล็กสุด แต่ขุนพลทราบมาว่า ผ่านผู้หญิงมาไม่น้อยไปกว่าพี่ชายของเขาเลย

นึกแล้วก็อดสงสารผู้หญิงคนนี้ขึ้นมาตงิด ๆ ไม่ได้ ไม่รู้ผู้หญิงตรงหน้าเขาคนนี้ไปทำบาปทำกรรมอะไรมา ถึงได้ตกมาอยู่ท่ามกลางความบาดหมางขั้นสุดของผู้ชายทั้งสองคนที่ประกาศสงครามกันมาตลอดห้าปีนี้

                “กินข้าวอิ่มแล้วยัง อิ่มแล้วก็ไปพักผ่อนเถอะ”

                บุณย์นราได้ยินแบบนั้นก็เงียบไปเป็นนาที แล้วถามกลับ

                “ที่นี่มีห้องอื่นอีกไหมคะ”

                ขุนพลได้ยินแบบนั้นแล้วก็นึกเห็นใจ “ห้องที่เราเข้าไปอาบน้ำนั่นก็ได้”

                “ขอบคุณค่ะ” บุณย์นรารีรออยู่ประเดี๋ยวเดียวก็ตัดสินใจถามคนของเขาออกไป “นายของพี่ เขา เอ่อ... เขาจะไม่ทำอะไรบุณอีกแล้วใช่ไหม”

                เรื่องนี้มาถามอะไรกับเขาเล่า

                “ไม่รู้สิ”

ขุนพลหันไปทางอื่น ไม่อยากพูดอะไรมากไปกว่านั้นให้เด็กต้องตื่นตกใจไป พยักพเยิดหน้าให้เข้าห้อง แล้วกลับมานั่งรอนายที่โต๊ะกลางบ้านอยู่อย่างนั้น พร้อมกับจมอยู่ในความคิด

นึกถึงวันที่ลูกน้องเข้ามาเรื่องกฤตยชญ์ จากที่ไปสืบข่าวมันมา รู้ว่ามันกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่ง ท่าทางคงรักมาก ไม่อย่างนั้นคนอย่างมันคงไม่ลงทุนขนาดนี้ นายของขุนพลได้ยินแล้วก็เงียบไป ขุนพลเดาว่านายคงคิดถล่มงานเลี้ยงเพียงเท่านั้น ที่ไหนได้ บุกเข้าไปงานนั้นจริง แต่ไปลากเอาเจ้าสาวของทางนั้นกลับมาด้วย กระเตงพาดบ่าพาเข้าห้องแล้วก็หายเงียบอยู่ในนั้นทั้งคืน พอเช้าผู้หญิงของอริเก่าออกมาสภาพแบบที่เขาเห็น คงแค่นอนดูซีรีส์ด้วยกันทั้งคืนแค่นั้นหรอกกระมัง 

                ขุนพลรับใช้นายมานาน ตั้งแต่นายเข้าวัยรุ่น เขาไม่เคยเห็นมาก่อนว่านายจะลากผู้หญิงคนใดเข้าห้อง ที่เห็นก็มีแต่พวกผู้หญิงที่แทบจะเหยียบกันตายเพื่อจะได้ลากนายของเขาเข้าห้องไป คิดได้อย่างนั้นแล้วก็ใช้หัวคิดเรียบเรียงเรื่องของนายให้ดูดีกว่าความเป็นจริงเสียหน่อย เพื่อจะได้นำไปรายงานให้นายท่านฟังอีกทอด

หญิงสาวบอกตัวเองว่าเธอไม่มีทางหลับลงหรอกนี่มันเพิ่งสิบโมงเศษเท่านั้น หลังรับมื้อเช้าเข้าท้องจนเริ่มมีแรง ขุนพลก็บอกให้เธอเข้ามาในห้องนี้เพื่อพักผ่อนไปพลาง ๆ ก่อน