บทที่ 1 ชะตาของคนจะมีผัวแก่ 4

“ฉันมากับผัว”

        ยัยพากันเฮ็ดกับบรรดาการ์ดของผับมองเจ้าของแขนที่ฉันคว้ากันตาค้าง ฉันไม่ได้สนใจหรอกว่าใคร แค่เห็นยัยชะนีเสียงแปร๋นอ้าปากเหวอ ฉันก็ยิ้มร่า โบกมือตอแหลให้งามๆ พลางควงแขนกำยำ ตีเนียนเข้าไปข้างในผับแบบเนียนๆ เรานี่มันจีเนียสจริงๆ วะฮะฮ่าๆ

        “ขอบคุณที่ช่วยตีเนียนกับฉันนะคะ อ่ะนี่”

ฉันนึกว่าเด็กเสิร์ฟ พอดีติดนิสัยชอบให้ทิปก็เลยหยิบเหรียญสิบให้แล้วเดินเฉิดฉายตามหาอีพี่ชายตัวดี ขอเบิ้ดกะโหลกสักทีแล้วจะเป็นเด็กดี ส่วนคนที่เพิ่งได้เงินสิบบาททำหน้างงๆ ก่อนจะก้มดูเหรียญสิบในมือ เออ เพิ่งรู้ว่าค่าตัวเขามีค่าแค่สิบบาท ดูถูกกันซะจริงๆ

        “เดี๋ยว”

        เสียงทรงอำนาจเรียกเหมือนจะขอทิปเพิ่ม ฉันจึงเอี้ยวหน้ากลับและทำท่าจะควักเหรียญให้อีกห้าบาท แต่ฉันก็ชักจะเอะใจเพราะเมื่อมองระดับสายตาก็จะเห็นเสื้อสูทสั่งตัด ดูดีมีรสนิยมไร้ที่ติ เด็กเสิร์ฟคงไม่ใส่สูทสั่งตัดหรอกมั้งนะ ฉันจึงเลื่อนสายตาสูงขึ้น คนอะไรไหล่กว๊างกว้าง ลำคอล่ำสัน ร่างกายกำยำล้ำเลิศกล้ามเนื้อก่อเกิดทุกแห่งหน แม้จะยืนอยู่ห่างกัน แต่ฉันอุตส่าห์สังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เห็นแผงอกองอาจตึงแน่นอยู่ภายใต้ชุดที่เขาสวม เห็นสันกรามคมเข้มที่เพิ่งโกนหนวดใหม่ๆ เห็นแม้กระทั่งฝ่ามือสากระคายที่เคลื่อนขึ้นมากอดอกช้าๆ และเมื่อฉันสบตาคนผู้นั้น

        โลกหยุดหมุนไหม ก็ไม่

        มีไฟฟ้าลัดวงจรอ่อนระทวยไหม ก็ไม่

        มีนกกระจิบนกกระจอกร้องเจี๊ยวจ๊าวหรือมีพร็อบกลีบดอกไม้โปรยปรายหรือเปล่า ก็ไม่ แต่ที่ฉันแน่ใจคือเขาหล่อระยำตำใจชะนี มีลูกน้องเดินตาม แววตาคมกริบของเขาดูน่ากลัวชอบกล บ่งบอกว่าเขาเป็นบุคคลอันตรายและทรงอำนาจ คุ้นชินกับการประเมินผู้คนภายในเวลาสั้นๆ รอบตัวเขาเหมือนมีอะไรบางอย่างว่ายวน เกิดเป็นความรู้สึกเย็นเยือกถึงขั้วกระดูก

สองขาแข็งแกร่งก้าวตรงมาที่ฉัน จังหวะการก้าวเดินของเขาหนักแน่นมั่นคง มีเป้าหมายชัดเจนและพร้อมจะทำลายทุกสิ่งที่ขวางทาง เขาเป็นผู้ใหญ่วัยฉกรรจ์อย่างไม่ต้องสงสัย และเขามีบางสิ่งที่ฉันไม่มีก็คือ สติ

        “จะไปไหน มากับผัวก็มานั่งกับผัวสิ”

        “...”

        “มานี่”

        ผัวใคร? ฉันชี้นิ้วที่ตัวเอง เขาก็พยักหน้า ฉันกะพริบตาปริบๆ และเริ่มพิจารณาคนตัวสูงใหญ่ตรงหน้าอีกครั้ง เขาตัวใหญ่กว่าฉันสักสองเท่าได้ ซึ่งฉันชอบนะเพราะเวลาอยู่ด้วยแล้วรู้สึกว่าตัวเองเป็นต้าวเด็กน้อย อีกทั้งกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ของเขาดูทรงพลังและแข็งแกร่ง เป็นส่วนผสมที่แสนจะอันตราย แค่เขายิ้มก็ตกผู้หญิงได้เป็นพรวนแล้ว และเขากำลังชวนฉันไปนั่งด้วย

        “ไม่เอาอ่ะ จะหาที่เล่นเกม”

        “มาเถอะ”

        เขาคงจะไม่อยากให้นางชีเดินร่อนไปร่อนมา เสียบรรยากาศผับหรูหมด ถามว่าดิฉันแคร์ไหม ไอด้อนท์แคร์ค่ะ

        ฉันบอกปฏิเสธชัดเจนขนาดนี้ แต่ฝ่ามือแข็งแรงยังคงยื่นมาอย่างใจเย็น

อืมม... คนเยอะแยะ พี่โตก็ไม่รู้หายไปไหน เงินก็ไม่มี จะเดินเรี่ยไรเดี๋ยวโดนดีดออกไปอีก ทุกคนในผับเรียกเขาว่าเสี่ย เวลาเดินไปทางไหน ฝูงคนก็แหวกให้เป็นทาง แถมพออยู่กับเขา พวกการ์ดของผับก็ไม่มาวอแวเลยค่ะ ดีจัง