EP:9/2 – เงาในความมืด NC25++

ริมฝีปากบางสั่นระริกเรียกชื่อเขาในใจ แต่เธอไม่กล้าส่งเสียงออก มือเล็กกุมผ้าปูเตียงแน่นจนเล็บขาว เงาร่างนั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้ เตียงยวบลงเบา ๆ เมื่อเขานั่งลงข้าง ๆ

ลมหายใจอุ่นปนกลิ่นน้ำหอมกระทบปลายจมูก ความใกล้ชิดทำให้หัวใจชีวาเต้นแรงราวจะหยุด หัวใจแทบกรีดร้องเรียกให้หนี แต่สายตากลับตรึงอยู่กับเงาร่างสูงตรงหน้า

มือหนาลูบไหล่เล็ก ๆ ของเธอช้า ๆ ก่อนจะโน้มเข้ามาใกล้ มือบางกำผ้าห่มแน่นจนเกือบขาดใจ แต่ร่างนั้นยังคงเงียบ...ไม่เอ่ยคำใดออกมา..

“คะ..คือ..คุณ..ออสติน..” เธอแผ่วเสียงถามด้วยความสับสนและหวาดกลัว “กะ..กลับมาแล้วเหรอคะ?”

ทันทีที่เสียงเธอผุดขึ้น เงาร่างสูงก็ก้มลงมาอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากหยักร้อนแรงปิดทับปากของชีวาอย่างฉับพลัน ทำให้เธอสะดุ้งโอบกอดร่างสูงที่กดเข้ามาโดยแทบไม่มีโอกาสขัดขืน

“อื้อออ”

มือใหญ่รั้งร่างบางให้อิงแนบเข้ากับตัวเองอย่างแน่น ความร้อนจากร่างกายและกลิ่นน้ำหอมอันคุ้นเคยทำให้ชีวาสับสน หัวใจเต้นแรงจนแทบแยกไม่ออกว่าใครอยู่ตรงหน้า

“แฮ่กๆ” ชีวาพยายามผละออก สายตากวาดไปรอบ ๆ ห้อง แต่เงาร่างสูงก็กดเธอให้อยู่กับที่

มือใหญ่ลูบไล้ไหล่บางแล้วเลื่อนลงต่ำ ซุกไซร้ซอกคอขาวอย่างร้อนแรง ริมฝีปากร้อนซับแตะผิวขาวเนียนจนชีวาสะดุ้งทุกครั้งที่เขาสัมผัส

“อือ!...คุณออสติน...อย่านะคะ”

แรงมือหนาดึงผ้าห่มและเสื้อผ้าออกจากร่างเธอ เผยเรือนร่างเปลือย มือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วจนชีวารู้สึกร้อนรุ่ม หัวใจเต้นแรงราวกับไฟลุก

ร่างบางถูกบดเบียดแนบชิดกับเขาอย่างแทบถูกอุ้ม ริมฝีปากยังไม่หยุด ลากลงต่ำจูบซุกไซร้ลงไปที่หน้าอกใหญ่พร้อมขยำก้อนนุ่มเต็มมือ แล้วกัดลงเนื้อนุ่มอย่างเต็มแรง

“อ๊ายยย..อึก..จะ..เจ็บ” ชีวาสะดุ้งสุดตัว รู้สึกทั้งเจ็บและเสียวซ่านในเวลาเดียวกัน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว สับสนระหว่างความกลัวกับแรงปรารถนาที่เธอไม่อยากยอมรับ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้

“อื้อ..พะ..พอเถอะ..”

ชีวารู้สึกแรงกดร้อนจากร่างสูงจนแทบหายใจไม่ออก แต่ในความสับสน ร่างบางกลับกอดรัดตอบแน่น มือเล็กสัมผัสหน้าอกแล้วลูบไล้ขึ้นไปจนถึงใบหน้า ราวกับพยายามยึดเกาะตามหาความจริงเดียวที่เธอมั่นใจ

ร่างสูงจับจ้องทุกสัมผัส รู้ทันความคิดของเธอในทันที มือหนารีบพลิกร่างบางบังคับให้ชีวานอนคว่ำบนผ้าปูเย็นชื้น ก่อนจะจับขาเรียวแยกออกกว้าง

ใบหน้าหล่อเหลาโน้มตัวลงแนบจุดกลางกายมองพูเนื้อสาวท่ามกลางความมืด แต่ความมืดมิดไม่ใช่อุปสรรคลิ้นร้อนสัมผัสซุกไซ้ลงกลีบกุหลาบอวบอย่างฉับพลัน ลิ้นอุ่นชื้นแตะลงบนผิวบอบบางอย่างเอาแต่ใจ

“อะ…อ๊ะ!”

แผล่บ..แผล่บ..

ลิ้นแกร่งกดลากเลียผ่านรอยแยก ร่างกายของชีวาก็เกร็งสะท้านไม่อาจต่อต้าน ความร้อนแผ่ซ่านจากท้องน้อยไปทั่วร่างกาย ขาเรียวสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ มือเล็กกำผ้าปูแน่น พยายามกดกลั้นเสียงครางหวานที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอ

“มะ..ไม่นะ..อ๊ะๆ..แบบนี้มัน…” เสียงพร่าแผ่วเล็ดลอดออกมา แต่ร่างสูงไม่ยอมหยุด ลิ้นร้อนเกร็งแข็งสัมผัสร้อนแรงไม่หยุดเพียงผิวเผิน แต่ยิ่งซ้ำลึก กดลึก ทั้งวน ทั้งดูดดึงเนื้อนุ่ม จนชีวาแทบขาดใจ

สู๊ดดด...แผล่บ..แผล่บ..

“อึก..อ๊า..อ๊ะๆ”

หัวใจของเธอเต้นถี่ ร่างกายดิ้นเร้าอย่างเสียวซ่านพูเนื้อถูกแหกจนกว้าง ปลายลิ้นแข็งตวัดปาดเลียตรงร่องลึก ฝั่งหน้าจมกับรั้งดอกไม้ ระรัวปลายลิ้นเข้าที่ยอดเกสรจนมันสั่นไหว

“ตะ..ตรงนั้น..อ๊าๆๆ..”

แผล่บๆ แผล่บๆ

“อ๊ะ..อ๊า..ชีวา..เสียว..~”

สวบบ!! สวบบ!!

“อื้ออ!!” ลมหายใจของชีวาหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ บิดเร้าร่างกายจนแทบขาดห้วง ร่างสูงด้านหลังไม่เพียงแค่ใช้ลิ้นทรมานเธอ หากยังเพิ่มแรงบดคลึงเข้ามาพร้อมกัน

ปลายนิ้วแข็งแรงขยี้เสียดสียอดเกสรอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ลิ้นยังคงกรีดเร้าไม่หยุด ลากลิ้นสากเลียจังหวะสอดประสานราวกับตั้งใจเร่งเร้าให้เธอหอบสะท้านหลุดจากการควบคุม

สวบบ!! สวบบ!!

“..อื้อออ..อย่า..ออสติน..!!” เสียงขาดหายเป็นห้วง ๆ ปนกับแรงสะอื้น แต่ยิ่งปฏิเสธ สัมผัสกลับยิ่งโหดเหี้ยมราวกับเธอทำอะไรผิด ปลายนิ้วแข็งกดลึกเข้าในร่องรัก ขยับชักเข้าชักออกถี่ๆอย่างบ้าคลั่งดั่งเป็นการทรมานนักโทษ..