Novel-novel oleh เด็กหญิงพุงกลม

“เธอ..เคยลองทำ..ในรถรึเปล่า” “คุณ..คุณพูดเรื่องอะไร” “หึ เธอไม่เข้าใจเหรอ? งั้น..ฉันพูดอีกครั้ง..ฉันอยากเล่นกับเธอในรถ” "!!" "อ้าส์~ มิลิน..ไม่มีใครตายจากการโดนกระแทกหรอกนะ เธอ..ต้องกลัว.." "กรี๊ดด!!" ✨ ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปทันที ที่ได้เจอกับมาเฟียหนุ่มอีกครั้ง 'เพราะเขาเพียงพร่ำบอกว่าเธอ.....เป็นของเขาเพียงคนเดียว✨ “วันนี้....ฉันมีเวลาไม่มาก” พูดจบมาเฟียหนุ่มก็ดูดเลียนิ้วมือที่เปอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำหวานของหญิงสาวอย่างหน้าไม่อาย “ระ..โรคจิต” “หึ ฉัน....มีเวลาชิมเธอแค่นี้ล่ะ” “ฮึก...ฮือออ” “ถ้าฉันว่าง..เดี๋ยวฉันจะมาหาใหม่” “!!”

"เธออยากได้แบบไหน ประตูหน้า ประตูหลัง หรือเข้าพร้อมกันได้เลย" "พะ..พราวไม่เลือก!" "ถ้าไม่เลือกงั้นก็นอนแหกขาออกกว้างๆเพราะพวกฉัน...จะเอามันเข้าไปพร้อมกันทีเดียว!"

เธอถูกบังคับแต่งงานแทนพี่สาวที่หนีหาย แต่ในบ้านมาเฟียหลังนั้น ไม่ได้มีเพียง ‘เจ้าบ่าว’ ที่เย็นชา หากยังมี ‘เพื่อนเจ้าบ่าว’ ที่เจ้าเล่ห์ ทุกคืนคือเกมรักสุดเร่าร้อนที่ไม่อาจหนี และสุดท้าย…เธอก็หนีไม่พ้น “..ฮึก..มันใหญ่..ชะ..ชีวา..ตัวเล็กนิดเดียวเอง..ทะ..พร้อมกันทั้งสองคน..ชีวา..มะ..ไม่ไหวแน่ๆ ..” “.พะ..พวกคุณมันโรคจิต..อื้ออ!!”

✨เมื่อเด็กสาวจะต้องจะต้องเข้ามาผวนผันกับโลกสีเทาใบใหญ่ ที่เธอนั่นไม่มีสิทธิเลือก.✨ และเขา...กับยัดเหยียดและจองจำเธอไว้ ตลอดกาล... "แสบมากนักนะ! ครั้งนี้ฉันจะล้างเธอให้สะอาด จะขัดทุกซอก ทุกมุม และจะล้วงทุกร่องที่เธอมีเลยดีไหม!?" "มะ..ไม่..ไม่เอา!." "จะล้วงด้วยอะไรดี...แค่นิ้ว? จะพอไหม!" "กรี๊ดดดดดดดดดด" ✨ เขาที่อยากจะกักขังเพียงร่างกายของเธอไว้ให้นานแสนนาน ในพันธสัญญานักโทษ ✨ แต่แล้ววันหนึ่ง เขากลับไม่แน่ใจว่าใครกันแน่ที่กำลังถูกจองจำและกักขังให้อยู่ในหัวใจ..ในพันธสัญญาของคำว่ารัก..

เมื่อสิ่งสุดท้ายที่รินลดาพอจะให้เขาได้ อาจไม่ใช่หัวใจอีกต่อไป แต่เป็น “ชีวิต” ของเธอเอง เพราะเธอรู้ดีว่าตราบใดที่เธอยังอยู่ เขาจะไม่มีวันหยุดทำร้ายตัวเองด้วยความแค้น เขาใช้ทั้งร่างกายและจิตใจของเธอเป็นที่ระบายอารมณ์นั้นทั้งหมด บทรักที่แสนรุนแรงคืนแล้วคืนเล่า ถ้อยคำที่กรีดลึกลงในหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนวันหนึ่ง...เธอไม่เหลืออะไรให้เขาอีก นอกจากร่างที่กำลังแตกสลาย กับลมหายใจสุดท้ายของชีวิต และในคืนที่เธอยืนอยู่บนริมขอบตึก ลมแรงจนแทบหายใจไม่ออก รินลดายิ้มทั้งน้ำตา ก่อนกระซิบแผ่วเบา ราวคำลาจากโลกใบนี้ “ชีวิตนี้…ฉันขอชดใช้ให้คุณแล้วนะ”