Novels by เด็กหญิงพุงกลม

“อ้าวเฮีย...มาตามพราวเหรอคะ” ฉันมองสำรวจสามีหนุ่มทั้งสองคนที่วันนี้ พวกเขาใส่เสื้อเชิ้ตสีดำลายเสือ ปลดกระดุมสองสามเม็ดชวนให้มองเห็นกล้ามหน้าอกแกร่งขาวผ่อง “ใช่ เฮียคิดถึงเมีย....และก็คิดถึงลูกด้วย” ไบรอันต์ช้อนตัว ไบร์ทตันขึ้นมาแนบอก แอบหอมแก้มนวลของพริบพราวไปด้วย “บ้า~” “ลินหายมาอยู่ตรงนี้นี่เอง พี่ก็ตามหาหนูตั้งนาน” คาร์เตอร์ “ลินมาเฝ้าลูกค่ะ ลูกซื้อหนังสือมาให้ไบร์ทตัน คนเก่ง” มิลิน “อาเธอร์มาสอนหนังสอนน้องเหรอครับ” คาร์เตอร์ “คับ เธอร์มาสอนน้อง น้องเก่งมากเลยคับ” อาเธอร์ “หนูกลับเข้าไปในงานได้แล้ว เด็กๆ อยากกินเค้กกันแล้ว” เซนเอ่ยขึ้นขัดจังหวะแทนลูกชายตัวแสบ และสาวน้อยอาบิเกล ที่รบเร้าร้องแต่จะเป่าเทียนและกินเค้กไม่หยุด “อ้าวเด็กๆ อยากกินเค้กแล้วเหรอคะ คิก...คิก..ได้ค่ะ งั้นพวกเราไปเป่าเค้กกันดีกว่านะ / ไปกันยัยลิน” “เย้! ปัยเป่าเค้กกัน” ซอว์เยอร์ “ปัย ปัย เป่าเจ้กกัน เกลหิวววว~” อาบิเกล “ไปกันเลยเด็กๆ ไปเป่าเค้กกัน!” ฉันเดินนำทีมหน้าขบวนทุกคนโดยไม่ลืมคล้องแขนสา

“สบายตัวเลยสิมึง” มาร์โค กระแนะกระแหนขึ้นทันทีที่เห็น2มาเฟียหนุ่มเดินลงมาจากบันได ด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ในขณะที่เขารับบทเป็นพี่เลี้ยงเล่นของเล่นกับลูกๆ ของเพื่อนรัก “เออ! สบายมากเลยแหละ” เซนตอบแบบไม่ยี่หระ เขาแทบไม่ได้สนใจหน้าตาขอมาร์โค ที่แสดงความไม่พอใจออกมา “เหอะ ไม่มึงควรทำหน้าแบบนี้ให้กูเห็นนะ” มาร์โค “กูว่ามึงมันขี้อิจฉานะ” ไบรอันต์ “เออ!” มาร์โค “แล้วเมียมึงไปไหน” เซน “อยู่ในครัว ช่วยทำอาหารอยู่” “อืม...” เซน “พ่อฮับ แม่ไปไหน~” ซอว์เยอร์วางหุ่นยนต์ในมือลง คิ้วเล็กขมวดยุ่ง เอ่ยถามเซนขึ้นมาอย่างขัดจังหวะ "....แม่ขอนอนหลับสักชั่วโมงนะครับ" เซนเดินเข้าไปรัก ย่อตัวลงนั่งที่พื้นตรงหน้าลูกชาย มือหนาลูบหัวทุยเล็กเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ซอว์เยอร์มักจะติดและคิดถึงแม่อยู่เสมอ “จำมัย ถึงน้อนฮับ” ซอว์เยอร์ยังคงเอ่ยถามตามประสาเด็กช่างพูด "......" เซน “หึ ก็เพราะว..ว่า....” มาร์โค “มาร์โค!” เป็นไบรอันต์ที่เอ่ยห้ามปรามเพื่อนสนิทที่กำลังจะตอบคำถามแทนเซนทิ่นิ่

3ปีต่อมา..... @คฤหาสน์พริบพราว 11.30น. วันนี้เป็นวันเป็นเกิดของพริบพราว ที่ทุกคนลงความเห็นกันว่าจะทำการจัดงานเลี้ยงกันที่บ้านโดยเชิญเฉพาะผู้ใหญ่และคนสนิทมาเท่านั้น “ทำไมมาเร็วจังว่ะ” เซนเอ่ยถามทันทีที่เห็นมาร์โค เดินเข้ามาพร้อมหญิงสาวข้างกาย “บัวอยากมาเล่นกับลูกมึงไวๆ เลยขอกูมาก่อนเวลา” มาร์โค “สวัสดีค่ะ คุณเซน คุณไบรอันต์” ใบบัวยกมือพนมไหว้คนที่อายุมากกว่าที่นั่งกลางบ้านด้วยท่าทางที่น่าเกรงขาม ถึงจะเจอกันได้หลายครั้งแล้ว เธอก็ยังรู้สึกกลัวไม่ต่างจากครั้งแรกที่เจอ “อืม / อืม” ไบรอันต์ เซน “แล้วเมียมึง ลูกมึงอยู่ไหน” มาร์โค “อยู่บนห้องกับเมียกู คงกำลังจะลงกันมาแล้ว” ไบรอันต์เอ่ยตอบไม่ทันขาดคำ เสียงของคนที่พูดถึงก็ดังขึ้น “น้าใบบัวววววววววววววว~” ซอว์เยอร์ “เย้! น้าบัวมาแล้ว” ไบรท์ตัน เสียงเด็กชายตัวเล็กที่พึ่งลงมาจากบ้านพร้อมผู้เป็นแม่ ตะโกนดังลั่นเมื่อใบหน้าสวยของคนที่อยากเจอ “สวัสดีค่ะ พี่พราว” ใบบัวพนมมือไหว้เจ้าของบ้าน พร้อมย่อตัวลง นั่งอ้าแขนรอรับเด็กๆ ที

1ปีต่อมา..... @คฤหาสน์ “อุแว้ๆ / อุแว้ๆ” “อย่าร้อง...” ไบรอันต์ “อุแว้ๆ!! / อุแว้ๆ!!” เสียงเด็กเล็กตัวน้อยเพศชาย ชื่อ ไบร์ทตัน และ ซอว์เยอร์ ทั้งสองคนตะเบ็งเสียงร้องดังขึ้นมาผสานกันด้วยความสามัคคี ปลุกคุณแม่ยังสวยที่นอนหลับใหลด้วยความอ่อนเพลียให้ตื่นขึ้นมาอย่างง่ายดาย เธอพยายามลุกขึ้นนั่งปรือตามองเพ่งไปไปยังภาพเบื้องหน้าที่เห็นผู้ชายร่างใหญ่สองคนยืนอยู่รางๆ “ชู่...อย่าร้องนะลูก แม่หลับอยู่ หิวใช่ไหมครับเดี๋ยวพ่อป้อนนมให้” เซน ประคองกอดอุ้ม....เด็กชายตัวป้อมขึ้นมาแนบอกแกร่ง พลางส่ายตัวเบาๆ หวังปลอบประโลมด้วยความชำนาญจากการเข้าคอร์สฝึกเลี้ยงทารกแรกเกินมา “พ่อขอโทษที่เสียงดังนะครับ...ไม่ร้องนะครับ” เช่นเดียวกับไบรอันต์ที่อุ้มลูกรักขึ้นมาแนบออกย่างระมัดระวัง ปรับโทนเสียงให้นุ่มขึ้นเพื่อหวังให้ลูกน้อยหายร้องไห้ และหยิบถุงนมแม่ที่พริบพราวปั๊มทิ้งไว้ในขวดนมอย่างคล่องแคล่ว “ฮึก..ฮึก.../ ฮึก...ฮึก” เซนและไบรอันต์ยกยิ้มมุมปากอย่างพร้อมเพรียงกัน เพียงแค่จุกนมเล็กเข้าปากลูกรักทั้งสองคนก็มีท่าทีที่สงบ

หลายเดือนต่อมา.... @โรงพยาบาล ห้องพักVVIP วันนี้พริบพราวและสองมาเฟียหนุ่มอย่างไบรอันต์และเซน ได้เดินทางมาเยี่ยมเพื่อนรักของพวกเขาที่ห้องพักฟื้นพิเศษ เพราะวันนี้มิลินและคาร์เตอร์มีข่าวที่น่ายินดี เพราะมิลินได้ให้กำเนิดลูกๆ ที่น่ารักถึงสองคน นั่นก็คือเด็กน้อยตัวขาวอาเธอร์และอาบิเกล ฝาแฝดชายหญิง “ไม่วางเลยนะ น้าพราว” มิลินเอ่ยเหย้าแย่เพื่อนรักที่เอาแต่อุ้มเด็กน้อยอาเธอร์อยู่ในอ้อมกอดเป็นเวลานาน ปานกับเป็นลูกชายของตัวเอง “ก็ลูกแกมันน่ารักมากเลยนะ ยิ้มและเล่นกับฉันไม่หยุด เฮ้อ....ฉันคงหลงรักลูกแกให้แล้วสิ น่ามันเขี้ยวชะมัด!” “รักเด็กขนาดนั้น...ทำไมไม่มีเองไปเลยล่ะ นี่ก็เรียนจบจนฉันคลอดลูกแล้วนะ” “จริงๆ ฉันก็คิดเรื่องนี้แล้วนะ เพราะพวกเฮียๆ ก็พูดกรอกหูฉันเกือบทุกวัน” “แล้วแกเอาไง” “ฉันก็ว่าจะตามใจพวกเฮียแล้วล่ะ ตอนนี้ฉันเคลียร์ตัวเอง เคลียร์งานได้แล้ว แกก็รู้ว่าเฮียเซนเขาให้ฉันนั่งเก้าอี้ผู้บริหารบริษัทยาด้วย แล้วแบบคนโง่อย่างฉันก็ต้องตั้งใจมากกว่าคนอื่นเลยไง” “แต่แกดูจริงจังกับงานนี้มากเลยนะ” มิ

@เพนท์เฮ้าส์พริบพราว พอทั้งสามคนถึงที่พักสุดหรู พริบพราวก็เข้าไปอาบน้ำในทันที โดยมีไบรอันต์และเซนนั่งเคลียร์งานในไอแพดของพวกเขาอยู่ด้านนอก “เฮียค่ะ~” พริบพราวเอ่ยเสียงหวานเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนซีทรูคอลเลคชั่นใหม่สุดเซ็กซี่ และยิ่งชุดนี้ได้อยู่บนเรือนร่างที่ขาวผ่องของเธอ มันยิ่งขลับให้เธอดูเซ็กซี่เข้าไปอีก มุมปากหนายกยิ้มทันที เมื่อไบรอันต์และเซน ละสายตาจากงานในมือ และเงยหน้าขึ้นมองภรรยาสาวสวยสุดเซ็กซี่ ที่เดินนวยนายไปนั่งลงที่ปลายเตียงนอนใหญ่ “หอมจังเลยนะที่รัก” เซนพูดพร้อมวางไอแพดในมือลง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินไปตรงหน้าหญิงสาว พลางปลดกระดุมเสื้อของตัวเองลงที่ละเม็ด โดยที่ตาคมดุจราชสีห์ไม่ได้ละสายตาจากสาวรับใช้ที่จ้องมองตาเขากลับอย่างท้าทาย เช่นเดียวกับไบรอันต์ที่ลุกตามเพื่อนรักมาติดๆ “ก็พราวอาบน้ำมานี่คะ พวกเฮีย..ก็ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ” พริบพราวช้อนสายตามองเซนด้วยแววตาที่หวานฉ่ำ พานทำให้ตาคมเปล่งประกายมากขึ้นกว่าเดิม “เฮียยังไม่อยากอาบน้ำ ตอนนี้เฮียรู้สึกหิว....อยากกินเมียก่อน” เซน “งื้อออ ไม่เ

“อ้าวเฮีย...มาตามพราวเหรอคะ” ฉันมองสำรวจสามีหนุ่มทั้งสองคนที่วันนี้ พวกเขาใส่เสื้อเชิ้ตสีดำลายเสือ ปลดกระดุมสองสามเม็ดชวนให้มองเห็นกล้ามหน้าอกแกร่งขาวผ่อง “ใช่ เฮียคิดถึงเมีย....และก็คิดถึงลูกด้วย” ไบรอันต์ช้อนตัว ไบร์ทตันขึ้นมาแนบอก แอบหอมแก้มนวลของพริบพราวไปด้วย “บ้า~” “ลินหายมาอยู่ตรงนี้นี่เอง พี่ก็ตามหาหนูตั้งนาน” คาร์เตอร์ “ลินมาเฝ้าลูกค่ะ ลูกซื้อหนังสือมาให้ไบร์ทตัน คนเก่ง” มิลิน “อาเธอร์มาสอนหนังสอนน้องเหรอครับ” คาร์เตอร์ “คับ เธอร์มาสอนน้อง น้องเก่งมากเลยคับ” อาเธอร์ “หนูกลับเข้าไปในงานได้แล้ว เด็กๆ อยากกินเค้กกันแล้ว” เซนเอ่ยขึ้นขัดจังหวะแทนลูกชายตัวแสบ และสาวน้อยอาบิเกล ที่รบเร้าร้องแต่จะเป่าเทียนและกินเค้กไม่หยุด “อ้าวเด็กๆ อยากกินเค้กแล้วเหรอคะ คิก...คิก..ได้ค่ะ งั้นพวกเราไปเป่าเค้กกันดีกว่านะ / ไปกันยัยลิน” “เย้! ปัยเป่าเค้กกัน” ซอว์เยอร์ “ปัย ปัย เป่าเจ้กกัน เกลหิวววว~” อาบิเกล “ไปกันเลยเด็กๆ ไปเป่าเค้กกัน!” ฉันเดินนำทีมหน้าขบวนทุกคนโดยไม่ลืมคล้องแขนสา

“สบายตัวเลยสิมึง” มาร์โค กระแนะกระแหนขึ้นทันทีที่เห็น2มาเฟียหนุ่มเดินลงมาจากบันได ด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ในขณะที่เขารับบทเป็นพี่เลี้ยงเล่นของเล่นกับลูกๆ ของเพื่อนรัก “เออ! สบายมากเลยแหละ” เซนตอบแบบไม่ยี่หระ เขาแทบไม่ได้สนใจหน้าตาขอมาร์โค ที่แสดงความไม่พอใจออกมา “เหอะ ไม่มึงควรทำหน้าแบบนี้ให้กูเห็นนะ” มาร์โค “กูว่ามึงมันขี้อิจฉานะ” ไบรอันต์ “เออ!” มาร์โค “แล้วเมียมึงไปไหน” เซน “อยู่ในครัว ช่วยทำอาหารอยู่” “อืม...” เซน “พ่อฮับ แม่ไปไหน~” ซอว์เยอร์วางหุ่นยนต์ในมือลง คิ้วเล็กขมวดยุ่ง เอ่ยถามเซนขึ้นมาอย่างขัดจังหวะ "....แม่ขอนอนหลับสักชั่วโมงนะครับ" เซนเดินเข้าไปรัก ย่อตัวลงนั่งที่พื้นตรงหน้าลูกชาย มือหนาลูบหัวทุยเล็กเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ซอว์เยอร์มักจะติดและคิดถึงแม่อยู่เสมอ “จำมัย ถึงน้อนฮับ” ซอว์เยอร์ยังคงเอ่ยถามตามประสาเด็กช่างพูด "......" เซน “หึ ก็เพราะว..ว่า....” มาร์โค “มาร์โค!” เป็นไบรอันต์ที่เอ่ยห้ามปรามเพื่อนสนิทที่กำลังจะตอบคำถามแทนเซนทิ่นิ่

3ปีต่อมา..... @คฤหาสน์พริบพราว 11.30น. วันนี้เป็นวันเป็นเกิดของพริบพราว ที่ทุกคนลงความเห็นกันว่าจะทำการจัดงานเลี้ยงกันที่บ้านโดยเชิญเฉพาะผู้ใหญ่และคนสนิทมาเท่านั้น “ทำไมมาเร็วจังว่ะ” เซนเอ่ยถามทันทีที่เห็นมาร์โค เดินเข้ามาพร้อมหญิงสาวข้างกาย “บัวอยากมาเล่นกับลูกมึงไวๆ เลยขอกูมาก่อนเวลา” มาร์โค “สวัสดีค่ะ คุณเซน คุณไบรอันต์” ใบบัวยกมือพนมไหว้คนที่อายุมากกว่าที่นั่งกลางบ้านด้วยท่าทางที่น่าเกรงขาม ถึงจะเจอกันได้หลายครั้งแล้ว เธอก็ยังรู้สึกกลัวไม่ต่างจากครั้งแรกที่เจอ “อืม / อืม” ไบรอันต์ เซน “แล้วเมียมึง ลูกมึงอยู่ไหน” มาร์โค “อยู่บนห้องกับเมียกู คงกำลังจะลงกันมาแล้ว” ไบรอันต์เอ่ยตอบไม่ทันขาดคำ เสียงของคนที่พูดถึงก็ดังขึ้น “น้าใบบัวววววววววววววว~” ซอว์เยอร์ “เย้! น้าบัวมาแล้ว” ไบรท์ตัน เสียงเด็กชายตัวเล็กที่พึ่งลงมาจากบ้านพร้อมผู้เป็นแม่ ตะโกนดังลั่นเมื่อใบหน้าสวยของคนที่อยากเจอ “สวัสดีค่ะ พี่พราว” ใบบัวพนมมือไหว้เจ้าของบ้าน พร้อมย่อตัวลง นั่งอ้าแขนรอรับเด็กๆ ที

1ปีต่อมา..... @คฤหาสน์ “อุแว้ๆ / อุแว้ๆ” “อย่าร้อง...” ไบรอันต์ “อุแว้ๆ!! / อุแว้ๆ!!” เสียงเด็กเล็กตัวน้อยเพศชาย ชื่อ ไบร์ทตัน และ ซอว์เยอร์ ทั้งสองคนตะเบ็งเสียงร้องดังขึ้นมาผสานกันด้วยความสามัคคี ปลุกคุณแม่ยังสวยที่นอนหลับใหลด้วยความอ่อนเพลียให้ตื่นขึ้นมาอย่างง่ายดาย เธอพยายามลุกขึ้นนั่งปรือตามองเพ่งไปไปยังภาพเบื้องหน้าที่เห็นผู้ชายร่างใหญ่สองคนยืนอยู่รางๆ “ชู่...อย่าร้องนะลูก แม่หลับอยู่ หิวใช่ไหมครับเดี๋ยวพ่อป้อนนมให้” เซน ประคองกอดอุ้ม....เด็กชายตัวป้อมขึ้นมาแนบอกแกร่ง พลางส่ายตัวเบาๆ หวังปลอบประโลมด้วยความชำนาญจากการเข้าคอร์สฝึกเลี้ยงทารกแรกเกินมา “พ่อขอโทษที่เสียงดังนะครับ...ไม่ร้องนะครับ” เช่นเดียวกับไบรอันต์ที่อุ้มลูกรักขึ้นมาแนบออกย่างระมัดระวัง ปรับโทนเสียงให้นุ่มขึ้นเพื่อหวังให้ลูกน้อยหายร้องไห้ และหยิบถุงนมแม่ที่พริบพราวปั๊มทิ้งไว้ในขวดนมอย่างคล่องแคล่ว “ฮึก..ฮึก.../ ฮึก...ฮึก” เซนและไบรอันต์ยกยิ้มมุมปากอย่างพร้อมเพรียงกัน เพียงแค่จุกนมเล็กเข้าปากลูกรักทั้งสองคนก็มีท่าทีที่สงบ

หลายเดือนต่อมา.... @โรงพยาบาล ห้องพักVVIP วันนี้พริบพราวและสองมาเฟียหนุ่มอย่างไบรอันต์และเซน ได้เดินทางมาเยี่ยมเพื่อนรักของพวกเขาที่ห้องพักฟื้นพิเศษ เพราะวันนี้มิลินและคาร์เตอร์มีข่าวที่น่ายินดี เพราะมิลินได้ให้กำเนิดลูกๆ ที่น่ารักถึงสองคน นั่นก็คือเด็กน้อยตัวขาวอาเธอร์และอาบิเกล ฝาแฝดชายหญิง “ไม่วางเลยนะ น้าพราว” มิลินเอ่ยเหย้าแย่เพื่อนรักที่เอาแต่อุ้มเด็กน้อยอาเธอร์อยู่ในอ้อมกอดเป็นเวลานาน ปานกับเป็นลูกชายของตัวเอง “ก็ลูกแกมันน่ารักมากเลยนะ ยิ้มและเล่นกับฉันไม่หยุด เฮ้อ....ฉันคงหลงรักลูกแกให้แล้วสิ น่ามันเขี้ยวชะมัด!” “รักเด็กขนาดนั้น...ทำไมไม่มีเองไปเลยล่ะ นี่ก็เรียนจบจนฉันคลอดลูกแล้วนะ” “จริงๆ ฉันก็คิดเรื่องนี้แล้วนะ เพราะพวกเฮียๆ ก็พูดกรอกหูฉันเกือบทุกวัน” “แล้วแกเอาไง” “ฉันก็ว่าจะตามใจพวกเฮียแล้วล่ะ ตอนนี้ฉันเคลียร์ตัวเอง เคลียร์งานได้แล้ว แกก็รู้ว่าเฮียเซนเขาให้ฉันนั่งเก้าอี้ผู้บริหารบริษัทยาด้วย แล้วแบบคนโง่อย่างฉันก็ต้องตั้งใจมากกว่าคนอื่นเลยไง” “แต่แกดูจริงจังกับงานนี้มากเลยนะ” มิ

@เพนท์เฮ้าส์พริบพราว พอทั้งสามคนถึงที่พักสุดหรู พริบพราวก็เข้าไปอาบน้ำในทันที โดยมีไบรอันต์และเซนนั่งเคลียร์งานในไอแพดของพวกเขาอยู่ด้านนอก “เฮียค่ะ~” พริบพราวเอ่ยเสียงหวานเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนซีทรูคอลเลคชั่นใหม่สุดเซ็กซี่ และยิ่งชุดนี้ได้อยู่บนเรือนร่างที่ขาวผ่องของเธอ มันยิ่งขลับให้เธอดูเซ็กซี่เข้าไปอีก มุมปากหนายกยิ้มทันที เมื่อไบรอันต์และเซน ละสายตาจากงานในมือ และเงยหน้าขึ้นมองภรรยาสาวสวยสุดเซ็กซี่ ที่เดินนวยนายไปนั่งลงที่ปลายเตียงนอนใหญ่ “หอมจังเลยนะที่รัก” เซนพูดพร้อมวางไอแพดในมือลง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินไปตรงหน้าหญิงสาว พลางปลดกระดุมเสื้อของตัวเองลงที่ละเม็ด โดยที่ตาคมดุจราชสีห์ไม่ได้ละสายตาจากสาวรับใช้ที่จ้องมองตาเขากลับอย่างท้าทาย เช่นเดียวกับไบรอันต์ที่ลุกตามเพื่อนรักมาติดๆ “ก็พราวอาบน้ำมานี่คะ พวกเฮีย..ก็ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ” พริบพราวช้อนสายตามองเซนด้วยแววตาที่หวานฉ่ำ พานทำให้ตาคมเปล่งประกายมากขึ้นกว่าเดิม “เฮียยังไม่อยากอาบน้ำ ตอนนี้เฮียรู้สึกหิว....อยากกินเมียก่อน” เซน “งื้อออ ไม่เอาาาา”

“ดื่มเถอะนะคะ!” ใบบัวผลักใบหน้าหล่อที่กำลังอยู่ตรงซอกคอ แถมครั้งนี้เธอเผลอขึ้นเสียงดังด้วย“.....ใบบัว....ทำไมเธอถึงดูอยากให้ฉันดื่มไวน์ขวดนั้นจังนะ มันมีอะไรอยู่ในขวดเหรอ?”“ปะ..เปล่านะคะ มะ..ไม่มี บัวก็แค่...แค่อยากเอาใจ” ใบบัวรีบกอดร่างใหญ่ เงยหน้าจูบซับเข้าที่ปลายคางอย่างน่ารัก เมื่อเขาแสดงออกมาถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก“หึๆ เธอไม่ต้องสนใจเรื่องนี้หรอก แค่เธอเอาใจฉันตอนโดนกระแทกก็พอแล้ว” นิ้วโป้งใหญ่ถูไถที่ริมฝีปากเล็กสีชมพู จ้องมองตาหวานไหววูบ ส่วนมืออีกข้างก็ลูบไล้โคนขาอ่อน วนเวียนแถวๆ ใจกลางความเป็นสาวราวกับต้องการจะล้วงเข้าไปทักทายดอกไม้งาม แต่ใบบัวกลับหนีบขาเอาไว้แน่น“ค..คะ..คือ..”“และอีกอย่างที่ฉันไม่ยอมดื่มมัน ก็เพราะฉันกลัว...ว่าเธอจะใส่ยาพิษให้ฉันกินมากกว่า”“ไม่นะคะ! คะ..ใคร จะกล้าฆ่ามาเฟียอย่างคุณกันได้คะ” ใบบัวเม้มริมฝีปากแน่น กะพริบตาถี่ๆ รีบอธิบายอย่างเก็บอาการไม่อยู่“หึ ไม่เจอกันนาน รู้เรื่องฉันมากขึ้นเยอะเลยนะ”“อะ...เอ่อ...ค่ะ..ค่ะ ก็บัวต้องการเงินเป็นจำนวนมาก บัวก็เลยต้องหาข้อมูลของคุณไงคะ” ใบบัวรีบก้มหน้า ซบเข้าที่อกแกร่งจงใจหลบซ่อนความจริงบางอย่าง“ฮ่าๆ ฮ่า

@คลับLใบบัวนั่งรออยู่ในห้องพักหรูที่อาบด้วยแสงไฟสลัว หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ คืนนี้เธอเป็นฝ่ายเลือกสถานที่เอง และมาร์โคก็ยอมตามใจโดยไม่ซักถามมากความ นั่นทำให้เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยที่นี่ก็เป็นสถานที่ที่เธอคุ้นเคยวันนี้เธอเลือกสวมเดรสสีขาวสั้นแนบเนื้อ พร้อมชั้นในสีเดียวกันตามที่มาร์โคต้องการ เครื่องปรับอากาศทำงานจนบรรยากาศเย็นเฉียบ ทว่ามือบางที่ประสานกุมกันแน่นกลับมีเหงื่อซึมออกมา สะท้อนความตื่นไหวและความประหม่าในใจที่ยิ่งทวีขึ้นทุกขณะแกร๊ก..“คะ..คุณมาร์โค” ใบบัวอุทานเสียงแผ่วเบา เมื่อผู้ชายตัวโตเดินเข้ามาในห้องเพียงลำพังไร้ซึ่งเหงาของบรรดาลูกน้องหน้าเข้ม แต่เพียงแค่นี้ก็ยังสามารถแผ่รังสีความน่ากลัวออกมาได้มากมาร์โคจ้องใบบัวนิ่งก่อนจะก้าวตรงเข้าไปหา หญิงสาวนั่งรออยู่ปลายเตียงด้วยท่าทีประหม่า เขาทิ้งตัวนั่งลงข้างกาย ก่อนจะประคองร่างเล็กให้มานั่งบนตักแกร่ง แขนหนากอดรัดเธอไว้แน่น สูดรับกลิ่นกายหอมอ่อนด้วยความคิดถึง“อ๊ะ”มาเฟียหนุ่มกวาดตามองสำรวจใบหน้าหวานและการแต่งกายของหญิงสาวอย่างพินิจพิจารณา ความพอใจฉายวาบขึ้นในแววตา เสื้อผ้าที่รัดรับสรีระจนหน้าอกอวบใหญ่แทบจะล้น

@บริษัท MARCO 08.30Rrrrrrn Rrrrrrn “หึ”มาร์โค ก้มลงมองโทรศัพท์เครื่องหรูในมือที่กำลังส่งเสียงร้อง เขายกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นรายชื่อบนหน้าจอที่ปรากฏ พลางเคาะโต๊ะกระจกเบาๆ อย่างใช้ความคิด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สายนี้โทรเข้ามา แต่เขาอยากประวิงเวลาให้คนรอสายรู้สึกว่าวุ้นใจ และเพียงไม่นานเสียงนั้นก็เงียบไป“หึ...เดี๋ยวเธอก็โทรมาใหม่ เธอต้องรู้จักรอนะ...”Rrrrrrn Rrrrrrn “หึ”ติ๊ดด!“คุณมาร์โค!”มุมปากหนายกยิ้มอีกครั้งที่เสียงใสเรียกชื่อเขา เขาเอนกายนั่งพิงไปกับเบาะอย่างสบายใจต่างจากน้ำเสียงของหญิงสาวที่ดูร้อนรน“คุณมาร์โค คุณได้ยินฉันไหมคะ”“....ใคร?” เสียงแข็งตอบกลับ ถึงจะรู้อยู่แก่ใจแต่ก็แกล้งถามออกไป“ฉัน...ใบบัวเองค่ะ”“ใบบัว?”“คุณ..จำฉันได้ไหมคะ”“ก็พอจำได้.....ว่าไงมีอะไร”“.....คือ......”“รีบพูดมา ฉันมีเวลาว่างให้เธอไม่เยอะนะ ไม่งั้นฉันจะวางสาย!” มาร์โคเร่งเร้า เมื่อคนปลายสายมีทีท่าอ้ำอึ้ง ไม่ยอมพูดเสียที ซึ่งมันก็ได้ผล จึงทำให้ใบบัวรีบพูดออกมาอย่างร้อนรน“เดี๋ยวค่ะ! คือบัวจะโทรมาขอโทษคุณเรื่องวันนั้นค่ะ”“วันไหน” ถึงมาร์โคจะรู้อยู่แก่ใจ แต่ก็แกล้งพูดออกไป“ก็วันที่เรา....เจอกันที

“คะ..คุณ...พูดเรื่องอะไร”“ถ้าไม่ติดว่ามีงานสำคัญ ฉันก็อยากจะลิ้มลองเธอสักครั้งเหมือนกันนะ แต่เสียดาย ครั้งนี้คงจะต้องเสียสละใหมันก่อน”“มะ...ไม่นะ..”“ฮ่าฮ่า งั้นฉันจะไม่อ้อมค้อมก็แล้วกัน ฉัน...มีงานจะให้เธอทำ” อีธานผละใบหน้าออก รีบพูดในสิ่งที่วางแผนไว้ ก่อนที่ความต้องการจากร่างกายกับหญิงสาวเข้ามาครอบงำงานสำคัญที่เขารอคอย“งะ..งานอะไร ฉะ...ฉันไม่ทำหรอกนะ”“หืม....เธอต้องทำแน่ใบบัว เพราะงานนี้มันจะแลกกับชีวิตของน้องเธอ ชีวิตของว่าที่คุณหมอที่กำลังจะสดใส....”“ทะ..ทำไมต้องเป็นฉัน”“เพราะประวัติเธอนั้นขาวสะอาด เป็นผู้หญิงธรรมดาที่หน้าตาไม่ธรรมดา แถวตัวหอม จนไอ้มาร์โคมันหลงใหลได้ขนาดนี้ ซึ่งปกติมันจะปฏิเสธผู้หญิงตลอด ไม่เคยให้ความสนใจกับผู้หญิงคนไหนสักคน จนทั้งมาเจอเธอ.....”

หลายวันต่อมา...@หอสมุด 17.30 น. ใบบัวยังคงทำงานที่หอสมุดตามเดิมอาจเป็นเพราะเธอยังไม่มีทางเลือกใหม่ และหลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น มาร์โคก็ไม่ได้มาหาเธอ ชีวิตของเธอยังปกติสุขดีจนคิดว่าเขาคงเลิกราขาดจากเธอไปแล้ว และไม่มีความสำคัญอะไรที่เธอจะต้องติดต่อเขากลับไปเช่นเดียวกัน เพราะโลกของเขาและเธอมันแตกต่างกันมากใบบัวชะเง้อคอมองหาต้นกล้าสลับกับดูเวลาในนาฬิกาบนข้อมือ เมื่อเวลามันล่วงเลยและช้ากว่าทุกวันจนมันผิดสังเกต เธอจึงหยิบมือถือขึ้นมากดออกโทรหาคนที่รอคอย....เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้....“อ๊ะ ทำไมกล้าถึงปิดเครื่องนะ แปลกจัง...หรือว่ากล้าจะเป็นอะไรหรือเปล่า”ปรื้นนนน!!!“ว๊ายยย” ใบบัวอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อมีรถตู้ขับด้วยความเร็วและมาเบรกอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนที่ตาหวานจะเบิกโตกว้างเมื่อประตูเปิดออกและมีชายฉกรรจ์ตรงเข้าหามายังเธอ“กะ...กรี๊ดด อุ๊บ!!” ไม่ทันที่ใบบัวจะวิ่งหนี กลุ่มชายเหล่านั้นก็ปิดปากเธอ คุ้มหัวด้วยผ้าสีดำ และจับตัวเธอขึ้นรถไปด้วยความรวดเร็ว“ปล่อยนะ นี่มันเรื่องอะไรกัน คุณจับตัวคนผิดหรือเปล่า ฉันไม่เคยมีเรื่องกับใคร และก็ไม่มีเงินให้พวกคุณหรอกนะ”“พวกคุณ

มาร์โคกระชากต้นคอใบบัวให้แหงนหน้าขึ้น พร้อมประกบริมฝีปากเล็กด้วยความรุนแรง จนหญิงสาวได้กลิ่นคาวเลือดในปาก แต่มาเฟียหนุ่มไม่รอช้าแทรกลิ้นร้ายเข้าไปในโพรงปากเล็กจนใบบัวตั้งรับไม่ทันมือเล็กบีบเข้าที่แขนใหญ่ไว้แน่น หยาดน้ำตาที่ก่อตัวก็รินไหลอาบแก้มนวล ทุกจังหวะทุกสัมผัสมันรุนแรงดั่งกำลังทำโทษ จนใบหน้าสวยนั่นบิดเบี้ยวพยายามหลบหนี แต่มาเฟียหนุ่มก็ไล่ตามไม่ปล่อยให้เธอขยับหนีไปได้เลย“อื้มมส์...” มาร์โค จูบปากหวานและกลืนกินอย่างมูมมามและเอาแต่ใจ เขาดันใบบัวให้หลังแนบชิดไปกับผนัง ใช้มือลูบไล้ไปทั่วร่างขาว พยายามแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตตรงหน้าออก โดยมีมือเล็กพยายามกีดขวางทุกทาง เขาจึงขึงรวบข้อมือเล็กเอาไว้เหนือศีรษะด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว“อืออ อืออ อือออ” ใบบัวพยายามส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ แต่ปากเธอก็ไม่ได้ว่างเลยมือหนาจับหมับเข้าที่อกอวบผ่านเนื้อผ้าบาง ออกแรงบีบจนมันเหมือนจะแหลก ก่อนจะถลกเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นเหนือหน้าอก“กรี๊ดดดด ปล่อยฉันนะ!” ใบบัวกรีดร้องทันทีที่ปากเป็นอิสระ มาร์โคเดินเกมได้อย่างรวดเร็วจนเธอตั้งรับไม่ไหวมาเฟียหนุ่มจ้องมองริมฝีปากหวานที่บวมเจ่อ ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมาจ้องมองเน