Novels by เด็กหญิงพุงกลม

“เมื่อกี้ฉันไม่ได้ช่วยเธอ... แต่ฉันแค่ไม่ชอบใช้ผู้หญิงร่วมกับใคร!” เมื่อสาวรับใช้คนสวยสู้ชีวิตอย่าง ‘คัพเค้ก’ ถือกระทะวิ่งหนีมีดพรวดพราดเข้าไปในห้องของ ‘ดราก้อน’ มาเฟียสุดอันตรายโดยไม่ตั้งใจ... เธอแค่หวังหาที่หลบภัย แต่โชคชะตากลับเหวี่ยงเธอไปเจอ ‘มังกรคลั่ง’ ตัวจริง! ก็จริงอยู่ที่เธอเป็นฝ่ายบุกรุกเข้าไปในถ้ำเสือเอง... แต่มังกรตัวร้ายอย่างเขานั่นแหละที่ไม่ยอมปล่อยเธอออกจากห้องไปง่ายๆ! จากสาวรับใช้ดวงตก... กลับต้องกลายเป็น ‘ของหวานฉ่ำลิ้น’ สังเวยความคลั่งสวาทให้มาเฟียไร้หัวใจ ถูกเขาปรนเปรอและขย้ำ จนแหลกคาอกแกร่งคืนแล้วคืนเล่า!

“คุณมันโรคจิต!” “เออ! ฉันมันโรคจิต... และฉันก็เสพติดความหวานจากเธอจนแทบบ้า เตรียมตัวสำลักความโรคจิตของฉันได้เลย!” ‘ฟีนิกซ์’ มาเฟียเย็นชาผู้รักสะอาด มองผู้หญิงทุกคนเป็นแค่ ‘สิ่งสกปรก’ ไร้ค่าที่ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ในรัศมีหนึ่งเมตร ทว่ากฎเหล็กทุกข้อกลับพังทลายลงทันทีที่เขาได้สบตากับ ‘กุ้งแก้ว’ จากมาเฟียไร้หัวใจ... กลับกลายเป็น ‘ไอ้โรคจิต’ ตามติดชีวิตเธอชนิดไม่ยอมให้คลาดสายตา พร้อมยัดเยียดตำแหน่ง ‘เมีย’ ให้เธออย่างเอาแต่ใจ! เมื่อหนีก็ไม่ได้ ปฏิเสธก็ไม่รอด... เธอจะทำอย่างไรเมื่อต้องตกเป็น ‘ของรัก’ ของมาเฟียที่คลั่งเธอจนสติหลุด!

“คิดดีๆ... ถ้ายอมพวกฉันทั้งสองคน เธอจะได้เงินก้อนโตกลับไป!” ‘เชอร์รี่’ เด็กสาวสุดเอ็กซ์จำต้องก้าวเข้าสู่วงการพริตตี้เพื่อหาค่ารักษาชีวิตแม่ แต่กลับโชคร้ายตกเป็นเป้าหมายของสองมาเฟียแฝดคนละฝาที่ไม่เคยลงรอยกันอย่าง ‘ไลเอิน’ และ ‘ไทเกอร์’ สิงห์ก็ดุดัน เสือก็หิวโหย! เมื่อสองมาเฟียผู้ไร้หัวใจเปิดศึกแย่งชิงการเป็น ‘เจ้าของ’ เรือนร่างเธอ... บทรักพิษสวาทสุดดิบเร่าร้อนจึงปะทุขึ้นจนแทบลุกเป็นไฟ!

“คะ..คุณจะทำอะไร” เสียงใสนั้นสั่นๆ เอลลี่จ้องมองมือหนาอีกข้างหยิบกล่องไอศกรีมที่เธอพึ่งทานมาจ่อไว้ที่จุดกลางกายของเธอ “ยะ..เย็น..” ร่างเล็กกระตุกๆ เกร็ง เมื่อบัดนี้ก้อนไอศกรีมถูกเทลงมายังใจกลางความเป็นสาว “รู้ไหม...ความเย็นจะทำให้เธอรู้สึกชา...และมันจะบรรเทาความเจ็บปวดของเธอลงไปได้บ้าง” “อึก..” แปะๆ มือหนาตีเข้าที่ก้อนไอศกรีมเหลว พลางใช้นิ้วละเลงก้อนไอศกรีมไปทั่วกลีบแคมอวบ บดคลึงไปที่ติ่งเสียว ไม่เว้นแม้แต่ร่องหลืบแคบๆ โดยที่มืออีกข้างกำลังชักรูดแก่นกายใหญ่เตรียมความพร้อมที่จะเอามันเข้าไปในร่องรูเล็กๆ “ของกู…ทั้งหมดนี่…เป็นของกูคนเดียว..ซี๊ดดด!” เอลลี่Talk:“เขาแกล้งเป็นคนดี ทำให้ฉันหลงรัก… แต่เมื่อฉันพูดว่า ‘ชอบคนเลว’ เพื่อจะหนีไป เขาก็ถอดหน้ากาก...ตรึงฉันกับผนัง พร้อมรอยยิ้มที่ร้ายกาจกว่าใคร ‘หนีไม่พ้นแล้วล่ะที่รัก..กูนี่แหละคนเลว..เลวมาตั้งแต่เกิด..ที่จะจับเธอกระแทกทั้งตัวและหัวใจ!’ ”

“เธอ..เคยลองทำ..ในรถรึเปล่า” “คุณ..คุณพูดเรื่องอะไร” “หึ เธอไม่เข้าใจเหรอ? งั้น..ฉันพูดอีกครั้ง..ฉันอยากเล่นกับเธอในรถ” "!!" "อ้าส์~ มิลิน..ไม่มีใครตายจากการโดนกระแทกหรอกนะ เธอ..ไม่ต้องกลัว.." "กรี๊ดด!!" ✨ ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปทันที ที่ได้เจอกับมาเฟียหนุ่มอีกครั้ง 'เพราะเขาเพียงพร่ำบอกว่าเธอ.....เป็นของเขาเพียงคนเดียว✨ “วันนี้....ฉันมีเวลาไม่มาก” พูดจบมาเฟียหนุ่มก็ดูดเลียนิ้วมือที่เปอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำหวานของหญิงสาวอย่างหน้าไม่อาย “ระ..โรคจิต” “หึ ฉัน....มีเวลาชิมเธอแค่นี้ล่ะ” “ฮึก...ฮือออ” “ถ้าฉันว่าง..เดี๋ยวฉันจะมาหาใหม่” “!!”

“แค่จูบงั้นเหรอ?อย่าดูถูกความกระหายของฉันหน่อยเลยอลิซ เพราะสิ่งที่ฉันอยากได้คือการกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัวต่างหาก!”“อื้ออ นี่!คุณกำลังคุกคามอลิซอยู่นะคะ!”“หึ เพิ่งรู้ตัวเหรอ?ฉันว่า ฉันแสดงออกชัดเจนตั้งแต่วินาทีแรกที่เราสบตากันแล้วนะ จำได้ไหม?ว่าเป้าหมายเดียวของฉันคือขยี้เธอให้จมเตียง!”“คะ..คุณพูดเรื่องอะไร อลิซไม่รู้เรื่อง”“จำวันแรกไม่ได้ไม่เป็นไรอลิซ แต่ต่อจากนี้ไปฉันจะ'ตอก'ย้ำทุกท่วงท่า กระแทกกระทั้นทุกความเสียวซ่านลงไปในตัวเธอซ้ำๆ จนต่อให้เธออยากจะลืมชื่อฉันแค่ไหน ร่างกายเธอก็จะเรียกร้องหาแต่สัมผัสจากฉันแค่คนเดียว!”“กรี๊ดด!!”“ชู่ว อย่าดิ้นสิอลิซ เก็บเสียงหวานๆ ของเธอไว้ครางตอนถูกฉันกระแทกจนสุดทางดีกว่า”“อย่านะ!อย่าล้วง คุณมันโรคจิต!บ้ากามที่สุด!”“เป็นเด็กดีสิแล้วฉันจะเมตตา”“ทุเรศ ยะ..อย่าดันเข้ามานะ!อื้อออ!อลิซจุกจนพูดไม่ออก แล้ว!”

บ้านมาเฟียหลังนั้นไม่ได้มีเพียง‘เจ้าบ่าว’ที่เย็นชา หากยังมี‘เพื่อนเจ้าบ่าว’ที่เจ้าเล่ห์ ทุกคืนคือเกมรักสุดเร่าร้อนที่ไม่อาจหนี “ฮึกมันใหญ่ชีวาตัวเล็กนิดเดียวเอง พะ..พร้อมกันทั้งสองคน ชีวาไม่ไหวแน่ๆ” “อ้าปาก!” “ฮึก..อื้อ..”เสียงสะอื้นแผ่วพร่าหลุดรอดจากเรียวปาก ขณะที่เธอค่อย ๆ ยอมทำตามในสิ่งที่อีกฝ่ายเรียกร้อง และอ้าปากรับท่อนเอ็นใหญ่น่ากลัวเข้ามาในปาก “อ้าส์ แบบนี้ดี”ออสตินอยู่ด้านหน้า จ้องมองความโค้งงอนของร่างเธอ ดวงตาเปล่งประกายเสน่หา “อือ..”ร่างบางสั่นสะท้านร่องรักกำลังถูกเล่นงานเข้าอย่างหนัก มือเล็กกำผ้าปูไว้แน่นพยายามควบคุมเสียงน่าอายไม่ให้หลุดรอดพร้อมกับควบคุมจังหวะการบดปากกับออสติน ลีโอเหลือบตามองด้านหน้าเพียงนิด เขาใช้นิ้วคว้านร่องแคบสลับกับละเลงเนื้อนุ่ม พร้อมเอื้อมมือหยิบขวดไวน์ข้างตัว แล้วหยดไวน์ลงตรงร่องก้นให้ไหลรวมไปที่ร่องรักให้มันเปียกชุ่มแล้วยกขวดไวน์กระดกขึ้นดื่มด้วยความสะใจ “กูจะเมารักหรือเมาเมียว่ะ”ลีโอเอ่ยเสียงพร่าพร้อมยัดนิ้วแข็งเขาไปในรูสวาทสลับกับรูก้น ชักนิ้วระรัวผลุบเข้าผลุบออกในสองช่องทางรักจนชีวาขมิบเสียวใส่นิ้วแกร่งเขารัวๆ

เมื่อสิ่งสุดท้ายที่รินลดาพอจะให้เขาได้ อาจไม่ใช่หัวใจอีกต่อไป แต่เป็น “ชีวิต” ของเธอเอง เพราะเธอรู้ดีว่าตราบใดที่เธอยังอยู่ เขาจะไม่มีวันหยุดทำร้ายตัวเองด้วยความแค้น เขาใช้ทั้งร่างกายและจิตใจของเธอเป็นที่ระบายอารมณ์นั้นทั้งหมด บทรักที่แสนรุนแรงคืนแล้วคืนเล่า ถ้อยคำที่กรีดลึกลงในหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนวันหนึ่ง...เธอไม่เหลืออะไรให้เขาอีก นอกจากร่างที่กำลังแตกสลาย กับลมหายใจสุดท้ายของชีวิต และในคืนที่เธอยืนอยู่บนริมขอบตึก ลมแรงจนแทบหายใจไม่ออก รินลดายิ้มทั้งน้ำตา ก่อนกระซิบแผ่วเบา ราวคำลาจากโลกใบนี้ “ชีวิตนี้…ฉันขอชดใช้ให้คุณแล้วนะ” และเมื่อเสียงหัวใจของรินลดาหยุดลงในคืนนั้น โลกของ ‘วิกเตอร์’ พลันพังทลาย เขาเพิ่งรู้ว่าชัยชนะบนกองซากศพของความรักนั้นว่างเปล่าเพียงใด หากปาฏิหาริย์มีจริง...เขาจะยอมแลกทุกอย่างเพื่อกลับไปแก้ไขในสิ่งที่สายเกินไปได้หรือไม่? หรือโชคชะตาจะบังคับให้เขาต้องเป็นฝ่ายถูก ‘จองจำ’ ในนรกที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นเองตลอดกาล!

"แสบมากนักนะ! ครั้งนี้ฉันจะล้างเธอให้สะอาด จะขัดทุกซอก ทุกมุม และจะล้วงทุกร่องที่เธอมีเลยดีไหม!?" "มะ..ไม่..ไม่เอา!." "จะล้วงด้วยอะไรดี...แค่นิ้ว? จะพอไหม!" “คะ...คุณ..จะทำอะไร!” “ตรงนี้ของเธอ คงจะไม่สวยเหมือนเดิม” มือข้างหนึ่งละเลงไปที่กลีบกุหลาบงามแรงๆ บดขยี้ไปตามเนื้อนุ่ม กรีดนิ้วไปตามรอยแยกซ้ำๆให้มันแย้มบานจนใบบัวสะดุ้ง เขาต้องการเบิกทางให้กับแก่นกายของเขา เพราะด้วยขนาดลำตัวที่เล็กของใบบัว อาจทำให้เอ็นเนื้อของเขาเข้าไปได้ยาก “ฮึก ดะ..ได้โปรด” มาร์โคไม่ได้สนใจคำพูดของหญิงสาว มือหนายังคงแหกเรียวขาออกกว้าง ชักรูดแก่นกายใหญ่อีกสองสามครั้ง และจ่อไปยังช่องทางรักที่คับแคบ ในขณะที่ใบบัวเม้มริมฝีปากจิกเล็บเข้าที่ผ้าปูจนแน่น “ครั้งนี้...เธอจะไม่มีโอกาสหนีฉันไปได้อีกแล้วนะใบบัว!” ปั่ก!! “กรี๊ดดด” ร่างเล็กดิ้นพล่านราวกับกำลังจะตาย เพียงแค่ส่วนหัวที่ดันเข้ามา ก็สร้างความทรมานและเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส “ซี๊ด!แม่ง”

จึก! “กรี๊ดดด!” ฉันดิ้นพล่านเมื่อมีนิ้วของใครสักคนพยายามจะยัดเข้ามาในรูสวาทของฉันอย่างแรง “แน่นฉิบ!” เสียงคุณเซนดังขึ้นฉันเลยเดาได้ไม่ยากว่าเจ้าของนิ้วนั้นคือใคร แต่เพียงไม่นานฉันก็รู้สึกได้ว่ากำลังจะมีนิ้วแกร่งเพิ่มเข้ามาอีก จึก! “ฮืออ” น้ำตาฉันไหลพรากรู้สึกอึดอัดแน่นตึงที่น้องน้อยเป็นอย่างมาก “เธอยังซิงอยู่จริงๆ ด้วย” คุณเซนจ้องมองดวงตาฉันราวกับว่ามันเป็นเรื่องมหัศจรรย์ และเขาไปได้พูดแต่ยังพยายามกระดกนิ้วรัวๆภายในร่องฉันอีก “อื้อ พราวเจ็บ ปล่อย!” ฉันดีดดิ้นส่ายสะโพกหนีอีกครั้ง เมื่อรู้สึกได้ว่านิ้วนั้นกำลังจะเข้ามาได้อย่างสำเร็จ "เธอ อยากได้แบบไหน? ประตูหน้า ประตูหลัง หรือเข้าพร้อมกันได้เลย” ไบรอันต์เอ่ยถามแทรก "พะ..พราวไม่เลือก!" "ถ้าไม่เลือกงั้นก็นอนแหกขาออกกว้างๆ เพราะพวกฉันจะเอามันเข้าไปพร้อมกันทีเดียวเลย!" "กรี๊ด พราวไม่ยอมนะ!" ไบรอันต์ตามขึ้นมาประกบจากทางด้านหลังของพริบพราว มองก้นงอนงามลอยเด่นหราอย่างท้าทาย เขาแหกร่องก้นจนกว้างพลางใช้เจลหล่อลื่นยี่ห้อดีเทมันลงไปจนมันไหลเยิ้มลงไปตามร่องและแก่นกายใหญ่ของเซน