EP:9/1 – เงาในความมืด

@คฤหาสน์

ชีวานอนขดตัวอยู่บนเตียงกว้าง ผ้าห่มสีดำสนิทโอบร่างบางเอาไว้ แต่ความรู้สึกกลับอึดอัดจนหายใจไม่ทั่วท้อง ดวงตากลมโตเหลือบไปยังโต๊ะหัวเตียง ที่วางแก้วนมอุ่นไอน้อย ๆ ลอยขึ้นมา

“คุณออสตินให้เอามาให้ค่ะ…เพราะคุณหนูไม่ได้ทานข้าวเย็นเลย” คนใช้บอกเสียงเบา ก่อนจะถอยออกจากห้อง ปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา ทิ้งความเงียบว่างเปล่าไว้ภายใน

ชีวามองแก้วนมอยู่นาน เหมือนมองสิ่งของที่ไม่รู้จะเชื่อใจได้หรือไม่ นิ้วเรียวเอื้อมแตะขอบแก้ว แต่ก็หยุดกลางคัน ถอนหายใจยาวอย่างไม่มั่นใจ ราวกับนมแก้วนี้มียาพิษผสมอยู่

“มียาบ้าๆนั้นอีดหรือเปล่า...เฮ้อแต่นี่เขาจะไม่ให้ฉันเลือก หรือไม่ให้แม้แต่สิทธิ์จะหิวเลยเหรอ”

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น หวนคิดถึงความทรงจำ..บ้านหลังเดิมแวบเข้ามา แต่ทว่าคำพูดอันแสนเย็นชาของพ่อในสายโทรศัพท์ยังหลอนอยู่ในหัวว่าเธอ เสียงของพ่อ...ที่บอกชัดเจนว่า

“เธอไม่มีที่ให้กลับไปอีกแล้ว ชีวา”

คำพูดนั้นฝังลึกเหมือนมีดที่ปักอยู่กลางใจ และตั้งแต่นั้นมา...เธอก็รู้แล้วว่า คำว่า บ้าน สำหรับเธอ ไม่มีอยู่จริงอีกต่อไป

“ทำไมมีแต่พวกคุณ...ที่เหมือนต้องการแต่ฉันล่ะ”

เธอพึมพำออกมาเสียงสั่น น้ำตาเอ่อขึ้นจนมองเห็นภาพพร่า แต่ก่อนที่หยดนั้นจะไหลหล่น ชีวารีบยกมือเช็ดมันทิ้งรวดเร็ว เพราะเธอรู้ดี...ที่นี่ แม้กระทั่ง น้ำตา ก็ไม่ใช่ของเธอเองอีกต่อไป

ติ๊ง!

เสียง ติ๊ง ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดในห้องกว้าง

ชีวาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างแก้วนมอุ่น ไฟสว่างวาบขึ้นจอแสดงข้อความใหม่จากชื่อที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะบล็อก

ออสติน : ดื่มนอนเถอะ ในแก้วไม่มียาพิษ

หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำอย่างไร้จังหวะ ชีวากัดริมฝีปากแน่นจนรู้สึกเจ็บ มือบางโอบกอดโทรศัพท์ไว้กับอก ราวกับมันคือที่พึ่งสุดท้าย แต่กลับไม่กล้าแตะพิมพ์แม้แต่คำเดียว…เพราะไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร ถึงจะไม่ยิ่งทำให้เธอถูกกดดันไปมากกว่านี้

ออสติน : อ่านแล้วไม่ตอบ?

เพียงสี่คำสั้น ๆ แต่บีบคั้นเสียจนมือเธอสั่น เธอรู้ว่าถ้ายังเงียบอยู่ จะต้องเจออะไรที่เลวร้ายกว่าคำพูดแน่นอน ก่อนปลายนิ้วจะรีบกดพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

ชีวา : ขอบคุณสำหรับนมค่ะ

ออสติน : ฉันไม่รับคำขอบคุณเป็นคำพูด

ชีวา : แล้วคุณออสตินต้องการอะไรคะ

ออสติน : ตัวเธอ

“คนโรคจิต..พูดอะไรก็ไม่พ้นเรื่องใต้สะดือ..เฮ้อ..ชีวาแล้วเธอควรตอบเขายังไงดีล่ะ”

ออสติน : แอบด่าฉันอยู่หรือเปล่า

ชีวาหันขวับมองซ้ายทีขวาที ดวงตากลมกวาดไปทั่วห้องนอนกว้าง ราวกับกำลังค้นหากล้องที่ซ่อนอยู่ เพราะสิ่งที่ออสตินเขียนกลับมา มันเหมือนเขากำลังนั่งมองเธออยู่ตรงนี้จริง ๆ ก่อนที่จะก้มหน้าลงจ้องมองหน้าจอด้วยหัวใจที่เต้นแรง แล้วรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปทันที

ชีวา : ชีวาไม่ได้ด่าคุณออสตินค่ะ

ออสติน : แล้วไป งั้นเธอนอนก่อนได้เลยนะ ฉันมีธุระที่ต้องจัดการหลายอย่าง เธอไม่ต้องรอฉันนะ

“ใครเขาจะไปรอคุณกันล่ะ..หลงตัวเอง..” ชีวาบ่นพึมพำ พลางคิดในใจออสตินนอกจากเผด็จการแล้วยังหลงตัวเองมากด้วย

ออสติน : ถ้าเสร็จงานเร็ว จะรีบกลับไปหาเธอ

ชีวา : งั้นชีวานอนแล้วค่ะ

ออสติน : ฝันดี

ชีวา : ค่ะ

ทันทีที่กดส่งข้อความ เสี้ยววินาทีถัดมาชีวาก็รีบปิดหน้าจออย่างลนลาน เหลือเพียงเสียงลมหายใจสั่นระริกกับจังหวะหัวใจที่ดังสะท้อนอยู่ในอก

“ฝันดีงั้นเหรอ...ตั้งแต่วันที่แม่จากไป ชีวาก็ไม่เคยได้ยินคำนี้อีกเลยนะ”

หญิงสาวพึมพำแผ่วเบา หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า ความรู้สึกโดดเดี่ยวถาโถมจนแทบหายใจไม่ออก เธอดึงผ้าห่มขึ้นคลุมถึงอก ราวกับอยากกอดตัวเองไว้ให้แน่น แต่ยิ่งพยายามข่มตาให้นอน น้ำตาอุ่น ๆ ก็ยิ่งรินเอ่อคลอ

“แม่จ๋า...ชีวาคิดถึงแม่เหลือเกิน ทุกครั้งที่ฝันร้าย…ก็ไม่มีใครอยู่ตรงนี้เพื่อปลอบชีวาเลย…”

เธอรู้ดีว่าคืนนี้ไม่มีทางหลบพ้นฝันร้าย ไม่ว่าฝันนั้นจะมาจากความทรงจำ หรือมาจากผู้ชายคนไหน…แต่เธอก็ต้องเข้มแข็งต่อสู้กับมันให้ได้ ถึงแม้ว่าในใจจะเหนื่อยล้ามากก็ตาม

ตกดึก...

เสียง กริ๊บ… ของลูกบิดประตูดังขึ้นเบา ๆ ในความมืดสนิทของห้องนอน ชีวาสะดุ้งเฮือกรีบลืมตาความง่วงที่พึ่งจะเริ่มคลายลงไปทันที

เงาร่างสูงทอดยาวแทรกเข้ามาในความมืดอย่างช้าๆ ดวงตากลมโตของเธอสั่นระริก หัวใจเต้นโครมครามแทบทะลุอก สายตาจับจ้องไปหยุดที่แผ่นไหล่กว้างกับท่วงท่าสงบนิ่งราวนักล่าที่เธอคุ้นเคย

...ออสติน…ใช่ไหม…