ตอนที่ 3

เสียงปรบมือสนั่นดังในอีกไม่นานหลังจบการนำเสนอเรื่องราวผ่านจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ว่าคนทั้งคู่มาเจอกันในงานรวมรุ่นแล้วรักกันแต่แรกเห็น

ภาพเคลื่อนไหวแสนหวานของคู่รักเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ! ใครก็รู้ว่าสองครอบครัวแต่งงานกันด้วยเรื่องหุ้นและธุรกิจ สองบ้านนี้ยังเก่งเรื่องงานสร้างภาพ

เณศราพยายามทำตัวเป็นปกติจนจบงานแต่งอลังการงานสร้าง คล้ายกับว่าเป็นการโชว์หน้าตาทรัพย์สินความร่ำรวยของบ่าวสาว การหลอกลวงคนหมู่มากซะกว่าเป็นงานมงคล

และเมื่อเค้กก้อนโตถึงเจ็ดชั้นถูกหั่นด้วยปลายมีดแหลมที่ผูกไว้ด้วยริบบิ้นสีแดง สองบ่าวสาวคงไม่รู้ตัวว่าเพิ่งจะหั่นหัวใจคนทำเค้กเป็นชิ้น ๆ ซึ่งพวกเขาคงจบแค่มีดเดียว ค่อยควงแขนกันมาเยาะเย้ยพร้อมพ่อแม่พี่น้องที่รู้ว่าลูกชายของพวกเขามีความสัมพันธ์อย่างไรกับเณศรามาตลอดสามปี

“ขอบคุณที่มาร่วมงานแต่งพี่นะเนย ขอบคุณเรื่องเค้ก... ขนมด้วยครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ เนยชอบทำเค้กอยู่แล้ว งานสำคัญขนาดนี้ เนยยินดีกับพี่ปัดด้วยนะคะ ยังไงเนยขอกลับไวสักหน่อย ขออนุญาตนะคะคุณลุงคุณป้า...”

เผ่นไว... สายฟ้าแลบ! ใต้รอยยิ้มสดใสบนดวงหน้างามที่แต่งแต้มเครื่องสำอางอ่อนพอดียังไม่เปิดเผยความรู้สึกแม้สักนิด

มาร่วมแสดงความยินดี! ท่องไว้ว่าควรยินดีกับความรักของคนทั้งคู่

“สำเหนียกตัวเองดี... สมเป็นลูกสาวข้าราชการ มารยาทงามเสมอต้นเสมอปลายเนอะเพื่อนยัยวิเนี่ย”

เสียงหัวเราะเยาะเป็นเสียงของคุณแม่เจ้าบ่าว เณศราจำได้ดีเพราะไม่ว่าเธอจะทำดีแค่ไหน ทุ่มเทความจริงใจไปสักเท่าไรกลับไม่เคยถูกใจคนบ้านนี้ กระนั้นเธอยังคงยิ้มรับคำชมยกมือไหว้งามช้อยก่อนหมุนกายเดินจากไป มือเรียวบีบกระเป๋าหนังแบรนด์เนมแน่น เม้มริมฝีปากเหยียดตรงก้าวเดินอย่างว่องไว โดยมีเพื่อนสาวตามมาติด ๆ

“เฮ้ย... เนย รอก่อน!”

ปวิมลรีบตามเพื่อนให้ทัน ปลายส้นสูงแหลมย่ำออกมาจากงานที่เต็มไปด้วยผู้คน คว้าแขนเรียวเอาไว้ทันเจ้าตัวก็แค่ยิ้มแล้วถามมีอะไรจ๊ะ? นั่นทำให้คนเป็นเพื่อนยิ่งใจคอไม่ดี จนมาลานจอดรถโล่งกว้าง

“ฉันขอโทษนะแก... ขอโทษจริง ๆ ว่ะ” น้ำเสียงสำนึกผิดมาพร้อมการปลอบประโลม มือเรียวโอบบ่าอย่างสนิทสนมด้วยความที่คบกันมาตั้งแต่มัธยม

“นี่แม่งความผิดฉันล้วน ๆ ฉันไม่น่าแนะนำพี่ชายให้แกรู้จักเลย แกไม่ควรต้องมาเสียใจขนาดนี้อะ”

“คิดมากไปนะแก ฉันไม่เป็นไรสักหน่อย”

เณศรายิ้มกลบเกลื่อน หน้าฮอนด้าแจ๊ซคันโปรดที่เธอหยิบรีโมตออกมากดปุ่มเปิดประตู โอบเอวบางของเพื่อนที่อยู่ในชุดสวยเหมือนกันคงโกรธไม่ลง

“แกอย่าทำหน้าตายเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวดิ ฉันรู้สึกแย่มาก ๆ เลยนะ อกอีวิจะแตกตายอยู่แล้วนังเนยเอ๊ย!”

“มันไม่อะไรเลยเรื่องแค่นี้ พี่ปัดเขาแค่ไม่กล้าบอกฉันเท่านั้นเอง ฉันเข้าใจพี่เขานะ เป็นฉันฉันก็คงไม่กล้าบอก”

เขาก็แค่โกหกเธอ... ทรยศหักหลังกันหน้าด้าน ๆ!

อันที่จริงเธอยังไม่เคยเจอผู้ชายประเภทนี้ด้วยซ้ำแต่นึกถึงคำของแม่ว่าให้มองโลกบวกเสมอ ไม่มีใครเป็นเจ้าของใคร ทุกคนมีสิทธิ์ในชีวิตที่จะทำอะไรก็ได้

“พี่ปัดไม่ได้อยากแต่งกับนาง เขาชอบแกมากนะเว้ยไม่งั้นไม่ตามจีบมาตั้งสามปี... สงสารสองคนเลย ทำไงดี? ช่วยไรไม่ได้...”

“ไม่เป็นไรจริง ๆ นะวิ… คนเขามีความสุข พี่ชายเพื่อนมีความสุขฉันก็ดีใจด้วยจ้ะ”

รอยยิ้มหวานของคนที่ไม่ขึ้นรถสักที แต่ยืนคุยกับเพื่อนอย่างน่ารักใจเย็นทำเอาปวิมลเบิกตากว้าง

“อั๊ยย่ะ… ทำไมแกไม่บวชไปเลยวะ วัดแถว ๆ บ้านก็ได้นะ พ่อแม่แกได้ไปหาได้ด้วย”

“เป็นความคิดที่ดี เอาไว้ฉันจะลองเก็บเรื่องนี้ไปคิดดูนะ เผื่อธรรมะจะช่วยเยียวยาใจ ช่วยธุรกิจเบเกอรี่ของฉันให้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า”

“แกก็ขายดีอยู่แล้วนี่นา... เอ้อ มีอะไรคุยกับฉันได้นะ วันนี้ฉันนอนเป็นเพื่อนแก”

“ยินดีต้อนรับเสมอจ้ะ แต่ว่าไม่ต้องห่วงเพื่อนมากนะ ฉันโอเคไม่ทำให้ใครไม่สบายใจเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง เรื่องประหลาดขนาดนี้ วันหนึ่งมันต้องกลายเป็นตลกกับฉันแน่ ๆ แหละแก”

สมกับเป็นเณศรา... คนเป็นเพื่อนต้องรู้แน่แล้วว่านั่นเป็นการประชดประชันเล็ก ๆ น้อย ๆ เพราะขึ้นรถมาด้วยกันแล้วก็ยังไม่ได้ยินเรื่องที่ควรพูดเช่นว่าทำไมเขาทำแบบนี้ ทำไมเขาทิ้งฉันไป หรือผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร

สองมือเรียวจับพวงมาลัยมั่นคงในสีหน้าปกติสุข คนขับยังเปิดเพลงสนุก ๆ ในรถ พูดคุยกันเรื่องเพื่อนเก่าที่ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง ตอนนี้ต่างคนคงกำลังร่วมสนุกกับงานอาฟเตอร์ปาร์ตี้ หลังเสร็จสิ้นพิธีแต่งงาน

ในเมื่อตัดสินใจที่จะไม่พูดถึงแล้วเธอก็จะไม่สนใจ เธอจะไม่ติดต่อเขาอีก จะไม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งสติ๊กเกอร์ไลน์น่ารัก ๆ ถามว่าเขาถึงบ้านหรือยัง

เธอไม่มีสิทธิ์... เจอหน้าเขาทุกวันเหมือนเดิม พรุ่งนี้ไปจะไม่มีคนมาขับรถให้เธออีกแล้ว ไม่มีคนมาช่วยขนขนมปังนั่งกินเค้กส่งยิ้มหวาน หลังจากที่สาวแปลกหน้าเพิ่งมาตีทะเบียนสลักคำสำคัญว่า ‘สามี’ หล่อน

สายตาริษยาอาฆาตจงใจมองหน้าอย่างรังเกียจราวกับว่าเป็นเสนียดในงาน ไม่ทักทายกันสักคำต่อให้เธอจะเป็นแขกคนหนึ่งที่มีน้ำใจใส่ซองให้บ่าวสาว ใคร ๆ ก็เห็น

เธอไม่ได้ถือสา... แต่ปล่อยวางทุกอย่างลงพร้อมน้ำตามากมายที่รินไหลอยู่ภายใน สงบมันไว้ให้หยุด สุดก้นบึ้งของหัวใจในเมื่อผู้ชายคนนั้นไม่ควรค่า...

ใช่... เขาไม่ควรค่ากับความรักบริสุทธิ์ของเธอสักนิด!