นางซินยั่วเสน่หา

เขาไม่เคยคิดเรื่องความเหมาะสมมากนักที่ตัวเองต้องอยู่กับแม่บ้านสองต่อสองในบ้านหลังใหญ่ เพราะคิดว่าคงรับแม่บ้านที่มีอายุมากหน่อย แต่เหตุกลับไม่เป็นไปอย่างที่คิด อย่างไรเสียเขาคงไม่ทำอะไรเป็นการเสื่อมเสียกับลูกจ้างเป็นแน่“ได้ค่ะ แต่หนูต้องขอตัวไปเอาเสื้อผ้าก่อนนะคะ”พิรันดารีบตกปากรับคำทันทีทันใด เพราะกลัวพลาดโอกาสสำคัญไป“แล้วบ้านเธออยู่ที่ไหนล่ะ ทำไมไม่เอาเสื้อผ้ามาด้วย”ดลรวีอดสงสัยไม่ได้ตามนิสัยที่ละเอียดรอบคอบ เขาเห็น เธอมาแค่ตัวเปล่าๆ ไม่ได้เอาเสื้อผ้าข้าวของอะไรติดมือมา ความจริงถ้ารู้ว่ามาทำงาน น่าจะเตรียมมาให้เรียบร้อย“อยู่สระแก้วค่ะ พอดีหนูพักกับเพื่อน แล้วก็เอ่อ... เพื่อนหนูเป็นเพื่อนของเพื่อนของคนรับใช้ในบ้านคุณพลน่ะค่ะ”พิรันดาหาทางออกอย่างหวุดหวิด“ได้... แต่ก่อนไปฉันจะแจ้งรายละเอียดคร่าวๆ ของการทำงานที่นี่ให้เธอฟังก่อน”เขาพูดเป็นงานเป็นการ พิรันดาเงยหน้ารับฟังคำพูดของเขาทุกอย่างด้วยความตั้งอกตั้งใจแม้ชายหนุ่มจะดูเคร่งขรึมแต่คำพูดสุภาพและยังมีรอยยิ้มเป็นบางครั้งทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด เธอรอคอยวันนี้มานานแสนนาน เวลาที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับหนุ่มหล่อในดวงใจ วั

“ขอบคุณค่ะ หวังว่าคุณคงถูกใจนะคะ หนูขอเข้าไปเก็บกวาดในครัวก่อน”พิรันดารีบตัดบทเดินเข้าครัว ดลรวีมองตามร่างแม่บ้านที่มาจาก “สระแก้ว” ด้วยความสงสัย แต่เขาสลัดความคิดยุ่งเหยิงนั้นออกไปแล้วเริ่มลงมือรับประทานอาหาร ... ดลรวีคิดว่ารสชาติของอาหารอร่อยมากทีเดียว มื้อนี้เขาจะเจริญอาหารเป็นพิเศษ เขาเป็นคนทานง่ายก็จริง แต่อาหารนั้นต้องอร่อย และสะอาด เขาชื่นชอบอาหารไทยเป็นทุนเดิมอยู่แล้วพิรันดาเข้ามาจัดการเก็บกวาดในห้องครัว เสียงจานแตกและวัตถุบางอย่างกระทบพื้น ทำให้ชายหนุ่มชะงักการทานอาหาร รีบเดินเร็วเข้าไปในห้องครัวโดยด่วน“ว้าย!!!!”พิรันดาเหยียบเศษผักที่เกลื่อนพื้นเพราะความซุ่มซ่ามของตัวเอง แถมจานยังตกลงแตกกระจายไปทั่วพื้นไม่ต่างกัน หนุ่มหล่ออ้าแขนรับแทบไม่ทัน แต่ถ้าจะพูดให้ถูกคือเขาจำเป็นต้องรับร่างที่ถลาเข้าสู่อ้อมแขนของเขาเอาไว้อย่างเสียไม่ได้ร่างน้อยล้มลงบนร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มเต็มแรง ดลรวีนิ่วหน้าเบาๆ เพราะแผ่นหลังกระแทกลงบนพื้น เศษจานที่แตกบาดแผ่นหลังจนเลือดซิบและร่างของว่าที่แม่บ้านสาวทาบทับมาเต็มกำลัง ดวงตาสองคู่สบกันด้วยความตะลึงงัน ริมฝีปากสวยจิ้มลิ้มกระแทกลงบนริมฝีปากหนาอย่างเ

ไม่ว่าจะออกกำลังกาย ทำอาหารอยู่กับบ้าน ทำสวน เนื่องจากเขาค่อนข้างใช้เวลาอยู่กับตัวเองนอกเหนือเวลางานเช่นนี้ เพื่อทำกิจกรรมต่างๆ ถ้าจะพูดง่ายๆ คือเขาค่อนข้างมีโลกส่วนตัวสูงออกไปในทางสันโดษ ถ้าไม่ใช่เวลางาน แทบตัดขาดจากโลกภายนอกหลังจากที่เขาเลิกกับพราวดาวแฟนสาวที่คบกันมาหลายปี มีหลายคนติดตามข่าวว่าเมื่อไหร่เขาจะเปิดตัวหญิงสาวคนใหม่ที่มาคบหาดูใจ แต่จนแล้วจนรอดทุกอย่างยังเงียบเชียบ ข่าวว่าเขาอกหักจากพราวดาวเสียใจอย่างหนัก จนไม่สนใจผู้หญิงคนไหนอีกเลย เพราะรักอดีตแฟนสาวที่แต่งงานกับเศรษฐีคนดังไปนั่นเองดลรวีได้ยินเสียงเคาะประตูติดกันสองสามครั้งเขาจึงกล่าวอนุญาต อดเลิกคิ้วมองร่างของแม่บ้านที่เดินเข้ามาเสียไม่ได้ เธอไม่ได้ใส่ผ้าถุงกับเสื้อคอกระเช้าแต่เปลี่ยนเป็นใส่ชุดนอนวาบหวิวแทน ที่เขาอดแปลกใจไม่ได้ก็คือ การแต่งตัวที่ต่างกันลิบลับ หากไม่บอกว่าเธอมาทำงานเป็นแม่บ้าน เขาคงคิดว่าเธอเป็นลูกผู้ดีมีอันจะกินเสียมากกว่านึกถึงตอนเย็นที่หญิงสาวทำแผลให้เขาก็ต้องร้อนรุ่มในอก ถ้าจะพูดง่ายๆ คือเด็กมันยั่วเลยหลวมตัวไปหน่อย ไม่คิดว่าตัวเองต้องไปงับทรวงอกใคร แถมขยำตบท้ายเสียแบบนั้น ยิ่งคิดว่าเป็นสาวใช้ยิ่ง

พอนึกถึงแม่บ้านคนใหม่เขาก็เผลอยิ้มกับตัวเอง ป่านนี้คงกำลังง่วนกับการเตรียมอาหารเช้า ชายหนุ่มนึกภาพคนตัวเล็ก ยิ้มเก่ง แถมรอยยิ้มที่เผยออกมาทุกครั้งก็กระชากใจคนมองแทบหยุดหายใจ ก่อนที่จะหลุดหัวเราะออกมาเพราะว่าเขารับรู้อีกอย่างว่าเธอซุ่มซ่ามเป็นที่หนึ่งสงสัยเขาต้องซื้ออุปกรณ์เพิ่มเติมอีกหลายรายการ เพราะเธอคงหาเรื่องทำแตกไม่เว้นแต่ละวัน แต่แปลกที่เขาไม่นึกตำหนิหรือโกรธเคืองเลยสักนิดชายหนุ่มเดินเข้าบ้านแล้วต้องชะงักเมื่อเห็นคนที่เขาแอบคิดถึงอย่างไม่ตั้งใจ พิรันดายังยืนยิ้มให้เขาอย่างน่ารัก ลักยิ้มบุ๋มตรงข้างแก้มทั้งสองข้างทำให้เขาตาลอยเลยเผลอแอบมองอีกฝ่ายไม่วางเช่นกัน ก่อนที่จะตั้งสติได้ในที่สุด “ฮะ... แฮม” ดลรวีกระแอมเบาๆ เมื่อเห็นคนที่ยืนยิ้มไม่มีท่าทีว่าจะพูดอะไร แต่กระแอมยังไงคนที่กำลังยืนตาเยิ้มชวนฝันไม่มีท่าทีว่าจะรู้สึกตัว เขาอดขำไม่ได้ นอกจากจะดูซื่อๆ แล้วยังดูไม่ค่อยเหมือนกับใครเค้าอีก“ดาว... ดาว... ดาว…” ดลรวีใช้มือแกว่งที่ด้านหน้าของหญิงสาว คราแรกเขานึกว่าเธอยิ้มให้เขาเสียอีก แต่ที่ไหนได้ กลับมายืนตาลอย ฝันกลางวันเสียนี่“ดาว!” เสียงเข้มทำให้พิรันดารู้สึกตัว“คะ? ว่าไงคะ” พิ

หญิงสาวรีบขอตัวอย่างรวดเร็วไม่อยากให้เขาอึดอัดและที่สำคัญเธอกลัวว่าเขาจะรู้สึกผิดจนไม่อยากเข้าใกล้เธออีก ถ้าเป็นแบบนั้นเธอคงยอมไม่ได้ เพราะไม่ต้องการแบบนั้นสักนิดดลรวีทำท่าจะเรียกแม่บ้านเอาไว้ก่อน แต่เขาชะงักล้มเลิกเสีย มองตามร่างที่รีบเดินเข้าบ้านไปด้วยหัวใจสั่นไหว ความรู้สึกบางอย่างในกายที่คุกรุ่นขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ ชายหนุ่มสบถเบาๆ เขาไม่ชอบอารมณ์นี้เลยจริงๆ... แต่ถ้าเขาจะเลี้ยงดูเธอเป็นอย่างดี มันจะผิดไหมนะ ความต้องการมาเหนือสิ่งอื่นใด เมื่อชายหนุ่มกำลังขบคิดอย่างหนักว่าเขาจะมีอะไรกับแม่บ้านของตัวเอง คงไม่เสียหายอะไร ในเมื่อเขาเสนอข้าวของเงินทองให้เธออยู่อย่างสุขสบายหากเธอไม่ปฏิเสธ เขาคิดว่าไม่ผิด เพราะเขาเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่มีความต้องการ เด็กต่างจังหวัดคนหนึ่งคงไม่มีโอกาสแบบนี้นัก ถ้าเธอจะรับข้อเสนอของเขา ไม่เห็นแปลกอะไรดลรวีเหลือบมองแม่บ้านคนสวยที่ยกอาหารมาให้เขา อดทึ่งอีกไม่ได้เมื่อเห็นอาหารมื้อกลางวัน “วันนี้เป็นเมนูอาหารจีนค่ะ มีคะน้าฮ่องเต้ ผัดโหงวก๊วย ปลิงทะเลน้ำแดง ปลากะพงผัดคึ๋นฉ่าย ขนมหวานมีโอนีแปะก้วย เครื่องดื่มเป็นน้ำเก๊กฉวยเย็นๆ สดชื่นค่ะ”“น่าทานมาก”ดลรวียิ้