ตอนที่ 2

“ครีมคัสตาร์ดหนึ่ง เค้กสตรอว์เบอร์รีหนึ่ง หนึ่งแถมหนึ่งเพราะว่าก้อนนี้เนยทำ ทานให้อร่อยนะคะคุณลูกค้า”

จานสีขาวน่ารักตกแต่งด้วยตุ๊กตาไอซิ่งรูปหญิงสาวในกระโปรงพองสีขาว รู้เลยว่าหน้าเหมือนใคร

เณศราหย่อนก้นนั่งลงที่เดิม ขณะใบหน้าหล่อเหลาเผยรอยยิ้มเศร้าหมอง

“เป็นวันสุดท้ายหรือเปล่า? จะได้กินเค้กอร่อย ๆ ของเนย...”

“คะ?” เธอเลิกคิ้วขึ้นมองสงสัย ชายหนุ่มจึงฉีกยิ้มกลบเกลื่อน

“เอ่อ... ไม่มีอะไร พี่กินเสร็จพี่ไปเลยนะ ไม่อยู่ช่วยเก็บร้านนะครับ”

“ค่ะไม่เป็นไร เนยเก็บร้านคนเดียวได้ พี่ปัดมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่มี...” เขาตอบก่อนเลื่อนสายตาลงมองเค้กครีมหนาฟูแต่งแต้มด้วยผลไม้ ใช้ซ้อมตักทานมันอย่างช้า ๆ ซึมซับรสชาติกลมกล่อมพอดี ไม่หวานเลี่ยนจนเกินไป

ตลอดระยะเวลาหลายปีที่หญิงสาวสร้างเนื้อสร้างตัวเปิดร้านเบเกอรี่ สร้างแบรนด์เป็นของตัวเองสำเร็จ ปัถฐพลรู้ดีว่าเขาไม่ต่างจากเพื่อนร่วมเดินทางฝัน

“พี่ภูมิใจในตัวเนยนะ... ถึงพ่อแม่พี่จะไม่ชอบเนยเพราะว่าเนยไม่รวย พี่ขอให้เนยมีความสุขกับการทำเค้กอร่อยแบบนี้ไปเรื่อย ๆ”

“เนยมีความสุขกับการทำอาหารทุกอย่างค่ะ เนยชอบเบเกอรี่เป็นพิเศษ มันฟูฟ่อง นุ่มนิ่ม เด้งดึ๋ง ๆ เวลาเห็นมันออกจากเตาแล้วคนกินยิ้มเพราะว่าเค้กอร่อย เนยหายเหนื่อย เนยรู้สึกภูมิใจค่ะ”

คำพูดนั้นทำคนฟังใจชื้นไม่น้อย ปัถฐพลก้มหน้าทานขนมในจานจนเกลี้ยง ในสายตาของเจ้าของร้านที่นั่งยิ้มอย่างเอ็นดู น้องนักศึกษาเดินผ่านมาแซวสองสามคำ จนกลับบ้านกันไปหมดเหลืออยู่แค่สองโต๊ะคือกลุ่มอาจารย์ นักศึกษาและโต๊ะของเจ้าของร้าน

“อิ่มละพี่ไปก่อนนะ ตังค์จ่ายแล้วนะครับ” คนพูดหัวเราะอย่างไม่ลืมว่าไม่ทอนด้วย! สำหรับฐานะระดับเขาคงมาทิปน้อง ๆ ได้ทุกวัน ช่วยอุดหนุนกันไป มือหนาวางส้อมเล็กลงบนจานเบา ๆ  เลื่อนมือไปกุมมือของเธอเอาไว้

“พี่... ชอบ... เค้กเนยมากนะ อร่อยมาก ๆ อร่อยสุดยอด”

“ขอบคุณค่ะ ไว้ค่อยคุยกันนะคะ ขับรถดี ๆ”

หญิงสาวพยักหน้ารับคำชมที่ได้ยินอยู่บ่อยครั้งด้วยใจเป็นสุข ขณะที่เขาค่อย ๆ ปล่อยมือของเธอ

มันให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนกับว่าเขายังคงกุมมือของเธอเอาไว้ คอยให้กำลังใจเหมือนทุกครั้ง ทว่าพอร่างสูงลุกขึ้นยืนและเดินจากไป หัวใจดวงน้อยกลับสั่นไหวประหลาด

เณศราแน่ใจว่าเขาทำตัวแปลก ๆ และด้วยความไม่แน่ใจว่าอีกคนมีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าถึงได้พูดจาไม่เป็นตัวของตัวเอง เธอพลอยเป็นกังวลขนาดว่านำจานไปล้างทางด้านหลังร้าน ยังเผลอพึมพำหน้าอ่างล้างมือคนเดียว กระทั่งเสียงโทรศัพท์สั่นดังจากกระเป๋าสะพายใบน่ารักลายตุ๊กตาหมี และเป็นเพราะว่าห้อยพวงกุญแจรถยนต์ไว้ด้วยกันมันเลยสั่นไปทั้งกระเป๋า

บางคนไม่ยอมขึ้นรถกลับบ้านไปสักที โทรมาทำอึก ๆ อัก ๆ ผิดวิสัยของปัถฐพลที่ไม่ใช่คนทำตัวมีความลับมากมาย เธอคุยกับเขาไม่กี่คำก็จำเป็นต้องวางสายเพราะปวิมลโทรสวนเข้ามาพอดี

[เนย... พี่ชายฉันไปร้านแกปะ?]

“มานั่งเล่นอยู่สักพักแล้วล่ะ นี่พี่เขาเพิ่งออกไปเอง... โทรมาจะพูดอะไรก็ไม่พูด มีอะไรเปล่าแก?”

ความเป็นคนซื่อไร้พิษภัยมาแต่ไหนแต่ไร เณศราคงนึกไม่ออกจริง ๆ คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นมองกำแพงสีขาวครีมในร้านเงียบเชียบ ซึ่งเธอต้องตกใจอีกครั้งเพียงได้ยิน...

[คือ... งี้นะเนย... พี่ปัดจะแต่งงานอาทิตย์หน้านี้แล้ว ฉันสงสัยว่าเขายังไม่เอาการ์ดแต่งงานไปให้แกอีกเหรอ?]

-----------------------------

เดรสเกาะอกระบายลูกไม้บนเรือนร่างงามสง่า ชายลากยาวไปตามพื้นพรมแดง ในถุงมือเข้าคู่กันกับชุดสวย เจ้าสาวกำดอกกุหลาบสีขาวช่อโตก้าวผ่านกลีบดอกไม้หลากสีด้วยรองเท้าแก้วราคาแพง ควงคล้องแขนเจ้าบ่าวด้วยหน้าตาหวานชื่น

ห้องบอลลูมของโรงแรมห้าดาวถูกเนรมิตให้เป็นสรวงสวรรค์ของดอกไม้นานาพรรณ สถานที่ในฝันสมฐานะของคนทั้งคู่ ด้วยฝีมือของเจ้าภาพงานแต่ง ทางฝ่ายชายนั้นประกอบธุรกิจโรงงานผลิตอาหารแห้งส่งออกบริษัทใหญ่อันดับต้น ๆ ของประเทศ ฝ่ายหญิงเป็นลูกสาวเจ้าสัวบูรพากรณ์ เจ้าของธุรกิจสินค้าอาหารแปรรูป

เณศรามาร่วมยินดีทั้งงานแต่งเช้าและเย็น ด้วยความที่เธอต้องจัดอาหารว่าง นำขนมปังเบเกอรี่มาส่ง ช่วงหัวค่ำยังต้องจัดเค้กงานแต่งสูงเจ็ดชั้น ด้านบนเป็นซุ้มดอกไม้รูปหัวใจทำจากน้ำตาลไอซิ่ง มีสองหนุ่มสาวกอดคอเต้นรำเหมือนเจ้าชายเจ้าหญิงในนิทาน ตามคำขอของเจ้าสาวที่บอกผ่านทางแม่เจ้าบ่าว

เจ็บ! แต่ต้องทำตัวเหมือนกับว่าไม่รู้สึกอะไร กระทั่งสิ้นสุดงานแล้วเธอยังไม่ได้ยินคำขอโทษหรือคำแก้ตัวดี ๆ จากปากเขาเลย

ร่างบางในเดรสสีขาวแขนยาวเผยผิวขาวเนียนละเอียดทั่วแผ่นหลัง กระโปรงเอวสูงฟูฟ่องความยาวประเข่า หนุ่มบางคนเคยบอกกับเธอว่าแต่งตัวได้น่ารัก เณศราไม่รู้สึกชื่นชมชื่นใจมันอย่างเคย แววตาคู่คมปลาบเอ่อคลอบอกว่าเขารู้สึกผิดยามสบประสานสายตาเธอในฐานะคนอื่น ไม่ใช่คนรู้ใจ เธอทำได้แค่ฝืนทนอดกลั้นความขมขื่น ทั้งที่อยากยืนจิกทึ้งหัวตัวเอง ส่งเสียงกรี๊ดยืนดิ้นพล่านเป็นนางร้ายในละครหลังข่าว เธอไม่อยากแม้แต่จะอวยพรบ่าวสาวป้ายแดงแต่อยากใส่ชุดดำมาล่มงานวิวาห์

ในความเป็นจริงแล้วสาวเรียบร้อยอ่อนหวานอย่างเธอกลับเอาแต่ยิ้ม... ยืนกินเค้กหน้าระรื่นยังกับว่ามันผสมกัญชา!

จะให้ทำยังไงในเมื่อรับปากเขาไปแล้ว วันนี้เธอเป็นแค่ลูกจ้างที่พ่อแม่เขาจ้างวานมาในราคาพิเศษ

ถูก... พิเศษ! ราคาคนกันเอง!

หญิงสาวคงได้แค่คิดแค้นในใจ คอยนับเลขถอยหลัง ยกนาฬิกาข้อมือเรือนเล็กกะทัดรัดหน้าปัดสีชมพูขึ้นมาดูบ่อยครั้ง