LOGINSPECIAL 5[PHAYU]บำรุงความรักในที่สุดก็ถึงพาร์ทผมสักที จริงๆก่อนหน้านี้ผมมีเรื่องอยากจะพูดเยอะเหมือนกัน แต่ตอนนี้คงไม่ทันแล้ว... เพราะผมทำให้เห็นแล้วว่าผมเปลี่ยน ผมรักเอมิจริงๆ และผมสามารถดูแลครอบครัวของเราได้ผมไม่ใช่คนใจร้อนอีกต่อไป พายุลูกนี้ไม่สามารถทำลายล้างใครแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยอีกแล้ว วันนี้ที่ลูกๆมีเรื่องผมแค่ไปเจรจากับผู้ปกครองพวกนั้นคุยแบบผู้ใหญ่คุยกัน เพราะผมให้ลูกใช้ชีวิตอย่างปกติทั่วไป เพื่อให้เขาสร้างภูมิคุ้มกันให้ตัวเอง การเจอเรื่องแบบนี้จึงเป็นเรื่องปกติที่ผมเองต้องยอมรับ กระทืบก่อนครับ และค่อยเคลียร์ ซึ่งมันก็จบลงด้วยดี ลูกทางนั้นบาดเจ็บสาสมกับที่หาเรื่องลูกผม และผู้ปกครองก็ยกมือไหว้ขอโทษยกใหญ่ตามความผิดแต่เรื่องนี้ผมบอกเมียไม่ได้ ถ้ารู้เมียต้องด่าแน่ๆเพราะเอมิไม่ชอบให้ผมสอนลูกกระทืบใคร ผมจำได้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดเธอจึงรีบชิงกลับบ้านก่อน และจากนั้นก็ลากหัวลูกน้องเข้าครัวทำเค้ก และเค้กที่มาเฟียอย่างผมทำสุดฝีมือก็ได้อยู่ตรงหน้าเอมิแล้ว เธอชอบสีชมพู ชอบโบ ผมจำได้ขึ้นใจถึงแม้ตอนนี้จะใกล้สี่สิบแล้วก็ตาม แต่ความชอบความน่ารักน่าชังของเอมิไม่เคยเปลี่ยน"เค้กน่ากินนะคะ กลบ
SPECIAL 4[AMI]ตัวตึงห้องปกครองใครเลี้ยงง่าย?ใคร!พาริศอ่ะเหรอจะเลี้ยงง่าย ไม่มีหรอกค่ะ!ท้องลำบากยังไง คลอดออกมาลำบากยิ่งกว่า ตอนทารกไม่มีเวลานอนตื่นทุกชั่วโมงขอกินนมแม่ พอคอแข็งก็ชวนคุยแอ้ๆจนตีห้า ยิ่งคลานได้ไม่อยากจะพูดเลยค่ะ ฮือ... คลานไปทุกที่บางทีไปเล่นซ่อนแอบหลังตู้ และตอนเดินได้เอมิคนนี้อยากจะร้องไห้วันละสิบรอบ พาริศดื้อมาก ดื้อกว่าพริบพราวสิบคนมารวมกัน เขาหายวับไปเร็วมากๆ จากที่จะเลี้ยงลูกเองฉันจ้างพี่เลี้ยงมาเพิ่มอีกสามคน ตอนที่พาริศวิ่งเล่นพริบพราวยังอ้าปากค้าง "แม่มีลูกเป็นลิงเหรอคะ"ฉันทำหน้าจะร้องไห้ จนพริบพราวกับพายัพเดินเข้ามารุมกอดกันใหญ่"โอ๋เอ๋นะคะแม่ขา ดื้อก็ตีเลยค่ะ ฝ่ามือคือคำตอบ""ตีได้ไงน้องตัวแค่นั้นเอง" พายัพเอ่ย"งั้นรอน้องโตพริบพราวตีให้เอง""จะตีน้องไม่ได้นะลูก รักน้องนะ" คุณพายุบอกแล้วเดินไปอุ้มพาริศมาหาเรา หน้าตาเหมือนเป๊ะนิสัยก็ด้วย พออุ้มมาก็จะเดินหนีอีกเพราะติดเล่นม่าน ถ้าถามเล่นแบบไหน? ก็เล่นห่อตัวและวิ่งตามรางจนม่านเปิดๆปิดๆอยู่นั่นแหละ ฉันได้แต่ขอพรพระเจ้าให้เขาเป็นเด็กดื้อที่เป็นเด็กฉลาด ไม่ใช่เด็กดื้อที่....ไม่เอาไม่ด่าลูกตัวเอง ตบปากแปะๆ
SPECIAL 3[AMI]พาริศ"สะ สอนเองค่ะ""ครับๆผมจะสอนเอง"เมื่อผู้ปกครองน้องออโต้ตอบแบบนั้นและมีท่าทีกลัวคุณพายุ พริบพราวจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินมายืนกับเรา เธอมองเด็กผู้ชายคนนั้นแล้วยกมือหนึ่งข้างเท้าสะเอว ส่วนอีกข้างชี้นิ้วเอ็ด"นี่ๆออโต้ ถ้าอยากให้คนอื่นเล่นด้วยดีๆก็ต้องเล่นดีๆและเบามือกับคนอื่นเข้าใจไหม ไม่งั้นรอบหลังโดนแรงกว่านี้แน่!"โอ้ มาย ก๊อดลูกพ่อชัดๆ!"พริบพราวขอโทษเพื่อนก่อนนะลูก หนูเองก็มีส่วนผิดนะคะ" พริบพราวมองหน้าฉัน"โนค่ะ ออโต้ทำแรงๆกับหนูก่อน คนขอโทษก่อนต้องเป็นออโต้ และออโต้ไปขอโทษพายัพด้วย"เธอไม่ยอมใครเลย ใครเริ่มคนนั้นต้องขอโทษก่อน คุณพายุสปอยลูกสุดๆ เขามองหน้าผู้ปกครองฝั่งตรงข้ามแล้วกระตุกยิ้มที่มุมปาก แค่นั้นผู้ปกครองก็สะดุ้งแล้วค่ะ"เอ่อ ออโต้ขอโทษเพื่อนก่อนนะ""แต่ออโต้เจ็บกว่า...""ขอโทษเถอะลูก" "อื้อ ขอโทษ" พริบพราวยิ้ม"เราก็ขอโทษเหมือนกัน พายัพๆมารับคำขอโทษเร็วๆ" พริบพราวกวักมือเรียกพี่ชายมาอีกคน โล่งใจที่อย่างน้อยๆเธอรู้ว่าตัวเองผิด หลังจากที่เคลียร์เรื่องทุกอย่างฉันก็ขอรับลูกๆกลับ คุณพายุไม่ว่าอะไรลูกสักคำ เขาบอกว่าเขารู้ว่าลูกตัวเองเป็นยังไง แถมยังพ
SPECIAL 2[AMI]ลูกชายอีกคน"เดี๋ยวเอมิไปอาบน้ำก่อนนะคะ""ที่รักอยากได้บนเตียงหรือห้องน้ำ""อืม ที่ไหนดีน้า..."ฉันทำหน้าครุ่นคิด กอดอกใช้นิ้วชี้จิ้มแก้มตัวเองจนคุณพายุเห็นแล้วทนไม่ไหว รีบลุกขึ้นเดินมาหาฉันแล้วรูดซิปชุดเดรสให้"งั้นทั้งคู่แล้วกัน""อื้อ" แค่หันไปมองหน้าก็โดนจูบแล้ว เขาถอดเสื้อผ้าให้ไม่พอมือใหญ่ยังซุกซนไม่หยุด และยิ่งไปกว่านั้นเขาคอยประคองฉันเข้าไปในห้องน้ำแล้วปิดประตูไว้ ก่อนจะพาไปที่ฝักบัวแล้วกดหลังชนผนังห้อง จู่โจมระดมจูบจนฉันตอบรับไม่ทันเรื่องบนเตียงไม่ใช่นานๆที แต่มีอะไรกันทุกวันหลังลูกหลับอยู่แล้ว แต่เขาก็ยัง... โหยหาจะเอาจากฉัน"อ๊า" มาเฟียหนุ่มนั่งลงจับขาฉันพาดไหล่หนึ่งข้าง และกดริมฝีปากเชยชิมส่วนไวสัมผัส ลิ้นอุ่นๆตวัดกลางกลีบกุหลาบช้าบ้างเร็วบ้าง ก่อนจะขบตุ่มกระสันที่ซ่อนอยู่ภายในเสียงดังจ๊วบ"อื้อ.."ฉันขยุ้มผมดกลืมเกรงใจ บิดกายสะท้านจนไหล่ห่อ สัมผัสร้อนส่วนนั้นกำลังดึงฉันตกอยู่ในภวังค์ โหยหาเขา อยากเป็นของเขา และอยากโดนทำมากกว่านี้ เรียวลิ้นมาเฟียหนุ่มรู้ดี เขากดปลายลิ้นลงในร่องชื้นฉ่ำแล้วกระดกระรัวเร็ว"อ๊าาาา ยะ ยืนไม่ไหวแล้วค่ะ"นกน้อยหลายตัววิ่งวุ่นในกา
SPECIAL 1[AMI]คุณแม่ลูกสอง (หรือสาม?)สี่ปีต่อมา...."แม่ขา พริบพราวมีของมาฝาก""อะไรคะลูก" ฉันหันไปมองลูกด้วยรอยยิ้ม แต่พอเห็นสิ่งที่เธอถือมาก็ต้องรีบโยนทุกอย่างในมือทิ้งทันที เพราะในมือพริบพราวคืองู!"พริบพราวทิ้งมันซะ!""น้องน่ารักมากค่ะแม่""กรี๊ดดดดดดดดดด ทิ้งมันค่ะลูก" ฉันปัดมือลูกจนลูกงูตัวเล็กหลุดจากมือเลื้อยไปทางอื่น จนพี่ชบาที่ย้ายมาเป็นแม่บ้านให้ฉันรีบวิ่งมาหาอย่างร้อนใจ"โดนกัดไหมคะ""โดนกัดไหมคะพริบพราว?" ฉันถามแล้วจับสองมือลูกดู"หนูไม่ยู้"พี่ชบามองหน้าฉันแล้ววิ่งไปตามทางที่งูเลื้อย ก่อนจะหันกลับมาบอกพร้อมกับมือที่ทาบอกโล่งใจ"งูดินค่ะ ไม่มีพิษ" ฉันยกมือทาบอกตัวเองถอนหายใจไปตามๆกัน ก่อนจะพาลูกไปล้างมือแล้วกลับมานั่งเหมือนเดิม พึ่งปูผ้าปิกนิกกันไม่ถึงยี่สิบนาทีเลย ลูกสาวฉันก็ซนไปจับงูแล้ว"คราวหลังไม่ทำแบบนี้นะคะ พริบพราวอาจจะไม่โชคดีแบบนี้อีกนะ งูน่ากลัวนะลูก""เราเลี้ยงมันไม่ได้เหยอคะ""ไม่ได้ค่ะ ไม่ใช่สัตว์น่าเลี้ยงเลย""พริบพราวจะขอพ่อ" ฉันส่ายหน้าแล้วดึงลูกนั่งลงบนตักแทนจากนั้นก็กอดไว้ด้วยมือข้างเดียวตลอดเวลา เผลอไม่ได้เลยเมื่อกี้ฉันแค่จัดของเองหันมาอีกทีลูกก็ถือ
100ย้อนวันวาน สองเดือนต่อมา...ท้องฟ้าที่สดใสวันนั้น ไม่ต่างจากวันนี้เท่าไหร่... แต่ความรู้สึกของเอมิ และเป้าหมายของพายุแตกต่างชัดเจน พายุมาด้วยรัก เอมิมาด้วยความสุขความสมหวัง และที่ทั้งคู่เลือกมาที่นี่วันนี้ก็เพราะเป็นวันครบรอบสองปีที่เจอกัน มันบังเอิญมาก และนั่นก็ทำให้การฮันนีมูนของทั้งคู่พิเศษยิ่งกว่าเดิมเอมิสวมชุดเดรสสีขาวผูกคอโชว์หลัง และใส่กระโปรงยาวผ้าพลิ้วแหวกขาด้านหน้า เวลาที่เธอเดินบนเรือยอร์ชผ้าพลิ้วๆสีขาวก็คอยไหวไปตามแรงลมชวนให้พายุมองไม่ละสายตา"ที่รักของพี่สวยอีกแล้ว""แต่งสวยรอให้ศัตรูพี่ชายมาจับตัวไปค่ะ^^""หึ ถ้าสวยแบบนี้... จะจับขังไว้ตลอดชีวิต" เอมิเดินไปสวมกอดพายุแล้วแอบอิงซบแก้มที่แผงอกเขา เธอมองทะเลไกลสุดลูกหูลูกตาด้วยรอยยิ้ม ความรู้สึกมากมายโอบล้อมไว้อย่างอบอุ่นครั้งแรกที่มาที่นี่เธอมาอย่างหวาดระแวง แต่วันนี้มันไม่เป็นแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว จะไม่มีใครทำอะไรเธอได้ ไม่มีผู้ก่อการร้าย ไม่มีเอเธอร์คริสเตียน ไม่มีศัตรูพี่ชาย มีแต่เอมิและพายุ สามีภรรยาที่กำลังฮันนีมูนกันอยู่บนเรือยอร์ชสุดหรู"รู้ไหมคะว่าเอมิมีความสุขมาก""ดูออก วันนี้ยิ้มไม่หุบเลยนะ""ค่ะ... เอมิไม







