ดวงใจอินทรีย์

"เมื่อไหร่พี่จะหยุดสักที..!พี่ทองอิน บ้านเราจะไม่เหลืออะไรจะให้พี่เอาไปจำนำได้อีกแล้วนะ"นางนวลเมียที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับทองอินมาตลอดหลายสิบปี จนมีแก้วตาดวงใจอย่างอัญชันที่ตอนนี้อายุ 12 ปีแล้ว

"มึงจะบ่นทำไมนักหนาวะ กูก็แค่อยากจะพักผ่อนอยู่กับพวกมึงก็ไม่มีอะไรดี พวกมึงมีปัญญาหาเงินเข้าบ้านก็แค่เศษเงิน พวกมึงมีปัญญาหาเงินเหมือนกูหรือเปล่าล่ะ"ไอ้ทองอินโวยวายเมียรักอย่างนางนวล เพราะไม่มีเงินเอาไปเล่นการพนันอีก

"พี่ก็หยุดเสียทีเถิด พี่ดูลูกเราสิ อัญชันโตขึ้นทุกวันพี่จะให้ลูกมันทำตัวเช่นไร ไปที่ใดก็มีแต่คนตราหน้าว่ามีพ่อขี้เหล้าติดการพนันเช่นนี้

เพี้ยะ ..! เสียงตบหน้าฉาดใหญ่ตบกระทบอย่างแรงบนใบหน้าของนางนวล ใบหน้าเล็ก ๆ ถึงกับขึ้นเป็นรอยนิ้วมือแดงบนใบหน้า

เมื่อทองอินผัวที่ตนรักและให้ทั้งชีวิตทำร้ายร่างกายมาโดยตลอด ทุกครั้งที่ไม่มีเบี้ยไปซื้อสุราหรือเล่นการพนันทองอินจะโมโหร้ายถึงกับตบตีนวลทุกครั้งและนวลก็อดทนเพราะรักลูกสาวไม่อยากให้กำพร้าพ่อ

"พี่...!! ฮึก ...ฮื่อ"นางนวลถึงกับตวาดลั่นเมื่อความเจ็บปวดที่กระทบบนใบหน้าอย่างแรง นวลใช้มือเรียวเล็กกุมไปที่ใบหน้าด้วยความเจ็บแสบ ควมเจ็บปวดบนใบหน้ามันยังไม่เท่าเจ็บใจ ที่ตนเองไม่เชื่อพ่อและแม่เลือกที่จะแต่งงานกับคนชั่วช้าเช่นทองอิน

"ทำไม..!! มึงยังจะอวดดีกับกูอีกหรือเปล่าอีนวล!ลูกสาวมึงอีกภารฉิบหาย กูไม่รู้จะเอาพวกมึงมาเป็นภาระทำอะไรในชีวิตกู โถ่..โว๊ยย..!!"ไอ้ทองอินโวยวายจนลั่นเรือนพร้อมกับขว้างปาข้าวของจนสภาพบ้านเละเทะไม่เหลือชิ้นดี

บัดนี้ทั้งชีวิตของทองอินเหลือแต่เรือนที่จะเอาไปจำนำได้พร้อมกับที่นาที่เหลือเพียงไม่ถึง 2 ไร่ เมื่อมันคิดได้ดังนั้นมันจึงเดินไปที่หีบในห้องนอนที่เอาไว้เก็บใบโฉนดที่นากับบ้าน

"หยุดนะพี่ทองอิน..! พี่จะทำแบบนี้ไม่ได้ พี่จะเอาบ้านเรากับนาไปไม่ได้นะ เราไม่เหลืออะไรแล้วนะพี่ ถ้าพี่ทำเช่นนี้นวลกับลูกจะยังไง"นางนวลถึงกับกระโดดกอดหีบสมบัติชิ้นสุดท้ายที่จะเก็บไว้ให้ลูกและตนได้มีที่ซุกหัวนอนในยามแก่ตัว

"มึงออกไปให้พ้นอีนวล..! ถ้ามึงไม่ออกกูจะกระทืบมึงตรงนี้แหละ"ไอ้ทองอินที่โดนผีพนันเข้าสิงเกินกว่าที่มันจะควบคุมสติตัวเองได้แล้ว

"พ่อทองอินอย่าทำแม่นวลนะ..!"

อัญชันเด็กหญิงวัย 12 ปี ที่เพิ่งกลับมาจากตลาดเพราะเอาขนมที่แม่ทำเอาไว้ไปส่งพร้อมกับเงินไม่กี่บาท

"มาก็ดีอีตัวภาระ"ไอ้ทองอินหันไปง้างมือจะตบหน้าของอัญชัน แต่ผู้เป็นแม่อย่างนางนวลกระโดดกอดอัญชันเอาไว้ในอ้อมแขนจนแน่น ทำให้ไอ้อินฟาดไปที่กลางหลังของนางนวลอย่างแรง

"แม่..!! แม่จ๊ะ แม่ ฮึก ฮื่อ เจ็บไหมแม่"อัญชันรีบลุกขึ้นแล้วสอดส่องว่าแม่ของตัวเองเจ็บตรงไหนบ้างไหมจนมองเห็นใบหน้าที่โดนตบจนเลือดซิบข้างปาก

"พ่อหยุดเดี๋ยวนี้นะ พ่ออยากได้อะไรพ่อก็เอาไปเลย แต่อย่ามาทำร้ายแม่แบบนี้"อัญชันที่ทนไม่ไหวจึงได้ตะคอกผู้เป็นพ่อไป

"มึงดูไว้นะอีนวล ลูกบังเกิดเกล้าของมึง สั่งสอนมันมายังไง ถึงได้มาขึ้นเสียงใส่กูแบบนี้"ไอ้ทองอินที่ได้ดั่งใจแล้วก็เอาโฉนดที่นาและโฉนดบ้านเดินออกจากเรือนไปเพื่อเอาไปเข้าบ่อนโรงจำนำ

สองแม่ลูกนั่งร้องไห้กอดกันกลม นางนวลรู้สึกโทษชะตาชีวิตของตัวเอง ที่เลือกผัวผิดทำให้ตนเองเป็นทุกข์มาจนถึงทุกวันนี้

และทุกข์นั้นก็ได้มาตกอยู่ที่ลูกสาวของตนเองตนเอง นางนวลรู้สึกตระหนักถึงคำพูดของพ่อกับแม่แต่จะย้อนกลับไปก็คงทำอะไรไม่ได้เพราะตอนนี้นางนวลเหลือแค่ชีวิตและลูกสาว

ทางด้านไอ้ทองอินที่ได้เงินจากการวางจำนำที่บ้านและที่นาผืนสุดท้ายในชีวิตมามากโขอยู่ ไอ้ทองอินถึงกับเล่นพนันอยู่ 3 วัน 3 คืนไม่ยอมกลับเรือน

"เฮ้ย..!ไอ้ทองอินมึงไปมั่งมีจากไหนมาวะบอกกูหน่อยซิ"ไอ้มั่งคู่ซี้คู่หูการพนันที่เป็นคนริเริ่มชักชวนให้ไอ้ทองอินเข้าโรงบ่อน

"บอกไม่ได้หรอกเว้ย มันเป็นความลับ มือกูกำลังขึ้น มึงอย่าขัดสิวะ"ไอ้ทองอินที่ไม่ยอมบอกว่าตนนั้นได้เอาบ้านกับพี่นามาเข้าที่โรงบ่อนจนหมดสิ้น

"มึงเล่นอยู่ที่นี่สามคืนติด ๆ อีนวลมันไม่เป็นห่วงมึงหรอวะ"ไอ้มั่งที่หันไปถามเพื่อนรัก

"มึงอย่าพูดให้กูเสียอารมณ์เลยว่ะ กูเบื่อแม่งจะตายอยู่แล้ว วัน ๆ ก็อยู่แต่เรือนส่งแค่ขนมนิดๆหน่อยๆมันจะไปพอห่าอะไรวะ ต้องทำงานอย่างกูนี่ ต่ำ ต่ำ หนังเฮเชียร์การเปิดตัวเลขสูงต่ำดังลั่น

"เออ ๆ มึงก็ให้มันเบา ๆ หน่อยเถอะกูว่ากูต้องกลับก่อนแล้วล่ะ เดี๋ยวเมียกูเป็นห่วง"

ไอ้มั่งที่เล่นการพนันอย่างรู้ลิมิตรู้ตัวเองเมื่อมันได้มันก็จะออกทันที แตกต่างจากไอ้ทองอินไม่ว่าจะได้หรือจะเสีย มันก็จะเล่นให้ตายกันไปข้างนึง

นางนวลที่รู้สึกชินชา กับการที่ไอ้ทองอินไม่กลับบ้านหลายวัน ไม่ว่ากี่วันกี่เวลานางนวลก็ไม่สนใจ ตั้งหน้าตั้งตาทำขนมไทย ที่นางนนวลพอมีวิชาความรู้ติดตัวมาเท่านั้น เอาไปส่งที่ตลาดโดยให้อัญชันเป็นคนไปส่งเพื่อหาเงินเลี้ยงลูกสาวไม่ให้อดอยาก

"อัญชันลูก ลำบากลูกแล้วนะ เดี๋ยวแม่จะทำขนมเพิ่มอีกสักหน่อย ลูกเอาไปส่งให้ป้าจันทร์ในตลาดนะลูกนะ"นางนวลที่บอกลูกสาวพร้อมกับใช้มือลูบหัวทุยด้วยความรักแววตาแสดงออกถึงความรักใคร่อย่างสุดหัวใจ

"ได้จ้ะแม่ แม่ทำมาเถอะ เดี๋ยวอัญชันจะไปส่งให้ทุกที่เลย ขอแค่แม่ทำขนมเยอะ ๆ "อัญชันที่รู้ว่าแม่เหนื่อยและลำบากมาตั้งแต่ที่ตัวเองจำความได้อัญชันจึงเป็นเด็กดีมากเพราะไม่อยากเห็นแม่ลำบาก

"แม่ยังดีที่มีลูกสาวที่ดีและน่ารักแบบลูก ไม่งั้นแม่คงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้อีก"

"แม่อย่าพูดอย่างนั้นสิจ๊ะ แม่ยังอยู่กับอัญชันไปอีกนาน งั้นอัญชันขอไปส่งขนมให้ป้าจันทร์ที่ตลาดก่อนนะจ๊ะ"อัญชันพูดจบก็เอาขนมใส่หาบแล้วเดินออกจากบ้าน

ไอ้ทองอินที่เสียพนันจนหมดเนื้อหมดตัวแต่มันกลับมาบ้านไม่ได้ เพราะโดนเจ้าของโรงพนันกระทืบจนกระอักเลือดเพราะมันติดหนี้พนันพอกพูนจนมันไม่สามารถใช้หนี้ได้อีก

"พี่พอแล้ว..! อย่ากระทืบข้าอีกเลย เดี๋ยวข้าจะกลับไปเอาเงินที่เรือน แล้วจะกลับเอาเงินมาให้พี่"ไอ้ทองอินที่โกหกเพื่อเอาตัวรอด

"มึงแน่ใจว่ามึงจะไม่ตุกติกกับลูกพี่ของกู"ลูกน้องคนนึงของนายโรงพนันเอ่ยขึ้น

"ข้าจะตุกติกพี่ได้อย่างไรเล่า ข้าก็อาศัยอยู่ที่นี่ตั้งแต่เล็กยันโต พี่ก็รู้ว่าบ้านข้าอยู่ที่ใด ที่บ้านข้ายังมีเงินมีทองอีก"ไอ้ทองอินก็แกล้งโกหกใหญ่โตเพื่อเอาตัวรอด

"ในเมื่อมึงมั่นใจ ว่ามึงจะเอาอัดเอาเบี้ยมาคืนกูได้ตามที่มึงติดค้าง กูก็จะปล่อยมึงกลับไป แต่ถ้ามึงตุกติกกูจะเอาชีวิตของมึง แม้แต่กระดูกมึงก็จะเหลือ"

"จ้ะพี่จ้ะ ข้าจะรีบกลับไปเอาอัดที่บ้านแล้วมาเล่นที่โรงพนันอีก พี่ก็รู้ว่าข้าจะไปไหนได้"ไอ้ทองอินที่มีแผนจะต้องหนีเอาตัวรอดในใจ มันก็ไม่รู้ว่านับจากวันนี้ชีวิตของมันจะเป็นยังไงต่อ แต่มันคิดแค่ว่ามันต้องเอาตัวรอดให้ได้...