เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 17 กุญแจดอกแรก 1
ปรับปรุงล่าสุด:
2025-12-27 07:49:36ความเงียบงันที่โรยตัวลงมาปกคลุมเรือนไผ่เร้นภายหลังจากคำถามของมู่ตานนั้น ช่างหนาหนักและเยือกเย็นประดุจหมอกควันในยามวิกาล เสี่ยวเหลียนยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นรูปสลักหิน ดวงตาคู่กลมโตของนางเบิกกว้าง ฉายแววตื่นตระหนกสุดขีดราวกับเพิ่งได้ยินนามของปีศาจร้ายที่ห้ามเอ่ยถึง ริมฝีปากที่สั่นระริกขยับเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาและสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้
“กู่ฉิน...ในหอตำราเก่า...” เด็กสาวทวนคำซ้ำ ๆ ราวกับคนละเมอ “ไม่ได้นะเพคะ ไม่ได้เด็ดขาด! องค์หญิงทรงทราบหรือไม่ว่าสถานที่แห่งนั้นคือเขตหวงห้ามที่น่ากลัวที่สุดในจวนแม่ทัพ!”
นางทรุดกายลงคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้นเสียงดัง ตึง ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวที่ฝังรากลึก
“ท่านแม่ทัพมีคำสั่งเด็ดขาด ห้ามมิให้ผู้ใดเฉียดกรายเข้าไปใกล้หอตำราท้ายจวน หากผู้ใดฝ่าฝืน โทษทัณฑ
บทล่าสุด
เชลยรักสองพยัคฆ์ บทที่ 33 ความภักดีที่ถูกปิดตา 1
รัตติกาลอันหนาวเหน็บเข้าปกคลุมจวนแม่ทัพ แสงจันทร์เสี้ยวสาดส่องลงมากระทบหิมะที่เริ่มจับตัวเป็นน้ำแข็งบนหลังคาเรือน เกิดเป็นประกายระยิบระยับที่ดูงดงามทว่าวังเวง เสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้แห้งดังหวีดหวิวคล้ายเสียงภูตพรายกระซิบกระซาบ ภายในห้องนอนเล็กของเรือนพักบ่าวทางปีกซ้าย ซึ่งเป็นที่พักของสาวใช้ระดับสูง อาเจียว สาวใช้คนใหม่ที่อิงเฟิงส่งมาแฝงตัวกำลังนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง นางรอจนแน่ใจว่าสาวใช้คนอื่น ๆ ในห้องหลับสนิทจากเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ จึงค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างแผ่วเบาและไร้เสียง นางย่องไปที่หน้าต่าง ปลดกลอนไม้ออกด้วยความชำนาญราวกับโจรย่องเบา แล้วแง้มบานหน้าต่างออกเพียงเล็กน้อยพอให้สายตาข้างหนึ่งลอดผ่านไปได้ เป้าหมายของนางอยู่ที่เรือนพยัคฆ์คำรามที่ตั้งตระหง่านอยู่ฝั่งตรงข้าม แสงตะเกียงในห้องนอนของท่านแม่ทัพดับลงไปนานแล้ว เหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟ
เชลยรักสองพยัคฆ์ บทที่ 32 สาส์นจากเงามืด 3
กลิ่นหอมของดอกเหมยยามเช้าลอยอบอวลไปทั่วห้องนอนในเรือนพยัคฆ์คำราม แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านม่านโปร่งแสงเข้ามากระทบใบหน้าของหลี่เฉียงที่นั่งพิงหัวเตียงด้วยท่าทางอ่อนเพลีย ใบหน้าคมคายซีดเซียว ขอบตาดำคล้ำเล็กน้อยจากการแสร้งอดนอน แต่ทว่าแววตาคู่คมกริบนั้นกลับตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา เขากำลังหลับตาฟังเสียงดนตรี แต่หูกลับคอยดักฟังความเคลื่อนไหวภายนอกห้อง ตรงมุมห้องมู่ตานนั่งสงบนิ่งอยู่หลังพิณเหลียนซิน นิ้วเรียวงามดุจลำเทียนกรีดกรายไปบนสายไหมสีเงิน บรรเลงเพลงทำนองหวานซึ้งตรึงใจราวกับสตรีที่กำลังตกอยู่ในห้วงรัก ทว่าหากสังเกตให้ดี ริมฝีปากอิ่มสีชาดกลับเม้มแน่นเป็นเส้นตรง และดวงตาคู่สวยไม่ได้ยิ้มไปกับเพลง ใจของนางกำลังจดจ่ออยู่กับแผนการที่เพิ่งตกลงกับหลี่เฉียงเมื่อวาน นางรู้ดีว่าความสงบเงียบนี้เป็นเพียงคลื่นใต้น้ำ อิงเฟิงจะไม่หยุดแค่นี้ และนางต้องเตรียมรับมือกับก้าวต่อไปของเขา ตึง...ตึง...&nbs
เชลยรักสองพยัคฆ์ บทที่ 32 สาส์นจากเงามืด 2
บรรยากาศภายในโรงเตี๊ยมจันทร์เสี้ยวยังคงคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของความเสื่อมโทรมและอันตรายเช่นเคย กลิ่นสุราหมักราคาถูก กลิ่นเนื้อย่างไหม้เกรียม และกลิ่นเหงื่อไคลของเหล่านักเลงหัวไม้ที่มาชุมนุมกันสร้างความรู้สึกอึดอัดกดดันให้กับผู้มาเยือน ทว่าในห้องรับรองพิเศษชั้นสองที่ปิดมิดชิด บรรยากาศกลับหนาวเหน็บยิ่งกว่าด้านนอก อิงเฟิงในชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มที่ดูเรียบง่ายแต่เนื้อผ้ามีราคานั่งสงบนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้เก่าคร่ำคร่า มือข้างหนึ่งหมุนจอกสุราดินเผาเล่นอย่างใจเย็น ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายแต่แฝงรังสีสังหารที่ทำให้แมลงวันยังไม่กล้าบินผ่าน ตรงข้ามเขาคือบุรุษร่างยักษ์ที่มีรูปลักษณ์แตกต่างจากชาวฮั่นโดยสิ้นเชิง ชายผู้นั้นสวมเสื้อกั๊กทำจากหนังหมาป่า เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนที่เป็นมัด ๆ และเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการสู้รบ ผมหยิกหยักศกถูกถักเป็นเปียเล็ก ๆ หลายเส้นประดับด้วยกระดูกสัตว์ ใบหน้าคมเข้มมีหนวดเคราครึ้ม และดวงตาสีน้ำตาลอ่
เชลยรักสองพยัคฆ์ บทที่ 32 สาส์นจากเงามืด 1
ฉึก! ปลายมีดสั้นคมกริบปักลงบนแผนที่หนังสัตว์ที่กางอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์อย่างแม่นยำ ปลายคมเจาะทะลุตำแหน่งด่านอุดรจนมิดด้าม ราวกับเจ้าของมีดต้องการจะระบายความแค้นที่สุมอยู่ในอก หรือประกาศอิสรภาพจากพันธนาการที่มองไม่เห็น อิงเฟิงถอนมือกลับมาช้า ๆ นัยน์ตาหงส์ที่มักจะฉายแววสุภาพอ่อนโยน บัดนี้กลับมืดมิดและลึกล้ำดุจหุบเหวไร้ก้น เขาจ้องมองรอยขาดบนแผนที่ด้วยความพึงพอใจที่เย็นยะเยือก แสงเทียนในห้องหนังสือสาดส่องใบหน้าด้านข้างของเขาให้ดูคมสันและน่าเกรงขามราวกับรูปสลักหยกที่เปื้อนเลือด เขาไม่ได้กำลังวางแผนรบเพื่อปกป้องบ้านเมืองตามหน้าที่ของกุนซือผู้ปราดเปรื่อง แต่เขากำลังวางแผนที่จะเปิดประตูให้หายนะคืบคลานเข้ามา กุกกัก... เสียงขูด
เชลยรักสองพยัคฆ์ บทที่ 31 พยัคฆ์แสร้งป่วย 3
หลี่เฉียงกลับมาถึงเรือนพยัคฆ์คำรามทางช่องทางลับเดิม เขาโผล่ออกมาในห้องนอนด้วยสภาพเนื้อตัวเปื้อนฝุ่นและใยแมงมุม เสี่ยวเหลียนที่เฝ้าอยู่หน้าห้องรีบส่งสัญญาณเคาะประตูเบา ๆ บอกมู่ตานว่าทางสะดวก ก่อนจะกลับไปยืนเฝ้ายามต่อ มู่ตานรีบวิ่งเข้ามาหาหลี่เฉียงพร้อมผ้าชุบน้ำสะอาด “ท่านแม่ทัพ! ท่านกลับมาแล้ว เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ได้เรื่องหรือไม่” หลี่เฉียงรับน้ำชาจากนางมาดื่มรวดเดียวหมดถ้วย ก่อนจะเล่าสิ่งที่เขาพบในคลังสินค้าให้ฟังจนหมดเปลือก “ดอกโบตั๋นพันมังกร...” มู่ตานทวนคำ สีหน้าของนางเคร่งเครียดขึ้นทันตา “ข้าเคยได้ยินชื่อราชครูหวังผู้นี้ตอนที่ยังอยู่ที่แคว้นอวิ๋นฮวา เขาเป็นคนมักใหญ่ใฝ่สูงและโหดเหี้ยม ว่ากันว่าเขามีกองกำลังนักฆ่าส่วนตัว
เชลยรักสองพยัคฆ์ บทที่ 31 พยัคฆ์แสร้งป่วย 2
“ข้าเคยคิดว่าเขาทำไปเพราะความริษยา หรืออยากครอบครองอำนาจ...” หลี่เฉียงเอ่ยเสียงลอดไรฟัน “แต่การวางยาให้พี่ชายตัวเองค่อย ๆ เป็นบ้าและตายอย่างทรมานเช่นนี้ มันเกินกว่าคำว่าริษยาไปมาก มันคือความเกลียดชัง” “คนบางคน ซ่อนคมมีดไว้ในรอยยิ้มได้แนบเนียนกว่าพยัคฆ์ซ่อนเล็บเจ้าค่ะ” มู่ตานเดินเข้ามานั่งลงข้างเขา วางมือบางลงบนหลังมือที่กำแน่นของเขาเพื่อให้คลายลง “ตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าท่านรู้ตัวแล้ว และยังคิดว่ายาของเขาได้ผล เราต้องใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์” “ใช่” หลี่เฉียงผ่อนลมหายใจ “ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าเขาร่วมมือกับใคร ลำพังอิงเฟิงคนเดียว ไม่มีทางหาสมุนไพรพิษหายากพวกนี้มาได้ในปริมาณมหาศาลตลอดสิบปี โดยไม่ทิ้งร่องรอยทางการเงิน” “แล้วท่านจะทำอย่างไรเจ้าคะ” หลี่เฉียงลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง แง้มบานห
บางทีคุณอาจจะชอบ
จากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน25.3K viewsมนตรารักท่านอ๋องขี้หึง (หึงโหด คลั่งรัก)
ชาไทยเย็น19.5K viewsโทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น
สั่งไม่หยุด115.5K viewsยาจกยอดมารดา
ไห่ถาง42.1K viewsเกิดใหม่เป็นภรรยาโฉมงามของชาวนา
ประดับดิน3.1K viewsนางร้ายผู้นี้ขอทวงคืนพระรอง
วอลจู3.9K viewsกลับมาครั้งนี้โทษทีข้าไม่ใช่เหยื่อ!
คุณหนูหยางเอิน9.7K viewsเคียงพยัคฆ์บุพเพรักข้ามภพ
ต้าซ้อ23.5K views
