ตอนที่ 9: หน้ากากมาเฟีย

ความเงียบในห้อง VVIP ของ Bodin Icon Club ในนาทีนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงระเบิด เสียงเพลงบีทหนักๆ ที่เคยขับกล่อมความสำราญของเหล่าทายาทมหาเศรษฐีถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่ติดขัด กลิ่นควันซิการ์และแอลกอฮอล์ราคาแพงที่อันนาเคยคิดว่ามันคือกลิ่นของ 'โลกที่เขาอยู่' บัดนี้มันกลับกลายเป็นกลิ่นของนรกที่แผดเผาหัวใจเธอจนไหม้เกรียม

อันนายืนนิ่งอยู่หน้าประตูที่ถูกเปิดออก ร่างกายของเธอสั่นเทิ้มจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ดวงตาที่เคยเป็นประกายด้วยความหวังและรักสุดหัวใจ บัดนี้กลับแดงก่ำและนองไปด้วยน้ำตาที่ไหลพรากออกมาอย่างไม่อาจกลั้น ในหัวของเธอยังคงก้องสะท้อนประโยคที่เพิ่งได้ยิน... “ก็แค่ของเล่นแก้เงี่ยนที่กูใช้แลก Koenigsegg”

เบนซ์ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป กุญแจรถ Koenigsegg ในมือที่เขาน่าจะภูมิใจนักหนากลับดูเหมือนเหล็กแหลมที่แทงย้อนกลับมาที่กลางอก แววตาที่เคยฉายแววผู้ชนะกลับสั่นระริกด้วยความตระหนกตกใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“อันนา...” เสียงของเบนซ์แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

แต่ความตระหนกนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อสายตาคมกริบของเขาสังเกตเห็นชายหนุ่มมาดภูมิฐานที่ยืนอยู่เคียงข้างเธอ ‘เมฆ’ ในชุดสูทสากลเรียบหรูที่ดูมีอำนาจและวางมือลงบนไหล่ของอันนาอย่างสนิทสนม มันเหมือนน้ำมันถังใหญ่ที่ราดลงบนกองไฟแห่งความละอายใจของเบนซ์ เขาที่กำลังเสียศูนย์เลือกที่จะใช้ ‘โทสะ’ มาปกปิด ‘ความผิด’

“นั่นใคร!” เบนซ์ตะคอกถามเสียงดังลั่นห้อง แววตาอำมหิตของมาเฟียจอมจองหองตวัดมองเมฆอย่างคุกคาม

“มึงเป็นใคร! กล้าดียังไงมาแตะต้องคนของกู!”

เบนซ์ก้าวพรวดเข้าไปหาอันนา เขาไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าเท้าของเขาจะเหยียบลงบนซองกระดาษรูปวาดบ้านในฝันที่อันนาตั้งใจวาดให้จนมันยับเยิน เขาคว้าต้นแขนของอันนาแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนเธอถลามาปะทะอกแกร่งที่เธอเคยซบลงด้วยความอุ่นใจ

“อันนา! ฉันถามว่ามันเป็นใคร!” เบนซ์บีบแขนเธอแน่นจนเนื้อขาวนวลขึ้นรอยแดง

“ที่หายไปทั้งวันนี่คือร่านไปหาผู้ชายคนใหม่มาเย้ยฉันเหรอ? หรือว่านี่คือ ‘ทางเลือกใหม่’ ของเธอหลังจากรู้ว่าฉันกำลังจะเบื่อ!”

“ปล่อยนะเบนซ์! ฉันเจ็บ!” อันนาหวีดร้อง พยายามสะบัดตัวออก แต่วงแขนแกร่งกลับรัดเธอแน่นขึ้น

“เจ็บเหรอ? แล้วที่เธอทำกับฉันล่ะ!” เบนซ์คำรามหน้ามืด ความหึงหวงที่ไร้เหตุผลครอบงำสติ

“พาผู้ชายมาหยามกันถึงที่นี่ กะจะมาประกาศเลิกเพื่อไปเสวยสุขกับไอ้หน้าจืดนี่ใช่ไหม!”

“หยุดพูดจาสกปรกนะ!” อันนาแผดเสียง น้ำตาแห่งความผิดหวังหยดลงบนแขนของเขา

“คุณมันเห็นแก่ตัว... คุณมันมองโลกในแง่ร้ายเหมือนจิตใจของคุณ!”

“เออ! ฉันมันเลว แล้วไอ้นี่มันดีกว่าตรงไหน!” เบนซ์หันไปจ้องหน้าเมฆอย่างเอาเรื่อง

“มึงอยากได้นักใช่ไหมยัยนี่น่ะ? เอาสิ! กูใช้จนเบื่อแล้ว จะเอาไปต่อก็เชิญ!”

เพียะ!

ฝ่ามือบางฟาดลงบนใบหน้าคมคายอย่างสุดแรงเกิด แรงตบทำเอาหน้าของเบนซ์สะบัดไปอีกทาง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็นความเงียบที่น่ากลัวกว่าเดิม เพื่อนกลุ่ม Four Gears ที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่รอบๆ ต่างพากันอึ้งจนลืมจิบเหล้าในมือ

เบนซ์ค่อยๆ หันหน้ากลับมา ใบหน้าข้างที่โดนตบขึ้นรอยนิ้วมือสีกุหลาบเข้ม แววตาที่เคยสั่นไหวเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและมันวาวโรจน์ด้วยรังสีฆ่าฟัน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกถึงอารมณ์ที่พุ่งขึ้นถึงขีดสุด

“มึงตบกูเหรออันนา...” เขาถามเสียงต่ำที่สั่นพร่าด้วยความแค้น

“ต่อหน้าเพื่อนกู... มึงกล้าตบกูเพื่อไอ้หน้าจืดนี่เหรอ!”

“ใช่! ฉันตบเพื่อให้คุณตื่นจากสันดานเลวๆ ของคุณไง!” อันนาตะโกนใส่หน้าเขา

“คุณมันไม่ใช่คนเบนซ์... คุณมันเป็นแค่ปีศาจที่ใช้ความรักของคนอื่นมาเป็นเครื่องมือเดิมพัน คุณเห็นฉันเป็นอะไร? เป็นแค่หมากในเกมรถราคาแพงของคุณเหรอ!”

“ฮ่าๆๆๆๆ!”

อยู่ๆ เสียงหัวเราะกวนประสาทของพายุก็ดังแทรกขึ้นมา พายุตบโต๊ะเสียงดังปังพร้อมกับมองมาที่เบนซ์ด้วยสายตาเยาะเย้ย

“เฮ้ยๆ ไอ้เบนซ์! มาเฟียวิศวะผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ไม่เคยแพ้ใครเรื่องผู้หญิง วันนี้โดน ‘ของเล่น’ ตบหน้าโชว์เพื่อนว่ะ! โคตรเสียทรงเลยนะมึง สงสัย Koenigsegg คันนี้ต้องติดสติ๊กเกอร์รอยนิ้วมือผู้หญิงไว้ที่ฝากระโปรงแล้วมั้ง!”

“เออจริง... เสียชื่อแก๊งเราหมดเลยว่ะ” สิงหาเสริมพร้อมเสียงหัวเราะเหน็บแนม

“มึงคุมไม่อยู่แล้วเหรอวะ? หรือที่ผ่านมามึงแค่ ‘แกล้ง’ ให้เขารัก แต่ดันโดนเขาล้างสมองซะเอง?”

“ยัยนี่ท่าทางจะร้ายกว่าที่คิดนะเบนซ์ มึงโดนตบต่อหน้าพวกกูแบบนี้ ถ้ากูเป็นมึง กูไม่เอาไว้หรอกว่ะ” เมฆาสำทับพลางมองอันนาด้วยสายตาเหยียดหยาม

คำพูดถากถางจากเพื่อนรักเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนไฟอีโก้ของเบนซ์ เขาที่รักศักดิ์ศรีเหนือยิ่งกว่าสิ่งใดรู้สึกเหมือนโดนฉีกหน้าจนไม่เหลือชิ้นดี ความรักที่เคยเริ่มก่อตัวถูกฝังกลบด้วยความอับอายและโทสะ เขาแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา แววตาอำมหิตจ้องมองอันนาเหมือนเธอเป็นสิ่งของไร้ค่า

“พวกมึงพูดถูก...” เบนซ์เอ่ยเสียงนิ่ง แต่ทรงพลังอย่างน่าขนลุก เขาสลัดแขนอันนาออกอย่างแรงจนเธอเซไปหาเมฆ

“ฉันก็แค่เล่นตามน้ำไปงั้นๆ แหละอันนา อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยว่าฉันจะพิศวาสเธอจริงๆ”

อันนาเงยหน้ามองเขา แววตาของเธอแตกสลายจนไม่มีชิ้นดี “เบนซ์... คุณพูดอะไรออกมา...”

“ฟังไม่ชัดเหรอ? งั้นฉันจะย้ำให้ฟังอีกรอบ!” เบนซ์เดินเข้าไปประชิดตัวเธอ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่นองน้ำตา

“กูบอกมึงแล้วไงว่ามึงน่ะ... ก็แค่ของเล่น เป็นแค่ทางผ่านที่กูใช้แลกกับรถที่กูอยากได้! มึงคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างบดินทร์ อัครมหาศาล จะจริงจังกับลูกคุณหนูตกอับที่มีแต่หนี้สินอย่างมึง!”

“เบนซ์... พอเถอะ...” อันนากระซิบเสียงสั่นเครือ

“ทำไม? รับความจริงไม่ได้เหรอ?” เบนซ์ระเบิดอารมณ์ใส่ “ถือดียังไงมาทำร้ายร่างกายกู! ลืมไปแล้วเหรอว่าที่ทางบ้านมึงยังรอดอยู่ได้ทุกวันนี้เพราะเงินใคร? กูนอนกับมึงมาเดือนนึง มึงควรจะกราบขอบคุณกูด้วยซ้ำที่กูยอมลดตัวไปเล่นบทผัวเมียให้มึงตายใจ เพื่อที่กูจะได้คว้าชัยชนะในเกมนี้!”

คำว่า ‘นอนกับมึง’ และ ‘เล่นบทผัวเมีย’ เหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงบนศักดิ์ศรีของอันนาจนแหลกละเอียด เธอจำภาพคืนที่เขาโอบกอดเธอ ภาพคำสัญญาที่เขาบอกว่าจะดูแลเธอตลอดไป ทุกอย่างมันคือการแสดงที่สมบูรณ์แบบเพื่อชัยชนะของเขาเท่านั้น

“เห็นแก่ที่มึงทำให้กูได้ Koenigsegg มาครอง... รอยตบนี่กูจะถือว่าเจ๊ากันไป” เบนซ์โบกมือไล่อย่างรังเกียจ

“กูเบื่อมึงจะแย่อยู่แล้วอันนา... ร่างกายมึงกูก็เชยชมจนพรุนแล้ว ความตื่นเต้นมันหมดไปตั้งแต่อาทิตย์แรกด้วยซ้ำ ไสหัวไปซะ! แล้วอย่ามาให้กูเห็นหน้าอีกนะ ไม่งั้นกูจะสั่งปิดทุกที่ที่มึงจะไปทำงาน มึงรู้อยู่แล้วนี่ว่ากูทำได้!”

“ไอ้สารเลว!”

เมฆที่ทนฟังอยู่นานจนเส้นสติขาดผึง ก้าวพรวดออกมาข้างหน้าและง้างหมัดเตรียมจะซัดหน้าเบนซ์ให้ยับ “มึงกล้าดียังไงมาทำร้ายจิตใจน้องสาวกูขนาดนี้! ไอ้หน้าตัวเมีย!”

“พี่เมฆ! อย่าค่ะ!” อันนารีบคว้าแขนพี่ชายไว้แน่น เธอส่ายหน้าทั้งน้ำตาที่ไหลไม่หยุด

“อย่าไปแลกกับคนแบบนี้เลยค่ะพี่เมฆ... มันไม่คุ้ม อย่าให้มือพี่ต้องเปื้อนเลือดหมาๆ เลยค่ะ”

อันนายืดหลังตรง พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของจิตใจที่แหลกสลายขึ้นมา เธอจ้องหน้าเบนซ์ด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความรักเป็นความสมเพชอย่างลึกซึ้ง แววตาที่ทำให้เบนซ์รู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาในใจโดยไม่รู้ตัว

“ขอบคุณนะคะ... ที่ยอมเปิดหน้ากากให้ฉันเห็นว่าเนื้อในของคุณมันเน่าเฟะขนาดไหน” อันนาพูดเสียงนิ่งแต่หนักแน่นจนคนทั้งห้องต้องเงียบฟัง

“ที่ผ่านมา... ฉันก็จะไม่เสียดายเหมือนกัน อะไรที่เสียไป... ฉันจะถือว่าทำทานให้หมามันกินก็แล้วกันค่ะ! อย่างน้อยหมามันยังกตัญญู แต่มันคงเทียบไม่ได้กับคนที่ไม่มีหัวใจอย่างคุณ!”

อันนาถอดสร้อยคอที่เขาเคยให้และเกียร์จำลองคู่แฝดที่เธอตั้งใจทำให้เขาและเธอใส่เหมือนกัน โยนมันลงบนโต๊ะกลางวงเหล้าจนเศษเหล้ากระเด็นใส่เสื้อช็อปของเบนซ์ เกียร์สีเงินจมปลักอยู่ในน้ำสีอำพันขุ่นมัว... เหมือนรักของเธอที่เขาเอามันมาคลุกเคล้ากับกิเลสจนโสโครก

“ไปกันเถอะค่ะพี่เมฆ... ที่นี่อากาศมันสกปรกเกินไป อันนาจะอ้วก”

พูดจบ อันนาก็หมุนตัววิ่งออกจากห้องไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองความพินาศข้างหลัง เมฆหันไปกวาดสายตามองเบนซ์และผองเพื่อนกลุ่ม Four Gears ด้วยแววตาอาฆาต

“จำหน้ากูไว้ให้ดี บดินทร์...” เมฆคำราม “มึงทำน้องกูเจ็บวันนี้ วันหน้ามึงจะต้องเจ็บยิ่งกว่าน้องกู! กรรมมันติดจรวดว่ะพวกมึง!”

เมฆรีบวิ่งตามอันนาออกไป ทิ้งให้ความเงียบที่หนักอึ้งเข้าปกคลุมห้อง VVIP อีกครั้ง เบนซ์ยืนนิ่งราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ มือที่ถือกุญแจรถสั่นระริกจนกุญแจตกลงพื้นดัง ‘เคร้ง’

“เฮ้ย... ไอ้เบนซ์ มึงเป็นไรวะ? ชนะแล้วนะเว้ย รถคันนั้นเป็นของมึงแล้ว!” พายุพยายามพูดปลุกอารมณ์เพื่อน แต่แววตาของเบนซ์กลับว่างเปล่า

ในอกของเขาเหมือนมีหลุมดำขนาดใหญ่ที่กำลังสูบกินความรู้สึกทุกอย่างไป ความสะใจที่ควรจะเกิดขึ้นกลับกลายเป็นความเจ็บจี๊ดที่ขั้วหัวใจอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน เขาพยายามจะก้าวตามเธอไป แต่ขามันกลับหนักอึ้งเหมือนถูกล่ามโซ่ด้วยคำพูดร้ายกาจของตัวเอง

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นรัว เบนซ์หยิบขึ้นมารับด้วยเสียงสั่นพร่า “มีอะไร...”