ตอนที่ 8: คลิปเสียงมรณะ

เสียงสัญญาณรอสายข้ามประเทศดังอยู่เพียงไม่กี่อึดใจ ก่อนที่ปลายสายจะกดรับด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยและอบอุ่น

“ว่าไงยัยตัวเล็ก... พี่ขอโทษนะที่เพิ่งโทรหา พึ่งรู้เรื่องที่บ้านเราจากป้านวลเมื่อวานนี้เอง”

หนึ่งอาทิตย์ก่อนคืนฉลองชัยชนะ...

อันนากำโทรศัพท์แน่นขณะนั่งอยู่บนม้านั่งยาวในสวนสาธารณะ แสงแดดอ่อนๆ ยามเย็นดูสว่างไสวขึ้นมาทันตาเมื่อได้ยินเสียง ‘เมฆ’ พี่ชายลูกพี่ลูกน้องที่ไปทำธุรกิจอยู่ต่างประเทศ พี่ชายที่เปรียบเสมือนเสาหลักอีกคนในใจเธอ

“พี่เมฆ... อันนาไม่รู้จะเริ่มตรงไหนเลยค่ะ มันกะทันหันไปหมด” เสียงของเธอสั่นเครือ แต่อบอุ่นใจขึ้นอย่างประหลาด

“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว พี่รู้หมดแล้ว เรื่องบริษัทคุณอา เรื่องอาการป่วยของคุณอาสะใภ้” เมฆถอนหายใจยาว

“อันนาจำได้ไหม ตอนที่พี่เริ่มตั้งตัวที่อเมริกาใหม่ๆ ใครเป็นคนลงเงินก้อนแรกให้พี่โดยไม่ถามซักคำ? คุณอาช่วยพี่ไว้ตอนที่พี่ไม่มีอะไรเลย ตอนนี้ธุรกิจส่งออกของพี่มันติดลมบนแล้วนะอันนา เงินปันผลก้อนใหญ่ที่ควรจะเป็นของคุณอา พี่เตรียมโอนเข้าบัญชีเราไว้จัดการเรื่องหนี้และค่ารักษาแม่แล้วนะ พี่ไม่อยากให้น้องสาวพี่ต้องไปแบกรับอะไรเกินตัวแบบนี้อีก”

น้ำตาแห่งความตื้นตันไหลอาบแก้มอันนา “พี่เมฆ... มันเยอะมากเลยนะ อันนาไม่รู้จะขอบคุณยังไง”

“นี่คือเงินของครอบครัวเรา อันนาอย่าคิดมาก” เมฆน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้น

“อีกอย่าง อาทิตย์หน้าพี่มีประชุมที่ไทยพอดี กะว่าจะไปเยี่ยมคุณอาที่โรงพยาบาลด้วย... อ้อ แล้วเห็นป้านวลแอบกระซิบว่า ช่วงนี้เรามี ‘คนดูแล’ หัวใจแล้วเหรอ?”

ใบหน้าของอันนาซับสีเลือดทันทีเมื่อนึกถึงเบนซ์

“ค่ะพี่เมฆ... เขาชื่อเบนซ์ เขาดีกับอันนามาก ในวันที่อันนามืดแปดด้าน เขาเป็นคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาฉุดอันนาไว้ ถ้าไม่มีเขา อันนาคงยืนไม่ไหวจนถึงวันนี้”

“ฟังดูเป็นคนดีนะเนี่ย” เมฆหัวเราะเบาๆ “งั้นอาทิตย์หน้าตอนพี่ไปถึง นัดเขามาเจอพี่หน่อยสิ พี่อยากขอบใจเขาด้วยตัวเองที่ดูแลน้องสาวพี่ พี่อยากเห็นหน้าคนที่ทำให้ยัยตัวเล็กของพี่ดูมีความสุขขนาดนี้”

“ได้เลยค่ะพี่เมฆ เบนซ์เขาต้องดีใจแน่ๆ ที่ได้เจอพี่”

คืนนั้น อันนากลับมาที่คอนโดของเบนซ์พร้อมรอยยิ้มที่ปิดไม่มิด เธอมองร่างสูงที่เพิ่งเดินฮัมเพลงเข้าไปอาบน้ำด้วยความรักสุดหัวใจ ขณะที่เธอกำลังจะวางกระเป๋าลงบนโต๊ะข้างเตียง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของเบนซ์ที่วางอยู่ก็ดังขึ้น

[Group: Four Gear] พายุ: เฮ้ย ไอ้เบนซ์ อาทิตย์หน้าเจอกันที่ Penthouse สุขุมวิทนะเว้ย 2 ทุ่มตรง ปาร์ตี้ฉลองชัยชนะโว้ย! งานนี้จัดเต็มนะเพื่อน

อันนาชะงัก สายตามองข้อความนั้นแล้วยิ้มออกมา “อาทิตย์หน้าเหรอ... วันเดียวกับที่พี่เมฆมาพอดีเลย แถมยังเป็นวันครบรอบเดือนที่เราคบกันด้วย”

เธอตั้งใจว่าจะเซอร์ไพรส์เบนซ์ในงานนี้ เธออยากพาพี่เมฆไปเจอเขาเพื่อบอกความจริงว่าปัญหาการเงินของเธอกำลังจะหมดไป และอยากขอบคุณเขาที่อยู่เคียงข้างเธอในวันที่ลำบากที่สุด

ปัจจุบัน: คืนปาร์ตี้ฉลองชัยชนะ

โถงทางเดินหน้าห้อง VVIP ในเพนท์เฮาส์หรูเงียบสงัด แตกต่างจากเสียงดนตรีและเสียงหัวเราะที่ดังลอดออกมาจากประตูไม้บานใหญ่ อันนายืนอยู่ในชุดเดรสสีขาวสะอาดตาที่เธอตั้งใจเลือกมาเพื่อวันครบรอบ ในมือถือซองกระดาษบรรจุรูปวาดสเก็ตช์ ‘บ้านในฝัน’ ที่เธอตั้งใจออกแบบและวาดให้เขาด้วยความรักตลอดทั้งอาทิตย์

“ตื่นเต้นเหรอ?” เมฆถามขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ขณะยืนอยู่เคียงข้างน้องสาว

“นิดหน่อยค่ะพี่เมฆ อันนาอยากเห็นหน้าเบนซ์ตอนเห็นพี่... เขาต้องประหลาดใจแน่ๆ” อันนาหัวเราะเบาๆ แต่ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปเคาะประตู... เสียงบทสนทนาที่ถูกเปิดผ่านลำโพงคุณภาพสูงในห้องกลับทำให้เท้าของเธอชะงัก

“...ยอมลดตัวลงไปเล่นด้วยหน่อยเดียว ก็คลานมาหาฉันเหมือนลูกไก่ในกำมือแล้ว...”

เสียงนั้น... คือเสียงของเบนซ์ อันนาหน้าซีดเผือด กล่องหัวใจของเธอเหมือนถูกกระชากออก เมฆขมวดคิ้วแน่น แววตาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที

เสียงในคลิปยังคงดำเนินต่อไป ท่ามกลางเสียงโห่ฮาของกลุ่มเพื่อนที่เธอเคยไว้ใจ

“เงินน่ะเหรอ? ก็แค่เศษเงินที่ฉันโยนให้แลกกับการได้เห็นผู้หญิงหยิ่งๆ อย่างยัยนั่น ยอมสยบอยู่ใต้แทบเท้าฉัน... พวกมึงคิดดูสิ คนอย่างเบนซ์จะไปจริงจังกับลูกสาวนักธุรกิจล้มละลายที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากหน้าตาสวยๆ ไปวันๆ ได้ยังไง?”

อันนายืนนิ่งราวกับถูกสาป หูของเธออื้ออึงไปหมด ทุกคำพูดเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงบนความรู้สึกจนแหลกละเอียด ความอ่อนโยนที่เขาเคยมีให้ ความอบอุ่นที่เขาเคยป้อนคำหวาน... ทั้งหมดมันคือละครตบตาที่เขากำกับขึ้นมาเพื่อความสะใจ

“อันนา... พี่ว่าเรากลับเถอะ ไม่ต้องฟังแล้ว” เมฆพยายามคว้าไหล่น้องสาวที่สั่นเทิ้ม

แต่อันนายังคงยืนอยู่ตรงนั้น เธออยากรู้ว่าผู้ชายที่เธอ ‘ถวายหัว’ รักเขาปานจะตาย จะใจดำไปได้ถึงไหน เสียงบทสนทนาสดๆ ภายในห้องเริ่มดังขึ้นต่อจากคลิปมรณะนั่น

“แล้วมึงจะทำไงต่อวะ? จะเขี่ยทิ้งคืนนี้เลยไหม?” สิงหา ทายาทธุรกิจเหมืองแร่ เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงตามวิสัยคนคุมอิทธิพล

“กูคงเบื่อแล้วล่ะ” เบนซ์พ่นควันบุหรี่อย่างเย็นชา เขาพยายามทำน้ำเสียงให้ดูไร้เยื่อใยที่สุดต่อหน้าเพื่อนๆ

“ผู้หญิงที่ยอมทิ้งศักดิ์ศรี ยอมนอนแบให้ผู้ชายหลอกใช้ได้ถึงเดือนนึง มันก็น่าสมเพชจนกูเล่นต่อไม่ลง... พอกูได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ความตื่นเต้นมันก็หมดไป”

“เออว่ะ! ยิ่งตอนที่ยัยนั่นทำท่ารักมึงปานจะตายถวายหัวนะ กูโคตรขำเลย” เมฆา ทายาทตระกูลสื่อสารยักษ์ใหญ่ เสริมขึ้นพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท เขาผู้กุมข้อมูลคนทั้งเมืองไว้ในมือแต่กลับมองความรักเป็นเรื่องตลก

“มึงพูดถูกเมฆา... ผู้หญิงพรรค์นั้นน่ะ... ก็แค่ของเล่นแก้เงี่ยนที่กูใช้แลก Koenigsegg เท่านั้นแหละ” เบนซ์สรุปด้วยน้ำเสียงจองหอง เขารู้สึกถึงความว่างเปล่าในอกขณะที่พูดประโยคนั้นออกมา แต่เขาเลือกที่จะฉีกยิ้มกว้างเพื่อกลบเกลื่อนมันต่อหน้าพายุและเพื่อนๆ

ปัง!

เสียงประตูห้อง VVIP ถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกผนัง ทุกสายตาในห้องหันไปมองเป็นจุดเดียวเหมือนถูกหยุดเวลา

ที่หน้าประตู... อันนายืนสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับคนตาย หยาดน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มเมื่อได้ยินประโยคที่เขาเรียกเธอว่า ‘ของเล่นแก้เงี่ยน’ เต็มสองหู ในมือของเธอยังคงกำซองกระดาษรูปวาดบ้านในฝันที่กลายเป็นสิ่งไร้ค่าที่สุดในพริบตา

“เบนซ์...”

เสียงเรียกนั้นสั่นสะท้านและแหลกสลายจนคนทั้งห้องเงียบกริบ เบนซ์จ้องมองเธอด้วยความตกตะลึง หัวใจของเขาหล่นวูบไปที่ปลายเท้า กุญแจรถราคาแพงในมือดูเหมือนจะกลายเป็นเหล็กร้อนที่เผาไหม้มือเขาในวินาทีที่เขาสบตากับดวงตาที่แตกสลายคู่นั้น

เมฆ พี่ชายของอันนา ก้าวเข้ามาประชิดข้างหลังน้องสาว แววตาดุดันของเขาจ้องเขม็งไปที่เบนซ์ราวกับจะฆ่าคนได้ในวินาทีนั้น

“นี่น่ะเหรอ... คนที่อันนาบอกว่าดีที่สุด” เมฆพูดเสียงต่ำจนน่าขนลุก

อันนามองเบนซ์ผ่านม่านน้ำตา เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่สายตาที่เคยมองเขาด้วยความรัก บัดนี้เหลือเพียงความชิงชังและสมเพชที่ลึกสุดหัวใจ...