เสกเด็ก

"นี่!" 

เสียงหวานแหลมดังมาก่อนร่างบางของรุ่นพี่สาวจะปรากฏตัวตามมา ฮันเตอร์เงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์มือถือในมือตัวเองมองตรงยังร่างบางของพี่สาวเพื่อนที่อยู่ในชุดของเธอเมื่อคืนนี้ เขาเผลอจ้องมองร่างเล็กตรงหน้าประตูห้องนอนอยู่นาน ก่อนจะดึงสายตาลงยังเกมโปรดในมือแล้วสบถหัวเสียออกมา พร้อมกับเรียกชื่อคนในเกมไปด้วย

"ทำไมมึงไม่ยิงฝั่งกูด้วยวะไอ้นาย"

'กูยุ่งอยู่สัส มึงทำอะไรอยู่วะวิ่งวนอยู่ได้'

"นายเป็นเพื่อนพระนายใช่ป่ะ" พระพายแทรกขึ้นเมื่อเห็นว่าคนอายุน้อยกว่าไม่ได้สนใจเธอที่กำลังยืนอยู่ หันกลับไปก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ตัวเองต่ออีก

'เสียงใครวะคุ้นๆ รู้จักกูด้วย' 

"ไม่มีไร แค่นี้กูจะแดกข้าว"

'เชี่ยสัสแล้ว...'

ฮันเตอร์กดออกจากเกมได้ทันก่อนร่างบางของพี่สาวเพื่อนจะเดินมาถึง ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ สองสามครั้งแล้วเอนตัวลงนอนพิงพนักโซฟา ปรายตามองร่างเล็กที่เดินมานั่งลงบนโซฟาอีกตัวตรงข้ามคว้าหมอนอิงใบใหญ่มาวางบนหน้าตัก

"ไม่ได้ยินที่ถามเหรอ"

"อะไร"

"นายเป็นเพื่อนพระนายใช่ป่ะ ฉันจำได้"

"เพิ่งจำได้เหรอ ผมว่าพี่น่ะความจำสั้นควรจะไปเช็กที่โรงพยาบาลบ้างแล้ว เผื่อแก่แล้วอาจจะเป็นอัลไซเมอร์จะได้แก้ทัน"

โห... เด็กนี่ปากร้ายชะมัด ขอถอนคำพูดที่ว่าเห็นเงียบๆ แล้วมาคบน้องเธอได้ไงที่เคยพูดไป เพราะเด็กนี่ปากร้ายพอๆ กับน้องเธอเลย ไม่แปลกที่คบกันได้

พระพายเบือนหน้าหนีเบ้ปากหมั่นไส้คนอายุน้อยกว่า ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นยืนเพื่อกลับคอนโดตัวเองแต่ก็ถูกขัดจากเจ้าของห้องเสียก่อน

"จะไปไหน"

"กลับห้อง"

"หิวแล้ว"

"ไปหาอะไรกินสิ ฉันจะกลับล่ะ"

"พี่ตอบแทนคนที่พาพี่กลับมาด้วยการกลับไปเฉยๆ นี่นะ โห.. แม่งใจดำว่ะ"

"นี่ถึงนายไม่พาฉันกลับมาด้วยเพื่อนฉันก็ต้องพาฉันกลับอยู่ดี แต่เห็นแก่ที่นายพาฉันกลับมาด้วยฉันจะให้นายขอได้อย่างหนึ่ง อยากได้อะไร"

"...."

"เติมเกมให้ไหม ไอ้นายชอบให้เติมเกมให้บ่อยๆ มาสิ"

"...."

พระพายทิ้งตัวลงกลับบนโซฟาตามเดิม แล้วดึงกระเป๋าสะพายของตัวเองที่คนตัวสูงตรงหน้าน่าจะเป็นคนเอากลับมาด้วยวางบนตัก แล้วควานมือหาโทรศัพท์ของตัวเองออกมา

ดวงตากลมโตมองสายโทรศัพท์เรียกเข้าจากเพื่อนสนิททั้งสองที่ปรากฏบนหน้าจออยู่หลายสายแล้วพ่นลมหายใจออกก่อนจะกดปัดทิ้งแล้วดึงสายตาขึ้นมองคนตรงข้ามอีกครั้ง

"อ้าว! มาสิ"

"ผมไม่ใช่ไอ้นายมีปัญญาเติมเอง"

"แล้วจะขออะไร"

"...."

"นายเป็นไรมากป่ะผู้ใหญ่พูดด้วยทำไมชอบเงียบใส่"

"แก่กว่าแค่สองปีไม่ได้ผู้ใหญ่ขนาดนั้นสักหน่อย"

"นายกวนประสาทกว่าน้องชายฉันอีก งั้นกลับล่ะคิดออกแล้วให้พระนายโทรมาแล้วกัน" 

"หิวข้าวพาไปกินข้าวหน่อยสิ"

ดวงตากลมโตหันกลับมาเอียงคอมองคนด้านหลังอีกครั้ง เขายังนั่งอยู่ที่เดิมใช้สายตาแสดงอาการบอกว่าหิวแบบที่พูดออกมาจริงๆ 

พระพายถอนหายใจหนึ่งครั้งแล้วเดินกลับมานั่งตามเดิม ทำให้เจ้าของห้องตัวสูงดันตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรงแล้วแสดงสีหน้าออกมาถึงความดีใจมากส่งผ่านทางสายตา

"ก็ได้ นายอยากกินอะไรโทรสั่งไหม"

"อยากออกไปกินข้างนอก ไปด้วยกัน"

"โอเค ถือว่าเลี้ยงเด็กมื้อหนึ่ง มาสิอยากกินอะไร"

"คำก็เด็กสองคำก็เด็ก ระวังไอ้คนที่เรียกว่าเด็กจะเสกเด็กเข้าไปอยู่ในตัวพี่ก็แล้วกัน"

"นี่! อย่ามาปีนเกลียวนะ ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นนาย"

"...."

ฮันเตอร์ไหวไหล่ไม่สนใจ เอื้อมมือคว้ากุญแจรถของตัวเองพร้อมกับเสื้อแจ็คเก็ตหนังขึ้นมา แล้วไกวกุญแจในมือเล่นพร้อมกับเดินผิวปากออกจากห้องนำไปก่อน ทำให้คนตัวเล็กด้านหลังได้แต่เข่นเขี้ยวกระทืบเท้าตามมาด้วยความหัวเสีย

รับรองว่าถ้าคนที่พูดจากวนประสาท ทำท่าทีแบบนี้เป็นน้องชายเธอ ได้มีของใกล้มือลอยตามหลังนั่นบ้างแล้ว แค่เขาคนตรงหน้าเธอไม่ได้สนิทมากถึงขนาดจะต้องแสดงอิริยาบถมากถึงขนาดนั้น แต่เพราะปากที่ไม่ต่างจากน้องชายเธอเลยสักนิดแถมยังเป็นเด็กอีกเธอก็เลยอดที่จะแสดงความรู้สึกอคติออกมาไม่ได้

ทั้งสองคนลงมายังชั้นจอดรถซึ่งเป็นชั้นจอดรถปกติของคอนโดโดยที่พระพายเดินตามหลังคนตัวสูงเพื่อนน้องชายมาพลางกวาดสายตามองรถที่จอดเรียงรายรอบบริเวณไปด้วย 

ทันทีที่เห็นรถที่จอดเรียงรายอยู่ภายในบริเวณลานจอดกว้างแล้วทำให้รู้ได้เลยว่าคอนโดนี้ต้องเป็นคอนโดของพวกคนรวยมากแน่ๆ เลย เพราะรถที่จอดแต่ละคันเป็นรถราคาระดับสิบล้านขึ้นไปทั้งนั้นเลย

"พายเดินเร็วหน่อยหิวแล้ว"

"...?"

เมื่อกี้เธอได้ยินไม่ผิดใช่ไหม เด็กนั่น... เรียกเธอว่าพายใช่ไหม พาย พาย พาย!

"นายเรียกฉันว่าอะไรนะ"

"พายไง ทำไม"

"พาย? นายควรเรียกฉันว่าพี่ไหม"

ฮันเตอร์หันหลังกลับมาจ้องหน้าคนตัวเล็กด้านหลังแล้วทำหน้านิ่ง เอื้อมมือคว้าหมวกกันน็อคใบเล็กขึ้นมาถือไว้แล้วเดินกลับมาหาคนตัวเล็กที่ยังคงยืนห่างจากตรงที่เขายืนอยู่สองเมตร

"อ๊ะ!" กระชากแขนเรียวไว้แล้วดึงมายืนตรงหน้าทั้งที่ใบหน้าสวยยังคงบึ้งตึงอยู่ กระตุกยิ้มมุมปากสวมหมวกกันน็อคให้กับเจ้าตัวพร้อมกับรัดสายใต้คางแน่นหนา

"ตัวสูงกว่าผมให้ได้ก่อนแล้วถึงจะยอมเรียกพี่ แต่ถ้าไม่..."

ก๊อก ก๊อก!

"โอ๊ย! เคาะทำไมเนี่ย!" พระพายยกมือขึ้นมาจับหมวกกันน็อคบนหัวไว้ ย่นคิ้วขมวดส่งสายตาไม่พอใจจ้องหน้าคนอายุน้อยกว่าตรงหน้า แต่ความสูงกลับมีมากกว่าจนเวลาพูดกันเธอต้องแหงนหน้าขึ้นเพื่อพูดกับเขา

"หึหึ"

"ฉันเป็นพี่นายนะ!"

"พี่น้องท้องชนกันน่ะเหรอ" ยียวนยื่นหน้าเข้ามาใกล้ทำให้คนตัวเล็กกว่าต้องเบือนหน้าหนี พร้อมกับพึมพำเสียงเบาแต่มันก็ไม่สามารถรอดพ้นหูของคนตัวสูงกว่าไปได้

"เด็กปากเสีย!"

"รู้ได้ไงเคยลองแล้วเหรอ ทำไมผมจำไม่ได้ล่ะลองอีกสักทีก็คงไม่เสียหายหรอกมั้ง"

"อื้อ!~ ฮันเตอร์!"

พระพายพยายามดันอกกว้างของคนอายุน้อยกว่าสุดแรงเกิด หลังจากถูกเขากระชากเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้คล้ายจะทำตามที่พูดให้ได้ เธอเบือนหน้าหนีแล้วส่งเสียงในลำคอต่อต้านสุดกำลัง

"นะ... นายบอกว่าหิวไม่ใช่ไงจะมัวมาแกล้งฉันอยู่ทำไม ฉันก็หิวแล้วนะ!"

"...."

"ฉะ... ฉันเลี้ยงเอง อยากกินอะไรเลี้ยงหมดเลย"

"พี่ต้องเป็นคนเลี้ยงอยู่แล้ว"

"...."

"แกล้งหน่อยเดียวทำไมหน้าแดงจังเลย" 

ฮันเตอร์ดึงปลายคางมนให้คนตัวเล็กกว่าหันกลับมาเผชิญหน้ากัน แล้วเชยคางมนขึ้นทำให้สามารถมองเห็นใบหน้าเนียนใสที่เคยเป็นสีชมพูอ่อนตอนนี้แดงก่ำไปแล้ว อาจเพราะโมโหเขาหรือเพราะเขินก็ไม่รู้ได้ แต่คิดว่าความเป็นไปได้ในข้อแรกน่าจะมีมากกว่านะ

มุมปากบางยกยิ้มเอ็นดู ยื่นหน้าเข้าจุ๊บลงบนกลีบปากอวบอิ่มนุ่มนิ่มที่เคยสัมผัสเมื่อคืนแล้วผละออกด้วยความรวดเร็ว ทำคนไม่ทันตั้งตัวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"นุ่ม~"

"...."

สิ้นเสียงทุ้มแหบร่างสูงก็ผละตัวออก หมุนตัวเดินกลับไปยังรถบิ๊กไบค์คันสีดำแดง จัดการสวมหมวกกันน็อคพร้อมกับขึ้นคร่อมรถคันใหญ่เสียบกุญแจสตาร์ทรถเร่งบิดเสียงดังลั่นทั่วบริเวณเรียกสติของพระพายที่ยังคงอึ้งให้กลับมาอีกครั้ง

จะไม่ให้เธออึ้งได้ยังไง นั่นมัน.... จูบแรกของเธอเลยนะ เธอตั้งใจว่าจะมอบมันให้กับคนที่เธอรัก แฟนคนแรกของเธอ แต่เด็กนี่กลับ....

"พี่ไม่หิวหรือไง ยืนเหม่ออะไรเนี่ย"

"...."

อยากจะด่ากลับไปสักฉาด แต่ตอนนี้กลับหาเสียงไม่เจอ คิดคำด่าไม่ออก ทำได้เพียงกระแทกเท้าเดินไปยังรถคันใหญ่ที่สตาร์ทรออยู่ก่อนแล้วขึ้นนั่งซ้อนท้าย

มือบางจับเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำของคนขับไว้แล้วนั่งหลังตรง ใบหน้าสวยยังคงบูดบึ้งอย่างเคย

"กอดเอวผมไว้เดี๋ยวได้ตกลงไปหรอก" ยื่นมือมาจับมือบางเข้ากอดตัวเองไว้ ไม่ใช่เพราะอยากจะแกล้งแต่กลัวสาวเจ้าจะตกลงไปจริงๆ 

"นายมีใบขับขี่เหรอ สิบแปดหรือยัง"

"ถามทำไม"

"ถามเผื่อไว้ ถ้าไม่มีฉันจะได้ลงไม่อยากเดือดร้อนด้วย"

"สิบแปดแล้วส่วนใบขับขี่... ไว้ค่อยไปทำแล้วกันหิวแล้ว"

"ห๊ะ!? นายไม่มีใบขับขี่จะขับกรี๊ด!!!"

"กอดแน่นๆ ไว้"

ยังไม่ทันที่พระพายจะพูดจบรถบิ๊กไบค์คันใหญ่ก็พุ่งทะยานออกจากจุดจอดทันทีด้วยความรวดเร็วพร้อมกับเสียงกระหึ่มของมันที่ทำเอาหัวใจดวงเล็กตกไปอยู่ตาตุ่ม กอดรัดเอวหนาของหนุ่มรุ่นน้องไว้แน่นกลัวจะตกลงไป