All Chapters of เด็กมันชอบอ่อย: Chapter 1 - Chapter 10

ใครว่าเด็กมันน่ารัก เธอคนหนึ่งล่ะที่คิดต่างจากคำพูดนี้ จากประสบการณ์ตลอดยี่สิบปีบริบูรณ์ที่มีมากับเด็กที่ซึ่งเป็นน้องชายคนเดียวของเธอมันไม่ได้มีคำว่า 'น่ารัก' อยู่ในนั้นด้วยเลยกวนประสาท กวนตีน ปากจัด หยาบคาย ไม่มีความเป็นน้องที่ดีนั่นคือสิ่งที่เธอสัมผัสได้"พาย! เติมเกมให้หน่อยดิ๊"นั่นคือคำพูดที่ได้ยินแทบจะทุกสัปดาห์ที่กลับมานอนบ้านแล้วได้ยิน พระพายกลอกตามองบนเบือนหน้าหนีจากน้องชายคนเดียวของเธอ ลูกชายคนเดียวของบ้านและหลานชายคนเดียวของปู่กับย่าที่ล่วงลับไปแล้วหรี่ตาลงกลับมามองหน้าจอโน๊ตบุ๊คที่กำลังเล่นซีรีส์เรื่องโปรดที่กำลังออนแอร์อยู่ตอนนี้พร้อมกับก้มลงกัดแซนด์วิชในมือไปด้วย"พายได้ยินไหม!""....""เชี่ยไรวะกระสุนหมด ไอ้ฮันมึงไม่ช่วยกูวะสัส""...." "พายเติมเกมให้หน่อยได้ยินไหม"เธอชักจะหมดความอดทนแล้วนะ! ห้องตัวเองก็มีทำไมต้องมาหมกตัวอยู่แต่ในห้องเธอด้วย จะดูซีรีส์ก็ไม่เข้าใจได้ยินแต่เสียงมันแว้ดๆ ข้างหู แก้วหูดังวิ้งๆ จนจะดับอยู่แล้ว"พาย!""นี่! เลิกเรียกซะทีได้ป่ะรำคาญ แล้วเนี่ยทำไมไม่ไปอยู่ห้องตัวเองห๊ะ มีปัญหาอะไรกับห้องฉันนักหนาเนี่ย""เติมเกมให้หน่อย""ไม่มีตังค์""อย่ามาพ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...แสงสีเสียงท่ามกลางคลับดังใจกลางเมืองกำลังครึกครื้นได้ที่เมื่อเวลาเริ่มเข้าช่วงดึกดื่น ร่างบางของนักศึกษาสาวปีสองร่วมกับเพื่อนสนิทสองคนเดินนวยนาดเข้ามาภายในคลับดังท่ามกลางผู้คนแน่นขนัดกำลังส่ายตัวตามเสียงเพลงดังกระหึ่ม"อาทิตย์นี้แกไม่กลับบ้านใช่ป่ะ""ใช่ ต่อไปว่าจะกลับเดือนละครั้งพอขี้เกียจเจอหน้าพระนาย""แกก็พูดไป ฉันว่าน้องแกก็น่ารักออก ไม่ได้ร้ายอย่างที่แกเล่ามาสักหน่อย""พวกแกรู้จักมันน้อยไปน่ะสิ ไม่เอาแล้วไม่พูดถึงมันแล้วสั่งน้ำดีกว่า"พระพายหันหน้าออกจากเพื่อนสนิททั้งสองที่กำลังจะอวยน้องชายของเธอ ยกมือเรียกบริกรร่างสูงใบหน้าหล่อเหลาด้วยรอยยิ้ม"สวัสดีครับ""ขอCOSMOPOLITANสามค่ะ""ได้ครับ สักครู่นะครับ"เธอยิ้มเป็นการขอบคุณก่อนจะหันกลับมายังเพื่อนสนิททั้งสองที่นั่งมองออกไปยังผู้คนด้านหน้า รั้งตัวรอเพียงไม่นานเครื่องดื่มที่สั่งไปก็ถูกนำมาเสิร์ฟด้วยบริกรคนเดิม เวลาดำเนินผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง พระพายที่เริ่มรู้สึกมึนหัวจากเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่เพิ่มปริมาณมากขึ้นจากแก้วแรกเริ่มโอนเอนตาม เธอยกมือขึ้นทุบหัวตัวเองเบาๆ แล้วสะบัดคลายความมึนเมาก่อนจะยกค็อกเทลสีสวยตรงห

"นี่!" เสียงหวานแหลมดังมาก่อนร่างบางของรุ่นพี่สาวจะปรากฏตัวตามมา ฮันเตอร์เงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์มือถือในมือตัวเองมองตรงยังร่างบางของพี่สาวเพื่อนที่อยู่ในชุดของเธอเมื่อคืนนี้ เขาเผลอจ้องมองร่างเล็กตรงหน้าประตูห้องนอนอยู่นาน ก่อนจะดึงสายตาลงยังเกมโปรดในมือแล้วสบถหัวเสียออกมา พร้อมกับเรียกชื่อคนในเกมไปด้วย"ทำไมมึงไม่ยิงฝั่งกูด้วยวะไอ้นาย"'กูยุ่งอยู่สัส มึงทำอะไรอยู่วะวิ่งวนอยู่ได้'"นายเป็นเพื่อนพระนายใช่ป่ะ" พระพายแทรกขึ้นเมื่อเห็นว่าคนอายุน้อยกว่าไม่ได้สนใจเธอที่กำลังยืนอยู่ หันกลับไปก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ตัวเองต่ออีก'เสียงใครวะคุ้นๆ รู้จักกูด้วย' "ไม่มีไร แค่นี้กูจะแดกข้าว"'เชี่ยสัสแล้ว...'ฮันเตอร์กดออกจากเกมได้ทันก่อนร่างบางของพี่สาวเพื่อนจะเดินมาถึง ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ สองสามครั้งแล้วเอนตัวลงนอนพิงพนักโซฟา ปรายตามองร่างเล็กที่เดินมานั่งลงบนโซฟาอีกตัวตรงข้ามคว้าหมอนอิงใบใหญ่มาวางบนหน้าตัก"ไม่ได้ยินที่ถามเหรอ""อะไร""นายเป็นเพื่อนพระนายใช่ป่ะ ฉันจำได้""เพิ่งจำได้เหรอ ผมว่าพี่น่ะความจำสั้นควรจะไปเช็กที่โรงพยาบาลบ้างแล้ว เผื่อแก่แล้วอาจจะเป็นอัลไซเมอร์จะได้แก้ทัน"โห... เด็กนี่ป

ฟูว์เสียงเป่าลมออกปากพร้อมกับเสียงของร่างบางล้มตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียงกว้างภายในคอนโดของตัวเอง เปลือกตาบางปิดลงรู้สึกผ่อนคลายด้วยอากาศเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำหน้าที่ปรับอากาศในห้องอบอ้าวให้เย็นลง มุมปากสวยยกยิ้มด้วยความสะใจเมื่อย้อนนึกไปถึงสีหน้าของเด็กเปรตที่เธอใช้เรียกอีกคน แต่พอนึกถึงปากอุ่นที่ประกบลงมาบดจูบริมฝีปากเธอความโกรธโมโหก็กลับเข้ามาอีกพระพายดันตัวลุกขึ้นพรวดพราดเดินเข้าห้องน้ำบ้วนปากแปรงฟันแล้วตามด้วยบ้วนน้ำยาบ้วนปากจนรู้สึกว่าสะอาดแล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าโกรธจัดของตัวเองในกระจกเงาด้านหน้า "ไอ้เด็กเปรตอย่าให้เจออีกนะแม่จะฟาดให้หัวแตกเลยคอยดู"ปึง!มือเรียวทุบลงบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า คว้าผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดหยดน้ำบนใบหน้าแล้วเดินออกจากมาทิ้งตัวลงกลับบนเตียงกว้างอีกครั้ง พยายามไม่นึกถึงต้นเหตุของความโมโหด้วยการคว้าโน๊ตบุ๊คมาเปิดเลื่อนหาซีรีส์ดูเธอใช้เวลาอยู่กับหน้าจอโน๊ตบุ๊คทั้งวัน หิวก็เดินไปเปิดตู้เย็นหาอะไรง่ายๆ รองท้องแล้วกลับมานอนดูซีรีส์ต่อจนเวลาดึกดื่นจึงได้ปิดหลับพักผ่อนเพื่อเตรียมร่างกายให้พร้อมสำหรับการเรียนในวันถัดมาวันต่อมา...พระพายตื่นตั้ง

ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบสัมผัสผิวเนียนนุ่มมือด้วยความจงใจ อีกข้างรวบข้อมือบางทั้งสองข้างไว้เหนือหัวกักขังร่างเล็กไว้ใต้อาณัติไม่ให้ดีดดิ้นหนีไปไหนได้ในขณะเดียวกันลิ้นร้อนก็ชอนไชกวาดชิมความหวานในโพรงปากเล็กอย่างไม่รู้จักอิ่ม"อื้อ! แฮ่ก!"ด้วยบทจูบเร่าร้อนเนิ่นนานทำให้ลมหายใจของคนตัวเล็กใต้ร่างเริ่มติดขัดจนคนด้านบนต้องยอมถอดถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่งแสนเสียดาย แต่ไม่ไวลากไล้สัมผัสร้อนระอุตามลงมายังลำคอระหงขบเม้มเบาๆ จนเกิดร่องรอยสีกุหลาบจางๆ มายังเนินเหนืออกอวบใหญ่สองข้างฮันเตอร์ลากมือลงมาลูบไล้สัมผัสต้นขาด้านในที่ถูกช่วงขาเรียวยาวดันออกจากกันในช่วงที่เจ้าของเผลอตัว ในขณะช่วงล่างของเขาก็สอดแทรกอยู่กลางหว่างขาเธอเช่นเดียวกัน เรียกความรู้สึกแปลกใหม่ให้กับคนใต้ร่าง ขนกายอ่อนลุกเกลียวลมหายใจติดขัดหน้าท้องแบนราบเกร็งตัวทุกครั้งที่เคลื่อนมือผ่านเธอพยายามบิดข้อมือเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการแต่มันกลับยิ่งเป็นการเพิ่มความน่าตื่นเต้นให้กับคนด้านบน ยิ่งผิวเนื้อสัมผัสกันท่อนเนื้อใหญ่ใต้ร่มผ้าก็ยิ่งรู้สึกตื่นตัวมากขึ้น"พี่หยุดดิ้นสิ""นายก็ปล่อยฉันสิไอ้เด็ก...""ถ้าพี่กล้าด่าออกมาอีกคำเดีย