จูบกลางร้านอาหาร

ครืน~ครืน

พระพายหลุบตาลงมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือที่ปรากฏรายชื่อสายเรียกเข้าจากเพื่อนสนิท เธอลืมไปเลยว่ายังไม่ได้โทรบอกเพื่อนว่าเธอสบายดี ไม่ได้มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นมัวแต่สนใจเลื่อนหาซีรีส์ดูจนลืมไปเลย

"ฮัลโหล.."

'ยัยพายแกหายไปไหนมาห๊ะ! ไม่รู้หรือไงว่าฉันกับยัยจ๊ะจ๋าเป็นห่วงแค่ไหนเนี่ย โทรไปไม่รับคิดว่าโดนฆ่าหมกป่าที่ไหนไปแล้วยัยนี่!'

"...." มือบางยื่นโทรศัพท์มือถือออกห่างจากหูพร้อมกับเบือนหน้าออกแต่ยังคงได้ยินเสียงที่เล็ดลอดออกมาจากข้างในโทรศัพท์ในมือตัวเองได้

'ฉันกับยัยจ๊ะจ๋ากำลังจะไปแจ้งความคนหายอยู่พอดีเลย ดีนะที่ยังไม่โทรบอกพ่อแม่แกไม่งั้นล่ะก็เป็นเรื่องใหญ่แน่'

"ขอโทษ เมื่อคืนเพื่อนน้องชายมาเจอฉันอยู่คนเดียวเลยพากลับ เขาไม่รู้ว่ามีพวกแกอยู่ด้วยแล้วตอนนี้พวกแกอยู่ไหนเหรอ"

'หน้าสน. แล้วแกอยู่ไหน ถ่ายรูปมาให้ดูสิว่าอยู่ดีจริงแบบที่พูดหรือเปล่า' เสียงจ๊ะจ๋าดังเข้ามาในสายทำเอาคนฟังแอบถอนหายใจออกมา

"อยู่ร้านอาหารฉันสบายดีทุกอย่างครบสามสิบสองไม่ต้องห่วงหรอกน่า"

'ถ่ายรูปส่งมา'

เสียงสั่งการสุดท้ายก่อนปลายสายจะกดตัดไป พระพายยกโทรศัพท์ออกมาวางด้านหน้าแล้วลอบทำเสียงในลำคอ รู้ว่าเพื่อนเป็นห่วงและรู้ว่าเธอผิดด้วยแต่ที่ว่าให้ถ่ายรูปเธอรู้ว่าไม่ใช่แค่ถ่ายรูปเธอคนเดียว แต่มันรวมถึงน้องชายเพื่อนที่เธอยกมาอ้างด้วยนี่สิ

ดวงตากลมโตปรายขึ้นมองคนตรงข้ามที่กำลังจ้องหน้าเธออยู่ ในมือถือโทรศัพท์ไว้ใบหน้าหล่อเหลาแสดงสีหน้าอยากรู้อยากเห็นว่าคนในสายที่เธอคุยด้วยเมื่อครู่คือใคร

"ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารครับ"

คนตัวสูงดึงสายตาออกจากใบหน้าเรียวสวยขึ้นมองยังพนักงานที่เข้ามาเสิร์ฟอาหาร พร้อมกับมองตามอาหารที่ถูกวางลงตรงหน้า จนอาหารลงโต๊ะครบจึงเงยหน้าขึ้นมองยังรุ่นพี่สาวด้านหน้าอีกครั้ง

ฮันเตอร์เลื่อนแก้วน้ำผึ้งผสมมะนาวอุ่นๆ ตรงหน้าให้กับคนตรงข้ามแล้วเปิดปากพูดกับเธอเป็นคำแรกหลังจากเข้ามาในร้านอาหารนี้แล้ว

"ดื่มสิมันช่วยแก้แฮงค์ได้"

"อือ"

"...."

มือหนายกแก้วน้ำเปล่าตรงหน้าขึ้นดื่มเช่นเดียวกับคนตัวเล็กที่ยกแก้วน้ำผึ้งผสมมะนาวขึ้นดื่มเช่นกัน

ติ้ง~

เสียงข้อความไลน์ดึงสายตาทั้งคู่ให้มองยังหน้าจอโทรศัพท์ของคนตัวเล็กพร้อมกัน พระพายที่อ่านข้อความบนหน้าจอแล้วเงยหน้าขึ้นมองหนุ่มรุ่นน้องทำให้เขาต้องเบือนสายตาออก กระแอมไอสองสามครั้ง

จ๊ะจ๋า : ถ่ายรูปส่งมา ด่วน!

พระพาย : กินข้าวอยู่

จ๊ะจ๋า : ถ่ายได้ เร็วๆ

พระพาย : ...

มือเรียวยกโทรศัพท์ในมือขึ้นเสมอระดับสายตาแล้วแอบถ่ายรูปเด็กหนุ่มตรงข้ามในท่าทีเผลอที่เขากำลังเบือนหน้าหนียกแก้วน้ำขึ้นดื่มอยู่ พร้อมกับถ่ายภาพรูปอาหารบนโต๊ะส่งไปให้เพื่อนด้วยเพื่อยืนยันว่าเธอกำลังทานอาหารอยู่จริงๆ

พระพาย : send photo

จ๊ะจ๋า : โอ๊ะ! หนุ่มน้อยที่ไหนเนี่ยหล่อชะมัดเลย

พระพาย : เพื่อนพระนายเคยเจอครั้งหนึ่ง

จ๊ะจ๋า : เคยเจอครั้งเดียวแต่จำแกได้นี่ไม่ปกติแล้วป่ะ น้องต้องสนใจแกแน่เลยพาย จีบเลยฉันสนับสนุน

พระพาย : ฉันไม่ชอบเด็ก อีกอย่างฉันจีบพี่มาร์วินอยู่อย่ามาเพ้อเจ้อ

จ๊ะจ๋า : อ่าๆ แล้วน้องชื่ออะไรอายุล่ะถ้าแกไม่เอาฉันเอาเอง

พระพาย : ฮันเตอร์ อายุน่าจะเท่าไอ้นาย สิบแปด

พระพาย : แกอย่าคิดจะเล่นเด็ดขาดนะบอกไว้ก่อน เด็กนี่ปากร้ายกว่าไอ้นายอีก เตือนไว้เลย

"กินข้าวก่อนค่อยเล่นโทรศัพท์"

"ฉันคุยกับเพื่อนอยู่"

ฮันเตอร์ดันลิ้นแตะมุมปากแล้วพ่นลมหายใจออกแรงๆ ยื่นมือคว้าโทรศัพท์มือถือในมือเล็กที่เจ้าของกำลังก้มหน้าก้มตากดมายึดไว้ หย่อนลงกระเป๋ากางเกงตัวเอง

"นี่นายเป็นบ้าอะไร! เอาโทรศัพท์ฉันคืนมา"

"กินข้าว"

"ฮันเตอร์ อย่ามาปีนเกลียว"

ดวงตาเรียวปรายขึ้นจ้องใบหน้าเรียวสวยแล้วนิ่ง ใช้สายตาเป็นการบอกให้รู้ว่าเขาไม่ได้พูดเปล่าแต่เขาอาจจะทำอะไรก็ได้ที่ทำให้เธอต้องยอมศิโรราบต่อเขา

หึ! คิดเหรอว่าคนอย่างพระพายจะกลัว เป็นแค่เด็กแต่คิดอยากจะขู่เธองั้นเหรอ

พระพายมองสบตาเรียวไม่ยอมเช่นกันทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเริ่มเปลี่ยนไปจากเดิม จากที่เคยเงียบแล้วยิ่งเงียบลงไปอีก คนตัวสูงกระตุกยิ้มให้กับความไม่ยอมของคนตัวเล็กตรงข้ามแล้วหยัดกายลุกขึ้นยืนโน้มตัวลงมาวางมือทั้งสองข้างค้ำยันกับโต๊ะยื่นหน้าเข้าใกล้จนคนตัวเล็กกว่าต้องเอนตัวหลบตาม

"นะ.. นายจะทำอะไรอื้อ!.."

ยังไม่ทันได้ถามคำถามจนจบประโยคเด็กไม่รู้จักเด็กผู้ใหญ่ก็ยื่นมือมาคว้าหมับท้ายทอยแล้วดึงรั้งเธอเข้าประกบปากจูบปิดปากเล็กดูดกลืนคำถามที่เปล่งออกมาทั้งหมด

ด้วยความตกใจมือเรียวจึงยกขึ้นมาดันบ่ากว้างทันทีด้วยความรวดเร็วแต่ก็แพ้เขาอยู่ดีนั่นแหละ ด้วยแรงที่มีน้อยกว่าและด้วยขนาดร่างกายที่เล็กกว่าเธอจึงถูกเขาจับล็อคตรึงท้ายทอยไว้ให้คอยรับจูบเร่าร้อนเท่านั้น

"อื้อ!"

จ๊วบ!

คนตัวสูงยอมถอดถอนจูบออกด้วยความอ้อยอิ่งไม่อยากห่าง หลุบลงมองกลีบปากแดงเรื่อบวมเล็กน้อยอันเกิดจากการบดจูบบดขยี้ของเขาด้วยความพึงพอใจ

รู้สึกเสียดายที่ไม่ได้จูบนานกว่านี้ เสียดายที่ตอนนี้อยู่ในที่สาธารณะไม่ใช่ที่ลับตา เสียดายที่ได้ชิมความหวานที่ติดอยู่ในใจตั้งแต่เมื่อคืนแค่ไม่กี่นาที ถ้าตอนนี้ทั้งเขาและเธอยังอยู่ในห้องเขารับรองว่ามันไม่จบแค่จูบแน่

"...."

"มองแบบนั้นจะต่อเหรอ"

"ไอ้เด็ก..."

"อย่าให้มันหลุดออกมานะไม่งั้น... ผมจะไม่สนว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน คนจะเยอะแค่ไหน ผมสามารถจูบพี่จนปากเปื่อยได้เลยไม่เชื่อก็ลองดู"

อึก!

พระพายเผลอกลืนน้ำลายลงคอหลังสิ้นเสียงพูดของคนตัวสูงที่นั่งลงกลับตามเดิม ดวงตากลมโตลอกแลกมองรอบกายด้วยความอายขบเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะก้มหน้าลงทานอาหารตรงหน้าตัวเองไปเงียบๆ โดยมีสายตาของคนอื่นๆ มองจ้องมารวมถึงคนตรงข้ามด้วย

คอยดูเถอะความอับอายขายหน้าวันนี้เธอต้องเอาคืนกลับให้สาสมให้ได้! ฮันเตอร์ไอ้เด็กเปรต!

.

.

"เอาโทรศัพท์ฉันคืนมา"

เสียงหวานไม่สบอารมณ์พูดกับคนตัวสูงที่เดินนำอยู่ด้านหน้าออกมาจากร้านอาหารด้วยกัน ใบหน้าเรียวสวยแดงก่ำด้วยความโกรธเมื่อคนตัวสูงทำหูทวนลมคว้ากุญแจรถขึ้นไปมาไกวเล่นไม่สนใจคำพูดของเธอ

ร่างเล็กสั่นเทิ่มด้วยความโกรธจัดกำมือแน่นเม้มปากเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงมองแผ่นหลังกว้างที่เดินตรงไปยังรถบิ๊กไบค์คันใหญ่ที่จอดอยู่หน้าร้าน ก่อนจะออกตัววิ่งกระโจนขึ้นหลังคนตัวสูงด้วยความรวดเร็วพร้อมกับอ้าปากออกกัดลงบนบ่ากว้างด้วยความแรงทันที

"โอ๊ย! เจ็บๆ"

"กึก!"

"โอ๊ยๆ เจ็บนะพาย!" มือใหญ่ดันหน้าผากมนออกห่างจากตัวเองแรงๆ ทำให้คนตัวเล็กกว่าหลุดลงจากแผ่นหลังกว้างไปยืนอยู่บนพื้น เธอทำหน้าสะใจมากที่สามารถทำให้เขาเจ็บตัวได้แสยะยิ้มร้ายแล้วยกมือขึ้นกอดอก

"มันเจ็บนะ!"

"สมน้ำหน้าคราวหน้าคราวหลังอย่ามาทำตัวแบบนี้ใส่ฉันอีกไอ้เด็กเปรต!"

"ว่าใครเด็กเปรต"

"ใครล่ะ ตัวก็สูงแถมนิสัยยังเสียอีก"

"พระพาย!"

ฮันเตอร์ก้าวเท้าอาดๆ เดินเข้าหาร่างเล็กของพระพายด้วยใบหน้าแดงก่ำอันเกิดจากความเจ็บและความโมโหเลือดขึ้นหน้า แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรมากคนตัวเล็กที่เหมือนจะเล็งเป้าหมายไว้อยู่แล้วรีบเบี่ยงตัวหลบมือหนาสอดมือเข้าในกระเป๋ากางเกงคว้าโทรศัพท์ตัวเองออกมาแล้ววิ่งออกจากหน้าร้านอาหารไปอย่างรวดเร็วไม่หันกลับมามองด้านหลังอีก

คนตัวโตได้แต่กัดกรามด้วยความเจ็บแผลบริเวณที่ถูกกัดด้วยความแรงจนรู้สึกเจ็บแสบคันหยิกๆ อดยกมือขึ้นจับลูบคลำไม่ได้ มองกลับมาด้านหน้าที่ว่างเปล่าไร้ร่างบางของพี่สาวเพื่อนแล้วพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ อีกครั้ง

"อย่าให้เจอตัวนะจะเอาให้เข็ดเลยพระพาย ซี๊ด~ เจ็บเป็นบ้าเลยวะ"