คนเมา

"อือ~" เสียงครางแหบแห้งในลำคอพร้อมกับการขยับเคลื่อนไหวของร่างกายบนเตียงขนาดกว้างภายในคอนโดหรู

แสงตะวันยามสายส่องผ่านม่านสีขาวเข้ามาด้านในตกกระทบบนพื้นกระเบื้องด้านล่างขึ้นยังเพดานเหนือหัวปลุกคนเมาให้ตื่นมารับวันใหม่

ความรู้สึกแรกที่เข้ามาเยือนยามเปลือกตาบางปรือขึ้นคือความปวดหัวขั้นรุนแรงกับเกลียวคลื่นทะเลในหัว พระพายดันตัวลุกขึ้นนั่งหรี่ตามองลอดแสงสว่างจ้าด้วยความแสบตา ยกมือขึ้นทุบหัวเบาๆ แล้วเคลื่อนลงมานวดตาทั้งสองข้าง

"ที่ไหนเนี่ย" 

ห้องกว้างๆ ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยดูสะอาดตาไม่คุ้นเคย กับเฟอร์นิเจอร์หรูหราภายในห้องทำให้หัวใจดวงเล็กหล่นวูบหลุบตาลงมองสำรวจร่างกายตัวเอง

เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่สีขาวบนตัวเพียงตัวเดียว ภายในโล่งจนรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง เธอกลืนน้ำลายลงคอแล้วลองขยับร่างกายดูเพื่อเช็กความผิดปกติของร่างกาย พอเห็นว่ายังไม่มีอะไรผิดแปลกไปจึงได้วางใจถอนหายใจออกหนักๆ

แกรก~

เสียงประตูภายในห้องนอนกว้างดังออกมาพร้อมกับร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่เดินออกมาด้วยผ้าขนหนูพันรอบเอวสอบ กล้ามเนื้อลอนสวยอัดแน่นอยู่บนซิกแพคหน้าท้องหนามีหยาดน้ำเกาะแพรวพราวด้วยความน่ามอง

ผิวขาวละเอียดสุขภาพดี บ่งบอกให้รู้ถึงฐานะครอบครัวที่มีฐานในระดับดีมาก ทำให้คนบนเตียงเผลอกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังอึก

"หิวเหรอ"

"ห๊ะ!?" 

คำทักทายแรกของกันและกันคือคำที่ทำให้ดวงตากลมต้องเงยกลับขึ้นยังใบหน้าเจ้าของ ความหล่อเหลาคุ้นเคยคล้ายเคยเห็นที่ไหนมาก่อนทำให้พระพายหรี่ตามองอีกครั้ง 

หน้าหล่อๆ แบบนี้ ผิวขาวละเอียดแบบนี้ ไหล่กว้างเนื้อแน่นแบบนี้เหมือนเธอเคยเห็นที่ไหนมาก่อนจริงๆ

"นาย..."

อายุน้อยกว่าเธอแน่หากดูจากรูปการณ์แล้ว นิ้วชี้เรียวยกขึ้นชี้หน้าคนตัวสูงตรงหน้าแล้วเพ่งมองพยายามนึกคิดว่าเคยเจอกับเขาคนนี้ที่ไหนมาก่อน

แต่ในขณะที่ยังคงครุ่นคิดอย่างหนักอยู่นั้น เจ้าของห้องก็ก้าวเท้ายาวๆ เดินเข้ามาหาเธอทันทีด้วยความรวดเร็ว เพียงแค่สามก้าวก็สามารถมาถึงเตียงกว้างแล้วโน้มตัวลงยันวางมือทั้งสองข้างกับเตียงนุ่มโน้มตัวเข้าหาด้วยความอุกอาจจนคนไม่ทันตั้งตัวเผลอกลั้นลมหายใจเอนตัวหลบ

"ผมไม่ชอบคนชี้หน้า"

"อึก!"

"...."

ดวงตาเรียวหลุบลงมองนิ้วสวยที่ยกค้างไว้แล้วก้มลงกัดเบาๆ ทำร่างบางของคนบนเตียงสะดุ้งตกใจ สติถูกดึงกลับมาแทบทันที

"โอ๊ย! ไอ้เด็กบ้ามากัดฉันทำไมเนี่ย"

"ไม่ชอบคนขึ้นเสียงใส่"

"ประสาทป่ะ นายมากัดฉันนะ!"

"บอกว่าไม่ชอบคนขึ้นเสียงใส่"

"นาย!..."

กึก!

ยังไม่ทันได้ด่าเด็กตรงหน้า ใบหน้าหล่อๆ ก็ยื่นเข้ามาหาทันทีด้วยความรวดเร็ว แถมยัง... กัดกลีบปากล่างของเธอไม่เบามากนักแล้วพ่นลมหายใจร้อนเข้าปะทะกับใบหน้าเธอแรงๆ ก่อนจะผละออกแต่ยังคงไม่ยอมลุกออกไป

เด็กบ้านี่ทำอะไรเหมือนราวกับว่าสนิทกับเธอมาก ทั้งที่ไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ ตั้งแต่เกิดมานอกจากน้องชายตัวแสบของเธอแล้วก็ไม่เคยมีเด็กคนไหนกล้ามากวนประสาทแถมยัง... ถึงเนื้อตัวเธอมากขนาดนี้มาก่อน แล้วเด็กนี่เป็นใครกัน!

"ชุดเมื่อคืนซักอบให้แล้วอยู่ตรงนั้น ลุกขึ้นไปอาบน้ำสิ"

"นาย... เปลี่ยนชุดให้ฉันเหรอ"

"พี่เห็นใครอีกล่ะนอกจากผม"

"นาย... เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉันจริงเหรอ"

"ถามอะไรเยอะแยะก็ตอบไปแล้ว"

"กรี๊ด! ไอ้เด็ก.."

"ผมเคยพูดไปแล้วว่าไม่ชอบคนชี้หน้า ไม่ชอบคนขึ้นเสียงใส่ ถ้ายังเตือนอีกครั้งไม่จบแค่กัดแน่" ดวงตาเรียวยาวเงยหน้าจ้องสบตากลมนิ่ง ทำคนที่กำลังยกนิ้วชี้หน้าพร้อมกับกรีดเสียงแว้ดใส่ชะงักนิ่งไป 

พระพายกลั้นเสียงไว้จนใบหน้าแดงก่ำ ปิดเม้มปากไว้แน่นด้วยความโมโหหัวเสียแต่ทำอะไรไม่ได้ ด้วยร่างที่ดูใหญ่โตกว่า แรงที่เหมือนจะเยอะกว่ามากทำให้เธอยอมสงบลง

"ลุกออกไปฉันจะไปอาบน้ำ"

"...."

ฮันเตอร์ยอมดันตัวลุกขึ้นเดินกลับเข้าไปยังห้องแต่งตัวที่อยู่เยื้องออกไปทางซ้ายมือ กระตุกยกยิ้มมุมปากด้วยความอารมณ์ดีที่ได้แกล้งคนตัวเล็กกว่า

เดินมาหยุดหน้าตู้บานใหญ่แล้วหันมองเงาตัวเองในกระจกพลางนึกย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อคืน

 

หลังจากเขาอุ้มพี่สาวเพื่อนออกจากคลับออกมายังรถบิ๊กไบค์คันใหญ่ของตัวเองแล้ว ก็ได้แต่คิดหนักว่าจะเอายังไงต่อไป เธอเมาหนักมากจนไม่ได้สติแล้วจะพาขึ้นนั่งรถเขาได้ยังไง ในขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้นสายตาก็เหลือบเห็นรถแท็กซี่วิ่งผ่านมาพอดีจึงพาคนตัวเล็กขึ้นรถแท็กซี่กลับมาด้วยกัน

ด้วยไม่รู้ว่าเธอพักที่ไหนจึงพากลับมาคอนโดตัวเอง พยายามมองข้ามเสื้อเกาะอกโชว์ช่วงไหล่มนกับหน้าท้องแบนราบ กับกระโปรงกางเกงตัวสั้นจนเกือบจะเห็นขอบกางเกงในแต่สาวเจ้ากลับซุกตัวเข้าหาเขามากจนแทบจะสิงเข้ามาในกายเขาอยู่แล้ว

เขาอุ้มเธอขึ้นมาถึงห้องวางร่างเล็กบนเตียงกว้างแล้วดันตัวลุกขึ้นยืนเท้าเอวหอบหายใจเหนื่อย มองคนเมาหลับใหลถอดรองเท้าให้เสร็จก็หมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำก่อนจะกลับออกมาอีกครั้งด้วยชุดนอนที่เปลี่ยนเรียบร้อยแต่ทันทีที่เท้าก้าวออกมากปะทะเข้ากับอากาศเย็นฉ่ำด้านนอก เงยหน้าขึ้นมาก็ต้องชะงักกับภาพตรงหน้า

คนเมาบนเตียงกำลังปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกด้วยความทุลักทุเล หน้าอกอวบใหญ่มีบราปิดจุกนมเพียงสองชิ้นเล็กๆ กับกระโปรงกางเกงที่เจ้าตัวกำลังพยายามถอดออก

"ร้อน!" คือคำพูดที่ปากอวบอิ่มสีชมพูพร่ำพูดออกมาตลอด เขาดึงสติสายตาพร่าให้กลับมาเข้มดังเดิมรีบถลาตัวเข้าหาคนบนเตียงทันที

"อย่ามายุ่งร้อน~"

"หยุด หยุด"

"อื้อ!~ อย่ามายุ่ง!"

เธอสะบัดเขาออกแรงๆ แล้วปลดกระโปรงตัวเองอีกครั้ง ฮันเตอร์ถึงกับกุมขมับด้วยไม่รู้จะเอายังไงกับคนเมาจนเธอถอดกระโปรงตัวเล็กออกเสร็จก็ตวัดสายตากลับมามองยังเขาที่นั่งอยู่

สองแขนยกขึ้นมาคล้องลำคอหนาไว้แล้วดึงเข้าหาด้วยความรวดเร็ว

"หล่อจัง อยู่วงไหนคะเด็กใหม่เดใหม่เหรอ"

"พูดบ้าอะไรของพี่เนี่ยมองดีดี"

"หือ~ หล่อๆ แบบนี้มาเป็นเด็กพี่ไหมคะ"

"...."

"อา~ ไม่ได้ๆ ฉันไม่ชอบเด็ก เด็กมันน่ารำคาญ งั้นมาเป็นแฟนฉันไหมคะคนหล่อ แฟนคนแรกเลยนะ"

"...." ดวงตาเรียวกลอกตามองบนด้วยความคิดไม่ตก พยายามดึงมือออกจากช่วงลำคอตัวเอง แต่ไม่รู้คนตัวเล็กๆ แบบนี้ไปเอาเรี่ยวแรงจากไหนมาเยอะแยะดึงยังไงก็ไม่ยอมออกสักที!

"อา~ ไม่ได้อีก แฟนคนแรกต้องเป็นพี่มาร์วินสิพระพาย"

ฮันเตอร์ชะงักไปกับเสียงหวานของคนเมาที่เอ่ยถึงชื่อใครที่เขาไม่รู้จัก แต่น้ำเสียงและรอยยิ้มเวลาพูดถึงคนคนนั้นทำให้อกเขาร้อนรุ่มแปลกๆ ขึ้นมา 

มือใหญ่สะบัดแขนเรียวออกจากลำคอแล้วลงนั่งขอบเตียงพ่นลมหายใจออกแรงๆ แทน เหลือบมองคนเมาที่กำลังเอียงคอจ้องมองเขาด้วยแววตาสงสัยหยาดเยิ้มด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์แล้วถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

"ถึงไม่ได้เป็นแฟนแต่นายเป็นกิ๊กได้จะน้อยใจทำไม ทำตัวเป็นเด็กไปได้"

"...."

"แต่จะว่าไปแล้ว... หน้านายคุ้นมากเลย เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน"

"...."

คนตัวเล็กกว่ายื่นหน้าเข้าใกล้หรี่ตามองใบหน้าหล่อเหลาพ่นลมหายใจอุ่นเจือกลิ่นแอลกอฮอล์ลงบนใบหน้าหล่อเหลาเป็นจังหวะการหายใจปกติ 

กลิ่นกายหอมหวานบวกกับกลิ่นแอลกอฮอล์จากร่างบาง ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูเผยอออกน้อยๆ ราวกับกำลังยั่วยวนเชื้อเชิญ ดวงตากลมโตหยาดเยิ้มผิวนุ่มที่กำบังกดทับลงมาบนหน้าขาแกร่ง

"อ้อ! จำได้แล้วนายอื้อ..."

ฮันเตอร์ยกมือขึ้นรั้งท้ายทอยเล็กไว้กดร่างบางเข้าหาด้วยความรวดเร็ว ประกบปากลงบนกลีบปากอวบอิ่มน่าจูบบดคลึงผิวเนื้อนุ่มนิ่มด้วยความชำนาญ กระชับร่างเล็กเข้าแนบอกเลื่อนมือเข้ามากอบกุมหน้าอกใหญ่ปัดบราชิ้นเล็กบนยอดปทุมถันออกแล้วบีบบี้เม็ดบัวงามจนเจ้าของครางเสียงอืออาออกมาในลำคอ

ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากเล็กกวาดชิมความหอมหวานและแอลกอฮอล์ที่ยังหลงเหลือในโพรงปากเล็ก ดูดเข้าปากตัวเองแล้วกลืนลงคออย่างไม่รังเกียจแต่กลับรู้สึกถูกใจเสียมากกว่า ตวัดลิ้นหยอกล้อกับลิ้นเล็กสลับกับดูดดึงจนเกิดเสียงดังจ๊วบจ๊าบในโพรงปาก

"อือ~" เสียงครางหวานๆ ทำให้สติทั้งหมดถูกฉุดวูบลงไปในเพลิงสวาทลุกโหม ฮันเตอร์ดันร่างเล็กลงนอนบนเตียงแล้วทาบทับขึ้นตามตะโบมจูบปากนุ่มอย่างหักห้ามไม่ได้

เขาถอดถอนจูบออกจากคนใต้ร่างจ้องมองใบหน้าแดงระเรื่อหอบหายใจหนักแล้วก้มลงขบเม้มตามลำคอระหงลงมายังยอดปทุมถันอกสีชมพูอ่อน แต่ในขณะที่กำลังเคลิ้มไปกับความนุ่มนิ่มหอมหวานอยู่นั้นก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่คนตัวเล็กทำ

เธอกำลังเกร็งตัวแล้วพยายามดันเขาออกพร้อมกับดันตัวลุกขึ้นตามแล้วตามมาด้วย... เศษอาหารและน้ำเหนียวหนืดที่ออกมาจากปากเล็กๆ นั่นส่งกลิ่นเหม็นอบอวลขึ้นมาจนต้องเบือนหน้าหนี

อารมณ์กระสันที่เคยมีหายวับไปกับตา เจ้าของเศษอาหารบนเตียงหัวเราะร่ายกนิ้วชี้ยังคนตัวสูงกว่าแล้วล้มตัวลงกลับนอนตามเดิมพร้อมกับเปลือกตาที่ปิดลงแล้วหลับไป

"คนอะไรวะอ้วกแล้วยังนอนได้อีก"

ฮันเตอร์ส่ายหน้าน้อยๆ ต้องเป็นคนจัดการกับผ้าห่มข้าวของที่คนตัวเล็กทำเลอะเอง แถมยังเปลี่ยนชุดให้เธอแล้วนำชุดของเธอไปซักอบให้ด้วย กว่าจะได้นอนก็เกือบจะตีสามแล้ว

ทันทีที่ล้มตัวลงบนหมอนข้างร่างเล็กในชุดเสื้อเชิ้ตของตัวเองเขาก็หลับทันที โดยที่มีแขนขาคนข้างๆ คอยพาดเกี่ยวขึ้นมาบนตัวตลอดคืน