อดีตที่แสนเสียดาย

"ผมมาหาคุณธรรมนัสครับ" เสียงทุ้มเอ่ยกับผู้ช่วยเลขาหน้าห้องทำงานใหญ่ของประธานบริษัทรับเหมาก่อสร้างรายใหญ่ของประเทศ ซึ่งผู้ช่วยเลขาสาวก็เงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารด้านหน้าตัวเองก่อนจะชะงักไปกับรอยยิ้มดูดีอบอุ่นของชายตรงหน้า เธอค่อยๆ ฉีกยิ้มตามเขาอย่างเคลิบเคลิ้มราวกับต้องมนต์สะกดโดยไม่รู้ตัว

"คุณครับ เรามาหาคุณธรรมนัสครับ" 

กัปตันที่เห็นท่าทางของผู้หญิงตรงหน้าที่กำลังเคลิ้มไปกับเจ้านายตัวเองจึงเดินออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วเอ่ยเสียงดังเรียกสติเธออีกครั้ง เป็นแบบนี้อีกแล้วเจ้านายเขานี่เสน่ห์แรงจริงๆ เลยนี่แค่ยิ้มปกติยังทำสาวเคลิ้มได้ขนาดนี้มิน่าล่ะถึงได้มีผู้หญิงเสนอตัวให้เจ้านายเขาได้ไม่เว้นแต่ละวัน ดีหน่อยที่เจ้านายเขาไม่เล่นด้วยไม่งั้นล่ะก็วันๆ คงไม่ต้องทำอะไรนอกจากทำงาน นอน แล้วก็ทำงาน

"อ๋อ คะ ค่ะ ไม่ทราบว่าได้นัดท่านไว้หรือเปล่าคะ"

"คุณมาร์วินครับนัดไว้เวลาสิบโมงครึ่ง" เสียงเลขาหนุ่มเป็นคนตอบคำถามแทนเจ้านาย

"อ๋อคุณมาร์วินนี่เอง ทางเราได้จัดเตรียมห้องประชุมไว้แล้วค่ะ เชิญทางนี้ได้เลยค่ะ"

ร่างบางของเลขาสาวเดินออกมาจากโต๊ะทำงานผายมือเชิญให้แขกของท่านประธานได้เดินตามมายังห้องประชุมที่เธอได้เตรียมไว้รอ ซึ่งอีกประมาณสิบนาทีท่านถึงจะขึ้นมา เพราะติดประชุมด่วนพร้อมกับเลขาส่วนตัวจึงมีเธอคอยอำนวยความสะดวกรอชายหนุ่มตรงหน้าอยู่

"ท่านประธานติดประชุมด่วนอีกสิบนาทีท่านจะขึ้นมา เชิญคุณมาร์วินนั่งรอก่อนนะคะ"

"ครับ นี่ก็ยังไม่ถึงเวลาที่นัดดี ผมนั่งรอได้ครับ"

"ค่ะ งั้นเดี๋ยวดิฉันขอตัวก่อนนะคะ"

มาร์วินพยักหน้าให้หญิงสาวเดินมายืนมองวิวทิวทัศน์ด้านนอกผ่านกระจกใสของตึกสูง ทอดสายตามองตรงไปด้านหน้าโดยไม่พูดอะไรออกมา ขณะเดียวกันก็มีเลขาหนุ่มของตัวเองนั่งจัดการเอกสารต่างๆ อยู่บนโต๊ะรอไปด้วย

.

.

"ผมมีความยินดีมากครับที่ได้ร่วมงานกับเด็กหนุ่มไฟแรงแบบคุณมาร์วิน ทางบริษัทจะทำงานทุกอย่างอย่างเต็มที่ครับ"

"ขอบคุณครับ และยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับ ถ้างั้นผมขอตัวนะครับ"

"ครับ เชิญครับ"

ร่างสูงสง่าในชุดสูทดูดีสีน้ำเงินเข้มเดินออกมาจากห้องประชุมด้วยท่าทีสุขุมดูดี ทันทีที่เท้าหนักก้าวออกมาด้านนอกห้องประชุมขนาดเล็กอากาศอุ่นต่างจากในห้องประชุมเย็นฉ่ำก็ทำให้เขาต้องดันลิ้นเข้าหามุมปากกัดปากเล็กน้อยด้วยไม่ชอบอากาศที่เปลี่ยนโดยฉับพลันแบบนี้สักเท่าไหร่

มาร์วินเดินเข้ามาในลิฟต์โดยมีเลขาหนุ่มตามหลังเข้ามา ดวงตาคมเหลือบลงมองยังนาฬิกาข้อมือเรือนหรูบนข้อมือตัวเองแล้วผ่อนลมหายใจออกเบาๆ ก่อนจะหันไปพูดกับเลขาหนุ่มที่ทำงานร่วมกับตัวเองมาได้ราวหนึ่งปีตั้งแต่เรียนอยู่ต่างประเทศไปด้วย

"กินข้าวก่อนแล้วค่อยเข้าบริษัทแล้วกัน"

"ครับ"

เขากับคนด้านหลังถูกส่งตัวไปเรียนต่างประเทศพร้อมกันทั้งที่เขายังคงเรียนไม่จบปริญญาตรีโดยเหลืออีกหนึ่งปี เขาเลยจำต้องเรียนควบคู่กันไปสองทางไปด้วยกัน โดยมีเพื่อนสนิทและอาจารย์ที่ปรึกษาค่อยช่วยอีกแรง ส่วนเลขาหนุ่มเป็นลูกชายคนเดียวของเลขาคนเก่าคนแก่ของพ่อเขาอายุมากกว่าเขาห้าปี และเคยทำงานในบริษัทมาก่อนแล้วแต่เพราะจำต้องเข้ามาช่วยงานเขาและต้องเป็นเลขาคนต่อไปของเขา ทั้งสองจึงถูกส่งไปเรียนต่างประเทศพร้อมกัน

ร่างสูงสง่าก้าวออกจากประตูบานสูงออกมาสัมผัสกับความร้อนต่างจากด้านในตัวตึกอย่างสิ้นเชิงแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ กว่าจะสามารถปรับตัวได้ก็ต้องใช้เวลานานพอควรเหมือนกัน นี่เขายังไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำเพราะเวลาที่เขาเพิ่งจากมามันต่างจากเวลาประเทศไทยมากทำให้เขายังปรับตัวปรับร่างกายไม่ได้

ในขณะที่กำลังจะเดินออกจากใต้ร่มตึกของบริษัทใหญ่เสียงหวานใสคุ้นเคยของใครบางคนก็ดังแว่วเข้ามาให้ได้ยิน ทำให้ดวงตาคมต้องหันมองตามต้นเสียงโดยอัตโนมัติพร้อมกันกับหัวใจแกร่งที่มัน... เริ่มเต้นแรงผิดปกติขึ้นมา

ร่างเล็กคุ้นเคยที่กำลังฉีกยิ้มกว้างพูดคุยกับคนในสายโทรศัพท์ เสียงเจื้อยแจ้วฟังไม่ได้ศัพท์เพราะเขามัวแต่จ้องซีกหน้าของเธอจนเผลอลืมฟังในสิ่งที่เธอพูดกับคนในสายไปเลย เท้าหนักค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหาเธอที่หยุดยืนหน้าบริษัทราวกับต้องมนต์ไม่รู้สึกตัว มารู้สึกตัวอีกทีก็เดินมาหยุดใกล้กับเธอไปแล้ว

"ฮันแค่นี้ก่อนนะเดี๋ยวเค้าโทรกลับ"

พระพายเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่จู่ๆ ก็เดินมาหยุดด้านข้างเธอเป็นจังหวะเวลาเดียวกันกับที่เธอกรอกเสียงใสบอกแฟนหนุ่มในสายไปด้วย และทันทีที่เห็นหน้าคนที่มาหยุดยืนข้างเธอแล้วรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

"พี่มาร์วิน สวัสดีค่ะไม่เจอกันนานเลยนะคะ"

"สวัสดีครับ ไม่เจอกันนานเลย เรา... สบายดีใช่ไหม"

"พายสบายดีค่ะ แล้วพี่มาร์วินล่ะคะ"

"พี่สบายดีครับ"

เสียงสดใสทักทายรุ่นพี่หนุ่มคุ้นเคยพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างที่ได้เจอกับคนรู้จัก เธอยังอยู่ในชุดนักศึกษาคงเพราะเธอมาฝึกงานที่นี่แน่ มันเดาได้ไม่ยากเลยเพราะเธอออกมาจากด้านในตัวตึกและค่อนข้างคุ้นเคยกับสถานที่เป็นอย่างดีจึงทำให้ไม่จำเป็นต้องเดาอะไรให้มากมาย

"เรากำลังจะไปไหนเหรอ"

"อ๋อ พายนัดกับเพื่อนจะไปทานข้าวด้วยกันค่ะนี่ก็รอรถเพื่อนอยู่ โอ๊ะ! รถเพื่อนมาแล้วงั้นพายขอตัวนะคะไว้เจอกันวันหลังนะคะ"

"...ครับ" 

ดวงตาคมมองตามร่างบางที่วิ่งไปขึ้นรถเก๋งของเพื่อนที่เธออ้างแล้วหันกลับมาโบกมือลาเขาด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนรถเก๋งคันนั้นจะวิ่งออกจากหน้าบริษัทไปเหลือเพียงร่างสูงที่ยังคงยืนมองตามไปจนท้ายรถหายไปกับฝูงรถราบนท้องถนน

ถามว่าเขาตัดใจจากเธอได้หรือยัง ตอบเลยว่ายัง รักครั้งแรกถ้ามันลืมง่ายมากขนาดนั้นก็คงดีสิ แต่เขาก็พยายามจะไม่เข้าไปวุ่นวายให้เธอมีปัญหา แค่มองอยู่ห่างๆ แบบนี้ก็พอแล้ว

"คุณมาร์วินครับ"

"ไปกันเถอะ"

เสียงเรียกของเลขาหนุ่มดึงสติของมาร์วินที่กำลังคิดไปถึงอดีตที่เขาแสนจะเสียดายช่วงเวลานั้น ทั้งที่รู้ว่าไม่สามารถเอามันกลับคืนมาได้แต่เขาก็ยังนึกถึงมันแล้วก็รู้สึกเจ็บจี๊ดอยู่ในใจทุกครั้ง

ร่างสูงเดินขึ้นไปนั่งบนรถโดยมีคนขับรถคอยเปิดประตูรอรับเจ้านายหนุ่มอยู่ ส่วนกัปตันก็ขึ้นมานั่งข้างคนขับแอบเหลือบขึ้นมองยังเจ้านายหนุ่มด้านหลังที่เอนตัวพิงเบาะหลังแล้วหลับตาลงเพียงนิดก่อนจะดึงสายตากลับมาแล้วขมวดคิ้วด้วยความสงสัยแต่ไม่ได้ถามอะไรออกมา