แขกคนสำคัญ

"คุณแม่ดูหนูแต่งตัวเรียบร้อยหรือยังคะ" เสียงใสของลูกสาวเพียงคนเดียวดึงสายตาของรสสุคนธ์ที่กำลังจ้องยังหน้าจอโทรศัพท์ข้อความที่สามีเพิ่งส่งเข้ามาให้ผละออกมายังคนตัวเล็กด้านหลัง

รอยยิ้มสดใสฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวเรียงรายกับใบหน้ารูปไข่น่ารักทำให้ผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นต่างมองเธอราวกับต้องมนต์สะกด ผมสวยประบ่าถูกเจ้าตัวดัดลอนใหญ่ปลายผมแล้วปล่อยคลอใบหน้าหวานยิ่งทำให้เจ้าของดูน่ารักน่ามองมากกว่าที่เป็น

"เรียบร้อยแล้ว รีบไปกันเถอะคุณอาคงรอนานแล้ว"

"วันนี้มีอะไรพิเศษหรือเปล่าคะทำไมเราต้องแต่งตัวเป็นทางการขนาดนี้ด้วยแค่มาทานข้าวกับคุณอามนเองนี่คะ" ฮันนี่เอ่ยถามเสียงใสด้วยความสงสัย เธอกับแม่มาทานข้าวกับคุณอามนทิราออกจะบ่อยแต่ก็ไม่เคยเป็นทางการแบบวันนี้เลยสักครั้ง วันนี้มันมีอะไรพิเศษกว่าทุกวันงั้นเหรอ

มือเรียวกระชับสายกระเป๋าสะพายข้างบนบ่าแล้วเดินตามคนเป็นแม่เข้ามาในร้านอาหารสุดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาซึ่งเป็นร้านอาหารอีกแห่งหนึ่งในเครือธุรกิจของครอบครัวคุณอามนทิราของเธอ ระหว่างนั้นก็รอคำตอบจากแม่ตัวเองไปด้วย

"เพราะวันนี้มีแขกสำคัญนะสิ"

"แขกสำคัญเหรอคะ นักธุรกิจระดับโลกเหรอ" คนตัวเล็กทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะระเบิดเสียงใสออกมาด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มลุกวาวตามน้ำเสียงทำคนฟังอดหัวเราะด้วยความเอ็นดูไม่ได้

"จริงๆ เลยลูกสาวคนนี้ ทำไมชอบเล่นใหญ่แบบนี้นะ"

"ไม่ใช่เหรอคะ"

"อาจไม่สำคัญสำหรับใครแต่สำหรับลูกแม่คิดว่าน่าจะสำคัญก็ได้ ไปกันเดี๋ยวพี่เขาจะรอนาน"

"พี่.. เหรอ" 

แค่ได้ยินคำว่าพี่ทำไมหัวใจเธอถึงได้รู้สึกเต้นแรงขึ้นมาแบบนี้นะ พี่ที่ท่านหมายถึงจะเป็นคนเดียวกับที่เธอหมายถึงหรือเปล่า

กลีบปากรูปกระจับถูกเจ้าของขบเม้มเข้าหากันด้วยความตื่นเต้นเพียงแค่คิดว่าคนที่เธอกำลังจะได้เจอเป็นใครใจเธอมันก็เต้นแรงตึกตักมือเย็นเท้าเย็นก้าวขาไม่ออกแล้ว ไหนยังจะร่างกายที่เกิดอาการแปลกๆ นี่อีก

"ฮันนี่มาเร็ว"

"คะ.. ค่ะ ไปแล้ว"

อย่าเพิ่งตื่นตูมฮันนี่อาจไม่ใช่ก็ได้ แต่พี่ที่แม่เธอพูดถึงจะเป็นใครไปล่ะถ้าไม่ใช่คนที่เธอถามหากับคุณอามนของเธอมาโดยตลอด คนที่หายไปแล้วเธอไม่เจออีกเลยอ่ะ ท่านรู้ว่าเธออยากเจอพี่.. เขามาก เพราะถามหาทุกวันจะมีก็แค่ตอนหลังๆ สองปีมานี้ที่เธอจะเงียบๆ ไปแต่ท่านก็รู้ว่าเธอก็รอคอยที่จะเจอเขามาตลอดหรือจะใช่นะ

"ฮันนี่่"

"มาแล้วค่ะ"

เท้าเล็กรีบวิ่งตามหลังบุพการีขึ้นไปยังชั้นสองซึ่งจะเป็นโซนของวีไอพีสามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ได้ดีกว่าชั้นหนึ่ง เสียงกลืนน้ำลายหนืดลงคอกับเสียงหัวใจดวงน้อยๆ ที่กำลังเต้นแรงมันสวนทางกันมาก หัวใจเธอมันเต้นแรงมากแต่ลำคอเธอกลับแห้งผากน้ำลายไปหล่อลื่นแทบจะไม่มี

ดวงตากลมโตกวาดสายตามองหาคนที่เธอคิดว่าน่าจะเป็นเขาก่อนจะหยุดโฟกัสไปยังแผ่นหลังกว้างของใครบางคนที่นั่งหันหลังให้เธออยู่ แต่ที่เธอต้องมองเขาก็เพราะเขานั่งอยู่กับคุณอามนทิราของเธอไง

ฮันนี่ใจเย็นๆ อย่าตื่นเต้นแล้วเผลอทำอะไรให้เขารำคาญอีกล่ะ เดี๋ยวเขาก็หนีไปอีกกว่าจะเจอตัวได้มันไม่ง่ายเลยนะใจเย็นๆ 

"คุณรส หนูฮันนี่"

เสียงมนทิราดึงสติหลุดลอยให้กลับมาอยู่กับร่องกับรอย ดวงตากลมโตเลื่อนสายตาขึ้นยังร่างบางของมนทิราแล้วกลืนน้ำลายลงคอจับสายกระเป๋าในมือเอาไว้แน่นจนมันเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ค่อยๆ คลี่ยิ้มละมุนแล้วเดินเข้ามาหาท่านพร้อมกับแม่ตัวเอง

"คุณอามนสวัสดีค่ะ"

"หวัดดีจ้าหนูฮันนี่ มามานั่งก่อนอยากทานอะไรสั่งเลยจ้าวันนี้อาตามใจหนูทุกอย่างเลย มานั่งข้างอานี่มา"

"หนูทานไอติมได้ไหมคะ" กระซิบเสียงเบาให้พอได้ยินกันสองเพราะกลัวคนเป็นแม่จะได้ยินเข้าแล้วห้ามเธอเสียก่อน ก็เพราะเธอเพิ่งทานก่อนลงจากรถมาเองไงเลยกลัวท่านจะห้ามไม่ให้เธอทานอีก 

"ได้สิจ๊ะ อยากทานอะไรมากแค่ไหนสั่งได้เลยเดี๋ยวอาจัดการให้เอง" 

ฮันนี่ฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เลื่อนสายตาลงยังเจ้าของแผ่นหลังกว้างที่ตัวเองต้องเดินผ่านมาพร้อมกับคอยลุ้นไปด้วยว่าเขาจะเป็นคนคนเดียวกับที่เธอ... อยากเจอหรือเปล่า

แต่เพียงเห็นซีกหน้าคมหล่อเหลา ผิวขาวสุขภาพดี ผมทรงอันเดอร์คัตที่ดูแล้วไม่น่าจะใช่คนที่เธออยากเจอเพียงแค่นั้นความผิดหวังก็ฉายชัดออกมาบนใบหน้าแล้ว เขาไม่ใช่จริงๆ พี่มาร์วินของเธอไม่เคยตัดผมทรงนี้เธอรู้และมันก็จริงเพราะคนที่นั่งอยู่ตอนนี้คือน้องชายเขาต่างหาก พี่มาร์ติน

"ฮันนี่สวัสดีพี่มาร์ตินสิลูก" รสสุคนธ์ที่เห็นว่าลูกสาวเอาแต่ยืนนิ่งไม่กล่าวทักทายเด็กหนุ่มตรงอายุมากกว่าเลยเอ่ยเรียกสติให้เสียงไม่ดังมากนัก

ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยระบายยิ้มบางๆ แล้วพนมมือขึ้นไหว้รุ่นพี่หนุ่มตรงหน้าที่อายุมากกว่าเธอสี่ปี เก็บความผิดหวังไว้ในหน้าโดยที่ไม่รู้เลยว่าสีหน้าเธอมันเก็บความรู้สึกไม่ได้เลยสักนิด

"สวัสดีค่ะพี่มาร์ตินไม่เจอกันนานเลยนะคะ พี่มาร์ตินหล่อขึ้นเป็นกองเลยค่ะ" พยายามบังคับเสียงสดใสกลบความผิดหวังในน้ำเสียงแล้วทำท่าทางประกอบไปด้วย

"หึ ไม่เจอกันนานเราก็ยังเป็นเด็กพูดเก่งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย แถมยัง... สวยขึ้นมากด้วย"

"หนูสวยเหรอคะ ไม่เคยมีใครชมว่าหนูสวยมาก่อนเลยพี่มาร์ตินเป็นคนแรกเลยนะคะเนี่ย หนูดีใจที่สุดเลยค่ะ"

"งั้นคงต้องมีรางวัลให้พี่บ้างแล้วล่ะ ในฐานะที่เป็นคนแรกที่ชมว่าเราสวย"

"ได้เลยค่ะ เดี๋ยวหนูจะแบ่งไอติมให้พี่หนึ่งคำโตๆ ไปเล้ย อืมไม่เอาดีกว่าค่ะ เดี๋ยวหนูจะช่วยเลือกไอติมรสที่อร่อยที่สุดเป็นรางวัลให้พี่ดีกว่าค่ะ"

มาร์ตินส่ายหน้าเบาๆ ให้กับเด็กสาวตรงหน้า ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไปเขาก็ได้แต่ไอติมเป็นของรางวัลตลอด ยิ่งเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบของอะไรแบบนี้ไม่น่าปากไวไปขอเล้ยไอ้มาร์ติน

ร่างเล็กทิ้งตัวลงบนเก้าอี้โดยที่เธอนั่งคั่นกลางระหว่างมนทิรากับรสสุคนธ์ มือเรียวหยิบเมนูด้านหน้ามาเลือกเมนูไอศกรีมให้กับรุ่นพี่หนุ่มตรงข้ามด้วยความกระตือรือร้น กวาดสายตาอ่านทุกตัวอักษรอย่างตั้งใจจริงก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสั่งออเดอร์กับพนักงานแล้วฉีกยิ้มกว้างให้กับชายหนุ่มตรงข้ามที่ยิ้มตอบกลับมาให้เธอเช่นกัน

"เก้าอี้ตัวนั้นว่างให้หนูไปนั่งได้ไหมคะ หนูจะได้ลองชิมไอติมพี่มาร์ตินด้วย"

"เก้าอี้ตัวนี้มีเจ้าของแล้วครับ ถ้าอยากนั่งต้องรอถามเจ้าของเองว่าจะให้หรือเปล่า"

"มีเจ้าของแล้ว? ใครเหรอคะ" เอียงคอเล็กน้อยเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ตั้งแต่เดินเข้ามายังไม่มีใครนั่งเก้าอี้ตัวนั้นเลยนะแล้วใครที่เป็นเจ้าของล่ะ หรือว่าจะเป็น.... ผีเหรอ

"พะ..."

"สวัสดีครับคุณน้ารสสุคนธ์ ขอโทษนะครับที่มาสายพอดีผมมีประชุมด่วนช่วงเย็นน่ะครับ"

เสียงนี้มัน... ใช่ไหม เป็นเขางั้นเหรอ

อึก!