นักศึกษาใหม่

"สายแล้วๆ"

ร่างบางของฮันนี่วิ่งลงจากบันไดชั้นสองลงมาชั้นล่างด้วยความเร่งรีบ เมื่อคืนเพราะมัวแต่ตื่นเต้นเลยนอนไม่หลับจึงส่งผลถึงเช้านี้ไปด้วย เธอได้ยินเสียงแม่บ้านขึ้นมาปลุกไม่ต่ำกว่าสามครั้งได้แล้วแต่เพราะยังง่วงอยู่เลยปิดตาแล้วหลับอีกครั้ง กว่าจะตื่นได้จริงๆ แสงสว่างจากด้านนอกหน้าต่างก็เปลี่ยนสีแล้ว

เท้าเล็กสับไวกว่าความคิดวิ่งออกมาหยุดหน้ารถญี่ปุ่นยืนหอบหายใจหนัก ผมยาวประบ่าสีน้ำตาลเข้มกระเซอะกระเซิงยุ่งเหยิง ปากเล็กรูปกระจับเผยอออกช่วยระบายลมหายใจช่วยจมูกเชิดรั้นรอไม่กี่วินาทีบานประตูรถก็ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของคนขับรถ

เหนื่อยชะมัดเลย เมื่อคืนไม่น่าหลับดึกเลยไม่งั้นวันนี้คงไม่ต้องมารีบแบบนี้ เพราะไอ้ความตื่นเต้นนั่นแหละทำให้เธอต้องตื่นสายคอยดูนะเธอจะลงโทษมัน... จะเอาให้หายไปจากใจเลยคอยดู

ริมฝีปากเล็กยื่นออกในขณะที่แอร์เย็นๆ ในรถสะบัดปะทะใบหน้ารูปไข่เป็นระยะ เคลื่อนมือขึ้นมาจัดทรงผมตัวเองแล้วคว้าโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าผ้าแบรนด์หรูขึ้นมากดเล่นฆ่าเวลาไปด้วย

วันนี้เป็นวันเปิดเทอมใหม่ซึ่งเธอก็ได้ขึ้นเรียนมหาลัยตามพี่ชายไปแล้ว คิดแล้วก็อดจะภูมิใจตัวเองไม่ได้ที่สามารถขึ้นมาถึงจุดนี้ได้ ด้วยเพราะไม่ได้เป็นเด็กฉลาดขนาดพี่ชายตัวเองเลยเกิดความคิดกังวลมากมายก่อนจบมัธยมว่าตัวเองจะจบตามเพื่อนได้หรือเปล่า แต่สุดท้ายเธอก็จบได้ด้วยเกรดเฉลี่ยสามจุดห้า ซึ่งมีเพื่อนคอยช่วยนั่นแหละ

ฮันนี่เลือกที่จะเรียนมหาลัยเอกชนคนละที่กับพี่ชาย เพราะพ่อเธอเป็นคนเลือกให้นั่นแหละตอนแรกเธอค้านหัวชนฝาไม่ยอมเด็ดขาดแต่พอรู้ว่าเพื่อนสนิทที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่ประถมก็สอบเข้าที่นี่ด้วยเลยยอมตามใจพ่อในที่สุด

ใครว่าเป็นลูกคนรวยแล้วจะทำอะไรก็ได้ล่ะ แต่ละคนถูกวางกรอบในแบบของตัวเองไม่มีใครเป็นอิสระสามารถทำตามใจตัวเองได้ทุกอย่างไปหมดหรอก เธอก็ถูกวางกรอบไว้เหมือนกันนั่นแหละ

"ยัยฮันนี่แกสายนะ อีกห้านาทีจะเข้าเรียนไม่ทันแล้วเนี่ย"

"ขอโทษก็เมื่อคืนฉันตื่นเต้นเลยหลับดึกเลย..."

"โอ๊ย พอๆ เข้าเรียนก่อนแกหยุดพูดก่อน"

ผักหวานกับเตยหอมพี่น้องฝาแฝดเพื่อนสนิทต่างพากันบ่นเธอ ไม่พอยังช่วยกันลากแขนเธอให้วิ่งตามขึ้นบันไดขึ้นมาชั้นสามของตัวตึกคณะนิติศาสตร์ เรียกได้ว่า วิ่งตั้งแต่เช้ายันตอนนี้เลยทีเดียว

การเรียนในวันแรกไม่ได้มีอะไรมากทำให้สมองที่คิดหนักไปต่างๆ นานาตั้งแต่เช้าค่อยเบาขึ้นหน่อย ฮันนี่กับเพื่อนๆ พากันมาซื้อไอศกรีมในโรงอาหารของคณะทานกัน เพราะอากาศร้อนของประเทศไทยนั่นแหละเลยทำให้เธอเป็นคนติดไอศกรีมไปเลย กินจนโดนดุแล้วห้ามแตะมันมาเป็นเดือนจนจะลงแดงตายก็ยังเคยเลย

"เจอกันพรุ่งนี้นะวันนี้คุณพ่อกับคุณแม่จัดงานเลี้ยงรับเข้ามหาลัยให้อ่ะ ต้องกลับเช้าหน่อย" ผักหวานเป็นคนพูดขึ้นมาก่อนในระหว่างที่พากันเดินกลับออกมาจากโรงอาหาร

"อืมๆ เจอกันพรุ่งนี้เดี๋ยวฉันก็ต้องไปหาพี่ฮันเหมือนกัน คิดถึงพี่พายแล้ว"

"โอเค งั้นแยกย้ายกันบาย" เตยหอมพูดเสริมยกมือขึ้นโบกมือลาเพื่อนสาวก่อนจะเดินมาคล้องแขนพี่สาวไว้พากันเดินกลับมายังรถเก๋งที่พ่อพวกเธอซื้อเป็นของขวัญเรียนจบให้

ฮันนี่มองตามหลังสองคนจนเข้าไปในรถแล้วเลยยกโทรศัพท์ในมือขึ้นกดโทรหาคนขับรถ ตามด้วยพี่ชายตัวเองพร้อมกับเดินไปหารถที่จอดรอหน้าคณะไปด้วย

.

.

ร่างเล็กในชุดนักศึกษาพอดีตัว กระโปรงพลีทสั้นเสมอเข่าเดินเข้าในเขตของคณะวิศวะมหาลัยเอกชนอีกที่ที่พี่ชายเรียนอยู่ รอยยิ้มหวานสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้ารูปไข่น่ามอง มือบางควานเอาโทรศัพท์มือถือออกมาจากในกระเป๋าสะพายแบรนด์หรูที่แม่เธอซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีที่แล้ว ก่อนจะหัวเราะคิกคักเพราะอ่านมุกตลกที่ชอบอ่านเป็นประจำ

ฮันนี่เดินมาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หินอ่อนใต้ต้นพิกุลโดยที่สายตายังคงโฟกัสยังหน้าจอสี่เหลี่ยมในมือตัวเองไม่ละสายตา ในระหว่างนั้นก็มีสายตาของนักศึกษาหลายคู่ที่มองตรงมายังเธอแล้วหันกลับไปซุบซิบกันกับเพื่อนในกลุ่มถึงความน่ารักและสดใสที่เมื่อเดินเข้ามาถึงกับทำทุกที่สว่างไสวไปหมดของเธอ

"โอ๊ะ บ่ายโมงกว่าแล้วนี่นาทำไมพี่ฮันยังไม่เลิกเรียนอีกนะ"

เพราะพี่ชายสัญญาว่าจะพาเธอไปเที่ยวเล่นรอว่าที่พี่สะใภ้ฝึกงานเธอจึงตื่นเต้นมาก เหตุผลหนึ่งคือคิดถึงว่าที่พี่สะใภ้คนสวยแล้วอีกหนึ่งเหตุผลคือพี่ชายเธอบอกว่าจะพาไปทานไอศกรีมซึ่งเธอก็เพิ่งทานมาเองนั่นแหละแล้วไงอ่ะ

ติ้ง~

เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าทำให้ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มเลื่อนสายตาขึ้นยังรายชื่อเจ้าของข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอ แล้วฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับแพลนสายตากลับเข้าไปในตึกคณะแทนด้วย

"มาถึงนานแล้วเหรอ ทำไมไม่ส่งข้อความบอกพี่"

"หนูเพิ่งมาถึงค่ะ นั่งลงแล้วพี่ก็ส่งข้อความมาเลย"

"อืม หิวหรือยัง นี่... กินไอติมมาแล้วนี่ พี่คงไม่ต้องเลี้ยงแล้วใช่ไหม"

"หือ~ พี่ฮันหนูกินไปแท่งเดียวเองนะคะ" ว่าพลางเดินมาหาพี่ชายเกาะท่อนแขนแข็งแรงออดอ้อนส่งสายตาปริบอย่างน่ารักทำคนมองต้องส่ายหัวยกมือขึ้นยีผมสวยอย่างนึกเอ็นดู

ฮันเตอร์หัวเราะท่าทางออดอ้อนอย่างน่ารักของน้องสาวด้วยความเอ็นดู เลื่อนมือลงมาเช็ดคราบไอศกรีมสีขาวออกจากมุมปากสวยแล้วหยิกแก้มนุ่มของคนตัวเล็กไม่แรงมากนัก ก่อนจะพากันเดินออกมาจากบริเวณนั้นโดยมีสายตาหลายคู่มองตามสองคนมาด้วยความอิจฉา อยากรู้อยากเห็นและ... สงสัยไม่พอใจ

ท่าทีสนิทสนมออดอ้อนเกินรุ่นพี่รุ่นน้องของสองคนตกอยู่ในสายตาของใครบางคนที่เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมกันกับอาจารย์ เท้าหนักชะงักนิ่งแล้วจ้องสองร่างต่างขนาดไปด้วยสายตายากจะคาดเดาแต่มีความสงสัยไม่พอใจกับสิ่งที่เห็นอยู่ในนั้นเป็นอย่างมาก

"นี่เหรอคนที่เราบอกว่ารักเรา" เสียงทุ้มเอ่ยลอดริมฝีปากบาง ดวงตาคมยังคงมองตามร่างของสองคนไปจนเข้าไปในรถ และมีเสียงเรียกนั่นแหละเขาถึงได้ละสายตากลับมา

"มีอะไรหรือเปล่า แล้วเมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ"

"เปล่าครับอาจารย์"

"อืม งั้นก็ไปกัน"

"ครับ"