Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

"สายแล้วๆ"ร่างบางของฮันนี่วิ่งลงจากบันไดชั้นสองลงมาชั้นล่างด้วยความเร่งรีบ เมื่อคืนเพราะมัวแต่ตื่นเต้นเลยนอนไม่หลับจึงส่งผลถึงเช้านี้ไปด้วย เธอได้ยินเสียงแม่บ้านขึ้นมาปลุกไม่ต่ำกว่าสามครั้งได้แล้วแต่เพราะยังง่วงอยู่เลยปิดตาแล้วหลับอีกครั้ง กว่าจะตื่นได้จริงๆ แสงสว่างจากด้านนอกหน้าต่างก็เปลี่ยนสีแล้วเท้าเล็กสับไวกว่าความคิดวิ่งออกมาหยุดหน้ารถญี่ปุ่นยืนหอบหายใจหนัก ผมยาวประบ่าสีน้ำตาลเข้มกระเซอะกระเซิงยุ่งเหยิง ปากเล็กรูปกระจับเผยอออกช่วยระบายลมหายใจช่วยจมูกเชิดรั้นรอไม่กี่วินาทีบานประตูรถก็ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของคนขับรถเหนื่อยชะมัดเลย เมื่อคืนไม่น่าหลับดึกเลยไม่งั้นวันนี้คงไม่ต้องมารีบแบบนี้ เพราะไอ้ความตื่นเต้นนั่นแหละทำให้เธอต้องตื่นสายคอยดูนะเธอจะลงโทษมัน... จะเอาให้หายไปจากใจเลยคอยดูริมฝีปากเล็กยื่นออกในขณะที่แอร์เย็นๆ ในรถสะบัดปะทะใบหน้ารูปไข่เป็นระยะ เคลื่อนมือขึ้นมาจัดทรงผมตัวเองแล้วคว้าโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าผ้าแบรนด์หรูขึ้นมากดเล่นฆ่าเวลาไปด้วยวันนี้เป็นวันเปิดเทอมใหม่ซึ่งเธอก็ได้ขึ้นเรียนมหาลัยตามพี่ชายไปแล้ว คิดแล้วก็อดจะภูมิใจตัวเองไม่ได้ที่สามารถขึ้นมาถึงจุดนี้ได้ ด้วย

"คุณแม่ดูหนูแต่งตัวเรียบร้อยหรือยังคะ" เสียงใสของลูกสาวเพียงคนเดียวดึงสายตาของรสสุคนธ์ที่กำลังจ้องยังหน้าจอโทรศัพท์ข้อความที่สามีเพิ่งส่งเข้ามาให้ผละออกมายังคนตัวเล็กด้านหลังรอยยิ้มสดใสฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวเรียงรายกับใบหน้ารูปไข่น่ารักทำให้ผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นต่างมองเธอราวกับต้องมนต์สะกด ผมสวยประบ่าถูกเจ้าตัวดัดลอนใหญ่ปลายผมแล้วปล่อยคลอใบหน้าหวานยิ่งทำให้เจ้าของดูน่ารักน่ามองมากกว่าที่เป็น"เรียบร้อยแล้ว รีบไปกันเถอะคุณอาคงรอนานแล้ว""วันนี้มีอะไรพิเศษหรือเปล่าคะทำไมเราต้องแต่งตัวเป็นทางการขนาดนี้ด้วยแค่มาทานข้าวกับคุณอามนเองนี่คะ" ฮันนี่เอ่ยถามเสียงใสด้วยความสงสัย เธอกับแม่มาทานข้าวกับคุณอามนทิราออกจะบ่อยแต่ก็ไม่เคยเป็นทางการแบบวันนี้เลยสักครั้ง วันนี้มันมีอะไรพิเศษกว่าทุกวันงั้นเหรอมือเรียวกระชับสายกระเป๋าสะพายข้างบนบ่าแล้วเดินตามคนเป็นแม่เข้ามาในร้านอาหารสุดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาซึ่งเป็นร้านอาหารอีกแห่งหนึ่งในเครือธุรกิจของครอบครัวคุณอามนทิราของเธอ ระหว่างนั้นก็รอคำตอบจากแม่ตัวเองไปด้วย"เพราะวันนี้มีแขกสำคัญนะสิ""แขกสำคัญเหรอคะ นักธุรกิจระดับโลกเหรอ" คนตัวเล็กทำหน้าครุ่นคิดอย

"คุณแม่จะบอกผมได้หรือยังครับว่าที่ผมต้องออกไปทานข้าวกับคุณรสสุคนธ์เพื่ออะไรกันแน่"เสียงทุ้มไม่สบอารมณ์ดังทั่วห้องคอนโดขนาดใหญ่พร้อมกับมือหนาที่ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตลงมาสามเม็ดเพื่อคลายความร้อนไปด้วย มาร์วินยกมือขึ้นเท้าเอวรอฟังเหตุผลของคนในสายดันลิ้นดุนกระพุ้งแก้มแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ที่เขาไปทานข้าวกับแม่เขาวันนี้ก็เพราะอยากรู้ว่าเพราะอะไรทำไมเขาต้องไป ซึ่งแม่เขาบอกว่าจะบอกเหตุผลให้หลังจากเขาไปทานอาหารด้วยแล้วเท่านั้นตอนแรกเขาไม่คิดว่ายัยเด็ดแก่แดดนั่นจะไปด้วย คิดว่าจะมีเพียงแค่เขา น้องชาย แม่ตัวเองและรสสุคนธ์แต่ที่ไหนได้ แค่นึกถึงยังรำคาญเลย'หนูฮันนี่อยากเจอลูกมาตลอดเลยนะ แม่แค่อยากให้ลูก...'"มันใช้เป็นเหตุผลไม่ได้นะครับ คุณแม่ก็รู้ว่าผม... ไม่ชอบหน้าเด็กคนนั้น" ถอนหายใจเสียงหนักหมุนตัวเดินมาทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วยกเท้าขึ้นวางบนโต๊ะเล็กด้านหน้า'มาร์วิน เราคุยเรื่องนี้กันแล้วนะ แม่คิดว่าลูกจะเข้าใจแล้วเสียอีกทำไมยังเป็นแบบนี้อีกล่ะ'"ผมไม่ได้ชอบเด็กนั่นและจะไม่ทำตามความต้องการของคุณพ่อกับคุณแม่แน่"'มาร์วิน...'"แค่นี้นะครับพรุ่งนี้ผมมีประชุมเช้า"มาร์วินกดตัดสายบุพการีทันทีหลังพูดจบ

"เฮ้ย! ไอ้มาร์วินทางนี้"เสียงตะโกนดังแข่งกับเสียงเพลงกระหึ่มภายในคลับหรูดึงสายตาของมาร์วินที่กำลังสอดส่องมองหาเพื่อนสนิทที่นัดหมายกันออกมาเจอกันให้หันมองตาม มุมปากหนากระตุกยิ้มเล็กน้อยสาวเท้าเรียวยาวเดินเข้ามาหานิวตันที่กำลังนั่งอยู่ในโต๊ะโซนวีไอพีโดยมีเพื่อนอีกสองคนนั่งรวมอยู่ด้วย"ไงวะ พ่อนักเรียนนอกกลับมาไม่บอกกันเลยนะ" นิวตันเป็นเจ้าของคำทักทาย พร้อมกับยกแก้วเหล้าในมือขึ้นกระดกดื่มไปด้วย"กูมัวยุ่งอยู่กับงานไม่มีเวลา แล้วนี่พวกมึงไม่มีงานการทำบ้างหรือไงวะเห็นว่างกันฉิบหาย""ช่วงนี้เป็นช่วงเก็บตัวเว้ย รอเวลากลับไปทำงานที่บ้าน เฮ้อ! แค่คิดกูก็เหนื่อยแล้ว ไม่ใช่เหนื่อยกับงานนะเว้ยเหนื่อยกับคน แม่งจะจับคู่กูกับลูกสาวบ้านโน้นบ้านนี้ให้ได้ น่าเบื่อฉิบ" กวินเพื่อนในกลุ่มเป็นคนเจ้าของคำพูด ใบหน้าแสดงออกมาถึงความเบื่อหน่ายกับเรื่องที่พูดออกมาจริงๆ"ชีวิตมึงไม่ต่างกับมันสักนิด ติดตรงที่คนที่พ่อแม่มึงเลือกให้มันไม่ใช่คนเดียวกันกับมันแค่นั้น" ทัพพีกระตุกยิ้มยกแก้วเหล้าในมือขึ้นดื่มแล้วปรายตามองเพื่อนสนิททั้งสองในขณะที่พูดไปด้วยทั้งสี่คนเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่มัธยมเรี

"อือ~" เสียงหวานแหบแห้งครางในลำคอก่อนเรียวแขนเล็กทั้งสองข้างจะถูกเจ้าของเหยียดขึ้นสูงบิดขี้เกียจฮันนี่ลืมตาขึ้นรับเช้าวันใหม่ด้วยความงัวเงียง่วงงุน ร่างเล็กดันตัวลุกขึ้นนั่งหันมองออกไปยังด้านนอกหน้าต่างบานใหญ่แล้วค่อยๆ ระบายยิ้มออกมากับความฝันที่เธอเพิ่งตื่นจากมาดวงตากลมโตทอดมองเหม่อออกไปด้านนอกพร้อมทั้งนึกถึงความฝันที่เหมือนจะไกลเกินเอื้อมของเธอเพราะคนที่อยู่ในความฝันเธอมันช่างต่างจากความเป็นจริงลี้ลับจนเหมือนเป็นคนละคนกัน เพียงแต่แค่รูปร่างหน้าตาและทุกอย่างที่บ่งบอกว่าเป็นเขาเท่านั้นเอง"ถ้าเป็นจริงก็คงจะดีไม่น้อยเลย"ถึงเธอจะไม่ได้รู้อะไรมากมาย พูดง่ายๆ คือตามคนไม่ทัน มองคนไม่เป็นแต่เธอก็พอจะรู้อยู่บ้างจากอาการของเขาว่าเขาคงจะไม่ชอบหน้าเธอสักเท่าไหร่ ซึ่งมันเกิดจากอะไรเธอเองก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำครืน~ครืนเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือที่ถูกเจ้าของชาร์จไว้บนโต๊ะเล็กดังขึ้นดึงดวงตากลมโตให้หันมองตามรวมถึงความคิดที่ถูกดึงกลับเข้าร่องเข้ารอยด้วยเช่นกันร่างเล็กเอี้ยวกลับมาเอื้อมคว้าเครื่องมือสื่อสารเครื่องเล็กขึ้นมามองรายชื่อเจ้าของสายที่โทรเข้ามาแล้วก็ได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเพร