Mistake Lawyer พลาดรักนิติฯ (Set Zenesaint Ⅲ เฮียไฟ x ริรัณย

เห็นเพื่อนรักกัน มันก็น่ายินดี…ดีก็เหี้ยละ!แค่ ‘ยิ้มปลอมๆ’ ผมยังฝืนทำไม่ได้เลยปึก!แก้วในมือถูกกระแทกลงโต๊ะเต็มแรง เสียงดังจนคนรอบข้างหันขวับเป็นตาเดียว …แต่ใครสนสายตาผมยังตรึงอยู่กับขวดเหล้าเรียงรายหลังเคาน์เตอร์บาร์ แสงไฟส้มอมแดงกระทบกระจก สะท้อนวูบวาบไม่ต่างเปลวเพลิงในใจที่กำลังเผาไหม้ทุกความรู้สึกให้กลายเป็นเถ้าถ่านตอนแรกก็คิดว่าไอ้น้ำบัดซบที่กลืนลงไป คงช่วยเบลอสมองให้ด้านชา หรืออย่างน้อยก็ลดทอนสติสัมปชัญญะให้พอหลุดออกจากความจริงได้บ้างแต่ไม่ใช่…ยิ่งดื่ม แม่งยิ่งชัด!เหมือนมีใครเอาฟิล์มเก่ามาฉายซ้ำ วนลูปไม่จบไม่สิ้นไม่ว่าจะผ่านมานานเท่าไหร่ หรือต่อให้ผมหนีไปไกลแค่ไหน ภาพคนสองคนกอดกันกลางคลับในเช้าวันนั้น มันก็ยังตามหลอกหลอนราวกับฝันร้ายเสียงเบสหนักๆ ที่อัดกระหึ่มในหัว ควรจะกลบทุกความคิด ทว่ากลับทำตรงกันข้าม ทุกโน้ต ทุกจังหวะ ดันย้ำเตือนหลายสิ่งที่ผมไม่อยากจำ จนเจ็บไปทั้งอกถ้าหลายปีก่อนไอ้หมอกไม่ต้องย้ายไปนอร์เวย์…บางทีผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มอย่างจันทร์เจ้า คงไม่ซบหน้าร้องไห้บนไหล่ผมเหมือนโลกทั้งใบพังทลาย‘ไฟ… หมอกมันไปแล้ว’และผมก็คงไม่ต้องมารับรู้ว่าใคร… ที่อยู่ในใจเธอมา

Part’s Rirunฟู่ว์…ทันทีที่ประตูห้องฉุกเฉินปิดลง ฉันก็ปล่อยลมหายใจยาวอย่างคนที่อั้นมานาน รู้สึกได้เลยว่าอวัยวะที่อยู่ใต้ฝ่ามือมันเต้นแรงผิดปกติยิ่งหลับตา ภาพจำก็ยิ่งชัดขึ้น ริมฝีปากของเขา... ไออุ่นที่แนบชิดเพียงชั่วอึดใจ กลับทิ้งร่องรอยไว้มากกว่าที่คิดถ้าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น… ไม่ใช่เฮียไฟ เราจะรู้สึกแบบนี้ไหมนะฉันสะบัดหน้าแรงๆ พยายามเขย่าความคิดบ้าๆ ออกไป ไม่สิ! ไม่ควรคิดแบบนี้… มันเป็นแค่อุบัติเหตุ และมันต้องเป็นแค่นั้น!หลังมือถูกยกขึ้นมาถูปากซ้ำไปซ้ำมา ด้วยหวังว่าทุกอย่างอาจจางลง แต่มันดันกลายเป็นยิ่งหลอมรวมสิ่งเหล่านั้นเข้ามาในความรู้สึกของฉันทีละนิดสามชั่วโมงก่อน…เสียงดนตรีและแสงไฟสลัวช่วยขับบรรยากาศในร้านนั่งชิลยามค่ำคืนให้ครึกครื้น แม้ว่าฉันจะไม่ได้รู้สึกสนุกเท่าที่ควรก็ตามเม็ดทราย เพื่อนสาวคนสนิทในชุดสีเข้มสุดเซ็กซี่กำลังโยกสะโพกพลิ้วไหวอย่างเอ็นจอย ไม่แคร์สายตาใคร ส่วนอีกคนที่นั่งตรงข้ามคือ นิกซ์ หนุ่มหล่อดีกรีทายาทห้างทองตระกูลดังประจำจังหวัด ซึ่งกำลังจดจ่ออยู่กับการชงเครื่องดื่มราวกับผสมสีในถาดหลุมเราสามคนโตมาด้วยกันตั้งแต่ประถม แม้ว่าไลฟ์สไตล์จะแตกต่างสุดขั้ว แต่ก็ม

กริ๊ง…กริ๊ง!เสียงนาฬิกาปลุกแผดลั่นราวกับไซเรนเตือนภัยในสนามรบ ทำฉันสะดุ้งเฮือกจนเผลอปัดไอโฟนที่แหกปากน่ารำคาญข้างหูแทบร่วงพื้น ก่อนจะนิ่งอยู่สักพักเพื่อรวบรวมสติ แล้วถึงพลิกตัวโก่งก้นขึ้นนั่งเปลือกตาค่อยๆ เปิดรับแสงอ่อนที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาวันใหม่…ที่น่าจะสดใสถ้าไม่นับตาแพนด้าและวิญญาณที่ยังล่องลอยอยู่กลางมิติความฝันอะนะฉันถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อย ขณะลากร่างโงนเงนลงไปยืนข้างเตียงปกติหากมีเรียนเช้าก็จะตื่นประมาณเจ็ดโมงครึ่ง แต่ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาฉันต้องลุกก่อนตั้งหนึ่งชั่วโมง นี่มันไม่ต่างจากการเฉือนหัวใจคนรักการนอนเลยว่าไหม?แต่ทำไงได้ ‘พันธสัญญาปีศาจ’ ที่ให้ไว้กับเฮียพายุยังค้างคาอยู่ ฉันต้องไปซื้ออาหารเช้าให้ เฮียไฟ ผู้ซึ่งไม่ได้รู้อีโหน่อีเหน่ ทว่าดันรับเคราะห์หนักสุดและแน่นอน… ไม่มีใครอยากถูกตราหน้าว่า ‘ไร้ความรับผิดชอบ’ ถึงทุกวันจะไม่เคยได้คำชื่นชมกลับมาเลยก็ตามไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันเช้าเกินไป หรือเขาแค่ไม่อยากเปิดประตูให้นั่นแหละ… จะอะไรก็ช่าง ฉันแค่ทำตามหน้าที่ของตัวเอง ด้วยการเอาของบำรุงทุกอย่างไปแขวนไว้หน้าประตู พร้อมกับแปะโน้ตที่มีข้อความว่า‘อาหารเช้ามาส่งแล

ช่วงค่ำ…“ให้กูไปส่งไหม”“ไม่เป็นไร… แค่นี้เอง กูเดินไปได้”ผมโบกมือปัดๆ ให้ไอ้บาส เพื่อนร่วมคณะที่ค่อนข้างสนิทกันพอสมควร ก็คือพูดเล่นพูดหัวได้ไม่ต่างจากพวกดิซานเตอร์เลย ก่อนเราจะแยกกันที่หน้าตึกนิติฯแต่ไม่ทันได้ก้าวไปไหน ฝีเท้าผมกลับต้องหยุดชะงักเมื่อสายตาเผลอเลื่อนไปเห็นใครบางคนเข้าโดยบังเอิญสาวน้อยผมยาวสลวยในชุดนักศึกษากระโปรงพลีตเดินวนกลับไปกลับมาอยู่แถวๆ ลานกิจกรรมซึ่งห่างจากจุดที่ผมยืนประมาณห้าสิบเมตรริรัณย์อีกแล้ว? เด็กอะไร ดื้อจัด!ทว่าว่ามุมปากที่กำลังยกขึ้นนิดๆ กลับดึงเป็นเส้นตรงฉับพลัน ผมใช้นิ้วดันกรอบแว่นให้เข้าที่ พยายามเพ่งมองใครอีกคนที่เดินดุ่มๆ เข้าไปหาเธอลักษณะท่าทางแบบนั้นมันคุ้นๆ อยู่นะ แต่ก็ไกลเกินจะฟันธง สิ่งเดียวที่พอจะบอกได้ว่านี่ไม่ใช่สถานการณ์ปกติ คือความไม่ยินดีของคนตัวเล็กนั่นและในจังหวะนั่นแหละ ที่ขาผมขยับไปข้างหน้าโดยไม่ต้องใช้ความคิดเร่งความเร็วให้ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ และเลือกใช้การส่งเสียงเพื่อแสดงตัว แทนที่เข้าไปขวางแบบโต้งๆ“ริรัณย์”เจ้าของชื่อสะดุ้งเบาๆ ก่อนจะปรี่มาเกาะแขนผมแน่นราวกับเจอที่พึ่งพิงอย่างน้อยมันก็ทำให้ผมมั่นใจว่าเธออยากได้ความช่วยเหลื

“ให้รันป้อนไหมคะ”หลังจากนั่งกินกันมาสักพัก ฉันตัดสินใจถามออกไป ทั้งที่รู้ดีว่า คำตอบน่ะ ไม่ต่างจากเดิมหรอกแต่เห็นเขาพยายามใช้ตะเกียบคีบเกี๊ยวด้วยมือขวาอยู่หลายนาทีแล้ว ยังไม่มีชิ้นไหนเดินทางเข้าปากได้เลย ฉันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอึดอัดแทนถึงมือขวาของเขาจะใช้งานปกติ มันก็คงไม่ถนัดเหมือนข้างที่เคยชิน ตอนแรกเฮียไฟพยายามใช้ตะเกียบคีบเกี๊ยวในชาม ทว่าสุดท้ายก็ต้องเปลี่ยนเป็นช้อน เพราะมันดูง่ายกว่า“ไม่เป็นไรค่ะ”ฉันชอบนะ …ชอบน้ำเสียงเวลาเขาคุยกับฉัน มันทั้งนุ่มนวลและอบอุ่น ถึงแม่เฟย์จะเคยเตือนว่าผู้ชายที่พูดจาคะ ค่า ส่วนใหญ่เป็นคนเจ้าชู้ แบบพวกเสือผู้หญิงที่มีลูกล้อลูกชนเป็นอาวุธ แต่ฉันก็ยังแอบหวังว่าเฮียไฟจะเป็นหนึ่งในส่วนน้อยเขาเหลือบมองฉันนิดหนึ่ง จากนั้นก็ก้มหน้าตักเกี๊ยวด้วยช้อนต่อแบบตั้งอกตั้งใจสุดๆ…แค่ดูเขากินก็น่าเหนื่อยแทนแล้ว“งั้นก็กินเยอะๆ นะคะ ไม่ต้องรีบ รันรอได้” ฉันยิ้มให้กำลังใจเขาเบาๆไม่รู้ว่าเพราะประโยคนั้นหรือเปล่า เฮียไฟถึงได้ชะงักไปเกือบสิบวิ ก่อนจะพูดประโยคที่ไม่เกี่ยวกับเกี๊ยวในชามเลยสักนิด“รู้ไหมว่าไอ้กายมันไม่น่าคบ”ฉันกะพริบตาปริบๆ งงยิ่งกว่าตอนหัดลงน้ำหนักพู