Mistake Lawyer พลาดรักนิติฯ (Set Zenesaint Ⅲ เฮียไฟ x ริรัณย

Mistake Lawyer พลาดรักนิติฯ (Set Zenesaint Ⅲ เฮียไฟ x ริรัณย

last updateLast Updated : 2025-09-21
By:  ฮวายอนOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
21Chapters
1.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

#เมื่ออุบัติเหตุนำพามาสู่เรื่องราววุ่นวายแบบไม่มีใครคาดคิด #ความใกล้ชิดที่เริ่มต้นจากสถานการณ์บังคับจะยั่งยืนสักแค่ไหน? #สุดท้ายหัวใจจะเลือกใคร...ระหว่างคนที่รักไม่ได้ กับคนที่ไม่คิดจะรัก...

View More

Chapter 1

แวะคุยกันก่อน...

Two truths and one lie.

I gave my hot boss a blowjob.

I’m a stripper when I’m not working as a secretary.

My boss is an irritating, self-centred narcissistic dickhead that no one wants to work with.

Oh wait, I forgot to add the lie.

My name is Hazel Montgomery, and I’ve worked with the insufferable billionaire heir Alan Wood for five years.

“Is it because his cock is small? I heard that’s why he has such a horrible attitude,” one of my coworkers whispered as I walked into the elevator.

“I heard so too,” another replied quickly, their voices low. “Why else would he be such a dick to everyone around him?”

I almost laughed. That was the lie. Because my boss might be a complete asshole, a smug prick with the kind of arrogance that makes you want to punch him in the face, but he is far from having a small cock. I know this because one time, I walked in on him jerking off in his office.

The two women went pale when they noticed me standing there, frozen in the corner of the elevator. One of them covered her mouth while the other gripped her folder like it was a shield.

“Wait… isn’t that his secretary?” one whispered, her eyes wide.

“Oh no, we’re screwed,” the other muttered, already panicking. “She’s going to tell him, and we’ll be out of here by the end of the day.”

I smirked and tilted my head. “Relax. You’ll be just fine, I’m quitting today anyway.”

Their mouths dropped open, but I turned back to the elevator doors, refusing to explain myself.

The truth was, the last five years had been absolute hell. Yes, the paycheck was good, but it wasn’t worth losing myself. Alan Wood had drained me. He treated me like his personal slave, barking orders, calling at all hours, sending me on pointless errands just because he could. He was good at reminding everyone that they were disposable. He fired people on whims. He made grown men cry in board meetings. He was the devil in a tailored Armani suit.

The elevator chimed, and the doors slid open, spilling me straight into his world.

Alan Wood’s office was intimidating. He stood behind his desk, sleeves rolled to his forearms, dark hair perfectly styled, sharp jawline cut like it was designed to ruin lives. His eyes flicked up at me, slow and assessing.

“Miss Mango,” he said in that smooth, commanding voice. He set a file on his desk and gestured lazily. “A list of things to handle before lunch.”

Of course. The great Alan Wood. He didn’t even bother looking at me while shoving more work my way. No one ever stood up to him. He owned their futures with a single word.

But not mine anymore.

I tossed the folder onto his desk so hard the papers scattered. His head snapped up.

“I quit,” I said, my voice sharp and final.

For once, Alan Wood looked stunned. And somehow, even like that, he was still the hottest man alive.

“Are you sick?” Alan’s voice cut through the silence.

I met his eyes, and for the first time in five years, I didn’t look away. “No. I’m finally awake.”

His brow furrowed, a rare crack in his perfect mask. I pressed on before he could dismiss me.

“You’ve made my life hell, Alan,” I spat, my hands trembling but steady enough to shove against his desk. “Five years of being at your beck and call. Five years of picking up your dry cleaning, arranging your petty dinners, fielding your tantrums like some glorified babysitter. Do you know how many birthdays I’ve missed? How many friends I’ve lost? I haven’t had a single moment to breathe because you treat people like they’re disposable toys. You don’t care about anyone but yourself.”

His expression hardened. He stood, towering over me. “You can’t quit, Hazel.”

My stomach twisted. That was the first time he’d ever used my name. “Watch me.”

I turned toward the door, only to feel his hand clamp around my wrist.

He yanked me back, pinning me to the wall in one swift movement. His body caged mine in.

“Let me go,” I hissed.

“Not until you understand that people don’t just walk away from Alan Wood,” he said coldly.

I laughed bitterly. “You’re a controlling, arrogant bastard who thinks the world revolves around him. And the sad part? It probably does but I’m not going to be part of that bullshit anymore.”

Something flickered in his eyes. His jaw clenched, then he released me.

I shoved past him, heart pounding, and didn’t look back.

Outside, the city lights blurred as I flagged down a taxi. I gave the driver the address, not home...the bar.

The neon glow welcomed me as music thumped through the walls as I headed to the back room.

“Well, someone’s moody today,” my bar boss, Maddox, smirked.

I peeled off my blouse and skirt, trading them for glitter, leather, and lace. The mirror reflected someone else entirely, not Hazel Montgomery, secretary. This was Hazel, the woman who held power in the curve of her body.

I started this three years ago because it was the only place I felt in control. Here, men paid to worship me, they didn’t own me like him.

When I stepped onto the stage, the lights swallowed me. I danced until my muscles burned and my thoughts went quiet.

After my set, Maddox met me backstage. “Good work tonight,” he said, then hesitated. “But, uh, there’s something else.”

I arched a brow. “What now?”

“Someone made a request for you.”

I froze. “What?”

“A private show.”

I crossed my arms. “You know I don’t do that, no sex, no private anything.”

“This one’s different,” he insisted. “It’s a special client. He offered fifty thousand dollars.”

My jaw dropped. “Fifty thousand?”

“Only you,” Maddox shrugged. “I checked. He’s clean.”

Fifty thousand dollars could buy freedom especially now that I’d quit today.

“Fine,” I said finally. “But this is a one-time thing.”

“Good girl.” Maddox winked and pointed toward the VIP hall.

I pushed open the door, heels clicking against the polished floor. The room was dim. A man stood with his back to me, shirt discarded, muscles outlined under the low light.

“Hello?” I said softly.

He turned, and my stomach dropped.

Alan. Fucking. Wood.

I stumbled back, the words slipping out under my breath.

“You’ve got to be kidding me.”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Kulawadee
Kulawadee
รออ่านตอนต่อไป
2025-11-01 18:58:55
0
0
21 Chapters
แวะคุยกันก่อน...
He framed his heart for someone else... She is the freedom that came to paint a new picture. But how can this love ever be, when his heart still refuses to let go of that someone...———❅———เขาวางกรอบหัวใจให้ใครบางคน...เธอคืออิสระที่เข้ามาแต่งแต้มภาพใหม่แต่ความรักครั้งนี้จะเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อหัวใจของเขา...ยังไม่ยอมตัดใครคนนั้น------------------------เฮียไฟ อัคคินท์ รังสิโยธิน นิติฯ ปี 4เห็นเพื่อนรักกัน มันก็น่ายินดี… ดีก็เหี้ยละ!แค่ ‘ยิ้มปลอมๆ’ ผมยังฝืนทำไม่ได้เลย#ฮอตเนิร์ด #เหมือนฉลาดแต่แค่เหมือน--------------------------รัน ริรัณย์ อัครจินดา สินกำ ปี 1 (ลูกสาวคนเดียวของพ่อแม็กซ์กับแม่เฟย์ เรื่อง DEEP LOVE รักสุดใจ...นายแบดบอย)ไม่รู้ว่าทำแบบนี้แล้วเจ้านายแกจะดีขึ้นหรือเปล่าแต่... อย่างน้อยฉันก็ได้พยายามแล้ว#ดื้อตาใส #เหมือนเรียบร้อยแต่แค่เหมือน (Set Zenesaint Ⅲ เฮียไฟ x ริรัณย์) สวัสดีค้าบนักอ่านที่น่ารักของฮวายอนเข้ามาแล้วอย่าลืมกดใจ กดเข้าชั้น และคอมเม้นส่งกำลังใจให้กันด้วยน้า...สำหรับใครที่รอดามใจให้เฮียไฟอยู่ จะบอกว่าเขาพร้อมเปิดใจ (รึเปล่า) ให้ทุกคนเข้า
Read more
01 : Lex Talionis [กฎแห่งโชคชะตาที่เล่นตลก] (1/2)
เห็นเพื่อนรักกัน มันก็น่ายินดี…ดีก็เหี้ยละ!แค่ ‘ยิ้มปลอมๆ’ ผมยังฝืนทำไม่ได้เลยปึก!แก้วในมือถูกกระแทกลงโต๊ะเต็มแรง เสียงดังจนคนรอบข้างหันขวับเป็นตาเดียว …แต่ใครสนสายตาผมยังตรึงอยู่กับขวดเหล้าเรียงรายหลังเคาน์เตอร์บาร์ แสงไฟส้มอมแดงกระทบกระจก สะท้อนวูบวาบไม่ต่างเปลวเพลิงในใจที่กำลังเผาไหม้ทุกความรู้สึกให้กลายเป็นเถ้าถ่านตอนแรกก็คิดว่าไอ้น้ำบัดซบที่กลืนลงไป คงช่วยเบลอสมองให้ด้านชา หรืออย่างน้อยก็ลดทอนสติสัมปชัญญะให้พอหลุดออกจากความจริงได้บ้างแต่ไม่ใช่…ยิ่งดื่ม แม่งยิ่งชัด!เหมือนมีใครเอาฟิล์มเก่ามาฉายซ้ำ วนลูปไม่จบไม่สิ้นไม่ว่าจะผ่านมานานเท่าไหร่ หรือต่อให้ผมหนีไปไกลแค่ไหน ภาพคนสองคนกอดกันกลางคลับในเช้าวันนั้น มันก็ยังตามหลอกหลอนราวกับฝันร้ายเสียงเบสหนักๆ ที่อัดกระหึ่มในหัว ควรจะกลบทุกความคิด ทว่ากลับทำตรงกันข้าม ทุกโน้ต ทุกจังหวะ ดันย้ำเตือนหลายสิ่งที่ผมไม่อยากจำ จนเจ็บไปทั้งอกถ้าหลายปีก่อนไอ้หมอกไม่ต้องย้ายไปนอร์เวย์…บางทีผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มอย่างจันทร์เจ้า คงไม่ซบหน้าร้องไห้บนไหล่ผมเหมือนโลกทั้งใบพังทลาย‘ไฟ… หมอกมันไปแล้ว’และผมก็คงไม่ต้องมารับรู้ว่าใคร… ที่อยู่ในใจเธอมา
Read more
01 : Lex Talionis [กฎแห่งโชคชะตาที่เล่นตลก] (2/2)
ติ๊ด … ติ๊ด~เสียงแรกที่เจาะเข้าโสตประสาทหลังฟื้นตัวก็ไม่ค่อยน่าฟังเท่าไหร่แล้วเปลือกตาผมกะพริบถี่ๆ เพื่อดึงตัวเองออกจากห้วงว่าง แต่แสงไฟสว่างจ้าบนเพดานกลับสาดเข้ามาแทน และมันยิ่งทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองลอยเคว้งอยู่กลางทะเลของแสงสีขาว ที่บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและแอมโมเนียจนแสบจมูก เสียงกระซิบเบาๆ ของพยาบาล ตอกย้ำว่าผมไม่ได้ฝันไป และกำลังติดอยู่ในสถานการณ์ที่น่าเวทนาแบบสุดๆอึก!แค่ขยับตัวนิดเดียว ความปวดแปลบก็แล่นจากหัวไล่ลงมาถึงบ่า จนผมต้องนิ่วหน้า ก่อนจะเห็นว่าข้อมือซ้ายถูกพันด้วยผ้ายืดหนาแน่นทุกอย่างมันเตือนว่ามีอะไรร้ายๆ เกิดขึ้นก่อนหน้า…แต่ตอนนี้ สมองกับร่างกายยังเชื่อมกันไม่สมบูรณ์ การปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเลยค่อนข้างยากสิ่งสุดท้ายที่จำได้คือเงาร่างของใครบางคนล้มลงมาทับ เสียงลมหายใจแรงๆ และ...มือผมเลื่อนแตะปากโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกปวดหนึบยังคงอยู่ มันไม่ใช่แค่สัมผัส แต่เป็นการกระแทกเต็มแรง“...แม่ง”เจ็บใจไม่พอ ยังมาเจ็บตัวอีกพระเจ้าไม่คิดจะเข้าข้างกูบ้างเลยรึไง?บัดซบสัส! เจอแบบนี้เมาแค่ไหน ก็สร่างเหอะ…“ไงครับ พ่อหนุ่มนิติฯ คนเก่ง”เสียงน่ารำคาญที่ดังม
Read more
02 : Lex Causae [กฎของเหตุที่ส่งผล] (1/2)
Part’s Rirunฟู่ว์…ทันทีที่ประตูห้องฉุกเฉินปิดลง ฉันก็ปล่อยลมหายใจยาวอย่างคนที่อั้นมานาน รู้สึกได้เลยว่าอวัยวะที่อยู่ใต้ฝ่ามือมันเต้นแรงผิดปกติยิ่งหลับตา ภาพจำก็ยิ่งชัดขึ้น ริมฝีปากของเขา... ไออุ่นที่แนบชิดเพียงชั่วอึดใจ กลับทิ้งร่องรอยไว้มากกว่าที่คิดถ้าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น… ไม่ใช่เฮียไฟ เราจะรู้สึกแบบนี้ไหมนะฉันสะบัดหน้าแรงๆ พยายามเขย่าความคิดบ้าๆ ออกไป ไม่สิ! ไม่ควรคิดแบบนี้… มันเป็นแค่อุบัติเหตุ และมันต้องเป็นแค่นั้น!หลังมือถูกยกขึ้นมาถูปากซ้ำไปซ้ำมา ด้วยหวังว่าทุกอย่างอาจจางลง แต่มันดันกลายเป็นยิ่งหลอมรวมสิ่งเหล่านั้นเข้ามาในความรู้สึกของฉันทีละนิดสามชั่วโมงก่อน…เสียงดนตรีและแสงไฟสลัวช่วยขับบรรยากาศในร้านนั่งชิลยามค่ำคืนให้ครึกครื้น แม้ว่าฉันจะไม่ได้รู้สึกสนุกเท่าที่ควรก็ตามเม็ดทราย เพื่อนสาวคนสนิทในชุดสีเข้มสุดเซ็กซี่กำลังโยกสะโพกพลิ้วไหวอย่างเอ็นจอย ไม่แคร์สายตาใคร ส่วนอีกคนที่นั่งตรงข้ามคือ นิกซ์ หนุ่มหล่อดีกรีทายาทห้างทองตระกูลดังประจำจังหวัด ซึ่งกำลังจดจ่ออยู่กับการชงเครื่องดื่มราวกับผสมสีในถาดหลุมเราสามคนโตมาด้วยกันตั้งแต่ประถม แม้ว่าไลฟ์สไตล์จะแตกต่างสุดขั้ว แต่ก็ม
Read more
02 : Lex Causae [กฎของเหตุที่ส่งผล] (2/2)
“...ชำระแบบไหนดีคะ”เสียงสุภาพจากคุณพยาบาลที่หน้าเคาน์เตอร์ดังขึ้น ช่วยดึงฉันกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง เปลือกตาฉันกะพริบปริบๆ ก่อนจะรีบควานหามือถือที่หน้าจอแตกร้าวจากอุบัติเหตุนั่นออกมาสแกนจ่าย“โอนค่ะ”ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับเฮียพายุเดินมาหยุดยืนข้างๆ พอดี“เท่าไหร่อะ?”“ไม่เป็นไรค่ะ รันจ่ายแล้ว”เขาพยักหน้าเบาๆ แต่สายตา… กลับเหลือกขึ้นมองเพดานอย่างใช้ความคิดเงียบๆ ผ่านไปไม่ถึงนาที ริมฝีปากหยักก็ขยับถามอีกครั้ง“รันอยู่คอนโดบีแอลใช่ไหม”“ใช่ค่ะ”เพราะพ่อกับแม่ต้องเดินทางไปดูบริษัทขนส่งของครอบครัวที่เบลเยียมบ่อยครั้ง ยิ่งช่วงหลังๆ มานี่แทบไม่ได้กลับไทยเลย ซ้ำยังมีแพลนให้ฉันไปเรียนต่อที่นู่นด้วยนะ ดีที่ได้ญาติผู้ใหญ่หลายคนช่วยออกตัวแทน ไม่งั้นป่านนี้ฉันคงกลายเป็นเด็กนอกไปแล้วก่อนหน้านี้ฉันอยู่กับปู่ย่า บางวันก็สลับไปนอนบ้านยาย แต่พอจบม.ปลาย ฉันก็เริ่มอยากมีพื้นที่ส่วนตัว เลยเลือกคอนโดใกล้มหา’ลัยไว้เป็นทางออก…แม้สุดท้ายจะต้องขอร้องให้เม็ดทราย เพื่อนซี้สุดที่รัก มาอยู่เป็นรูมเมตเพื่อคลายความห่วงของผู้ใหญ่ก็ตามส่วนอีกทีมที่ค่อยซัปพอร์ต ให้ความช่วยเหลือทุกอย่างราวกับฉันเป็นเจ้าหญิงน้อ
Read more
03 : Lex Differentiae [กฎของความต่างที่ไม่ห่างกัน] (1/2)
กริ๊ง…กริ๊ง!เสียงนาฬิกาปลุกแผดลั่นราวกับไซเรนเตือนภัยในสนามรบ ทำฉันสะดุ้งเฮือกจนเผลอปัดไอโฟนที่แหกปากน่ารำคาญข้างหูแทบร่วงพื้น ก่อนจะนิ่งอยู่สักพักเพื่อรวบรวมสติ แล้วถึงพลิกตัวโก่งก้นขึ้นนั่งเปลือกตาค่อยๆ เปิดรับแสงอ่อนที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาวันใหม่…ที่น่าจะสดใสถ้าไม่นับตาแพนด้าและวิญญาณที่ยังล่องลอยอยู่กลางมิติความฝันอะนะฉันถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อย ขณะลากร่างโงนเงนลงไปยืนข้างเตียงปกติหากมีเรียนเช้าก็จะตื่นประมาณเจ็ดโมงครึ่ง แต่ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาฉันต้องลุกก่อนตั้งหนึ่งชั่วโมง นี่มันไม่ต่างจากการเฉือนหัวใจคนรักการนอนเลยว่าไหม?แต่ทำไงได้ ‘พันธสัญญาปีศาจ’ ที่ให้ไว้กับเฮียพายุยังค้างคาอยู่ ฉันต้องไปซื้ออาหารเช้าให้ เฮียไฟ ผู้ซึ่งไม่ได้รู้อีโหน่อีเหน่ ทว่าดันรับเคราะห์หนักสุดและแน่นอน… ไม่มีใครอยากถูกตราหน้าว่า ‘ไร้ความรับผิดชอบ’ ถึงทุกวันจะไม่เคยได้คำชื่นชมกลับมาเลยก็ตามไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันเช้าเกินไป หรือเขาแค่ไม่อยากเปิดประตูให้นั่นแหละ… จะอะไรก็ช่าง ฉันแค่ทำตามหน้าที่ของตัวเอง ด้วยการเอาของบำรุงทุกอย่างไปแขวนไว้หน้าประตู พร้อมกับแปะโน้ตที่มีข้อความว่า‘อาหารเช้ามาส่งแล
Read more
03 : Lex Differentiae [กฎของความต่างที่ไม่ห่างกัน] (2/2)
Part’s Fiฟึบ!ตำรากฎหมายเล่มหนาถูกปิดเสียงดัง ผมถอนหายใจแรงอย่างคนที่สมองเริ่มตื้อ ก่อนเลื่อนสายตาขึ้นไปสบกับ สายลม ไอ้หนุ่มสถาปัตย์สายติสต์ตัวพ่อที่นั่งเท้าคางมองอยู่บนเก้าอี้หินอ่อนฝั่งตรงข้ามมันจ้องผมมาเกือบครึ่งชั่วโมง… ด้วยสีหน้าราวกับกำลังจับพิรุธผู้ต้องหา“มีอะไรก็พูดมาดิ จ้องอยู่ได้ กูท้องแล้วมั้งเนี่ย”ความจริงผมไม่ได้อารมณ์ดีถึงขั้นจะเล่นมุกออกหรอกนะ แต่ที่พูดก็เพราะรำคาญ…ให้มันถามซะ… จะได้จบๆ อยากไล่ให้มันไปพ้นๆ และแน่นอนว่าคนที่ไร้ความเกรงใจอย่างมันไม่อ้อมค้อม ยิงตรงเข้าเป้าแบบเต็มๆ“มึงกับไอ้หมอกยังไม่เคลียร์กันเหรอ”คำถามมันไม่ได้หนักหนาอะไร แต่กลับเหมือนมีใครสักคนโยนหินลงไปในบ่อน้ำลึกที่พยายามสงบ… และมันกระเพื่อมขึ้นมาอีกครั้ง“เอาจริงๆ นะ” ผมกระตุกยิ้มฝืนๆ “ในกลุ่มเนี่ย มีแค่ไอ้พายุตัวเดียวกูก็ปวดหัวจะแย่แล้ว มึงปล่อยให้ความขี้เสือกเป็นหน้าที่ของมันคนเดียวไม่ได้เหรอ”“เอ้า! ไอ้สัส… แล้วให้กูพูดทำเพื่อ?”ก็ไม่ได้คิดว่ามันจะเจาะจงตรงประเด็นขนาดนี้ผมส่ายหน้าน้อยๆ พลางพ่นลมยาวเหยียด ราวกับจะยกอะไรทั้งหลายแหล่ที่อัดอั้นอยู่ข้างในออกมาให้หมด แต่มันก็ยากเย็นเสียเหลือเกิน…
Read more
04 : Lex Tutela [กฎของการเมินเฉยที่พร้อมปกป้อง] (1/3)
ช่วงค่ำ…“ให้กูไปส่งไหม”“ไม่เป็นไร… แค่นี้เอง กูเดินไปได้”ผมโบกมือปัดๆ ให้ไอ้บาส เพื่อนร่วมคณะที่ค่อนข้างสนิทกันพอสมควร ก็คือพูดเล่นพูดหัวได้ไม่ต่างจากพวกดิซานเตอร์เลย ก่อนเราจะแยกกันที่หน้าตึกนิติฯแต่ไม่ทันได้ก้าวไปไหน ฝีเท้าผมกลับต้องหยุดชะงักเมื่อสายตาเผลอเลื่อนไปเห็นใครบางคนเข้าโดยบังเอิญสาวน้อยผมยาวสลวยในชุดนักศึกษากระโปรงพลีตเดินวนกลับไปกลับมาอยู่แถวๆ ลานกิจกรรมซึ่งห่างจากจุดที่ผมยืนประมาณห้าสิบเมตรริรัณย์อีกแล้ว? เด็กอะไร ดื้อจัด!ทว่าว่ามุมปากที่กำลังยกขึ้นนิดๆ กลับดึงเป็นเส้นตรงฉับพลัน ผมใช้นิ้วดันกรอบแว่นให้เข้าที่ พยายามเพ่งมองใครอีกคนที่เดินดุ่มๆ เข้าไปหาเธอลักษณะท่าทางแบบนั้นมันคุ้นๆ อยู่นะ แต่ก็ไกลเกินจะฟันธง สิ่งเดียวที่พอจะบอกได้ว่านี่ไม่ใช่สถานการณ์ปกติ คือความไม่ยินดีของคนตัวเล็กนั่นและในจังหวะนั่นแหละ ที่ขาผมขยับไปข้างหน้าโดยไม่ต้องใช้ความคิดเร่งความเร็วให้ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ และเลือกใช้การส่งเสียงเพื่อแสดงตัว แทนที่เข้าไปขวางแบบโต้งๆ“ริรัณย์”เจ้าของชื่อสะดุ้งเบาๆ ก่อนจะปรี่มาเกาะแขนผมแน่นราวกับเจอที่พึ่งพิงอย่างน้อยมันก็ทำให้ผมมั่นใจว่าเธออยากได้ความช่วยเหลื
Read more
04 : Lex Tutela [กฎของการเมินเฉยที่พร้อมปกป้อง] (2/3)
“รันขับรถยนต์ไม่เป็นหรอกค่ะ แต่แบบนี้ก็สะดวกดีนะ คอนโดก็อยู่ใกล้แค่นี้เอง เดินยังสบายๆ เลย จริงมะ? จะเอารถมาใช้ให้เปลืองที่จอดทำไม”พูดจบก็คร่อมขึ้นนั่งบนเบาะอย่างคล่องแคล่ว พร้อมสวมหมวกกันน็อกตามสเต็ปหันไปอีกที เฮียไฟก็ยังคงยืนจ้องยานพาหนะของฉันไม่วางตา“แต่เฮียไม่ต้องห่วงนะคะ รันขับเก่งมาก พาเฮียไปถึงจุดหมายแบบครบสามสิบสองแน่นอน”ฉันส่งยิ้มหวานให้กำลังใจแบบเต็มที่ แต่เหมือนมันจะไม่ได้ทำให้คนฟังรู้สึกดีขึ้นเลย กลับกันเขายิ่งดูเคร่งเครียดกว่าเดิมเขาพ่นลมหายใจยาว แล้วตามด้วยการหลุบมองมือตัวเองซึ่งยังถูกพันผ้าไว้แน่นหนา คล้ายจะบอกเป็นนัยๆ ว่า…นี่ไง ผลงานที่ฉันทำเขาเกือบไม่ครบสามสิบสองน่ะ“เฮียจะเชื่อรันดีไหมเนี่ย…”“เชื่อสิคะ รันผ่านทางนี้ทุกวัน!” ว่าแล้วฉันก็หยิบหมวกกันน็อกอีกใบส่งให้ แต่เขากลับมองมันนิ่ง ๆ“...”“มีอะไรเหรอคะ”“อันนี้ของใคร”“อ๋อ ของเม็ดทรายค่ะ แต่นางไม่ค่อยได้ใช้หรอก หนูมีเผื่อไว้เฉยๆ”เราออกจากคอนโดพร้อมกันก็จริง แต่ส่วนมากก็แยกกันไป เม็ดทรายถนัดใช้รถยนต์มากกว่า นอกจากวันไหนเกิดแอ็กซิเดนต์ ตื่นสายหรือมีธุระด่วนเท่านั้นแหละ นางถึงจะมาใช้บริการน้องเวฟป้า“...” ดวงต
Read more
04 : Lex Tutela [กฎของการเมินเฉยที่พร้อมปกป้อง] (3/3)
“ให้รันป้อนไหมคะ”หลังจากนั่งกินกันมาสักพัก ฉันตัดสินใจถามออกไป ทั้งที่รู้ดีว่า คำตอบน่ะ ไม่ต่างจากเดิมหรอกแต่เห็นเขาพยายามใช้ตะเกียบคีบเกี๊ยวด้วยมือขวาอยู่หลายนาทีแล้ว ยังไม่มีชิ้นไหนเดินทางเข้าปากได้เลย ฉันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอึดอัดแทนถึงมือขวาของเขาจะใช้งานปกติ มันก็คงไม่ถนัดเหมือนข้างที่เคยชิน ตอนแรกเฮียไฟพยายามใช้ตะเกียบคีบเกี๊ยวในชาม ทว่าสุดท้ายก็ต้องเปลี่ยนเป็นช้อน เพราะมันดูง่ายกว่า“ไม่เป็นไรค่ะ”ฉันชอบนะ …ชอบน้ำเสียงเวลาเขาคุยกับฉัน มันทั้งนุ่มนวลและอบอุ่น ถึงแม่เฟย์จะเคยเตือนว่าผู้ชายที่พูดจาคะ ค่า ส่วนใหญ่เป็นคนเจ้าชู้ แบบพวกเสือผู้หญิงที่มีลูกล้อลูกชนเป็นอาวุธ แต่ฉันก็ยังแอบหวังว่าเฮียไฟจะเป็นหนึ่งในส่วนน้อยเขาเหลือบมองฉันนิดหนึ่ง จากนั้นก็ก้มหน้าตักเกี๊ยวด้วยช้อนต่อแบบตั้งอกตั้งใจสุดๆ…แค่ดูเขากินก็น่าเหนื่อยแทนแล้ว“งั้นก็กินเยอะๆ นะคะ ไม่ต้องรีบ รันรอได้” ฉันยิ้มให้กำลังใจเขาเบาๆไม่รู้ว่าเพราะประโยคนั้นหรือเปล่า เฮียไฟถึงได้ชะงักไปเกือบสิบวิ ก่อนจะพูดประโยคที่ไม่เกี่ยวกับเกี๊ยวในชามเลยสักนิด“รู้ไหมว่าไอ้กายมันไม่น่าคบ”ฉันกะพริบตาปริบๆ งงยิ่งกว่าตอนหัดลงน้ำหนักพู
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status