ไม่มีวันที่จะสนใจ

ทัพพีที่นั่งสังเกตเหตุการณ์เงียบๆ มาได้สักพักตั้งแต่เด็กสาวตัวเล็กเดินมานั่งร่วมโต๊ะด้วยแล้ว ฟังเสียงเจื้อยแจ้วถามโน่นนี่กับเพื่อนตัวเองโดยที่มันไม่ได้ตอบกลับอะไรเลยสักนิดแล้วก็ยกยิ้มอย่างรู้ในความสัมพันธ์ของสองคน น้อยคนนักที่เพื่อนเขาจะมีท่าทีแบบนี้ด้วยหรือหากจะพูดง่ายๆ เลยก็คือเธอคือคนแรกเลยก็ว่าได้

"น้องคนสวยชื่ออะไรเหรอครับ พี่ถามได้ไหม"

"หนูชื่อฮันนี่ค่ะ"

"ฮันนี่? ฮันนี่ที่แปลว่าที่รักหรือเปล่าครับ" หยอดไปอีก! น่ารักแบบนี้ถ้าอยากเรียกที่รักก็คงไม่แปลกไม่รู้เพื่อนเขามันคิดอะไรอยู่ถึงได้ผลักไสนักทั้งที่เด็กมันก็ออกจะน่ารักขนาดนี้ยิ่งรอยยิ้มนั่นเห็นแล้วแทบละลายกองแทบเท้าเลยด้วยซ้ำ

"ใช่ค่ะ คุณพ่อบอกว่าเพราะหนูเป็นที่รักของทุกคนเลยตั้งชื่อหนูว่าฮันนี่"

"งั้นพี่เรียกเราว่าที่รักได้ใช่ไหมครับ"

"ดะ..."

"ไม่ขึ้นมานั่งตักฉันเลยล่ะซะขนาดนั้น ขยับออกไป!" ยังไม่ทันที่เจ้าของเสียงสดใสจะได้ตอบกลับรุ่นพี่หนุ่มตรงข้ามไปเสียงเข้มดุของคนข้างๆ ก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อนพร้อมกับกระแทกลมหายใจออกมาแรงๆ บ่งบอกถึงอารมณ์ที่ไม่คงที่ของตัวเอง

ฮันนี่หันมองซีกหน้าคมดุของคนตัวโตด้วยความไม่เข้าใจ นี่เธอยังขยับออกมาไม่ห่างมากพออีกเหรอ หลังจากที่เขาบอกให้เธอขยับออกห่างๆ เขาตั้งแต่เมื่อครู่นี้เธอก็ไม่ขยับเข้าไปใกล้เขาอีกเลยนะหรือเธอต้องขยับอีกเหรอ

ร่างเล็กดันตัวขึ้นเล็กน้อยยอมขยับตามที่คนอารมณ์ไม่ดีบอก ริมฝีปากเล็กรูปกระจับยื่นออกเล็กน้อยพร้อมทั้งย่นจมูกใส่คนตัวโตที่เอาแต่ว่าเธอ ก่อนที่จะคลี่ยิ้มจนตาหยีให้กับคนตรงข้ามอีกครั้งหลังจากปรับท่านั่งให้เรียบร้อยแล้ว

"แล้วพี่สุดหล่อชื่ออะไรคะ พี่เป็นเพื่อนพี่มาร์วินเหรอคะ"

"พี่ชื่อทัพพีครับ และใช่ พี่เป็นเพื่อนไอ้มาร์วินครับ"

"ทัพพี... หนูชอบชื่อนี้นะคะเหมาะกับพี่มากเลย"

"ขอบคุณครับที่ชอบชื่อพี่"

"พี่ทัพพีมาเที่ยวที่นี่บ่อยเหรอ"

"ก็ไม่ค่อยบ่อยครับแล้วแต่อารมณ์ว่าอยากมาหรือเปล่า แล้วเราล่ะมาเที่ยวที่แบบนี้บ่อยเหรอ อายุถึงหรือยังเนี่ย"

"หนูสิบเก้าแล้วค่ะเข้ามาได้พี่ฮันบอกว่าไม่ผิดกฎหมาย ปกติพี่ฮันไม่อนุญาตให้มาที่แบบนี้ค่ะแต่วันนี้ยกเว้นเพราะเป็นวันสำคัญ"

มาร์วินนั่งนิ่งฟังบทสนทนาของสองคนอย่างไม่ค่อยให้ความสนใจมากนัก ยังคงนั่งดื่มของตัวเองไปเงียบๆ จนกระทั่งชื่อที่ออกมาจากปากเล็กๆ นั่นกลับทำให้เขาชะงักแล้วค่อยๆ เหลือบหันกลับมายังเธอที่นั่งยิ้มพูดเสียงเจื้อยแจ้วกับเพื่อนเขาไม่หยุด

ลิ้นหนาดันแตะมุมปากกระแทกลมหายใจด้วยความหงุดหงิด ยิ่งร่างกายมีแอลกอฮอล์เยอะมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้มากเท่านั้น

เด็กนั่นคงจะพาเธอมาเที่ยวที่แบบนั้นบ่อยสิท่า แล้วมาทำเป็นบอกว่ามาครั้งแรกมันไม่อนุญาตให้ตัวเองมาอีก หึ! ถ้าจะหวงเด็กนี่ขนาดนี้แล้วคบกับพระพายทำไงวะ!

ครืด~

เสียงสั่นพร้อมกับแสงสว่างวาบขึ้นมาจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะดึงดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มให้ก้มลงมองยังหน้าจอ พอเห็นว่าเป็นชื่อของพี่ชายปรากฏขึ้นมาเธอจึงรีบคว้าเครื่องมือสื่อสารบนโต๊ะขึ้นมาทันทีด้วยความรวดเร็วพร้อมกับผลุนผลันลุกขึ้นตามเช่นกัน

"หนูไปก่อนนะคะพี่ฮันตามแล้ว บ๊ายบายค่ะพี่ทัพพียินดีที่ได้รู้จักนะคะ" เสียงใสเอ่ยกับคนด้านข้างด้วยความรีบร้อนก่อนจะหันไปโบกมือลาคนตัวโตตรงข้ามด้วยรอยยิ้มแล้วรีบวิ่งออกไปจากโต๊ะทันที โดยระหว่างทางก็โบกมือลานิวตันที่เพิ่งเดินกลับมาในโต๊ะหลังจากกลับจากห้องน้ำมาด้วย

"น้องรีบไปไหนวะ"

"หาชู้มั้ง" เสียงเข้มไม่สบอารมณ์ของมาร์วินทำให้ทั้งทัพพีและนิวตันหันขวับมองมายังเขาเป็นตาเดียวกัน ก่อนจะหันมองหน้ากันแล้วยกยิ้มอย่างล้อเลียนรู้กันอยู่

"น้องเป็นเมียมึงหรือไงถึงเรียกคนที่น้องจะไปหาว่าชู้ ไหนว่าไม่ได้เป็นอะไรกันไงวะ"

"กูหมายถึงเด็กนั่นเป็นชู้กับผัวชาวบ้าน กูไม่ได้หมายถึงตัวกู" แม่งพูดมาได้ไงวะว่าเด็กนั่นเป็นเมียเขา เอาสมองซีกไหนมาคิดวะ!

"จริงเหรอวะ ไม่ใช่ว่าหึงจนปรับปรามน้องไปเรื่อยเหรอ" ยัง ยังไม่หยุดอีก อยากโดนจริงใช่ไหมวะไอ้สองตัวนี้นี่

"ทำไมกูต้องหึงด้วย กูเกลียดเด็กนั่นจะตายมึงก็รู้"

"เออ! ให้มันจริงเถอะว่ามึงเกลียดน้องจริง ไม่ใช่ว่าพวกกูมารู้อีกทีก็ตามหึงหวงน้องเป็นหมาบ้านะเว้ย"

"ไม่มีวัน! กูไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนมาก่อนและยิ่งเป็นเด็กนั่นยิ่งไม่มีวันที่กูจะสนใจแน่"

"หึ!" ทัพพีพเยิดหน้าอย่างรู้กันว่าจะคอยดูว่าไอ้คนที่บอกว่าจะไม่สนใจเขามันจะทำได้สักกี่น้ำกัน ไม่ใช่ว่ามารู้ตัวอีกทีก็หลงเขาจนโงหัวไม่ขึ้น เขาชี้นกเป็นนกชี้หมาเป็นหมาหรอกนะ

.

.

อีกด้านหนึ่ง....

"พี่ฮัน"

ฮันนี่ที่รีบวิ่งฝ่าผู้คนแน่นขนาดมาหาพี่ชายยังจุดที่บอกให้เธอรอพร้อมกับตะโกนเรียกชื่อพี่ชายอย่างสุดเสียงพร้อมกับหอบหายใจหนักด้วยความเหนื่อยไปด้วย ริมฝีปากเล็กเผยอออกเพื่อระบายลมหายใจช่วยจมูกที่บานเข้าออกเพราะระบายไม่ทัน ยกมือขึ้นกุมหน้าท้องแบนราบไว้โก่งตัวลงเล็กน้อยแล้วกลืนน้ำลายลงลำคอแห้งผากไปด้วย

"ไปไหนมา บอกให้รอตรงนี้ไม่ใช่หรือไง" ฮันเตอร์ตวาดเสียงไม่เบามากนักด้วยความเดือดดาล หลังจากออกมาจากห้องน้ำแล้วไม่เจอน้องสาวยืนรอยังจุดบริเวณที่บอกให้รอความกลัวมันแทบจะทำให้เขาสติหลุด หัวใจแกร่งมันกระตุกเต้นแรงตุบๆ จนตัวเองยังได้ยินเสียงแม้จะมีเสียงเพลงกระหึ่มดังอยู่ด้านนอกก็ตาม มือก็รีบกดต่อสายหาทันทีรอจนสายตัดไปไม่รู้กี่สายแล้วก็ยังไม่มีคนรับอีก ทั้งส่งข้อความหาทั้งโทรหานี่ถ้ายังไม่รับสายเขาก็คงจะขึ้นไปหาพี่ชายข้างบนแล้ว

"นะ.. หนูเจอคนรู้จักมา หนูแค่เดินไปทักทายเขาเองหนูไม่ได้ไปไหนเลยนะคนของเฮียก็อยู่หนูไม่เป็นอะไรหรอก"

"...." ไม่มีเสียงตอบรับมีเพียงเสียงลมหายใจที่ถูกเจ้าของกระแทกผ่อนออกหนักๆ ออกมาเพราะกำลังสะกดกลั้นอารมณ์ตัวเองอยู่เท่านั้น

"อย่าโกรธหนูเลยนะคะหนูขอโทษต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว นะ นะคะพี่ฮัน"

"จะไม่มีครั้งต่อไปอีก ครั้งนี้ครั้งสุดท้าย"

"โห่.. พี่ฮันหนูโตแล้วนะคะ"

"สิบเก้าไม่ได้โตเลยสักนิด ไปกลับได้แล้ว"

"พี่ฮัน~"

"อย่ามาอ้อนฮันนี่พี่ไม่เล่น อย่าคิดว่าพี่จะอนุญาตให้มากับพี่อีก"

"หนูจะฟ้องพี่พายว่าพี่ฮันว่าหนูเด็กไม่พอยังห้ามหนูมาเที่ยวอีก" สองแก้มป่องออกริมฝีปากเล็กยื่นออกเล็กน้อยด้วยความแง่งอน เธอโตแล้ว สิบเก้าปีแล้วแต่พี่ชายเธอก็ยังบอกว่าเธอยังเด็กอีก นี่เธอบรรลุนิติภาวะแล้วนะ!

"อย่างอแงฮันนี่ กลับบ้านได้แล้ว"

"พี่ฮัน~"

ฮันเตอร์จัดการลากแขนน้องสาวตัวเล็กออกมาจากคลับของลูกพี่ลูกน้อง โดยไม่สนใจเสียงอ้อนของคนตัวเล็กเลยสักนิด นี่ขนาดมีเขามาด้วยยัยตัวแสบยังแผลงฤทธิ์ขนาดนี้เลย แล้วถ้าเกิดเขาไม่ได้มาด้วยมันจะขนาดไหน ครั้งนี้คิดผิดที่พาเด็กแสบมาด้วยนี่ถ้ารู้ว่าจะอยู่ไม่นิ่งแบบนี้นะจะปล่อยให้นอนอยู่บ้านนั่นแหละอ้อนให้ตายก็ไม่พามาด้วยหรอก