My heart ของตายพี่สาวเพื่อน

My heart ของตายพี่สาวเพื่อน

last updateLast Updated : 2025-10-18
By:  J.JusminCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
24Chapters
2.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เธอ แค่ต้องการคนคลายเหงา ส่วนเขานั้นยอมเป็นได้ทุกอย่าง ขอแค่ยังเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเธอ ห้ามจูบ ห้ามกอด ห้ามนอนค้าง นี่คือกฎที่เธอตั้ง แล้วยังไงล่ะ กฎมีไว้แหก เขาจะฝ่าฝืนกฎนั้นเอง รู้ทั้งรู้ว่าเธอคือพี่สาวของเพื่อนสนิทที่กำลังอกหักและไม่คิดจะจริงจังกับใครอีก ทว่าเขากลับเอาตัวเองเปรียบดั่งแมลงเม่าที่กำลังบินเข้ากองไฟ รู้ว่าไฟนั้นร้อนแรงพร้อมจะแผดเผาหัวใจของเขาให้มอดไหม้ แต่เขากลับยินยอมเอาหัวใจลงไปเล่นและจะยอมเป็นของตายที่เธอขาดไม่ได้

View More

Chapter 1

บทนำ

Sudah lewat pukul enam sore ketika ibuku muncul di depan pintu sambil berteriak, "Aura! Aura!"

Aku segera bergegas keluar. Di tangannya ada beberapa kantong belanja.

"Cepat kemari, gadis bodoh! Kamu tidak lihat ini berat, ya?"

Ibu seperti biasanya sedang dalam suasana hati yang buruk. Pasti Rendi Saputra melakukan atau mengatakan sesuatu yang membuatnya kesal, akhirnya semua amarahnya selalu dilampiaskan kepadaku.

"Ini belanjaan untuk sebulan. Susun semuanya di tempatnya. Kamu tahu Rendi tidak suka berantakan. Dan satu lagi, jangan sentuh apa pun tanpa izin. Kalau lapar, bilang saja padaku. Nanti akan kusisihkan makanan untukmu."

"Di rumahku sendiri pun aku tidak boleh ambil makanan?"

"Diam, Aura! Kalau masih berani bicara kurang ajar begitu, kuhajar kamu. Semua ini bukan dibeli pakai uangmu. Di rumah ini kamu tidak membantu apa pun."

"Aku ingin bekerja, tapi malah harus mengasuh Alisa-mu."

Tiba-tiba, sebuah tamparan mendarat di wajahku. Ibu langsung naik pitam.

"Berani sekali kamu, Nona! Kamu pikir sedang bicara dengan siapa? Dengan teman-teman jalananmu itu? Ibu sudah muak dengan sikapmu. Aku ini ibumu. Kalau kamu masih ingin tinggal di rumah ini, sebaiknya kamu belajar menghormati orang yang lebih tua dan tahu situasi."

"Lalu aku harus pergi ke mana?" kataku sambil terisak. Itu sudah tamparan kedua yang kuterima minggu ini.

"Kalian satu-satunya yang kupunya di dunia ini, tapi rasanya aku bahkan tidak punya siapa-siapa. Sejak Ibu bersama Rendi, Ibu selalu jahat padaku, bahkan biarkan dia melakukan hal yang sama."

Sudah empat tahun sejak Ayah meninggal. Setahun setelah itu, Ibu punya pacar baru. Dua bulan kemudian mereka sudah tinggal bersama, karena Ibu hamil Alisa, adik perempuanku. Aku yang merawatnya agar mereka berdua bisa pergi bekerja. Sejak kami pindah ke rumahnya, dia tidak pernah lagi memperlakukanku seperti dulu. Dia tak pernah berbicara kepadaku kecuali untuk mengeluh jika ada sesuatu yang hilang dari kulkas, atau membentakku memberi perintah jika ada sesuatu di rumah yang tidak pada tempatnya.

Ibuku seperti buta jika menyangkut Rendi. Dibutakan oleh cinta dan kecemburuan. Itulah sebabnya dia memperlakukanku seperti ini. Aku yakin itu. Dia begitu cemburu hingga setiap kali pria itu libur kerja, dia akan mengusirku keluar rumah seharian penuh. Aku hanya boleh kembali setelah dia pulang.

"Kenapa? Tidak senang, ya? Dialah yang membayar semua kebutuhan rumah ini. Seharusnya setiap hari kamu berlutut berterima kasih padanya. Sekarang berhenti lebay, sebelum kesabaranku benar-benar habis. Pergi mandikan Alisa. Kami mau keluar."

"Pergi ke mana?"

"Bukan kita, tapi kami. Kamu tetap di rumah. Jangan lupa rumah ini berantakan! Manfaatkan saat kami keluar untuk mengepel lantai!"

Selalu seperti itu. Sehari sebelum hari libur Rendi, mereka pasti pergi keluar. Mereka tidak pernah mengajakku. Dan sebagai bonus, aku harus berperan seperti Cinderella.

"Jangan lupa besok giliranmu keluar. Rendi akan di rumah bersama Alisa, jadi kamu bisa menikmati harimu."

Dia membuatnya terdengar seolah-olah sedang menolongku, padahal sebenarnya dia hanya tidak ingin aku sendirian di rumah bersama Rendi. Bukan karena dia takut pria itu akan melakukan sesuatu padaku, melainkan karena dia takut aku akan menggoda pria itu. Ibuku tidak mengerti bahwa sebenarnya aku merasa jijik. Aku tidak tahan dengan cara Rendi melirikku diam-diam dari sudut matanya.

Satu-satunya hal baik adalah aku berhasil menghasilkan sedikit uang. Karena Rendi dan ibuku pergi seharian, aku memanfaatkan waktu itu untuk membuat pita rambut kecil untuk anak perempuan sepanjang minggu. Pada hari liburnya, hari Jumat, aku akan keluar untuk menjualnya. Aku berdiri di dekat penitipan anak, sekolah, dan klinik bersalin. Uang yang kudapat kugunakan untuk membeli bahan lagi, dan sisanya kutabung. Aku tidak menghabiskan sepeser pun. Aku menabung agar suatu hari nanti, saat uangku sudah cukup, aku bisa pergi dari tempat ini.

Tentu saja mereka tidak tahu apa-apa tentang semua ini. Kalau sampai tahu, pasti semua uang yang kumiliki sudah mereka ambil.

Suatu hari Jumat, saat aku hendak keluar rumah, entah apa yang merasuki ibuku, tiba-tiba dia memberiku satu setengah juta dan menyuruhku membeli sesuatu yang kusukai. Saat itu dia sedang hamil. Aku sempat berpikir, 'Kalau uang ini kupakai untuk membeli sesuatu yang tidak penting, pasti langsung habis. Tapi kalau kuputar sebagai modal, mungkin bisa berkembang.' Akhirnya aku memilih yang kedua. Aku membeli beberapa pita, lem tembak, dan mutiara kecil, lalu mulai membuat pita hias sendiri. Semuanya kupelajari dari tutorial di YouTube. Semua bahan itu kusimpan dengan sangat rapi agar tidak ada yang tahu. Setiap kali keluar untuk menjualnya, aku memasukkan semuanya ke dalam sebuah ransel. Berkat usaha itu, sekarang aku sudah berhasil menabung sampai 27 juta.

Aku hanya menunggu sampai berusia delapan belas tahun agar bisa pergi. Aku ingin pindah ke kota lain, mencari pekerjaan, menyewa studio kecil, mengikuti ujian masuk perguruan tinggi, lalu melanjutkan kuliah. Aku tahu itu tidak akan mudah, tetapi aku tidak melihat pilihan lain selain mempertaruhkan segalanya. Jika aku tetap tinggal di rumah itu, aku tidak akan pernah bisa masuk kuliah atau mendapatkan pekerjaan yang layak. Karena di benak Rendi dan ibuku, pekerjaanku di sana sudah dianggap terbayar dengan atap di atas kepala dan jatah makan seadanya.

Hari sudah malam ketika mereka semua pergi. Aku segera merapikan barang daganganku ke dalam ransel dan memasukkan uangnya ke sana juga. Membawa uang di jalan memang berisiko dirampok, tetapi aku lebih takut uang itu hilang di rumah. Aku merasa ibuku sering menggeledah barang-barangku saat aku tidak ada. Setelah semuanya siap, aku menelepon Isya Puspita, satu-satunya teman yang kumiliki.

"Hei, Isya, bagaimana persiapan perjalananmu?"

Isya akan pindah ke provinsi lain. Dia akan tinggal bersama bibinya setelah mendapatkan beasiswa di salah satu fakultas kedokteran terbaik di negeri ini. Kami sudah saling mengenal sejak sekolah dasar, dan sejak saat itu kami menjadi sahabat terbaik. Rencana kami sebenarnya adalah masuk universitas bersama, tetapi tahun lalu, setelah aku lulus SMA, ibuku tidak mengizinkanku mengikuti ujian masuk. Dia bilang aku harus tetap di rumah untuk menjaga adikku. Menyewa pengasuh, menurutnya hanya membuang-buang uang ketika dia masih punya anak perempuan pengangguran di rumah.

Aku benar-benar terpukul, bahkan hancur. Aku tahu sebenarnya aku juga mampu mendapatkan beasiswa itu. Selama ini aku selalu menjadi siswa berprestasi dengan nilai-nilai yang sangat baik. Sejak ayahku meninggal, tujuanku hanya satu, yaitu belajar kedokteran dan memberi ibuku masa depan yang lebih baik. Namun, kemudian Rendi muncul, semuanya pun berubah.

Semua cinta dan perhatian yang dulu Ibu berikan kepadaku berubah menjadi hinaan, perlakuan kasar, dan sikap tidak menghargai sama sekali. Semua karena kecemburuan yang gila, yang tak pernah dia akui, tetapi terlihat jelas dari setiap sikap permusuhan yang dia tunjukkan.

"Semuanya sudah siap, koperku juga sudah kusiapkan. Besok jam empat aku berangkat. Kamu bisa datang mengantarku, 'kan?"

"Tentu saja. Kamu lupa besok itu hari liburku?" jawabku dengan nada penuh sindiran.

"Aku sedih banget kita tidak bisa bersama lagi. Aku benar-benar ingin kita kuliah bersama."

"Jangan diungkit lagi, hatiku sudah hancur berkeping-keping. Tapi aku ikut senang untukmu. Kamu pasti bakal jadi ahli jantung yang hebat."

"Aku benar-benar kasihan padamu, Aura. Aku sungguh berharap setelah kamu delapan belas tahun, kamu tidak akan tinggal di sana sedetik pun lagi."

"Tentu saja tidak akan. Tinggal dua bulan lagi. Lagi pula, apa artinya dua bulan dibandingkan dengan semua yang sudah kulalui selama ini?"

"Kamu mau pergi ke mana?"

"Aku juga belum tahu. Tapi aku berencana pergi sejauh mungkin, jauh dari sini. Aku tidak tahu nanti hidupku akan seperti apa, tapi apa pun itu, pasti lebih baik daripada ini."

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
24 Chapters
บทนำ
หญิงสาวในชุดมินิเดรสเกาะอกสีดำ ด้านหลังเป็นสายสลับไคว้กันไปมา ขับผิวขาวได้อย่างมีออรา แววตาอันเศร้าแต่พยายามฝืนยิ้มอย่างไม่คิดอะไร สะท้อนกับประกายของนีออนหลากสีที่ทอแสงระยิบระยับในผับดังแห่งหนึ่งขณะที่กำลังก้าวลงจากเก้าอี้เพื่อไปเข้าห้องน้ำ สายตาก็ปะทะเข้ากับอดีตแฟนเก่าที่เพิ่งเลิกลากันไปเมื่อช่วงบ่าย เขาควงผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นมือที่สาม เข้ามานั่งที่โต๊ะซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเคาน์เตอร์บาร์ที่เธอนั่งอยู่หึ ตลกดีใช่ไหมวันนี้ควรจะเป็นวันที่ทั้งสองพากันไปกินมื้อค่ำอย่างมีความสุข เนื่องจากครบรอบสองปีของการคบกัน แต่ทว่าพอไปหาเขาที่คอนโดโดยไม่ได้บอกเวลาล่วงหน้า เปิดประตูเข้าไปในห้องโถงกลับว่างเปล่า แต่สองหูนั้นได้ยินเสียงกระเส่าดังออกมาจากในห้องนอนไม่ผิดแน่อกข้างซ้ายพลันเต้นเร็วด้วยความลุ้นระทึกพร้อมกับมือที่สั่นเทาเปิดประตูเข้าไป ก็จับได้คาตาว่าเขากำลังนอนเอากับผู้หญิงอีกคนอยู่ ทว่ากลับเป็นเธอที่ถูกบอกเลิกก่อน เพียงเพราะไม่ยินยอมให้เขาได้ในสิ่งที่ต้องการสักทีคำว่าเล่นตัวยังดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทราวกับเขามายืนพูดซ้ำ ๆ อยู่ข้างหูภาพบัดสีที่ทำลายหัวใจจนแหลกสลาย ความรักที่ทุ่มเทไปกลับกล
Read more
ตอนที่ 1 ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน NC
ไอดินประคองคนเมาไปที่รถของเธอ เขาก็เข้าไปนั่งที่เบาะคนขับ พาคนที่ยังพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้างกลับคอนโด เพราะดูท่าแล้วคงจะขับรถกลับเองไม่ไหวเลยขอไปส่ง ทว่าพอเจ้าของห้องเปิดประตูก็คว้าแขนของหนุ่มหล่อที่เพิ่งเจอกันไม่ถึงชั่วโมงเข้าห้องไปด้วย ทั้งที่เขาลืมไปแล้วว่าเธออยากมีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนแบบนั้น ก่อนที่สาวสวยนัยน์ตาเศร้าจะปิดประตูแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงยาน“นอนกับฉัน อยากได้เท่าไหร่ก็ว่ามา”“แน่ใจนะ ว่าจะไม่เสียใจทีหลัง”ไอดินเดินเข้าประชิดตัวหญิงสาว มือหนารวบข้อมือของหญิงสาวทั้งสองข้างกดเข้ากับบานประตู ก่อนจะเลื่อนมืออีกข้างหนึ่งออกไปตรงผนังแล้วกดสวิตช์เพื่อเปิดไฟในห้องให้สว่างจ้า เผื่อจะช่วยให้เธอตาสว่างขึ้นว่ากำลังคิดทำเรื่องอะไรอยู่ โน้มใบหน้าหล่อเหลาและเย็นชาเข้าไปกระซิบถามย้ำที่ข้างหูถึงสิ่งที่เธอต้องการอีกครั้งเขารู้ว่าเธอเมา เศร้าเสียใจที่โดนหักหลัง และต้องการหาใครสักคนมาเป็นที่พักพิงใจ หรือแค่คลายเหงาแต่วันไนต์สแตนด์ มันคือสิ่งที่เธอต้องการจริงหรือ“อืม แน่ใจ”ปลายฟ้าตอบน้ำเสียงบางเบาแต่ทว่ากลับไม่หลบสายตาคู่คมที่จ้องมองลงมา ราวกับยืนยันว่าเธอเป็นคนพูดจริงทำจริง ถึงแม้จะ
Read more
ตอนที่ 2 ลืมไม่ลง
เปลือกตาหนักอึ้งปรือขึ้นอย่างเชื่องช้าเนื่องจากเสียงนาฬิกาปลุก มือเล็กข้างหนึ่งยกขึ้นบังแสงที่สาดส่องเข้ามาทางผ้าม่านสีขาวโปร่งที่ทับซ้อนอยู่กับผ้าสีเทาเข้ม ทว่าเมื่อคืนเธอลืมปิดอีกชั้นจึงทำให้มีแสงสว่างจากด้านนอกเข้ามาในห้องนอนกระทบกับดวงตาที่งัวเงีย มืออีกข้างก็ควานหาโทรศัพท์เพื่อปิดเสียงรบกวน กว่าเมื่อคืนจะได้นอนเธอต้องขับรถตระเวนหาร้านขายยาก็เพราะไอ้ความคิดบ้า ๆ ที่อยากมีวันไนต์สแตนกับหนุ่มหล่อ รูปร่างสูง ยาว…“คิดบ้าอะไรเนี่ย”เสียงพึมพำเอ่ยขัดความคิดตัวเองที่ดันเผลอนึกไปถึงใบหน้าหล่อเหลาและท่วงท่าอันเร่าร้อนของคนเมื่อคืน ก่อนจะเลื่อนผ้าห่มออกแล้วลุกไปอาบน้ำแต่งตัว เนื่องจากวันนี้เธอต้องเดินทางกลับบ้านเกิดของผู้เป็นพ่อ กลับไปเยี่ยมคุณปู่คุณย่าที่กำลังรอหลาน ๆ ไปเยี่ยมในช่วงปิดเทอมปลายฟ้าขับรถออกจากคอนโดเพื่อไปรวมตัวกับพ่อแม่ น้องชาย และคุณตาที่คฤหาสน์หลังใหญ่ ก่อนจะออกเดินทางด้วยรถตู้ดีไซต์หรูเจ็ดที่นั่ง สัญชาติเยอรมัน สมาชิกในครอบครัวห้าคน ถ้านับรวมคนขับรถก็เป็นหกคน ได้เดินทางจากตัวเมืองมุ่งหน้าไปยังแถบชายทะเลการเดินทางใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงก็ไปถึงบ้านคุณปู่คุณย่า เด็กหนุ่
Read more
ตอนที่ 3 มูฟออน
ทางด้านปลายฟ้าช่วงบ่ายแก่ ๆ ครอบครัวของน้าปลาดาวซึ่งเป็นน้องสาวของผู้เป็นพ่อก็เดินทางมาถึง ค่ำนี้มีนัดรวมตัวกันเป็นครอบครัวใหญ่เพื่อรับประทานอาหารร่วมกัน ทุกคนจึงพากันมาที่ร้านอาหารริมชายหาดซึ่งเป็นธุรกิจของคุณปู่คุณย่า แต่ตอนนี้ได้น้าปลาดาวมาดูแลรับช่วงต่อระหว่างที่รอผู้ใหญ่ทำอาหาร หนุ่มสาวที่กลับมาจากมหาวิทยาลัยก็พากันไปเดินเล่นและถ่ายรูปกันตรงแนวคลื่นของหาดทรายสีนวล ในยามที่ตะวันใกล้จะตกดิน“พี่ปลายฟ้า นที มาถ่ายรูปกัน”เสียงของมารีนซึ่งเป็นลูกสาวของปลาดาวเอ่ยชวนสองพี่น้อง พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดกล้องถ่ายรูป แล้วถ่ายภาพของตัวเองระหว่างรอสองคนนั้นมาเข้าเฟรมแชะ! แชะ!“พวกพี่ถ่ายรูปกันไปก่อนเลยนะ ผมขอไปคุยกับเพื่อนก่อน”ถ่ายรูปได้สักสองสามรูปนทีก็ขอแยกตัวไปนั่งรอเพื่อโทรคุยกับเพื่อนสนิท ปล่อยให้พี่สาวทั้งสองคนที่ไม่เจอกันนานได้พูดคุยกันตามลำพัง“ไปเรียนกรุงเทพฯ เป็นไงบ้าง มีหนุ่ม ๆ มาจีบบ้างไหม” ปลายฟ้าเอ่ยถาม“หึ อย่าพูดถึงเลย คนพวกนั้นฉันไม่สนใจหรอก”“เธอนี่นะ”ปลายฟ้าส่ายหน้าให้คนที่เปรียบเสมือนน้องสาวที่คลานตามกันมาด้วยรอยยิ้ม มารีนเป็นคนเด็ดเดี่ยว เสแสร้งไม่เป็น แต่ถ้าม
Read more
ตอนที่ 4 ความบังเอิญ
และแล้วก็มาถึงวันเปิดภาคเรียน ในช่วงนี้นทีมีกิจกรรมรับน้องของคณะวิศวกรรมศาสตร์ แล้วคงจะได้รู้จักกับเพื่อนใหม่ กว่าจะกลับเข้าห้องก็หกโมงเย็นไปจนถึงสองทุ่มส่วนปลายฟ้าเทอมนี้มีเรียนไม่มากแล้วเพราะเหลือเก็บอีกไม่กี่หน่วยกิต แล้วเดือนหน้าก็ต้องเดินทางไปฝึกงานโรงแรมที่ประเทศฝรั่งเศสเป็นเวลาสามเดือนดูเหมือนไม่มีเวลาให้คิดเรื่องอื่น เพราะตั้งใจจะคิดแค่เรื่องฝึกงานแล้วต่อด้วยโปรเจกต์จบ แต่แล้วขณะนั่งเล่นมือถืออยู่กับเพื่อนสนิทอย่างอันนาและซัมเมอร์ สายตาของเธอก็ชะงักเข้ากับภาพของหนุ่มหล่ออันคุ้นตาคนหนึ่งในแอปพลิเคชันสีฟ้า สวมใส่เสื้อช็อปสีเลือดหมูมีตราประทับคล้ายกับมหาวิทยาลัยของเธอไม่มีผิดคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันจนเพื่อนสงสัย พากันชะเง้อคอแอบมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่เปิดค้างเอาไว้ไม่เลื่อนผ่านสักที“นี่ใครอะ”“หล่อมาก”อันนาและซัมเมอร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสนใจ เป็นดั่งที่เพื่อนรักทั้งสองว่า หนุ่มที่เห็นนั้นหล่อมาก แต่ประเด็นที่เธอสนใจคือเขาเรียนที่นี่อย่างนั้นหรือ“ไม่รู้จัก ก็แค่เลื่อนเจอ”จะให้เธอตอบว่าอย่างไรล่ะ ชื่อก็ไม่รู้จัก เจอกันแค่ครั้งเดียวก็ชวนเขากลับคอนโด จากนั้นก็ไม่ได้ติดต่อกั
Read more
ตอนที่ 5 จำผมได้ไหม
ทางด้านไอดิน“ขอบใจนะเว้ยที่มาช่วย ออกไปเที่ยวกัน เดี๋ยวกูเลี้ยง”หลังจากไอดินช่วยนทีย้ายของออกจากคอนโดของพี่สาวมาไว้ที่คอนโดแห่งใหม่ ซึ่งพ่อของเพื่อนได้เดินทางมาเซ็นสัญญาซื้อขายเมื่อช่วงบ่าย นทีก็เอ่ยปากชวนไปต่อกันที่ร้านเหล้าแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากที่พักไม่ถึงห้ากิโลเมตรเดินทางไปถึงสองหนุ่มถอดเสื้อช็อปทิ้งไว้ในรถของตัวเอง ก่อนจะเข้าไปนั่งโต๊ะว่างแล้วสั่งกับแกล้มมาสามสี่อย่าง มีกุ้งนึ่งมะนาว หมูคลุกฝุ่น เอ็นไก่ทอด ยำวุ้นเส้น แล้วก็เหล้าขวดลิตรพร้อมกับมิกเซอร์พีอาร์สาวสวยในชุดปาดไหล่สีดำเข้ามายืนชงเหล้าอยู่ตรงชั้นวางหัวโต๊ะ แล้วยื่นแก้วน้ำสีอำพันให้กับลูกค้าหนุ่มหล่อทั้งสองคน“ให้นั่งด้วยไหมคะ” สาวสวยเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์“ไม่/ไม่”ทั้งสองหนุ่มโพล่งขึ้นราวกับนัดกันไว้เรียกได้ว่าถูกชะตา คุยกันถูกคอ นิสัยบางอย่างคล้ายกัน ทำให้ไอดินและนทีสนิทกันไวแม้จะเพิ่งรู้จักกันไม่ถึงสองอาทิตย์ตอนนี้ไอดินย้ายออกมาอยู่คอนโดแล้ว ดูเหมือนจะเป็นอิสระ แต่ทว่าเขาก็ลอบสังเกตว่ามีลูกน้องของพ่อคอยติดตามอยู่เหมือนเดิม แต่ที่ดีกว่าเดิมคือไม่ต้องมานั่งทะเลาะกันให้ผู้เป็นแม่เกิดความลำบากใจ“คนนั้น พี่
Read more
ตอนที่ 6 ขอยืมโซฟาสักคืน
ตึกตัก! ตึกตัก!จังหวะหันมาสบตากันทำให้อัตราการเต้นของหัวใจแรงขึ้นจนได้ยินชัดเจน หญิงสาวกำลังรู้สึกหวั่นไหวกับคำพูดของไอดิน ในขณะที่จิตใต้สำนึกก็กำลังโต้กลับ อย่าลืมสิว่าเธอจะไม่จริงจังกับใครอีก จะไม่มีวันเปิดใจให้ผู้ชายคนไหนเข้ามา ถ้าเขาพิสูจน์ไม่ได้ว่าดีพอที่จะให้เธอยอมรับรักและในขณะเดียวกันที่ชายหนุ่มไม่ได้รับคำตอบ มีเพียงดวงตาสองคู่ที่กำลังจ้องกันไม่กระพริบ เขาก็มุดใบหน้าหล่อฝังซอกคอระหง ทำให้สาวเจ้าของห้องส่งเสียงร้องสะดุ้ง“อ๊ะ ไอดิน”มือเล็กปัดป่ายผลักไสคนบนร่าง แต่ทว่าเขากลับไม่สนใจ จูบไซ้ซอกคอและติ่งหูของเธอจนขนกายลุกซู่ ว่ากันว่าของมันเคยผ่านกันมาแล้ว พอถูกกระตุ้นเข้าหน่อยก็เหมือนไฟที่กำลังลุกโชน“จำกฎได้ใช่ไหม”“ครับ”ตอนนี้ปลายฟ้าไม่อาจต่อต้านความรู้สึกร่วมที่ปะทุขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ในเมื่อจำกฎสามข้อ ห้ามจูบ ห้ามกอด ห้ามนอนค้างได้ เธอจึงปล่อยให้เขาบีบเคล้นก้อนซาลาเปาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดนอนกระโปรงผ้าลื่นมือ ก่อนมือหนาจะเลื่อนเข้าไปใต้กระโปรง เกี่ยวเอากางเกงในตัวบางออกไปทางเรียวขาขาวดวงตาคู่หวานเปล่งประกายวูบไหว สะท้อนกับแสงไฟที่ติดอยู่บนเพดาน เฝ้ามองการกระทำของหนุ่มหล่
Read more
ตอนที่ 7 สิทธิพิเศษ
i-Din: กินข้าวรึยังครับi-Din: ทำอะไรอยู่i-Din: เรียนวันนี้เป็นยังไงบ้างi-Din: ก่อนนอนฝันถึงผมด้วยนะi-Din: ฝันดีครับพี่คนสวยนี่คือข้อความบางส่วนที่ปลายฟ้าได้รับจากเพื่อนสนิทของน้องชายในทุก ๆ วัน แม้ว่าจะไร้วี่แววการตอบกลับ แต่ทว่าคนเอาแต่ใจอย่างไอดินก็ไม่ได้สนใจ เลือกที่จะส่งมาอย่างน้อยวันละหนึ่งข้อความเพื่อกวนใจเธอ ราวกับเป็นกิจวัตรประจำวันของเขาไปเสียแล้วหลังเลิกเรียนวันนี้ปลายฟ้าขับรถไปจอดในสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งเป็นคาเฟน้ำหอม ร้านนี้เปิดมาอย่างยาวนานตั้งแต่สมัยคุณแม่น้ำค้างของเธอยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันกับที่เธอเรียนอยู่ในตอนนี้ แล้วพบรักกับคุณพ่อฉลามของเธอนั่นเองเปิดประตูเข้าไปกลิ่นอายอันคุ้นเคยก็ลอยเข้าจมูก กลิ่นน้ำหอมที่ถูกปรุงแต่งจากดอกไม้แห้งด้วยฝีมือของเจ้าของร้านลอยคลุ้งไปทั่ว ได้กลิ่นนี้ทีไรปลายฟ้าก็จะรู้สึกสดชื่นและผ่อนคลายในเวลาเดียวกัน“เหมือนเดิมใช่ไหมคะน้องปลายฟ้า”“ค่ะพี่ลูกเกด”สาวสวยหยุดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ แล้วลูกเกดผู้เป็นพนักงานของร้านก็เอ่ยกับเธอด้วยรอยยิ้ม เธอมาที่นี่ทุกอาทิตย์ เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เรียนอยู่ปีหนึ่ง เพราะมารดาของเธอแนะนำว่าร้านนี้บรรยากา
Read more
ตอนที่ 8 ขาดความอบอุ่น
“ปลายฟ้า ปลายฟ้า”“ฮะ ว่าไง” หญิงสาวสะดุ้งกับเสียงเรียกของซัมเมอร์“แกเหม่ออะไร”“ปะ เปล่า”“แต่ฉันว่าผู้ชายคนนั้นดูคุ้น ๆ นะ เหมือนจะเป็นคนที่แกเปิดรูปค้างไว้ตอนนั้น”อันนาพยายามนึก แต่ก็นึกได้เพียงคนเดียว คนที่ปลายฟ้าบอกว่าไม่รู้จัก แต่ก็จ้องมองรูปของหนุ่มหล่อคนนั้นอยู่นานสองนาน“เออ ที่แกพูดมาฉันก็เพิ่งนึกออก คล้ายสุดหล่อคนนั้นจริง ๆ ด้วย” ซัมเมอร์เอ่ยสมทบ“ไม่เห็นจำได้เลย”ปลายฟ้าเอ่ยแผ่วเบา ทำไมเธอจะจำเขาไม่ได้ จำได้แม่นเชียวล่ะหลังจากกินอิ่มสามสาวก็แยกย้ายกันกลับคอนโดของตัวเองปลายฟ้าก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างแบรนด์ดัง แล้วโยนกระเป๋าลงบนโซฟาพร้อมกับหย่อนก้นลงนั่ง ก่อนจะกดเข้าแชทของคนอวดรวยเพื่อถามสิ่งที่สงสัยPlaifa: ทำไมต้องจ่ายเงินให้ด้วยไม่ถึงหนึ่งนาที ก็มีข้อความตอบกลับมาi-Din: พี่ยอมตอบข้อความผมแล้วเหรอ ผมทักไปหาทุกวันไม่เห็นตอบ วันนี้อารมณ์ดีอะไรมาครับPlaifa: อารมณ์ดีกับผีน่ะสิ ค่าอาหารเท่าไหร่ ฉันจะโอนคืนi-Din: ไม่ต้องคืนหรอกครับ ผมอยากเลี้ยงPlaifa: อวดรวยi-Din: ครับ บ้านผมรวย บัญชีเงินเก็บส่วนตัวก็สามารถเลี้ยงพี่ได้ตลอดชีวิตPlaifa: ใครอยากอยู่กับนายไม
Read more
ตอนที่ 9 วันหยุดสุดสัปดาห์
ปลายฟ้าอยู่ที่ฝรั่งเศส ในแต่ละวันนอกจากฝึกงานก็จะอยู่ที่บ้านพักเป็นส่วนใหญ่ สุดสัปดาห์ก็ชวนเพื่อนสาวทั้งสองออกไปเที่ยวบ้าง เพราะมาถึงที่นี่แล้วจะอยู่แต่ในบ้านก็จะถือว่ามาเสียเที่ยว ต้องออกไปเดินเล่นผ่อนคลาย แวะถ่ายรูปเก็บไว้เป็นความทรงจำว่าพวกเธอได้มาฝึกงานและเที่ยวด้วยกัน“ไปกินข้าวที่ร้านนี้กัน อยู่ตรงหัวมุมของถนนด้านหน้าพอดี”ปลายฟ้าเปิดภาพร้านอาหารแห่งหนึ่งให้เพื่อนรักทั้งสองคนดู ก่อนจะพากันเดินไปตามฟุตบาท ตรงไปยังร้านที่เธอว่าในช่วงเย็นของวันสามสาวเข้าไปสั่งอาหาร ระหว่างนั่งรอก็พูดคุยกันถึงบรรยากาศภายในร้านที่ตกแต่งสไตล์โมเดิร์นยุคเก้าศูนย์ เพดานสูงโล่งให้ความรู้สึกสบายไม่แออัด หลังจากอาหารมาเสิร์ฟ ดวงตาของทั้งสามคู่ก็เปล่งประกายจ้องมองอาหารที่ถูกจัดจานได้อย่างมีเสน่ห์น่ารับประทาน วัตถุดิบอย่างดีมีความสดใหม่ รสชาติก็อร่อยเต็มสิบ“แกนี่ตาถึงจริง ๆ พาพวกเราไปกินร้านไหนก็อร่อย” ซัมเมอร์เอ่ยชมคนที่ชวนมา“โชคดีที่พวกฉันมีแกมาด้วย ไม่ต้องเหนื่อยหาข้อมูลเลย” อันนาชมตามอีกคนปลายฟ้าอมยิ้มให้เพื่อนรัก เธอไม่กล้ารับคำชมมาก เอาจริงเธอก็ไม่รู้หรอกว่าตรงมุมถนนมีร้านอาหารนี้อยู่ ถ้าไม่ใช่เพรา
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status