Chapter 7

Chapter 7

“หยุดกรี๊ด แล้วรีบใส่กางเกงซะ นั่งอ้าขาขนาดนั้น ส่องหาอะไร?” สายลมขมวดคิ้วถามทันที

“งื้อ...พี่อะ” อิงเดือนรีบดึงผ้าห่มมาคลุมตัวไว้ด้วยความอับอาย ตอนนี้แทบอยากจะกระโดดตึกหนีไปให้ไกล ๆ เขาก็เห็นอยู่ว่าเธอส่องอะไรยังจะถามอีกว่าส่องหาอะไร? 

อิงเดือนคลุมโปงอยู่แบบนั้น จนกระทั่งได้ยินเสียงประตูเปิดและปิดลง เธอจึงโผล่หัวออกจากผ้าห่ม แต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจและจะกรี๊ดออกมาอีกครั้ง ที่เขายังยืนจ้องเธออยู่ในห้อง

“ถ้าไม่อยากถูกจับโยนออกจากห้อง ห้ามกรี๊ดเด็ดขาด” 

“อุ๊บ! อื้อ!” อิงเดือนรีบยกมือทั้งสองข้างตะครุบปิดปากตัวเองไว้แน่น

“รีบใส่กางเกง แล้วออกมาคุยกัน”

“รับทราบค่ะ แต่พี่ออกไปก่อนได้ไหมคะ” หากเขายังยืนจ้องอยู่แบบนี้ เธอจะกล้าเปิดผ้าห่มไปใส่กางเกงได้อย่างไรกัน

“อืม” ว่าแล้ว สายลมก็ยกมือขยี้ตา ส่ายหน้า แล้วเดินออกจากห้องนอนเล็กทันที 

“ทำไมต้องขยี้ตาด้วย” พอเห็นเขาเอามือขยี้ตาราวกับว่ากลัวว่าตรงนั้นของเธอจะติดตาเขา อิงเดือนก็ยิ่งรู้สึกอับอายไปกันใหญ่ 

“โอ๊ยยยย...ขายขี้หน้าชะมัด” อิงเดือนยกมือตบแก้มตัวเองเบา ๆ จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะรีบสวมใส่กางเกง แล้วไปยืนนิ่งทำสมาธิอยู่หลังประตู

“สิ่งศักดิ์สิทธิ์เจ้าขา บุญที่หนูทำมาในชาตินี้ ขอให้พี่เขาลืมเรื่องทั้งหมดด้วยเถอะค่ะ สาธุ” อิงเดือนยกมือไหว้ท่วมหัว ก่อนที่จะค่อย ๆ เปิดประตูแง้มออก จากนั้นเธอโผล่หน้าออกไปก่อน ดวงตาสวยกวาดตามองซ้ายมองขวา จนไปสะดุดเข้ากับกรอบรูปที่เขาสวมใส่ชุดกาวน์  

“รีบออกมา พี่ไม่ได้มีเวลามารอเธอทั้งวันหรอกนะ” 

“มีตาหลังหรือไง” อิงเดือนบ่นเบา ๆ ก็เพราะตอนนี้เขานั่งที่โต๊ะอาหารหันหลังให้ประตูห้องนอนเล็ก แต่ทว่าเขากลับเห็นเธอโดยไม่ต้องหันหน้ามามองด้วยซ้ำ

“มอร์นิงค่ะพี่” อิงเดือนทักทายเขาด้วยน้ำเสียงหวานสดใส พยายามกลบเกลื่อนเรื่องก่อนหน้าสุด ๆ 

“อืม กินข้าวก่อนสิ” 

“ขอบคุณค่ะ” พอเขาไม่พูดถึงเรื่องน่าอายก่อนหน้า อิงเดือนก็หายใจอย่างโล่งอกพร้อมทั้ง ‘สาธุ’ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในใจที่ทำงานไวเวอร์ทันตา

 พอเบาใจลงแล้ว อิงเดือนก็นั่งลงบนเก้าอี้ตำแหน่งที่มีข้าวต้มวางอยู่บนโต๊ะ เธอจึงไม่รอช้าที่จะตักข้าวต้มเข้าปาก และเมื่อได้กินแค่หนึ่งคำ หญิงสาวก็ทำตาเป็นประกายลุกวาว เพราะมันอร่อยมาก

“ข้าวต้มอร่อยมากเลยค่ะ พี่ทำเองเหรอคะ” 

“อืม” เขาตอบรับผ่านลำคอ โดยที่สายตาของเขาจ้องมองแท็บเล็ตไม่วางตา

“พี่เป็นหมอเหรอคะ” อิงเดือนเอ่ยถามเขาอีก

“อืม”

“พี่เป็นหมอสูติเหรอคะ” พอเห็นว่าเขาไม่เบื่อจะตอบคำถามของเธอ อิงเดือนก็ถามเขาอีก 

“ทำไมถึงคิดว่าพี่เป็นหมอสูติล่ะ” เขาละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตจ้องมองหน้าเธอ

“หนูเดาเอาค่ะ” เดาจากที่เขาน่าจะตายด้านเรื่องอารมณ์ทางเพศ ที่เห็นของหวงของผู้หญิงแต่กลับไม่รู้สึกอะไร เธอจึงเดาว่าเขาอาจจะเห็นจนชินตา แต่จะว่าไปนี่ก็นับเป็นความโชคดีของเธอ เพราะหากเขาไม่ตายด้าน เธออาจจะไม่รอดปลอดภัยจากเมื่อคืนก็ได้

“เดาจากอะไร” 

“เดามั่วค่ะ น่าจะมีความเป็นไปได้สูง”

“หึ...” เขาทำเสียงหึในลำคอ ก่อนที่จะยกกาแฟขึ้นจิบ

“พี่หมอคะ” 

“ฮื้ม” เขาขานรับในลำคอ “ทำอะไรของเธอ” สายลมตกใจที่จู่ ๆ อิงเดือนลุกจากเก้าอี้มานั่งที่พื้น 

“หนูอยากกราบขอบคุณที่พี่ช่วยหนูเอาไว้เมื่อคืนนี้ค่ะ หนูขอโทษจริง ๆ นะคะที่ทำอะไรลงไปแบบนั้น พี่หมออย่าถือสาหนูเลยนะคะ” อิงเดือนก้มลงกราบเท้าของเขา เธอไม่รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นถึงได้ทำแบบนั้น แต่ทว่าโชคดีที่ได้เขาช่วยเธอไว้ 

“ไปนั่งกินข้าวไป พี่ไม่ถือสาอะไรเธอหรอก เพราะเธอโดนยาปลุกเซ็กซ์”

“ห้ะ!  จริงเหรอพี่หมอ”

“อืม”

“แล้วหนูโดนได้ยังไง”

“แล้วพี่จะไปรู้กับเธอเหรอ ถามแปลก ตัวเธอเองนั่นแหละที่ไม่รู้จักระวังตัว”