พื้นที่ขอรัก Zone W_III

"ไม่เป็นไรค่ะ แต่จำหน้าเอิร์ทไว้นะคะว่าคนนี้จะมีเบอร์โทรพี่ให้ได้เลย"

ประโยคหน้าด้านนั้นหลุดออกจากปากของฉันพร้อมกับใบหน้าแตกร้าวกลับมาหากลุ่มแก๊งเพื่อนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะหลังเสาปูนต้นใหญ่

ฉันใช้เสาบังลำตัวแล้วโผล่ศีรษะออกไปให้โผล่พ้นแค่ดวงตา มองไปยังโต๊ะอีกตัวที่ฉันเพิ่งผละออกมา

โต๊ะตัวนั้นมีผู้ชายนั่งอยู่สองคน รุ่นพี่สาวสวยของฉันอีกสองคน คนที่ฉันสนใจคือผู้ชายสวมใส่เสื้อช็อปสีเลือดหมู ตรงหน้าอกข้างขวาปักชื่อคณะวิศวกรรมศาสตร์คอมพิวเตอร์

ใบหน้าของเขาหล่อเหลาม๊าก ทรงผมสั้นรับกับใบหน้าเกลี้ยงเกลาขาวใส ดวงตาเรียวรี จมูกโด่ง ริมฝีปากเป็นกระจับน่าจูบ ไหนจะความสูงที่น่าจะเกินร้อยแปดสิบเซนติเมตร

ทั้งหมดทำให้ฉันวิ่งไปขอเบอร์เขาเหมือนคนบ้า

แล้วก็ถูกเขาทำหน้ามึนใส่จนต้องวิ่งกลับมา

"แห้วแหงๆ" เสียงมุกลอยมา ตามด้วยเสียงหัวเราะขบขันของเนเน่

"ฮ่าๆ ก็มันทะเล่อทะล่าเข้าไปแบบนั้น พี่เขาไม่เหวี่ยงตีนมหันตภัยใส่ก็ดีแค่ไหนแล้ว"

ฉันก็เพิ่งมาคิดได้เอาตอนนี้ว่าเขาคือ..

'ไผ่' แห่งโซนวิศวะหรือที่เรียกติดปากกันว่าโซนวอ. เป็นหนึ่งในสมาชิกแก๊งตีนมหันตภัย ชื่อเสียงของแก๊งนี้โด่งดังในมหาวิทยาลัยมาก หนึ่งในแก๊งเป็นลูกชายอธิการบดีถึงได้อภิสิทธิ์ใช้ตึกร้างเป็นโซนวอ.

เสียงร่ำลือความนักเลงตีนหนักและอำนาจของพวกเขาน่ากลัวสำหรับเด็กปีหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาเป็นน้องใหม่

แต่ไม่ใช่กับฉันที่ดันไปชื่นชอบหนึ่งในแก๊งเข้าอย่างจัง

"ก็ไม่คิดว่าจะได้เจอที่นี่นี่หน่า มันดีใจอ่า" ฉันตอบกลับเพื่อนเสียงหวานแหววตามอาการที่เก็บไม่มิด

"แต่เหมือนพี่เขาจะหยิ่งเลยนะ"

วาวาโผล่หน้ามามองด้วย

"นั่นสิ เขาดูเป็นมิตรที่สุดในแก๊งแล้วนะ ฉันก็เพิ่งจะรู้ว่าแท้จริงเขาหยิ่ง"

"หยิ่งแล้วจะสู้ไหม"

"ไม่สู้ก็ไม่ใช่ฉันน่ะสิ"

รอจนพี่ไผ่กับเพื่อนเดินออกไปจากโต๊ะตัวนั้น ฉันก็วิ่งไปโต๊ะนั้นอีกครั้ง ตอนนี้มีรุ่นพี่ปีสองนั่งอยู่คนเดียว

"พี่แก้มมมม"

ฉันตะโกนเรียกชื่อเธอไปแต่ไกล วิ่งไปถึงก็นั่งตรงเก้าอี้ที่พี่ไผ่ทิ้งความอุ่นเอาไว้ ก่อนจะยื่นมือถือของตัวเองออกไปพร้อมกับกระพริบตาปริบๆ ออดอ้อน

"ขอเบอร์พี่ไผ่หน่อยสิคะ"

"ชอบเขาเหรอ"

เป็นคำถามที่โดนใจมาก

"ถูกใจใช่เลยค่ะ"

"เคยได้ยินชื่อเสียงพวกเขาไหม"

"อยากท้าทายโซนวอ.อ่ะค่ะ" ข้อนี้ฉันปากดีเพื่ออรรถรส

"นี่ ต้องอยู่อีกสามปี รักษาชีวิตดีกว่าไหม"

"อะไรอ่า พี่แก้มยังสอยพี่จอมพลเลยนร้า"

ฉันแซวเธอ ก็ที่สองหนุ่มมาที่ตึกคณะศิลปศาสตร์เพราะพี่จอมพลมาเฝ้าพี่แก้มหวานรุ่นพี่ของฉันเอง มีข่าวซุบซิบมาสักพักแล้วว่าเธอกับลูกชายอธิการบดีมีซัมธิงกัน วันนี้ข่าวซุบซิบนั้นก็ถูกเปิดเผย

พอถูกแซวพี่แก้มหวานก็พูดไม่ออกแล้วโบกมือปฏิเสธ

"พี่ไม่มีเบอร์ใครหรอก มีของพี่จอมพลคนเดียว"

"จะบอกว่า.. เป็นคนสำคัญคนเดียวเหรอคะ"

ยัง..ยังแซวไม่เลิก

"ก็ใช่น่ะสิ! มีทำไมหลายคนล่ะ"

"ไม่มีจริงๆ เหรอ เอิร์ทอยากได้อ่ะพี่ อยากโทรไปจีบผู้ชาย"

"ไม่มีจริงๆ แต่เดี๋ยวจะลองขอให้"

"จริงนะพี่"

ฉันจับมือพี่แก้มหวานเขย่า แอบฝากความหวังไว้ที่รุ่นพี่ มีช่องทางโซเชี่ยลมีเดียติดต่อเขาง่ายๆ ทั้งเฟซบุ๊คและไอจี แต่การขอเบอร์มันคลาสสิคและมีเสน่ห์โคตรๆ ฉันอยากให้พี่ไผ่โดนใจ

"แล้วพี่จ๊ะจ๋าไปไหนคะเนี่ย"

มองหาพี่รหัสซึ่งเป็นเพื่อนพี่แก้มหวาน ตอนแรกเธอก็นั่งอยู่ตรงนี้

"พี่แกก็แจ๋นอยู่แถวนี้นั่นแหละ เฮ้อ! พี่ก็แจ๋น น้องก็แจ๋น"

"ส่วนพี่แก้มสายซุ่มหน่.. ว้าย!"

"แซวเหรอ ตีตายเลย"

พี่แก้มหวานหยิบพัดในกระเป๋าสะพายออกมาทำท่าตี ฉันเลยรีบวิ่งหนีกลับมาที่โต๊ะ ไม่ลืมตะโกนกำชับเธอถึงเรื่องเบอร์โทรของพี่ไผ่ที่ฉันอยากได้จนตัวสั่น

"เดี๋ยวเสียงก็ไม่มีไปร้องเพลงหรอก"

กลับมานั่งที่โต๊ะทั้งหายใจหอบเหนื่อย เนเน่ก็ยื่นน้ำให้

"ไม่มีก็จะไปร้องแบบแหบๆ นี่แหละ"

นานๆ ทีจะมีงานร้องเพลงมาให้แบบยาวๆ น่าสนใจกว่าการร้องเพลงที่ฉันรับจ็อบคือสถานที่นั้น.. มีผู้ชายที่ฉันชอบอยู่ด้วย