Chapter 8

Chapter 8

“ขอโทษค่ะ” เธอนี่ก็แปลกที่ชอบเปิดทางให้เขาบ่นอยู่เรื่อย

“ลุก ๆ ไปกินข้าว จะได้กลับคอนโด” 

“รับทราบค่ะ” อิงเดือนพยักหน้าตอบรับอย่างว่าง่าย จากนั้นเธอก็ไปนั่งกินข้าวต้มจนหมดชาม 

“เดี๋ยวหนูเอาจานไปล้างให้นะคะ” อิงเดือนเก็บแก้วและชามของเขาและเธอเอาไปล้าง

หลังจากล้างจานเสร็จเรียบร้อย เธอก็เดินออกมาจากครัว ก็เห็นเขาลุกขึ้นจากโซฟา แล้วพยักหน้าเรียกเธอให้เดินตามออกจากห้อง ลงลิฟต์ไปชั้นล่างของตึก ก่อนเดินนำไปที่ลานจอดรถ

“ขึ้นรถสิ”

“ไปรถนี่เหรอคะ” อิงเดือนเอ่ยถามขึ้น ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะได้นั่งรถสปอร์ต เป็นบุญตูดของเธอจริง ๆ เลย 

“แล้วถ้าไม่นั่งรถ เธอจะเดินไปหรือไง”

“เปล่านะคะ หนูก็นึกว่าพี่หมอจะขี่รถบิ๊กไบค์เหมือนเมื่อคืน”

“พี่จะขี่รถบิ๊กไบค์ก็ต่อเมื่อไม่มีเธอซ้อนท้าย พี่ไม่อยากถูกเธอลวนลามอีก ขึ้นรถได้แล้ว” ว่าจบเขาก็ขึ้นรถไปก่อน 

‘เขาเตะต่อยกระทืบคนได้แบบโคตรเถื่อน แต่เขากลับเป็นผู้ชายหวงตัวมาก เอ๊ะ...หรือว่าเขาไม่ได้ชอบผู้หญิง’ อิงเดือนคิดในใจ

แต่แล้วอิงเดือนก็ต้องสลัดความคิดทั้งหมดออกจากหัวไปก่อนและรีบขึ้นรถทันที เมื่อเขาเลื่อนกระจกลง แล้วมองเธอด้วยสายตาดุโดยไม่พูดอะไร แต่สายตาของเขาคงจะพูดประมาณว่า ‘เมื่อไรมึงจะขึ้นซะที’

“จะทำอะไรหนู” อิงเดือนขยับตัวไปชิดประตู เพราะเมื่อขึ้นมาปุ๊บ เขาก็โน้มตัวเข้ามาใกล้เธอทันที ตกลงเขาหวงตัวหรือแสดงกันแน่

“คิดทะลึ่งอะไรของเธออยู่ พี่จะคาดเบลต์ให้” หลังจากเขาคาดเบลต์ให้เธอเสร็จ เขาก็เอามือผลักหัวเธอเบา ๆ

อิงเดือนที่คิดไปไกล รีบยกมือไหว้ขอบคุณเขาทันทีอย่างเก้อเขิน “ขอบคุณค่ะพี่หมอ”

“อืม แล้วตอนนี้จำคอนโดได้หรือยังว่าอยู่ที่ไหน”

“จำได้แล้วค่ะ” อิงเดือนยิ้มแห้งให้เขาทันที เพราะเมื่อคืนเธอคิดถึงแต่เรื่องใต้สะดือ จนลืมที่อยู่ไปจนหมดสิ้น 

“งั้นก็ปักหมุดจีพีเอสสิ” เขายื่นมือถือส่งให้อิงเดือน

เมื่ออิงเดือนรับมือถือจากเขา เธอก็ใส่ตำแหน่งที่อยู่คอนโดในมือถือของเขาทันที

จากนั้นเขาก็ขับมาส่งเธอที่คอนโด พอถึงคอนโดปุ๊บอิงเดือนก็รีบยกมือไหว้เขาทันที

“ขอบคุณนะคะพี่หมอที่เมตตามาส่งหนู”

“เธอชื่ออะไร”

“...” อิงเดือนเงียบไป เพราะใจจริงอยากบอกชื่อของตัวเอง แต่เธอกลับไม่สามารถเปิดเผยตัวตนได้ 

“จำชื่อตัวเองไม่ได้อีกหรือไง” สายลมถามขึ้น เมื่อเห็นหญิงสาวทำหน้านึกจนขนคิ้วขมวดติดกันจนเป็นปม

“หนูชื่อ อิง ค่ะ” อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้โกหกเขา เพราะคำนำหน้าชื่อของเธอคือ อิง แต่เป็น อิงเดือน

อีกอย่างเวลาอยู่บ้านพ่อที่ ตจว. คนบ้านใกล้เรือนเคียงมักจะเรียกเธอกับอิงดาวว่า ‘ดาวเดือน’ ด้วยความที่พวกเธอหน้าเหมือนกัน จนพวกเขาแยกไม่ออก และยิ่งมาเรียนแทนอิงดาวที่มหาวิทยาลัยเอกชนที่กรุงเทพฯ ชื่อของอิงเดือนก็หายสาบสูญไปเลย

“อืม” 

“แล้วพี่ชื่ออะไรคะ บอกหนูได้ไหม” 

“สายลม” 

“งั้นหนูขออนุญาตเรียกพี่หมอเหมือนเดิมนะคะ”

“แล้วเธอจะถามชื่อพี่เพื่อ?”

“ก็หนูอยากรู้จักชื่อพี่หมอนี่คะ” อิงเดือนยิ้มสดใสส่งให้สายลมทันที

“ไป ๆ ลงจากรถได้แล้ว” 

“ค่าาาา” อิงเดือนตอบรับเสียงหวาน ก่อนที่เธอจะยกมือไหว้เขาอีกครั้ง จากนั้นก็ลงจากรถไปทันที 

ส่วนสายลมหลังจากหญิงสาวลงจากรถไปแล้ว เขาก็กระตุกยิ้มมุมปากอย่างไม่รู้ตัว