บทที่ 11 ถูกวางยา 1

“บังเอิญฉันไม่ใช่คนที่ถูกซื้อได้ด้วยแหวนวงเดียวซะด้วยสิ”

“ถ้าอย่างนั้น ผมจะต้องแลกกับอะไร อย่าบอกนะว่า ธุรกิจของตระกูลจ้าวทั้งหมดน่ะ เรื่องนั้น ผมคงให้คุณไม่ได้หรอกนะอลิศ” เขายกแก้วน้ำสีม่วงเข้มในมือขึ้นจิบบ้าง

          “ช่างเถอะ ผมก็แค่หยั่งเชิงดูเท่านั้นแหละ ถึงยังไง ไม่ช้าก็เร็ว คุณก็ต้องสวมแหวนวงนี้อยู่ดี ถึงตอนนั้น ต่อให้คุณยังไม่อยากวางทุกอย่าง ก็คงต้องวางล่ะนะ เอาล่ะ เลิกพูดเรื่องเครียดๆ แล้วมาทานอาหารกันเถอะ” เขาชวน แล้วตักซุปหูฉลามใส่ในถ้วยเล็กมาวางตรงหน้าเธอ ไม่รู้ว่าอลิศตาฝาดไปหรือเปล่า ที่มองเห็นวี่แววของความเจ้าเล่ห์พาดผ่านดวงตาคู่นั้นของเขาเพียงชั่วแวบก่อนจางหาย

“ได้ข่าวว่า คุณรับพ่อบ้านคนใหม่จากเมืองไทย มาแทนพ่อบ้านคนเก่าที่เพิ่งตายไปใช่ไหม”

“ดูคุณจะขยันให้คนไปรายงานเรื่องของฉันจังนะคะ”

“อย่าประชดผมสิอลิศ ถึงเราจะไม่ได้รักกัน แต่ถึงยังไงผมกับคุณก็กำลังจะนอนเตียงเดียวกันแล้วนะ ผมก็ต้องรู้เรื่องของคุณเอาไว้บ้างสิ อย่าหาว่าผมเรื่องมากเลยนะ ผมว่า คุณไม่ควรจะรับพ่อบ้านส่วนตัวมาเลย คุณน่าจะรับแม่บ้านมากกว่า ให้ผู้ชายที่ไม่ใช่แฟนหรือสามีอยู่ใกล้ตัวมากๆ แบบนั้น ผมว่ามันไม่ดีเท่าไหร่เลย”

“คุณคิดแทนฉันมากเกินไปไหมหมิงเทียน” พร้อมกับคำพูดนั้น จู่ๆ อลิศก็รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ ดูเหมือนจะไร้ผล สำหรับร่างกายที่กำลังร้อนขึ้นอย่างไม่รู้สาเหตุ จนเหงื่อซึมเต็มหน้าและร่างกาย ร้ายกว่านั้นก็คือ กลิ่นน้ำหอมจากกายของคนตรงหน้า กำลังทำให้เธอพึงพอใจอย่างไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน

“ดูเหมือนคุณจะไม่สบายนะ มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า หึม” แววตาคู่นั้นของคนตรงหน้า ทอประกายวิบวับ เหมือนเสือร้ายที่กำลังเห็นเหยื่ออันโอชะตรงหน้าไม่มีผิด ร้ายกว่านั้นก็คือ เขากำลังเคลื่อนร่างเข้ามาใกล้ แล้วรั้งร่างเธอให้ลุกขึ้นยืน

          อลิศส่ายหน้าช้าๆ ไม่เข้าใจตัวเองเลยว่า ทำไมความต้องการส่วนลึก ถึงอยากจะดึงจ้าวหมิงเทียนเข้ามาจูบ ทั้งที่เธอเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา และไม่เคยคิดจะทำแบบนั้นมาก่อน

          “คุณใส่อะไรลงไปในไวน์” เธอข่มความต้องการในส่วนลึกเอาไว้ อย่างไรก็ต้องรู้ความจริงให้ได้ก่อนว่า เกิดอะไรขึ้นกันแน่

          “ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่ยาที่ทำให้คุณต้องการผม จนต้องร้องขอชีวิตแค่นั้นเอง”

“จ้าวหมิงเทียน” เธอชี้หน้าเขาด้วยนิ้วมือสั่นระริก

“คุณอยากได้ทุกอย่างถึงขนาดต้องวางยาฉันเลยเหรอ”

“แน่สิ เพราะถ้ารอให้คุณสมยอม ต่อให้เราแต่งงานกันแล้ว ก็คงไม่มีวันนั้น เอาน่า แค่คืนนี้คืนเดียว พอคุณได้รู้จักผมแล้ว ต่อไป คุณอาจจะไม่ต้องพึ่งมันอีกเลยก็ได้”

“ไม่ คุณไม่มีทางสมหวังหรอก” เธอหายใจถี่แรง สัมผัสได้ถึงความปวดหนึบจากยอดปทุมทั้งสองที่กำลังแข็งเป็นไต ต้องการใครสักคนมาบีบขยำโนมเนื้อหยุ่นทั้งสอง เช่นเดียวกับกลางกายสาวฉ่ำชื้นจากน้ำหวานจนแทบทะลักล้นออกมา

“คุณก็รู้ว่า ผมเป็นคนยังไง ผมน่ะ อยากได้อะไรแล้ว ก็ต้องได้” เขาครางแผ่ว ยามรั้งร่างงามเข้ามาแนบกาย ดวงหน้าคมก้มลงมา ซุกไซ้ซอกคอขาวอย่างโหยหา

          ส่วนลึกในใจเธออยากจะดึงเขาเข้ามาจูบ แล้วปล่อยให้ทุกอย่างเกิดขึ้นในนี้ใจแทบขาด หากสติสัมปชัญญะที่หลงเหลือเพียงน้อยนิด ก็เตือนให้เธอยกแขนขึ้นโอบรอบคอเขา แสร้งเผลอไผลไปกับรสสัมผัสที่เขากำลังจะมอบให้ ก่อนจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดตีเข่าเข้าที่กลางลำตัวของเขาเต็มแรง ทำเอาจ้าวหมิงเทียนที่ไม่ทันตั้งตัวจุกจนตัวงอ ลงไปนั่งกับพื้น

จากนั้นอลิศก็ใช้โอกาสทอง ปราดไปที่ประตู หากคำสั่งประกาศิตของจ้าวหมิงเทียนก็พาบอดี้การ์ตร่างใหญ่สองคนหน้าห้อง เข้ามาล็อคตัวเธอไว้ ดีว่าโจวเยว่และบอดี้การ์ตอีกคนของเธอเข้ามา แล้วเกิดการวางมวยกันขึ้น เธอจึงฉวยจังหวะนั้นเดินโซเซออกมาได้

“เชน พาคุณอลิศออกไป”

คำสั่งเฉียบขาดของโจวเยว่ พาให้เชนไม่ลังเลเลยที่จะฉุดข้อมือเธอให้ออกวิ่งไปยังทางออก ชายหนุ่มกวาดสายตาไปรอบๆ เห็นว่าคนของจ้าวหมิงเทียนเข้ามายืนขวางตรงโถงลิฟท์จึงตัดสินใจ พาเธอวิ่งไปทางบันไดหนีไฟ อกใจเต้นโครมคราม เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของคนหลายคนตามมาด้านหลัง ทำได้เพียงกัดฟันพาเธอวิ่งลงมา พอลงมาถึงชั้นจี ยังไม่ทันจะได้หายใจหายคอ ก็เจอชายชุดดำอีกกลุ่มยืนขวางอยู่ตรงหน้าบันไดหนีไฟ

“ส่งตัวคุณอลิศมา แล้วพวกฉันจะปล่อยแกไป”

เชนละล้าละลัง ลมหายใจหอบแรงสอดประสานกับลมหายใจเธอเป็นหนึ่งเดียว

          “ฝันไปเถอะ” เขาเอ่ยออกไปด้วยภาษาอังกฤษ ตัดสินใจคว้าสเปรย์พริกไทยที่พกติดตัวมาฉีดใส่หน้าชายชุดดำกลุ่มนั้น ขณะที่อลิศเป็นฝ่ายวิ่งแซงขึ้นมา แล้วพาเชนวิ่งออกมาทางประตูหลัง ที่เป็นโซนคอนโดอยู่อาศัย