บทที่ 12 ถูกวางยา 2

สองหนุ่มสาวรอจังหวะให้รปภเผลอ รีบเข้ามาในบริเวณโซนคอนโดอย่างเงียบเชียบที่สุด เท่าที่จะเงียบได้ เชนกวาดสายตาไปรอบๆ เห็นสวนหย่อมส่วนกลาง จึงรีบพาเจ้านายสาวเข้ามาหลบหลังพุ่มไม้ ใจเต้นแรง เมื่อเห็นว่ามีชายชุดดำหลายคนตามมา พวกเขาขอเข้ามาตรวจค้นด้านใน ได้ยินเสียงรปภ.ติดต่อขออนุญาตจากใครซักคน ตามมาด้วยการบอกกับชายชุดดำเหล่านั้นว่า เขาไม่อาจอนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้ามาในนี้ได้ เชนก็ถอนหายใจหนักๆ ออกมาได้อย่างโล่งอก ขณะที่คนข้างตัวเขา เริ่มหายใจหอบแรง ไม่ใช่แค่นั้น มือไม้ของเธอยังเลื่อนขึ้นมาลูบเนื้อตัวเขาอีกต่างหาก

“เกิดอะไรขึ้นกับคุณ” เชนรีบขยับตัวหนี มองคนตรงหน้ามองมาด้วยสายตาหวานเยิ้ม กัดริมฝีปากแน่น สลัวรางภายใต้แสงไฟ

“ฉันถูกจ้าวหมิงเทียนวางยา” เธอยกแขนกอดตัวเองแน่น ร่างกายสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร

“หา!” เชนขมวดคิ้ว ดูท่าแล้วอลิศคงกำลังพยายามควบคุมสติตัวเองไม่ให้เตลิดอยู่ แต่มันคงจะยากพอดู

“เอ่อ คุณอดทนเอาไว้นะครับ ผมจะหาทางพาคุณออกจากที่นี่เอง” เชนสบตาเธอแวบหนึ่ง กวาดสายตาไปรอบๆ หากยังไม่ทันจะได้ทำอะไร ชายชุดดำอีกกลุ่ม คะเนด้วยสายตาประมาณสี่ห้าคนก็ก้าวเร็วๆ เข้ามายังจุดที่เขาและเธอหลบอยู่ อลิศเงยหน้าขึ้นมองชายฉกรรจ์กลุ่มใหม่ด้วยแววตากร้าว สอดมือเข้าไปในช่องกระเป๋ากระโปรง หยิบอาวุธปลิดชีพดำมะเมื่อมขึ้นมาขู่

“อย่าเข้ามานะ!” น้ำเสียงกร้าวกระด้าง เช่นเดียวกับแววตาวาววับ อันตรายรอท่าอยู่ตรงหน้า พาให้สติสัมปชัญญะกลับคืนมาอีกครั้ง แต่กระนั้นปืนในมือก็ยังคงสั่นอย่างยากจะควบคุม

“ใจเย็นๆสิอลิศ” เจ้าของเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นเบื้องหลังของชายชุดดำกลุ่มนั้น ก่อนเขาจะแหวกกลุ่มชายชุดดำเข้ามายืนตรงหน้าพุ่มไม้

เขาเป็นชายหน้าตาหล่อเหลา ไม่ต่างอะไรจากพระเอกหนังฮ่องกง สวมสูทสีดำกลืนกับความมืด แววตาเยียบเย็น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า เขาเองคงจะเป็นมาเฟียในย่านนี้อย่างแน่นอน

“ลู่เหยียนชิง…” อลิศเอ่ยเสียงสั่น ทั้งดีใจและโล่งใจที่เจอเพื่อนสมัยเรียนของเธอในสถานการณ์ย่ำแย่เช่นนี้

“ถ้าไม่ใช่เธอ เด็กนี่คงพาเธอเข้ามาหลบในนี้ไม่ได้หรอก ขึ้นไปข้างบนก่อน แล้วค่อยคุยกัน”

อลิศพยักหน้า เธอลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังเซไปด้านหลังสองสามก้าว ร้อนถึงเชนต้องเข้ามาประคองร่างเธอเอาไว้

ครู่ต่อมา ลู่เหยียนชิงก็พาทั้งอลิศและเชนเข้ามาภายในเพนท์เฮ้าส์ส่วนตัวของเขา ซึ่งตั้งอยู่ชั้นบนสุดของคอนโดใจกลางเกาะฮ่องกง

          “ไอ้สารเลวนั่น มันกล้าทำกับเธอแบบนี้เลยเหรอ” ลู่เหยียนชิงเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเพื่อนสาว แม้ช่วงนี้จะไม่ค่อยได้ไปมาหาสู่กัน หากเขากับเธอก็ยังติดต่อกันบ้างในโอกาสสำคัญ จึงไม่แปลกที่เขาจะรู้เรื่องที่เธอกำลังจะแต่งงานกับจ้าวหมิงเทียน เพียงแต่ไม่คิดว่า หมอนั่นจะเล่นสกปรกแบบนี้

“ใช่ครับ ตอนนี้คุณเยว่กับคนอื่นๆ ก็ยังอยู่ที่โรงแรม ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง” พอพาเจ้านายหนีรอดมาได้ เชนก็รีบหาตัวช่วยทันที เขาไม่มีทางแล้งน้ำใจ ปล่อยให้คนอื่นๆ ได้รับอันตรายแน่

          “เธอกับคนของเธอรออยู่นี่ก่อนนะอลิศ ฉันจะไปดูหน้าไอ้หมอนั่นซะหน่อย จะได้ช่วยคนของเธอออกมาด้วย”

“อึม ขอบคุณ”

“ยังไงเธออดทนรอก่อนละกันนะ ขืนไปโรงพยาบาลตอนนี้ ไอ้หมอนั่นมันต้องส่งคนตามไปรังควานเธอถึงโรงพยาบาลแน่ อาจาง” เขาหันไปเอ่ยกับชายชุดดำคนหนึ่งที่กำลังยืนรอรับคำสั่งอยู่

“ไปเปิดห้องพักแขกให้คุณอลิศทีไป เดี๋ยวฉันมานะอลิศ” ลู่เหยียนชิงเอ่ยเร็วๆ แล้วพาคนของเขาออกจากห้องรับแขกไป คล้อยหลังเจ้าของบ้าน เชนก็พาอลิศเดินตามคุณจางเข้ามาในห้องพักแขก

“ตามสบายนะครับ มีอะไร เรียกผมได้ทุกเมื่อเลยนะครับ” คุณจางค้อมศีรษะ ก่อนก้าวออกจากห้องไป

          ทันทีที่เชนค่อยๆ ประคองร่างเธอมาส่งถึงเตียง ดูเหมือนว่า ความต้องการที่ถูกเก็บข่มไว้เมื่อแรกก็พลันกลับคืนมาอีกเมื่ออยู่ในที่ปลอดภัย มือเรียวเลื้อยไปทั่วเนื้อตัวเชนอย่างไม่อาจควบคุมได้ ซ้ำร้ายยังพยายามสอดเข้าไปใต้ร่มผ้าอีกต่างหาก

“เชน ช่วยฉันทีเถอะนะ ฉันไม่อยากอดทนกับมันอีกต่อไปแล้ว มันทรมาน”

“ไม่ได้นะครับคุณอลิศ” เชนปฏิเสธ หากเธอไม่ถูกวางยา และยังคงมีสติอยู่ เขาเชื่อว่าเธอคงไม่ทำแบบนี้หรอก ในเมื่อเธอไม่ได้อยากให้ทุกอย่างเกิดขึ้นแบบเต็มใจ เขาก็ไม่อยากให้เธอต้องใช้เขาเป็นทีระบายความต้องการอัดแน่นจนแทบจะระเบิดนี้ออกไปหรอก

          “ทำไม หรือว่าคุณรังเกียจฉัน”

“ปละเปล่าครับ” เชนละล่ำละลัก หายใจสะดุด เพราะแทนที่เธอจะค่อยๆ เล้าโลมลูบไล้ไปตามเนื้อตัวเขาแบบธรรมดา กลับพุ่งเป้าเข้าจู่โจมด้วยการลูบไล้ตรงจุดยุทธศาสตร์ แบบไม่ปล่อยให้ชายหนุ่มได้ตั้งตัว

“ผมไม่อยากให้คุณต้องมาเสียใจทีหลังต่างหากล่ะครับ อ๊ะ อา” เขาเกร็งไปทั้งตัว เมื่อมือเรียวยังคงวนเวียนลูบไล้ไม่ยอมไปไหน

“ฉันตัดสินใจแล้ว ตอนนี้ฉันต้องการใครซักคนช่วยฉันให้พ้นจากความทรมานนี้ แต่ไม่ใช่ใครก็ได้ ที่เข้ามาเจอฉันในสภาพนี้ คุณเข้าใจใช่ไหม”

“ครับ อ่ะ ถ้าคุณยืนยันแบบนี้ ผมจะช่วยคุณก็ได้ครับ แต่เราไม่มีถุงยาง หรืออะไรเลยนะครับ เอาเป็นว่า พอคุณหายดีแล้ว ผมจะไปหายาคุมฉุกเฉินมาให้คุณก็แล้วกัน”

“อย่างนั้นก็ได้” อลิศมองเขาด้วยแววตาหยาดเยิ้ม ไม่เคยคิดฝันเลยว่า วันนี้เธอต้องมาเป็นฝ่ายผลักเขาลงบนเตียงในห้องพักแขกในบ้านของลู่เหยียนชิงแบบนี้ แต่จะให้เธออดทน ต้องแสดงความต้องการนี้กับผู้ชายทุกคนที่เห็นเธอในสภาพนี้ หากถึงเวลาที่ยาหมดฤทธิ์ เธอคงต้องทนอยู่กับความอับอายไปตลอดชีวิตแน่

“ถอดเสื้อผ้าคุณออกซะ แล้วรีบช่วยฉันเร็วเข้า เร็วสิ”

“คะครับ” เชนพยักหน้า ถอดเสื้อผ้าออกอย่างเงอะงะเต็มที แม้ว่าร่างกายจะตื่นตัวกับหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังปลดเปลื้องสายเล็กๆ คล้องไหล่ลง เผยให้เห็นโนมเนื้อสาวขาวผ่องอะร้าอร่ามล้อสายตา เม็ดทับทิมสีชมพูอ่อนนั่นอีกเล่า ก็กำลังชูช่อ ล้อให้เขาเคลื่อนใบหน้าต่ำลงไปดูดดึง เคล้าเคลีย