บทที่ 10 เจ้าบ่าวที่ถูกเลือก 2

“คุยอะไรกันอยู่น่ะ” เสียงทักขึ้นจากบันไดเวียนลงมายังชั้นล่าง พาให้ทั้งเชนและโจวเยว่เงยหน้าขึ้นมองไปตามต้นเสียงโดยอัตโนมัติ เพื่อจะพบว่าอลิศในชุดราตรีทรงหางปลาสีดำ ดูสวยสง่า กำลังยืนมองมาจากบันไดขั้นบนสุด ดวงหน้าแตะแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีตจากช่างแต่งหน้ามืออาชีพฝีมือดีที่สุดบนฝั่งเกาลูน ทำให้เธอดูสวยไร้ที่ติ ราวเจ้าหญิงในเทพนิยายก็ไม่ปาน

ทั้งเชนและโจวเยว่ต่างเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ชะงักไปครู่ราวถูกสาปให้กลายเป็นหินไปแล้ว เวลาเพียงไม่กี่นาทีช่างยาวนานเหลือเกิน ในความรู้สึกของเชน ยามมองเธอก้าวลงมาจากบันได หัวใจกลับรู้สึกคล้ายล่องลอยอยู่บนปุยเมฆ เพียงครู่ก็หล่นตุ้บลงมา เมื่อได้ยินเสียงเธอเอ่ยถามอีกครั้ง

“ฉันถาม ไม่ได้ยินรึไง”

“เอ่อ” สองหนุ่มอ้ำอึ้งไม่ต่างกัน

“คือ ผมกับคุณเยว่กำลังคุยเรื่องคุณจ้าวหมิงเทียนอยู่ครับ ผมอยากรู้ว่า เขาเป็นใคร ก็เลยมาถามคุณเยว่ เอ่อ อย่างน้อย เวลาที่เขามาที่นี่ หรือ เอ่อ ตอนที่ผมพบเค้า จะได้วางตัวถูกนะครับ” เชนพยายามคิดหาคำตอบที่ฟังดูสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว

“เค้าเหรอ” อลิศนิ่งคิด จะว่าไปสำหรับเธอแล้ว จ้าวหมิงเทียนนั่น ไม่มีความสำคัญอะไรในหัวใจเธอด้วยซ้ำ ถ้าผู้ใหญ่ไม่ต้องการให้เธอแต่งงานกับเขา เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจละก็ เขาคงเป็นแค่เพื่อนมนุษย์ร่วมโลกคนหนึ่งเท่านั้นละ

“เค้าเป็นคนที่ฉันต้องแต่งงานด้วยน่ะสิ”

ฟังคำตอบของเจ้านายสาวแล้ว เชนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ถึงได้รู้สึกเจ็บจี๊ดในอกอย่างประหลาด จะว่าไปคนที่หนักกว่าเขาคงจะเป็นโจวเยว่นะ ดูสีหน้าเขาหมองลงไปถนัดตาทีเดียว แววตาคู่นั้นอีกเล่าก็เจือด้วยความเจ็บปวด มองปราดเดียวเชนก็ดูออกว่า โจวเยว่คงจะทั้งรักทั้งหวงเจ้านายสาวมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ แสดงออกก็ไม่ได้ พูดออกมายิ่งไม่ได้ใหญ่

“ไปกันได้แล้ว ฉันไม่อยากไปสาย” พูดจบเจ้านายของเขาก็ก้าวออกไปยังเทอเรสหน้าบ้าน ขณะที่เขาทำได้แค่มองหน้าเชนตาปริบๆ พยักหน้าให้กันแล้วเดินตามเจ้านายสาวไป

          สถานที่นัดพบระหว่างอลิศกับเจ้าหมิงเทียน เป็นภัตตาคารอาหารนานาชาติแบบลอยฟ้า ตั้งอยู่บนดาดฟ้าของโรงแรมแห่งหนึ่ง ซึ่งเจ้าของโรงแรมก็ไม่ใช่ใครอื่น จ้าวหมิงเทียนนั่นเอง

          ทันทีที่อลิศก้าวเข้าไปภายในร้าน ชายวัยกลางคนหน้าตาดุ ดูเงียบขรึมคนหนึ่ง น่าจะเป็นคนสนิทของจ้าวหมิงเทียนและคงรู้จักกับอลิศอยู่แล้วก็ก้าวเร็วๆเข้ามาต้อนรับ พร้อมกับเชื้อเชิญเธอเข้าไปภายในห้องอาหารวีไอพี จัดไว้เฉพาะแขกคนสำคัญของภัตตาคาร ขณะที่ทั้งเชนและโจวเยว่ ถูกกันให้รออยู่ด้านนอก

          “พวกคุณสองคนรออยู่ที่นี่” อลิศหันมาเอ่ยสั้นๆ ยิ้มมุมปากนิดหนึ่ง ก่อนจะเดินตามชายวัยกลางคนคนนั้นไป

          “คุณอลิศมาแล้วครับคุณชาย” สิ้นคำพูดของชายวัยกลางคน จ้าวหมิงเทียนก็เงยหน้าขึ้นจากจอแท็ปเลตเครื่องหรูราคาแพงในมือ

          “ตรงเวลาดีนี่อลิศ”

“แน่สิ ให้คุณรอนาน คงไม่ดีหรอก ดีไม่ดีจะมีคนไปฟ้องผู้ใหญ่ด้วยว่า ฉันไม่ตรงต่อเวลา” อลิศยิ้มน้อยๆ ด้วยความที่โตมากับจ้าวหมิงเทียน เห็นกันมาตั้งแต่เด็ก เธอจึงไม่นึกเกรงกลัวเขา เหมือนอย่างนักธุรกิจคนอื่นๆ ที่อยู่ในรุ่นราวคราวเดียวกัน ที่ต่างมองเห็นเพียงเปลือกนอกและสายตาเยียบเย็นของเขา ก็กลัวจนหัวหด ไม่กล้าสบตาแล้ว

“เห็นผมเป็นคนขี้ฟ้องไปได้ อ้อ ผมยังไม่ได้สั่งเครื่องดื่มอะไรไว้ให้นะ รอคุณมาก่อน ค่อยสั่งทีเดียว ไวน์ขาวกับสเต็กปลาเป็นไง”

“อึม ก็ดี” เธอพยักหน้ารับไปอย่างนั้น รีบๆ คุย รีบๆจบ จะได้รีบกลับ คงจะดีกว่า

          นั่งยังไม่ทันก้นร้อน บริกรณ์ก็นำอาหารหลายอย่างมาเสิร์ฟ ไม่ต้องมีใครบอกเธอก็รู้อยู่แล้วว่า จ้าวหมิงเทียนคงเตรียมทุกอย่างเอาไว้รอต้อนรับเธออยู่แล้วเหมือนเช่นเคย ช่างเป็นนัดดินเนอร์ที่สำเร็จรูปสิ้นดี

“นี่ สเต็กปลาซัลมอน ทาทาซอสกับสลัด มื้อเย็นเบาๆ ของคุณ”

“ขอบคุณ” อลิศเอ่ยเบาๆ ออกไปตามมารยาท มองเขาเลื่อนจานใบใหญ่เข้ามาใกล้

ความอึดอัดก่อตัวขึ้นในอณูอากาศ เพียงแค่เริ่มหั่นเนื้อปลาด้วยมีดในมือ ใช้ช้อนตักปลาชิ้นพอดีคำส่งเข้าปาก ดูเหมือนความกลมกล่อมละมุนลิ้นของเนื้อปลาชุ่มซอส จะไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศระหว่างกันดีขึ้นเลย

“ช่วงนี้งานหนักเหรอ คุณดูซูบไปนะ” เขาเป็นฝ่ายเริ่มต้นทำลายความเงียบขึ้น

“คุณคิดไปเองรึเปล่า ฉันว่าตัวเองก็ปกติดีนะ”

“งั้นเหรอ แต่เท่าที่ผมรู้มา ดูเหมือนผู้เช่ามอล์ของคุณที่จิมซาจุ่ย จะกำลังสร้างปัญหาให้คุณอยู่นะ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ผมขอพูดตรงๆ เลยก็แล้วกันนะ ไหนๆ เราสองคนก็กำลังจะแต่งงานกันแล้ว คุณยกทุกอย่างให้ผมดูแลซะเถอะ ถึงเวลาแล้ว ที่คุณจะต้องพักผ่อนซะที อย่าเหนื่อยทำงานให้ตาแก่พวกนั่นอีกเลยน่า”

“คุณน่ะเหรอ จะทำทุกอย่างแทนฉันได้”

“ผมจะไม่ถือสาเรื่องที่คุณกำลังดูถูกผมอยู่นี่ เอาเป็นว่า...” ว่าพลางเขาก็สอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงขึ้นมาเปิด ภายในมีแหวนเพชรน้ำงาม ส่องประกายแวววาวล้อแสงไฟดูงดงามจับตา หากเป็นผู้หญิงคนอื่นๆ มาเห็นแหวนวงนี้ ก็คงใจละลายไปแล้ว แต่ไม่ใช่สำหรับอลิศ

“สวมแหวนนี่ซะ แล้ววางทุกอย่างให้ผมดูแล”

อลิศยิ้มน้อยๆ ยกแก้วทรงสูงขึ้นจิบไวน์ขาวเบาๆ