ทาสรักกะลาสีเถื่อน

“เธอจะเกร็งทำไม นี่เราก็เอากันมาตั้งหลายครั้ง หึ.. ถ่างขาให้มากกว่านี้จอมขวัญ ฉันจะได้กระแทกง่ายๆหน่อย”

“อ๊ะ!! อื๊ออออ.. ค..คุณ.. ทัพเพลิง”

“อีกนิด.. ฮู่วววว.. ฉันจะเสร็จแล้ว”

เสียงทุ้มที่เล็ดลอดออกมาทำให้อีกฝ่ายใจสั่นไหว เธอกัดริมฝีปากก่อนจะหลับตาปี๋เพื่อข่มกลั้นเสียงคราง เมื่อท่อนลำขนาดใหญ่กำลังกระแทกเข้ามาอย่างสุดแรง ใบหน้าหล่อไร้ที่ติซุกไซ้ลงบนซอกคอเธอไปด้วย

วืบ!!!

จังหวะนั้นเองที่สองมือจับร่างบางพลิกมาหาตัว เขาแค่อยากจะมองหน้าเธอใกล้ๆ อยากจะสบสายตา และอยากจะจูบเธออีกครั้ง ผู้หญิงที่ทำให้เขาคลั่งไคล้ในเรื่องเซ็กซ์จนไม่เป็นอันทำงานทำการ

“อ๊าาาาาส์.. เธอรู้สึกดีใช่ไหม..”

“อะอื๊ออออ!!”

“ครางออกมาสิ ครางชื่อฉัน”

“ค..คุณทัพเพลิง..”

หญิงสาวที่กำลังถูกแกนกายใหญ่ยาวกลืนกินร่างกาย เธอก็ได้เอ่ยชื่อของผู้ชายตรงหน้าออกมา ก่อนแววตาอันวูบหวั่นจะยอมทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย สองมือลูบไล้ไปตามแผงอกแกร่งกำยำ

เพียงไม่นานเธอก็ได้เอาใบหน้าสวยหวานเข้าไปซบอกเขา แววตากลมโตคู่นั้นเหลือบมองกระจกที่อยู่ด้านหลัง ซึ่งตอนนี้เธอได้เห็นใบหน้าของตัวเอง และร่างกายอันเปลือยเปล่าของเขากับเธอชัดเจน

ก้นงอนอันขาวเนียนไปทุกส่วน สะโพกสอบได้รูป กล้ามเนื้อแข็งแกร่งเรียงตัวไปถึงต้นขา ผิวขาวๆของทัพเพลิงเริ่มทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

“เชื่อฟังฉันแบบนี้สิ ฉันถึงจะใจดีกับเธอไงจอมขวัญ อย่าขัดคำสั่งฉัน อย่าทรยศฉัน เพราะฉันจะลงโทษเธอให้หนักเลย เข้าใจไหม..”

“อึ่ก! ข..เข้าใจค่ะคุณทัพเพลิง..”

เธอว่าพลางก็พยักหน้าราวกับผู้หญิงไร้เดียงสา ชั่วขณะเดียวกับที่เขาเผลอ แววตาที่เคยเก็บซ่อนความลับบางอย่างก็เปลี่ยนไปทันที

หญิงสาวใจเด็ดเดี่ยวคนนี้รีบเอื้อมไปคว้ามีดบนชั้นวางของมาถือไว้ เธอไม่รอช้าที่จะเตรียมแทงมันลงไปบนแผ่นหลังกว้างของอีกฝ่าย แต่ทว่า.. คนที่ฉลาดหลักแหลมอย่างทัพเพลิง เขาได้สังเกตท่าทีของจอมขวัญมาได้สักพักใหญ่

ก่อนที่จะรู้ความจริงผ่านเงาตรงกระจกด้านหลัง เขาเห็นว่าเธอกำลังจะง้างมีดแทงเขาพอดี..

หมับ!!!!

“อ๊ะ!!! ค..คุณทัพเพลิง!!!!”

จอมขวัญร้องเสียงหลงด้วยความตกใจในทันที เมื่อมือด้านขวาของเธอถูกเขาจับเอาไว้แน่น ก่อนที่หนุ่มกะลาสีผู้หล่อเหลาจะแสยะยิ้มด้วยความโกรธ เขาจ้องมองมาที่ดวงตาคู่สวยของผู้หญิงตรงหน้าพลางกัดกรามแน่น

“ฉันเตือนแล้วใช่ไหมว่าอย่าทรยศฉัน..”

ทัพเพลิงบีบตรงปลายมีดจนอีกฝ่ายเบิกตาโพลง เพราะเลือดสีแดงฉานค่อยๆไหลรินออกจากรอยแผลบนมือเขา

“ฮะฮึก.. คุณทัพเพลิงคะ คือว่า..”

ผลั่กกกกกก ! ! ! !

“อ..อ๊ะ!!!!”

ทันทีที่มีดเล่มนั้นถูกเจ้าของแย่งกลับไป เขาก็โยนมันไปไกลจนสุดมุมห้อง ส่วนมือทั้งสองก็ออกแรงผลักร่างบางลงบนเตียงนอน ท่าทีที่ดูนิ่งเฉยของเขาน่ากลัวมากเหลือเกิน เพราะทัพเพลิงไม่ได้โวยวาย เขาไม่ได้ด่าทอเธอเหมือนอย่างที่เคยแอบคิดไว้เลย

แต่เขากลับขึ้นคร่อมเธอด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ มือทั้งสองข้างตรึงข้อมือเธออยู่ด้านบน ไม่ว่าจะพยายามดิ้นทุรนทุรายมากแค่ไหน เขาก็ยิ่งบีบแขนเธอแน่นมากขึ้นเท่านั้น

“ฮึก.. ฉ..ฉัน..”

“จะเป็นเมียฉัน หรือว่าจะเป็นเมียลูกน้องฉัน”

“คุณทัพเพลิง”

“ฉันให้เธอเลือกนะ”

“……”

“เพราะผู้หญิงคนอื่นไม่มีสิทธิ์เลือกเหมือนเธอ ทุกคนเต็มใจที่จะมาเป็นเมียฉัน และก็.. ลูกน้องของฉันด้วย แต่เธอที่ได้สิทธิ์พิเศษกลับคิดจะเอามีดมาแทงฉันเนี่ยนะจอมขวัญ!!”

“ฮะฮึก…”

“อย่าลืมว่าเธอเต็มใจที่จะทำหน้าที่นี้บนเรือของฉันเอง”

“……”

“สัญญาเธอก็เซ็นไปแล้ว จะให้ฉันย้ำกฎอีกครั้งไหม?”

1 เดือนก่อน..

(ย้อนอดีตก่อนที่จอมขวัญจะขึ้นเรือ)

ณ คฤหาสน์ดำรงเดช

“จอมขวัญ”

“เอ่อ ค..คะ? พี่หมอก..”

“พี่บอกว่าพี่ขอโทษ เฮ้อ.. พี่ไม่ได้ตั้งใจที่จะปล่อยให้พ่อของน้องต้องตายไปแบบนั้นจริงๆ เชื่อพี่เถอะนะ”

“……”

พอได้ยินประโยคที่ทำให้ทุกความคิดในหัวพลันหายไป สีหน้าของหญิงสาวก็แปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวด ภายในดวงตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา เธอรู้ดีว่านี่คงเป็นแค่อุบัติเหตุ เมื่อแฟนหนุ่มของเธอพลาดพลั้งทำให้พ่อของเธอตาย

หมอก ลูกชายนักการเมืองชื่อดัง เขาคนนี้คบกับจอมขวัญมาได้หลายปีแล้ว ซึ่งวันที่เกิดเรื่องเขาก็อยู่กับพ่อของจอมขวัญในคฤหาสน์สองคนเท่านั้น

แต่เคราะห์กรรมที่หมอกเผลอไผล เขาเลยพลาดปล่อยให้พ่อของจอมขวัญตกบันไดจนหัวฟาดพื้นตาย นี่คือคำให้การของหมอกโดยไร้พยานหลักฐานใดๆ

ซึ่งคดีความทุกอย่างก็ถูกปิดลงอย่างง่ายดาย เพียงเพราะหมอกเป็นลูกชายผู้มีอิทธิพล เขามีอำนาจที่อยู่เหนือกฎหมาย รวมถึงจอมขวัญที่เสียใจกับเรื่องนี้ แต่เธอก็ไม่อยากจะโทษว่าทุกอย่างเป็นความผิดของแฟนหนุ่ม

จนกระทั่งเธอได้รู้ความจริงทั้งหมด..

ว่าแฟนของเธอ.. หมดรักเธอมานานแล้ว

เพี๊ยะะะะ ! ! ! ! !

เฮือกกกกก!!!!

“พ..พี่หมอก.. ฮึก..”

จอมขวัญ ลูกคุณหนูสาวที่เคยมีพ่อคอยปกป้องอยู่ข้างกาย ตอนนี้เธอกลับไม่เหลือใครเลยในชีวิต รวมถึงมรดกกับคฤหาสน์หลังใหญ่ก็ถูกยึดไปโดยเจ้าหนี้

ส่วนทางแฟนหนุ่มนิสัยเลวระยำยิ่งกว่าสัตว์นรก เขาก็ดันบังคับให้เธอไปขายตัวให้แก๊งเพื่อนไฮโซในคลับ

เธอพยายามจะหนีอยู่หลายครั้ง ทั้งไปหลบอยู่ที่บ้านญาติต่างจังหวัด หรือไปหลบอยู่ที่คฤหาสน์ของเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัย แต่หมอกก็พาลูกน้องไปบุกและทำร้ายร่างกายคนที่ช่วยเหลือจอมขวัญจนหมด

“พี่บอกเธอแล้วใช่ไหมว่าให้เชื่อฟังพี่ ทำไมถึงยังทำตัวเป็นเด็กดื้อแบบนี้ ห๊ะ!!!!”

“ฮึก.. แต่.. น..หนูไม่อยากไปคลับนั้น”

“ทำไม หึ.. เธอกลัวเพื่อนพี่เหรอจอมขวัญ?”

ผู้ชายใบหน้าหล่อตี๋เลิกคิ้วขึ้นเพื่อรอฟังคำตอบ เขายืนค้ำหัวหญิงสาวที่ก้มหน้าสะอื้นอยู่บนพื้น ใบหน้าของเธอบอบช้ำไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ เพราะหมอกเป็นคนที่มือหนักตีนหนัก เวลาที่เขาโมโหเรื่องงานก็จะมาลงที่จอมขวัญอยู่ตลอด

“หนูกลัวค่ะ ฮึก.. หนูไม่อยากไปขายตัวให้เพื่อนพี่ หนูเองก็มีศักดิ์ศรีนะคะพี่หมอก หนูเป็นเมียพี่ ท..ทำไมพี่ถึงทำกับหนูแบบนี้ละคะ ทั้งๆที่เราสองคนเคยรักกัน..”

“หึ.. พี่เนี่ยนะเคยรักเธอ ถามจริง? ฮะฮ่าๆๆ”

“……”

“เราสองคนก็แค่เคยคบกันเล่นๆเพราะฐานะไม่ใช่เหรอ ก่อนที่พ่อเธอจะป่วยจนเป็นอัมพาต พ่อเธอก็ยังจับคู่เธอกับพี่ในงานสังคมอยู่เลย แถมยังบอกอีกว่าพี่มีฐานะที่ดีกว่าผู้ชายคนไหนในชีวิตเธอ จำไม่ได้หรือไงวะ”

“……”

“สำหรับพี่เนี่ย.. เธอมันก็แค่อีตัวหาเงินให้พี่เท่านั้นแหละ พอพี่เอาเธอจนเบื่อแล้วเนี่ย พี่ก็อยากส่งต่อให้กับเพื่อนๆในแก๊งบ้างไงครับที่รัก ไม่เห็นจะผิดตรงไหนเลย ใครเขาก็ทำกัน”

“ฮะฮึก..”

“อีกอย่างเนี่ยนะ ครอบครัวพี่ก็ใหญ่มากด้วย ตอนนี้เธอไม่มีพ่อคอยคุ้มกะลาหัวแล้ว เธอเหลือแค่พี่ที่คอยปกป้องคุ้มครองเธอแล้วจอมขวัญ..”

หลังจากที่เธอได้ยินคำอธิบายที่แสนจะเจ็บปวด คำถามที่ยังค้างคาอยู่ในอกก็ได้ถูกถามออกไป ซึ่งนั่นก็คือประโยคคำถามที่ว่า..

เขาได้เป็นคนฆ่าพ่อของเธอหรือเปล่า?

แต่ทุกครั้งคำตอบที่ได้รับก็คือการ ‘ถูกซ้อมปางตาย’ แม้ว่าหมอกจะไม่ยอมตอบอะไร แต่จอมขวัญก็รู้อยู่เต็มอกว่าพ่อของเธอไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุอย่างแน่นอน มันจะต้องมีอะไรมากกว่านั้น..

ท่าเรือมหานคร ในปี 2617 (ยุคพยัคฆ์เถื่อน)

*ยุคที่มีการเข่นฆ่ากันเป็นเรื่องปกติ สังคมชายเป็นใหญ่ในบางพื้นที่ มีค่ายนักฆ่าเปิดให้ใช้บริการเกือบทุกจังหวัด หน่วยงานตำรวจเกิดปัญหาเรื่องยัดเงินจากผู้มีอิทธิพล จึงทำให้เหยื่อส่วนมากในประเทศไม่ได้รับความเป็นธรรม

**ซึ่งยุคนี้นักฆ่าที่โด่งดังที่สุดคือนักฆ่าจากค่ายสิบทิศ ทุกคนในประเทศจึงเรียกยุคนี้กันว่า ‘ยุคพยัคฆ์เถื่อน’ เพราะมาจากแก๊งนักฆ่าชื่อดังอย่าง ‘แก๊งพยัคฆ์เถื่อน’ นั่นเอง

“อ้าว.. ยัยหนู จะไปไหนเหรอจ๊ะ ลุงเห็นหนูมาด้อมๆมองๆที่ท่าน้ำนี้หลายวันแล้วนะ เป็นอาทิตย์ได้แล้วมั้งเนี่ย”

“เอ่อ คือ.. หนูมารอเรือของคุณทัพเพลิงจ้ะคุณลุง”

จอมขวัญในชุดเดรสสีขาวยาวถึงข้อเท้า ผมสีส้มสว่างลอนยาวถึงกลางหลัง เธอเอ่ยบอกกับคนเฝ้าท่าเรือด้วยสีหน้าร้อนรน แววตากังวลคู่นั้นแอบเหลือบมองไปทางด้านหลังอยู่เป็นระยะ ช่วงนี้ผู้คนพลุกพล่านไปมาจนเธอรู้สึกปลอดภัยก็จริง..

แต่ถ้ามีใครเห็นเข้าว่าเธอมาติดต่อเรือของคุณทัพเพลิง แล้วเอาข่าวนี้ไปบอกกับหมอก เธอจะต้องถูกเขาซ้อมอีกแน่

“เรือคุณทัพเพลิงจอดอยู่ไม่ไกลจากนี้เองยัยหนู โชคดีมากๆเลยนะที่วันนี้มาแล้วเจอท่านน่ะ โฮะๆๆ!”

“จ..จริงเหรอคะ!!”

จอมขวัญเอ่ยด้วยสีหน้าตื่นตกใจ ใบหน้าหวานเริ่มมีรอยยิ้มปรากฏออกมาประดับความสวย ตอนนี้สิ่งที่เธอควรทำมากที่สุดก็คือหาทางหนี ไม่ว่าจะด้วยวิธีอะไรที่ไม่ต้องถูกส่งไปขายตัว เธอยอมทั้งนั้น..

“จริงสิยัยหนู แล้วนี่.. หนูอยากจะเจอคุณทัพเพลิงไปทำไมล่ะ อย่าบอกนะว่าจะขึ้นไปรับใช้ท่านบนเรือ เฮ้อ.. จะไหวเหรอยัยหนูเอ๊ย บนเรือน่ะมีนางบำเรอเยอะแล้วนะ”

“ว..ว่าไงนะคะ นางบำเรอ..”

เท่าที่เธอรู้ข่าวคราวมา เรือของคุณทัพเพลิงเปิดรับสมัครแม่บ้านด้วยนี่หน่า ทำไมถึงมีรับสมัครนางบำเรอด้วยล่ะ แล้วถ้าเธอขึ้นไปบนนั้นมันก็ไม่ต่างจากการขายตัว?

จังหวะนี้เองที่จอมขวัญฉุกคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ขาทั้งสองที่กำลังจะไร้เรี่ยวแรงก็ก้าวถอยหลังหนี แววตาหวาดหวั่นเหลือบมองไปโดยรอบฝั่งทะเล คลื่นใหญ่กำลังถาโถมเข้าสู่สะพานเรืออย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

ทำไมชีวิตของเธอถึงหนีไม่พ้นเรื่องนี้เลย

หรือว่าเธอควรที่จะต้องขึ้นไปขายตัวให้กับเจ้าของเรือ..

ปึก!!!!

“อ๊ะ..!!!”

ทันใดนั้นเองร่างของเธอก็ถอยหลังเข้าไปชนกับใครบางคนอย่างแรง เสียงหวานร้องออกมาพร้อมกับจอมขวัญที่รีบหันหลังไปขอโทษ เธอยังไม่ทันได้เห็นหน้าคร่าตาหนุ่มตัวสูงใหญ่คนนี้เลยด้วยซ้ำ

“ข..ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ..”

จอมขวัญก้มหน้าก้มตายอมรับความผิด ก่อนที่เธอจะได้เห็นรองเท้าบูทหนังสีน้ำตาลเข้มเงาวับ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมสไตล์ผู้ชายรักสะอาด

ครั้นแววตาได้เลื่อนขึ้นไปเห็นใครบางคนที่ยืนประจันหน้า ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างทันที เมื่อรอยยิ้มบางจากคนที่เธอเคยเห็นในจอโทรศัพท์ส่งกลับมา แววตาคมคายคู่นั้นจ้องมองหญิงสาวคนสวยไม่ละสายตา

“คุณทัพเพลิง.. เอ่อ..”

“นี่คุณรู้จักผมเหรอ?”

กัปตันเรือสุดหล่อที่ยืนอยู่กับลูกน้องเป็นโขยงเลิกคิ้วถาม เขาดูไม่ไว้ใจเธอมากเท่าไหร่ คงเพราะทัพเพลิงเคยพบเจอคนมากมายนับไม่ถ้วน นิสัยของเขาจึงค่อนข้างดุดันและเด็ดขาดพอสมควร

และเธอเองก็ยอมรับว่าเธอรู้จักเขาผ่านข้อมูลที่หามาจากอินเทอร์เน็ต เพราะจอมขวัญต้องการหนีออกจากเมืองหลวง หนีออกจากชีวิตของแฟนเก่าที่เอาแต่ซ้อมเธอมานานมากแล้ว..

เธอได้ข่าวว่าทัพเพลิงเคยเป็นกะลาสีให้กับเรือของแก๊งมาเฟียมาก่อน เขาไต่เต้าจนกลายมาเป็นกัปตันเรือลำใหญ่ยักษ์ และคอยผลักดันเหล่าลูกน้องจนได้ดิบได้ดี เธอเองก็อยากจะเป็นหนึ่งในนั้นที่ได้เขาคอยช่วยเหลือ

“ค่ะ ฉ..ฉันรู้จักคุณ คือว่าฉันอยากจะทำงานกับคุณค่ะ”

“ฮื้ม?”

“ให้ฉันขึ้นเรือไปกับคุณนะคะ”

“……”

“ได้โปรดเถอะค่ะคุณทัพเพลิง ฉันยอมคุณทุกอย่างเลย ให้ฉันไปทำงานกับคุณเถอะนะคะ ฉันขอร้อง..”