เด็กเลี้ยง เจ้าแม่มาเฟีย

“เอ้า พี่เชน จะกลับแล้วเหรอคะ” เสียงกังวานใสเอ่ยขึ้น ขณะ “เชน” นักศึกษาหนุ่มจากคณะนิเทศศาสตร์ กำลังเดินดุ่มๆ ไปยังป้ายรถเมล์ด้านหน้ามหาวิทยาลัย นักศึกษาหนุ่มชะงักฝีเท้า หันกลับมามองนักศึกษาสาวรุ่นน้อง “พี่จะกลับแล้วครับ พอดีมาส่งโปรเจค น้องดาวละครับ กลับยังไง มีใครมารับหรือเปล่า” เขาถามไปอย่างนั้นเอง รู้หรอกว่า วาดดาว จะต้องมีรถยนต์คันหรู มาจอดเทียบที่หน้าตึกคณะ ไม่ก็หน้ามหาวิทยาลัย เป็นประจำทุกวันอยู่แล้ว “ดาวยังไม่กลับหรอกค่ะ พอดีเย็นนี้มีซ้อมเต้นที่ชมรมน่ะค่ะ” วาดดาวพูดจ้อยๆ ตามประสารุ่นน้องผู้มีมนุษย์สัมพันธ์ดี “พอดีว่า ดาวออกมาหาอะไรรองท้องก่อนนะคะ เดี๋ยวตอนซ้อมจะหิวล่ะแย่เลย” เธอเอ่ยยิ้มๆ ก่อนโบกมือให้เขา ก่อนที่เชนจะก้าวเดินต่อ ไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่ไม่ไกล หลังจากเสียเวลาฝ่าการจราจร แน่นขนัดบนท้องถนนกรุงเทพฯ มานานร่วมชั่วโมงเชนก็มาถึง หอพักย่านเยาวราช ความเบื่อหน่าย หงุดหงิด ฉายชัดอยู่ในสีหน้าและแววตา กับการเดินทางที่ต้องใช้เวลานานเป็นพิเศษ ทั้งที่จากมหาวิทยาลัยมาถึงเยาวราช ก็ใช่ว่า จะเป็นระยะทางไกลมากเสียเมื่อไหร่ แต่กลับต้องมา

“ทะ เท่าไหร่ครับแม่” น้ำ เสียงเขาสั่นเครือ ลมหายใจสะดุดกับอุปสรรคทางการเงินที่กำลังร่วงใส่หัวเขาโครมใหญ่ “ค่าผ่าตัดกับค่ายารวมแล้ว แสนนึงลูก ยาต้องนำเข้า แถมยาบางตัว สิทธิ์รักษาพยาบาล ก็ใช้ไม่ได้ ถ้าไม่มีเงินจ่ายโรงพยาบาลไปก่อน ทางโรงพยาบาลก็จะไม่รักษาให้ แม่ไม่รู้จะทำยังไงดีแล้วลูก” แม่ร้องไห้หนักขึ้น ทำเอาเขาใจเสีย “ใจเย็นๆนะแม่ เราต้องผ่านเรื่องนี้ไปได้สิ แล้ว...พี่ชินกับพี่ชาร์มว่าไงบ้างครับ” เชนคิดว่าเขาคงยังฝากความหวังไว้กับพี่ชายและพี่สาวได้แหละ เพราะอย่างน้อยทั้งสองคนก็ทำงาน มีเงินเดือนมากกว่านักศึกษาอย่างเขาที่ทำงานพิเศษไปวันๆ “พี่เค้าก็ไม่มีเหมือนกันลูก เมียชินก็เพิ่งคลอดลูกคนที่สอง ส่วนชาร์มก็เพิ่งได้งานใหม่” แม่สะอื้นฮัก เมื่อพูดถึงลูกอีกสองคน ที่ไม่เคยพึ่งพาอะไรในยามคับขันได้เลยจริงๆ “แม่ใจเย็นๆ ก่อนนะ เชนจะหา...” “เชนจะไปหาเงินมากมายพวกนั้นมาจากไหนลูก ถ้าต้องทำผิดกฎหมาย ไม่เอานะ แม่ไม่ยอม” “ผมไม่ทำหรอกครับแม่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ยังไงผมก็จะพยายามหางานพิเศษทำ หาเงินมารักษาพ่อให้ได้” เชนรู้ตัวดีว่า ที่

โรงพยาบาล แห่งหนึ่ง ใจกลางกรุงเทพยามค่ำคืน แม้ไม่พลุกพล่านด้วยผู้คนดังเช่นช่วงเช้า หรือกลางวัน แต่ก็ยังมีคนไข้ญาติคนไข้ นั่งอยู่ตามแผนกต่างๆบ้างประปราย เชนก้าวเร็วๆ ไปยังห้องฉุกเฉิน ตามคำบอกเล่าของแม่ ก้อนเนื้อในช่องอกสั่นสะท้าน เมื่อคำพูดของแม่ ยังคงชัดเจนในห้วงคำนึง “พ่อช็อก ตอนนี้อยู่ในห้องไอซียู ลูกมาที่โรงพยาบาลตอนนี้เลยได้ไหม” “ได้ครับ แม่ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้” เขาตอบออกไปเสียงสั่น เมื่อเห็นว่าแม่นั่งรออยู่ตรงเก้าอี้ด้านหน้าห้องฉุกเฉิน ชายหนุ่มก็รีบปราดเข้าไปหา มือทั้งสองจับรวบข้อมือแม่เอาไว้แน่น “หมอว่ายังไงบ้างครับแม่”แม่ส่ายหน้าน้ำตาเอ่อรินอาบสองแก้ม“หมอยังไม่ออกมาเลยลูก แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าพ่อจะเป็นยังไงบ้าง เอ่อ แม่ขอตัวเข้าห้องน้ำเดี๋ยวนึงนะลูก” แม่แกะมือออกจากมือใหญ่ของเขา แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ใช้เวลาทำธุระส่วนตัวอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ ขณะกำลังล้างมืออยู่ตรงอ่างล้างมือนั่นเอง สายตาของเธอก็ไปปะทะเข้ากับร่างสมส่วนของหญิงสาวคนหนึ่ง หน้าตาบ่งเค้าความเป็นคนจีน คงไม่ทำให้เธอแปลกใจอะไรเลย หากดวงหน้าสวยของคนข้างตัวจะไม่ทำให

เช้าวันต่อมา เชนมาหาอลิศที่โรงแรมแห่งหนึ่งย่านสุขุมวิท ทันทีที่มาถึงเขาก็โทรศัพท์หาเธอตามหมายเลขที่ให้ไว้ รอไม่นานเลย อลิศพร้อมด้วยโจเยว่ก็เดินออกจากลิฟท์มายังมุมหนึ่งของลอบบี้ “นี่สัญญาจ้างของนาย ฉันเป็นคนร่างเอง สงสัยอะไรถามได้”เชนรับกระดาษแผ่นหนึ่งมาอ่านเร็วๆ ครู่หนึ่ง ในสัญญาระบุว่า เขาต้องทำงานในตำแหน่งพ่อบ้านส่วนตัวของอลิศเป็นเวลา 1 ปี โดยมีกำหนดทดลองงาน 3 เดือนแรก เมื่อสิ้นสุดสัญญาจ้าง เขาสามารถลาออกและกลับเมืองไทยได้ทันที โดยก่อนเริ่มงาน เขาต้องได้รับการฝึกฝนการป้องกันตัว เพื่อทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของอลิศในเบื้องต้น นั่นคือการเรียนยิงปืน “มีอะไรจะถามไหม” เป็นครั้งแรกละมั้ง ที่เชนได้ยินโจเยว่พูดมากกว่าคำพูดสั้นๆ แค่คำว่า ครับ“ไม่มีครับ” เชนจรดปลายปากกาลงในช่องเหนือชื่อของเขาเอง แล้วส่งสัญญาให้เธอเซ็นต่อ“นี่คู่สัญญาของคุณ เก็บไว้เถอะ”“ขอบคุณครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีผมจะไปเยี่ยมพ่อที่โรงพยาบาลต่อ”“อึม แล้วเจอกันที่ฮ่องกง” เธอเอ่ยเรียบๆ ขณะที่เชนลุกเดินออกมา กำลังจะก้าวผ่านประตูทางออก เขาก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นว่าวาดดาว นักศึกษาสาวรุ่นน้องก้าวเข้ามาทางประตูทางเข

บรรยากาศสตรีทฟู้ดส์ย่านจิมซาจุ่ยเต็มไปด้วยห้างสรรพสินค้าและร้านอาหารละลานตา เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวที่ต่างมาตามหาอาหารคาวหวานร้านเด็ดร้านอร่อยตามรีวิวบนโซเชียลมีเดีย แต่สำหรับอลิศแล้ว แทนที่เธอจะได้เดินช็อป ชิม ชิล เฉกเช่นนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ เธอกลับต้องเดินสายพบผู้บริหารห้างสรรพสินค้า ผู้บริหารตรอกซอกซอยต่างๆ ด้วยตนเองว่าด้วยเรื่องงานและผลประโยชน์ทางธุรกิจล้วนๆ ขณะที่เชนเองก็ต้องทำงานเป็นผู้ช่วยเลขาของเธออีกที ในการบันทึกรายละเอียดงานต่างๆ กว่าจะเสร็จงานเวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงหกโมงเย็นแล้ว “หิวมั้ยครับคุณอลิศ” เป็นหน้าที่ของพ่อบ้านส่วนตัว ที่ต้องดูแลเจ้านายสาวเป็นอย่างดี เขาจำได้ว่า นอกจากกาแฟกับข้าวต้มมื้อเช้าที่บ้านแล้ว เธอยังไม่ยอมกินอะไรเลยนอกจากน้ำเปล่า แถมยังเอาแต่ทำหน้าเครียดตลอดการทำงานที่ยาวนานอีกต่างหาก เห็นแล้วหน้าเหนื่อยแทนจริงๆ “ผมเคยเห็นในเน็ตว่าร้านนั้นดังมาก เสี่ยวหลงเปาก็อร่อยมากด้วย คุณอลิศรับซักกล่องมั้ยครับ เดี๋ยวผมไปซื้อให้” เชนเสนอตัว ไม่สนใจหรอกว่าโจวเยว่จะปรายตามองมาด้วยสายตาไม่สบอารมณ์แบบไหน ก็นะ เจ้านายเขามาย่านของกินอร่อยๆ ทั้งทีก็ต้องได้ก