บทที่ 58 แบล็คเมล์ 2

“คุณนี่ ปากเสียใช้ได้เลยนะ หมิงเทียน”

“แต่ก็ยังน้อยกว่าคุณไม่ใช่เหรอ” จ้าวหมิงเทียนมองมาด้วยแววตาว่างเปล่า เห็นแล้วเจ็บชะมัด

“คุณคงจะได้ยินเรื่องที่ผมคุยกับอลิศหมดแล้วสินะ คงกำลังคิดว่าผมเห็นแก่ตัวมากเลยล่ะสิ” ลู่เหยียนชิงพยักหน้ารับ

“ใช่ ฟังดูโคตรเห็นแก่ตัวเลย”

“ในโลกของธุรกิจ มันมีแต่การแข่งขัน ไม่มีหรอกนะ เรื่องมุนษยธรรมน่ะ อลิศใจดีเกินไป”

“เพื่อนผมไม่ได้ใจดีเกินไปหรอก แต่เขาเลือกแล้ว ที่จะอยู่ข้างพวกเด็กๆไม่ใช่เลือกเรื่องของผลประโยชน์ส่วนตัว ผมเห็นมาแล้วว่า อลิศเองก็มีความเด็ดขาดไม่แพ้ผู้ชายอกสามศอกอย่างเรา แต่สำหรับเรื่องบ้านเด็กกำพร้า เพื่อนผมก็แค่อยากปกป้องเด็กๆ ชีวิตเล็กๆ ที่กำลังเติบโตขึ้นทุกวันเท่านั้น”

“แล้วไง” จ้าวหมิงเทียนแบมือทั้งสองข้างออกอย่างไม่ยี่หระ

“ผมไม่สนหรอกนะ”

“นี่ คุณชายจ้าว ผมว่าคุณน่าจะฟังข้อเสนอของผมซักหน่อยนะ” ลู่เหยียนชิงยิ้มพราย นัยน์ตาทั้งคู่ทอประกายเจ้าเล่ห์

“ผมน่ะ ไม่ขัดข้ัองหรอกนะ ถ้าคุณจะเห็นแก่ตัวขนาดนี้น่ะ คุณยังจะเอาที่ดินผืนนั้นมาก็ได้นะ แต่เรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างเราก็จะถูกเผยแพร่ในเว่ยป๋อไปด้วย ผมจะยิงแอดให้เรื่องนี้ไปได้ไก