บทที่ 8

“หิวเหรอ” อลิศตักเนื้อเป็ดใส่จานข้าวตนเองช้าๆ

“เอ่อ ปละเปล่าครับ” ปากปฏิเสธ ทว่าท้องเจ้ากรรมกลับส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นให้อายจนได้

“หิวก็บอกมาตรงๆ เถอะน่า ที่จริง ฉันก็กินข้าวคนเดียวมาตลอด ถ้านายหิวละก็ มากินด้ววกันสิ”

“เอ่อ ได้เหรอครับคุณอลิศ คือ” เชนหันไปมองโจเยว่และบรรดาบอดี้การ์ตคนอื่นๆ อย่างเกรงๆ พวกเขายังไม่มีโอกาสได้นั่งร่วมโต๊ะกับนายหญิงเลย แล้วนี่เขาเป็นแค่พ่อบ้าน เป็นแค่เด็กในอุปการะของเธอ จะรับสิทธิ์นั้นได้รึไง

          “ไม่ต้องมองหรอก พวกนั้นน่ะ ไม่เคยยอมร่วมโต๊ะกับฉันอยู่แล้ว ต่อให้เอาช้างมาลากก็คงไม่มา ฉันน่ะ ไม่ใช่คนถือตัวอะไรหรอกนะ ถ้าลูกน้องหิว ก็มาร่วมโต๊ะด้วยได้ ไม่ผิดอะไร”

“เอ่อ ไม่ดีกว่าครับ ผมเกรงใจน่ะครับ” เชนยิ้มแห้งๆ แล้วถือโอกาสชวนคุยแก้หิวซะเลย

“เอ่อ ขอโทษนะครับ คนในครอบครัวคุณไปไหนกันเหรอครับ ทำไมคุณถึงต้องกินข้าวคนเดียว”

เชนแค่ชวนคุยเท่านั้น ทว่ากลับได้รับสายตาพิฆาตจากดโจเยว่พุ่งตรงมา

“สู่รู้” เขาตำหนิเพียงสั้นๆ แต่กลับสร้างความไม่พอใจให้กับเชนได้ไม่น้อยเลย อะไรกัน เขาแค่ชวนนายหญิงคุยตามประสาคนมีมนุษยสัมพันธ์ดีเท่านั้น ไม่ได้จะละลาบละล้วงอะไรซะหน่อย

“อาเยว่ เด็กคงแค่อยากรู้ นายก็อย่าโกรธเลยน่า”

ดีนะ ที่นายหญิงมีเหตุผล ปกป้องเด็กใหม่อย่างเขาน่ะ

“ที่จริงป๊ามีฉันแค่คนเดียว พอป๊ากับม๊าไม่อยู่ ที่นี่ก็เลยมีแค่ฉันกับบรรดาคนของเราเท่านั้น ส่วนญาติๆ ก็จะมารวมตัวกันช่วงวันไหว้บรรพบุรุษเท่านั้นแหละ” ็็กาHldijf

“บ้านตั้งใหญ่โต แต่ไม่มีใครอยู่เลย คุณคงเหงาแย่เลยนะครับ” หวังว่าโจเยว่คงไม่มองตาขวางอีกนะ ที่เขากล้าพูดออกไปตรงๆ ก็เขาไม่ใช่คนชอบเก็บความรู้สึกอะไรไว้ในใจนี่นา คิดอะไรก็พูดไปแบบนั้น

“พูดมาก”

นั่นไง เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ไม่มีผิด นายโจเยว่นั่นไม่พอใจอีกแล้ว

“ช่างเขาเถอะอาเยว่ ถือซะว่า ฉันมีคนคุยด้วยก็แล้วกัน เอาล่ะ ฉันอิ่มแล้ว เก็บจานได้” สิ้นคำสั่ง เชนก็เริ่มทำหน้าที่ของเขา ด้วยการเก็บอาหารเข้าไปในครัว และก็เป็นเขากับบรรดาบอดี้การ์ตอีกนั่นละ ที่ต้องช่วยกันรับผิดชอบเป็ดตุ๋น แถมยังมีอีกตัวสำหรับคนของบ้านตระกูลลีด้วย เรียกได้ว่าอิ่มกันถ้วนหน้า จุกจนถึงคอเลยทีเดียว

          จากนั้นเชนก็เก็บล้างจานชาม ในส่วนของตัวเองเข้ามาในครัว ขณะกำลังวางจานชามลงในอ่าง เสี่ยวเหลียน เด็กรับใช้น่าจะวัยอ่อนกว่าเขาไม่เท่าไหร่ก็ก้าวเข้ามา ในมือถือถาดใส่แก้วหลายใบมาด้วย

          “คุณเชนคะ ไม่ต้องล้างจานนะคะ งานในครัวเป็นหน้าที่ของฉันกับทีมแม่บ้านค่ะ”

          “ครับ” เชนตอบรับสั้นๆ นึกไม่ออกเลยว่า พ่อบ้านส่วนตัวอย่างเขา ต้องทำอะไรในคฤหาสน์หลังนี้บ้าง ยังไม่ทันจะหาคำตอบให้ตัวเองเจอ โจวเยว่ก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงกรอบประตู

          “นายหญิงเรียกพบคุณที่ห้องทำงาน” หมอนั่นเอ่ยสั้นๆ คล้ายไม่อยากจะสนทนาวิสาสะอะไรกับเขาให้มากความ แต่ก็ดีเหมือนกัน ไม่อยากคุยก็ไม่ต้องคุย ยังไงเขาก็ไม่เดือดร้อนอะไรอยู่แล้ว

          “ขอบคุณครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้” ดีนะที่เขายังเป็นคนมารยาทดีน่ะ ถึงไม่อยากจะญาติดีอะไรกับโจวเยว่ก็เถอะ ยังไงก็ต้องพูดดีด้วยเอาไว้ก่อน บอกตัวเองแล้วเชนก็เดินไปหาอลิศที่ห้องทำงาน เขายกมือขึ้นเคาะประตูเบาๆ รอกระทั่งเธอเอ่ยอนุญาตลอดออกมา จึงผลักประตูเข้าไป

          มองปราดเดียวเชนก็รู้ว่า ตรงโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารมากมาย มันทำให้เขาอดนึกทึ่งไม่ได้เลย ที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอจะต้องรับผิดชอบภาระงานมากมายเหลือเกิน ขนาดแฟ้มงานที่ต้องหอบมาทำที่บ้านยังเยอะแยะขนาดนี้ แล้วที่บริษัทล่ะ จะขนาดไหน

          “นายหญิงมีอะไรให้ผมรับใช้เหรอครับ”

          “นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ฉันขอให้นายเรียกฉันว่าคุณก็พอ ส่วนฉันจะเรียกนายว่า คุณ เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นจะได้ชินปาก คุณควรรู้ว่า คุณกับพวกโจวเยว่ไม่เหมือนกัน”

          “ครับ”

          “ช่วยอ่านรายละเอียดในแฟ้มพวกนี้ แล้วสรุปออกมาให้ฉันฟัง” ไม่ใช่แค่น้ำเสียงนะ แม้แต่แววตากราดมองมานั้นก็ยังเฉียบขาด ซะจนคนถูกมองอย่างเขาขนลุก ไม่กล้าสบตา มือแข็งแรงหยิบแฟ้มงานมาอ่าน ดีนะที่เขาเป็นคนเข้าใจอะไรง่ายๆ ถึงเนื้อหาในแฟ้มจะเป็นภาษาอังกฤษบ้าง จีนกลางบ้าง ปะปนกันไป เขาก็ยังสามารถทำความเข้าใจได้ในระยะเวลารวดเร็ว ก่อนจะสรุปให้เธอฟังทีละแฟ้มได้ครบถ้วนทุกประเด็น ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังอดสงสัยไม่ได้อยู่ดีล่ะว่า ทำไมอลิศถึงให้เขาเข้ามาทำงานสำคัญ ต้องใช้ทักษะทางภาษา ทักษะการทำงานของเลขาแบบนี้

          “คุณอลิศครับ ทำไมคุณถึงคิดว่าผมจะทำงานนี้ได้ล่ะครับ”

          “ก่อนที่ฉันจะพิจารณาตำแหน่งงานให้คุณ คุณไม่คิดว่าฉันจะรู้อะไรเกี่ยวกับคุณมาก่อนบ้างเหรอ”

“ครับ ผมเข้าใจแล้ว” เขาค้อมศีรษะลงน้อยๆ ที่จริงตอนเด็กๆ เขากับครอบครัวเคยไปอยู่อำเภอพนัสนิคม  จังหวัดชลบุรีมาก่อน จึงมีโอกาสได้เรียนชั้นประถมที่โรงเรียนจีน เปิดสอนควบคู่กันไปทั้งภาษาไทย จีน และอังกฤษ เรื่องพื้นฐานทางภาษาจึงถือว่ามีภาษีดีกว่าเพื่อนร่วมสาขาวิชาเดียวกันอยู่มากทีเดียว แต่เธอคงไม่น่าจะรู้หรอกนะว่า เขาเคยไปทำงานรับจ้างกับหลงจู๊ขายข้าวสารตั้งแต่ม.ต้น จนจบม.ปลาย ทำงานเป็นลูกน้องคนสนิทของผู้ช่วยหลงจู๊ในงานเอกสารก็บ่อยครั้ง ถึงได้ทักษะดีๆ ติดตัวมา

“เรื่องงานของเธอ ฉันก็ถามกับคุณชุลีมาแล้ว”

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง แต่เรื่องงานในแฟ้มนี่ มันยังใหม่สำหรับผมมากเลยนะครับ”

“ไม่เป็นไร ขอแค่คุณพร้อมจะเรียนรู้ ฉันก็พร้อมที่จะสอนคุณ พรุ่งนี้ฉันจะไปตรวจดูร้านค้าที่จิมซาจุ่ยคุณต้องไปกับฉัน” เธอปรายตามองนาฬิกาติดผนังแวบหนึ่ง

          “นี่ก็ดึกมากแล้ว คุณไปพักผ่อนเถอะ”

“ครับ”

“พรุ่งนี้ เราจะออกไปตั้งแต่สิบโมงเช้า ก่อนหน้านั้น ฉันจะให้คนไปเอาเอกสารที่บริษัทก่อน” เธอลุกจากเก้าอี้ ขณะที่เขาเองก็แยกย้ายกลับที่พักเช่นกัน