บทที่ 9 เจ้าบ่าวที่ถูกเลือก 1

          บรรยากาศสตรีทฟู้ดส์ย่านจิมซาจุ่ยเต็มไปด้วยห้างสรรพสินค้าและร้านอาหารละลานตา เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวที่ต่างมาตามหาอาหารคาวหวานร้านเด็ดร้านอร่อยตามรีวิวบนโซเชียลมีเดีย แต่สำหรับอลิศแล้ว แทนที่เธอจะได้เดินช็อป ชิม ชิล เฉกเช่นนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ เธอกลับต้องเดินสายพบผู้บริหารห้างสรรพสินค้า ผู้บริหารตรอกซอกซอยต่างๆ ด้วยตนเองว่าด้วยเรื่องงานและผลประโยชน์ทางธุรกิจล้วนๆ ขณะที่เชนเองก็ต้องทำงานเป็นผู้ช่วยเลขาของเธออีกที ในการบันทึกรายละเอียดงานต่างๆ กว่าจะเสร็จงานเวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงหกโมงเย็นแล้ว

          “หิวมั้ยครับคุณอลิศ” เป็นหน้าที่ของพ่อบ้านส่วนตัว ที่ต้องดูแลเจ้านายสาวเป็นอย่างดี เขาจำได้ว่า นอกจากกาแฟกับข้าวต้มมื้อเช้าที่บ้านแล้ว เธอยังไม่ยอมกินอะไรเลยนอกจากน้ำเปล่า แถมยังเอาแต่ทำหน้าเครียดตลอดการทำงานที่ยาวนานอีกต่างหาก เห็นแล้วหน้าเหนื่อยแทนจริงๆ

          “ผมเคยเห็นในเน็ตว่าร้านนั้นดังมาก เสี่ยวหลงเปาก็อร่อยมากด้วย คุณอลิศรับซักกล่องมั้ยครับ เดี๋ยวผมไปซื้อให้” เชนเสนอตัว ไม่สนใจหรอกว่าโจวเยว่จะปรายตามองมาด้วยสายตาไม่สบอารมณ์แบบไหน ก็นะ เจ้านายเขามาย่านของกินอร่อยๆ ทั้งทีก็ต้องได้กินอะไรอรอ่ยๆ บ้างสิ ไม่ใช่จะคุยงานแล้วหอบงานหนักๆกลับไปทำที่บ้านต่ออย่างเดียวเลย

          เห็นแววตาทอประกายซุกซนของเด็กอย่างเชนแล้ว อลิศเองก็อยากตามใจเขาบ้างเหมือนกัน จากที่จะปฏิเสธจึงหยิบการ์ดใบหนึ่งส่งให้เขา

“ไปซื้อมาสิ อยากกินอะไรก็ไปซื้อ ฉันกับอาเยว่จะไปรอที่รถ”

“ครับ” เชนรับการ์ดใบนั้นไป ขณะที่อลิศพยักหน้าให้บอดี้การ์ตหนุ่ม เป็นอันรู้กันว่า เธอต้องการกลับไปรอที่รถดังว่า

          ครึ่งชั่วโมงต่อมา เชนก็วิ่งเหยาะๆ กลับมา พร้อมกับของกินเต็มไม้เต็มมือไปหมด ทั้งเสี่ยวหลงเปาที่ว่าหลายกล่อง ชานมไข่มุกสำหรับตนเอง เจ้านายสาว และไม่ลืมเผื่อโจวเยว่ด้วย คุกกี้หลากรสชาติ จากร้านที่นักร้องสาวชาวไทย ที่ไปโด่งดังในเกาหลีใต้เคยไปเยือนและรีวิวไว้ เบอร์เกอร์อเมริกันชิ้นใหญ่ไส้ทะลัก ขนมปังบันฉ่ำเนย เห็นแล้วอลิศก็เผลอยิ้มน้อยๆ ออกมาโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลย

          “เอ่อ ผมขอโทษนะครับ ที่ผมซื้อเยอะไปหน่อย พอดีมีแต่ของน่ากินทั้งนั้นเลย ผมไม่รู้ด้วยว่าคุณชอบกินอะไร ก็เลยจัดมาหลายอย่างเลย นี่ครับ เสี่ยวหลงเปาของคุณ” ว่าแล้วเชนก็ส่งเสี่ยวหลงเปาไส้เห็ดทราฟเฟิ้ลในกล่องใบหนึ่งให้เจ้านายสาว ตามด้วยโจวเยว่ ที่รับไปไว้ในมือพอเป็นพิธี แต่พอได้กินจริงๆ บอดี้การ์ตสุดขรึม ดูไร้ชีวิตชีวาอย่างเขาก็ถึงกับทิ้งความขรึมจัดการกับเสี่ยวหลงเปาในมือหมดภายในไม่ถึงสิบนาที

ขณะที่เจ้านายสาวของเขายังคงจัดการกับเสี่ยวหลงเปาในมือเงียบๆ ไม่สนใจเลยว่า แก้มนวลข้างหนึ่งจะมีหยดน้ำซุปจากเสี่ยวหลงเปาลูกนั้นเกาะพราวอยู่

“คุณอลิศครับ แก้มคุณเปื้อน” เชนไม่ทักเปล่า หยิบกระดาษทิชชูมาส่งให้เธอด้วย

“ขอบใจ” เธอตอบสั้นๆ รับกระดาษทิชชูไปซับแก้มเบาๆ ขณะที่เชนแอบมองเจ้านายสาวแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้ ก็เจ้านายน่ามองขนาดนี้ ถึงจะบ้างานไปหน่อย แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้น่ามองนัก

          หนึ่งเดือนของการเข้ามาเป็นพ่อบ้านส่วนตัวของอลิศ นอกจากจะได้ทำหน้าที่เจเนอรัลเบ๊อย่างเต็มรูปแบบแล้ว เชนยังมีโอกาสได้พัฒนาฝีมือด้วยการเรียนศิลปะป้องกันตัวกับโจวเยว่เพิ่มอีกต่างหาก จะว่าไปถ้าไม่นับว่าเขาออกจะเคร่งขรึม พูดจานับคำได้ไปบ้าง ก็ถือว่าเขาเป็นครูสอนได้ดีทีเดียว และเหตุผลที่อลิศต้องการให้เขาเรียนศิลปะป้องกันตัวเพิ่มก็เพื่อจะได้ปกป้องตัวเองได้ ไม่ต้องกลายเป็นจุดอ่อน หรือภาระของใครในยามคับขันนั่นเอง

“วันนี้ ฉันมีนัดดินเนอร์กับเจ้าหมิงเทียน เจ้าของธุรกิจโรงแรมหรูบนเกาะฮ่องกงและไทเป” คำสั่งหนึ่งยังคงดังก้องในใจ พาให้เชนสงสัยนักว่า จ้าวหมิงเทียนคนนั้นเป็นใคร สำคัญแค่ไหนในหัวใจของอลิศ เขาถึงได้รับโอกาสสำคัญให้ดินเนอร์ร่วมกับเจ้านายสาวของเชนด้วย ทั้งที่ร้อยวันพันปี นอกจากเรื่องงาน เจ้านายสาวของเขาแทบจะไม่มีเวลาส่วนตัวเลย

“คุณเยว่ ผมถามอะไรคุณหน่อยสิครับ” มีหรือเชนจะยอมเก็บความค้างคานั่นเอาไว้เพียงในใจ

          “คุณจ้าว ก็เป็นคนที่ตระกูลลีอยากให้แต่งงานกับคุณอลิศน่ะสิ” คำตอบนั้นเรียบเรื่อยก็จริง แต่แปลกเหลือเกินที่เชนกลับมองเห็นความวูบไหวระคนปวดร้าวในดวงตาคู่นั้น

          “แล้วนายหญิงว่ายังไงบ้างครับ เธออยากจะแต่งงานกับเขาหรือเปล่า”

“นายคิดว่ายังไงล่ะ” บอดี้การ์ตหนุ่มย้อนถาม คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหาจนแทบจะชนกัน

“ผมว่า ถ้าให้คุณอลิศเลือกจริงๆ ก็คงไม่อยากแต่งหรอกครับ แต่ถ้าเป็นเรื่องของผลประโยชน์ทางธุรกิจของตระกูล เธอเองคงไม่มีทางเลือก”

โจวเยว่พยักหน้ารับ

“แต่ถ้าคุณอลิศแต่งงานแล้ว พ่อบ้านอย่างผม กับบอดี้การ์ตส่วนตัวอย่างคุณ คงไม่จำเป็นสำหรับเธอแล้วแน่ๆ เลยล่ะครับ เพราะสามีของคุณอลิศคงไม่พอใจเท่าไหร่ ที่มีผู้ชายสองคน คอยดูแลเรื่องส่วนตัวของเธอใกล้ชิดแบบนี้” เชนพูดไปตามสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น อีกครั้งที่เขาแลเห็นความหม่นหมองปรากฏชัดในแววตาบอดี้การ์ตหนุ่ม ทำไมผู้ชายอย่างเขาจะดูไม่ออกล่ะว่า มันไม่ใช่ความเสียดาย ความผิดหวัง หากมันคือความห่วงหวง ความกังวลถึงใครสักคนที่เขารู้สึกพิเศษด้วย