บทที่ 7 เด็กเลี้ยงคนใหม่

เช้าวันต่อมา เชนมาหาอลิศที่โรงแรมแห่งหนึ่งย่านสุขุมวิท ทันทีที่มาถึงเขาก็โทรศัพท์หาเธอตามหมายเลขที่ให้ไว้ รอไม่นานเลย อลิศพร้อมด้วยโจเยว่ก็เดินออกจากลิฟท์มายังมุมหนึ่งของลอบบี้

 “นี่สัญญาจ้างของนาย ฉันเป็นคนร่างเอง สงสัยอะไรถามได้”

เชนรับกระดาษแผ่นหนึ่งมาอ่านเร็วๆ ครู่หนึ่ง ในสัญญาระบุว่า เขาต้องทำงานในตำแหน่งพ่อบ้านส่วนตัวของอลิศเป็นเวลา 1 ปี โดยมีกำหนดทดลองงาน 3 เดือนแรก เมื่อสิ้นสุดสัญญาจ้าง เขาสามารถลาออกและกลับเมืองไทยได้ทันที โดยก่อนเริ่มงาน เขาต้องได้รับการฝึกฝนการป้องกันตัว เพื่อทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของอลิศในเบื้องต้น นั่นคือการเรียนยิงปืน

          “มีอะไรจะถามไหม” เป็นครั้งแรกละมั้ง ที่เชนได้ยินโจเยว่พูดมากกว่าคำพูดสั้นๆ แค่คำว่า ครับ

“ไม่มีครับ” เชนจรดปลายปากกาลงในช่องเหนือชื่อของเขาเอง แล้วส่งสัญญาให้เธอเซ็นต่อ

“นี่คู่สัญญาของคุณ เก็บไว้เถอะ”

“ขอบคุณครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีผมจะไปเยี่ยมพ่อที่โรงพยาบาลต่อ”

“อึม แล้วเจอกันที่ฮ่องกง” เธอเอ่ยเรียบๆ ขณะที่เชนลุกเดินออกมา กำลังจะก้าวผ่านประตูทางออก เขาก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นว่าวาดดาว นักศึกษาสาวรุ่นน้องก้าวเข้ามาทางประตูทางเข้า พร้อมกับชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่ง ด้านหลังมีบอดี้การ์ตร่างใหญ่สองคนเดินตามมาติดๆ

“อ้าวดาว”

“สวัสดีค่ะพี่เชน” เธอทักทาย แล้วส่งยิ้มสดใสมาให้ ผิดกับชายหนุ่มอีกคนมองมาตาเขียวปัด ถ้าเขาไม่คิดไปเองละก็ ผู้ชายคนนั้นคงกำลังไม่ชอบใจอยู่แน่ๆ ที่วาดดาวยิ้มให้เขา

“ครับ ดาวมาทำธุระเหรอ”

“ใช่ค่ะ ดาวมาพบลูกค้ากับเอ่อ พี่ธันน่ะค่ะ นั่นไงคะ ลูกค้าของเรา”

วาดดาวมองตรงไปยังจุดที่อลิศยังคงปักหลักอยู่

“อ๋อ เหรอครับ งั้น พี่ไม่รบกวนแล้ว ไปก่อนนะดาว เอ่อ ผมไปก่อนนะครับ” เชนส่งยิ้มน้อยๆ ให้ผู้ชายคนนั้น ก่อนเดินจากไป

          คล้อยหลังเชน ธันวากับวาดดาวก็เดินตรงเข้าไปหาอลิศทันที

“มาเร็วดีนะคะคุณธันวา”

“ครับ ข่าวสำคัญแบบนี้ ผมจะพลาดได้ยังไงล่ะครับคุณอลิศ”

“งั้นเหรอคะ” อลิศเอ่ยกลั้วหัวเราะ หันมาจ้องหน้าสาวน้อยอีกคนที่ตามเพื่อนของเธอมาด้วย

“ท่าทางงานนี้จะไม่ใช่ความลับซะแล้วสิคะ เพราะคุณเล่นควงสาวน้อยมาที่นี่ด้วย”

“ครับ ผมกับดาว เราไม่มีความลับอะไรตอกันอยู่แล้ว”

“ดีค่ะ เรามาเข้าเรื่องกันเลยนะคะ”

“ครับ” ธันวาพยักหน้ารับ จากนั้นการดิลงานว่าด้วยเรื่องธุรกิจระหว่างมาเฟียจากทั้งสองประเทศก็เริ่มต้นขึ้น ว่าด้วยเรื่องโปรเจคสำคัญ การเปิดร้านอาหารไทยสาขาใหม่ในโซนไทม์สแควร์ของธุรกิจตระกูลลี

          หลายวันต่อมา ณ ฝั่งเกาลูน ฮ่องกง

เชนกระชับอาวุธสีดำมะเมื่อมในมือมั่น แม้จะมีที่ครอบหูปิดหูทั้งสองข้างไว้แน่น แต่เขาก็อดตื่นเต้นไม่ได้ สายตามองตรงไปยังเป้ารูปคนตรงหน้า สูดลมหายใจเข้าปอดลึก แล้วลั่นไกออกไป ความตึงเครียดค่อยผ่อนคลายลง เมื่อเห็นว่ากระสุนเข้าเป้าทุกนัดทั้งที่เพิ่งยิงปืนครั้งแรก

เสียงปรบมือเบาๆ ดังมาจากเบื้องหลัง พาให้เขาหันกลับไปมอง แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยว่า อลิศจะเป็นเจ้าของเสียงปรบมือนั้น

          “ถือว่าทำได้ดี สำหรับการยิงครั้งแรก” เธอเอ่ยเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเชนคิดไปเองรึเปล่า ที่รู้สึกว่า ดวงหน้าสวยของคนตรงหน้าดูอิดโรย ราวกับว่าสามวันที่ไม่ได้เจอกัน เธอไม่ได้พักผ่อนอย่างเพียงพอเลย ถ้าไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้มบนผิวหน้านวลเอาไว้ คงจะยิ่งเห็นความหน้าโทรมยิ่งกว่านี้แน่

          “คุณอลิศ” โจเยว่หยิบขวดน้ำบนเก้าอี้ใกล้มือ แล้วเดินไปส่งให้เธอ ไม่รู้ว่าเชนคิดไปเองรึเปล่า ที่เห็นวี่แววความห่วงใย ฉายอยู่ในนัยน์ตาของบอดี้การ์ตข้างกายอย่างเขา

          “ขอบคุณ” เธอเปิดขวด แล้วยกน้ำขึ้นดื่ม

“ขอฉันลองซักหน่อยสิ” เธอเดินมาวางขวดน้ำลงกับเก้าอี้ตัวเดิม แล้วหยิบปืนมาใส่กระสุนอย่างคล่องแคล่วจนเชนอดมองอย่างทึ่งๆ ไม่ได้ ไม่ใช่แค่กระบอกเดียวแต่เป็นสองกระบอก

มือเรียวกระชับปืนที่เพิ่งถูกปลดล็อกแมกกาซีนมั่น แล้วเริ่มลั่นไก

          เสียงปืนแผดก้องไปทั่วสนาม สองเท้าสไลล์ไปด้านข้าง ขณะที่ลูกกระสุนพุ่งเข้าหาเป้าหมายแต่ละเป้า ตั้งแต่เป้าแรกจนถึงเป้าสุดท้ายแม่นยำราวจับวาง

          มันทำให้เชนอดคิดไม่ได้เลยว่า แล้วเธอจะมีพ่อบ้านประจำตัวที่ยิงปืนเป็นไปทำไม ในเมื่อเธอออกจะยิงปืนแม่นอย่างกับนักกีฬายิงปืนทีมชาติเจ้าของแชมป์เหรียญทองโอลิมปิกซะขนาดนี้

“สุดยอดเลยครับคุณอลิศ” เชนชมจากใจจริง

“แน่ล่ะสิ คุณอลิศจะทำเสียชื่ออดีตนักกีฬายิงปืนทีมชาติระดับเอเชียนเกมส์ได้ยังไงกันล่ะ” บอดี้การ์ตคนหนึ่งเอ่ยอย่างภาคภูมิใจในตัวนายหญิง ขณะที่โจเยว่ผู้เงียบขรึมทำเพียงมองด้วยแววตาชื่นชมเท่านั้น

จะว่าไปตั้งแต่เหยียบย่างเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลลีบนฝั่งเกาลูน นับเวลาก็เกือบ 12 ชั่วโมงแล้ว นอกจากบอดี้การ์ตและคนรับใช้ในแต่ละหน้าที่แล้ว เชนยังไม่เห็นหน้าสมาชิกในครอบครัวตระกูลลีเลยแม้แต่คนเดียว อย่างกับว่าที่นี่มีแค่อลิศอยู่กับบรรดาบอดี้การ์ตและคนรับใช้อย่างนั้นแหละ

          ขนาดเวลาอาหารเย็นแท้ๆ ยังมีแค่อลิศ นั่งรับประทานอาหารเงียบๆ อยู่เพียงลำพังเลย ทั้งที่โต๊ะอาหารขนาดสิบที่นั่งออกจะกว้างใหญ่ แถมอาหารก็ยังเป็นเป็ดตุ๋นเห็ดหอมชามใหญ่อีกด้วย เห็นแล้วเชนก็แอบกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้ เป็ดทั้งตัวอลิศคนเดียวคงไม่น่ากินหมด หวังว่าจะเหลือมาให้พ่อบ้านอย่างเขาบ้างนะ ซักขาก็ยังดี