บำเรอสวาทเทพบุตรเถื่อน

บำเรอสวาทเทพบุตรเถื่อน

last updateLast Updated : 2025-11-06
By:  ต้นอ้อCompleted
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
38Chapters
1.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ปึก! ปึก! ปึก! “อ๊า...” เสียงเนื้อกระทบเนื้อพร้อมกับ​เสียงครางหยาบโลนดังไปทั่วห้อง ร่างหนาเคลื่อนอยู่บนร่างบางเร่งจังหวะดุจเกลียวคลื่อนพลิ้วไหว มือเล็กกรีดไปตามแผ่นหลังแกร่งจนเกิดรอยแดง “อ๊า” ธานินทร์​ส่งเสียงคำรามในลำคอพร้อมกับเร่งจังหวะรัวเร็ว จนร่างบางเล็กที่อยู่ใต้ร่างหนาหัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงที่เขากระแทก “พะ... พอเถอะเอมไม่ไหวแล้ว” เสียงหวานเอ่ยเสียงสั่นอ้อนวอนชายบนร่าง เธอรู้สึก​เหนื่อยและปวดตัวไปหมดกับสิ่งที่เขาทำกับเธอ “ผู้หญิง​ร่านแบบเธอมีหน้าที่ทำให้ฉันพอใจแค่นั้น อย่าคิดว่าฉันจะทำตามที่เธอสั่ง อ๊า... “ ปึก! ปึก! ปึก! น้ำสีใสไหลปริ่มนัยน์ตา​เขาปรามาส​เธอด้วยถ้อยคำร้ายกาจ หัวใจดวงน้อยกระตุก​สั่นไหว เจ็บปวดหัว​ใจทุกครั้งที่ได้ยินมัน เธอก็แค่ผู้หญิง​ร่านที่ต้องการเงิน นอนกับเขาเพราะเงิน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขากับเธอมีอะไรกัน มันเกิดเรื่องแบบนี้จนแทบนับครั้งไม่ถ้วน แต่ร้องไห้​คร่ำครวญไปก็ไม่เกิดประโยชน์​อันใด เมื่อเธอเลือกแล้ว ก็ต้องยอมรับ​ผลของมัน แม้ว่าเธอจะตกในสภาวะ​นี้เพราะความจำเป็น​ก็ตาม

View More

Chapter 1

บทนำ

—Se supone que hoy te ibas a casar con Vanessa, ¿no? ¿No te da miedo que se enoje si no vas?

—Todo el mundo sabe que ella no puede vivir sin él. Aunque sepa que no fuiste por estar con Nati, no se va a atrever a reclamarte.

—Exacto. Vanessa no es tan importante como Nati; Alexis la ha cuidado desde que eran niños...

Ellos hablaban de Natalia Cisneros, ella era como una hermana para Alexis.

Vanessa León estaba parada frente a la puerta del salón privado y sintió que se le helaba la sangre. Ese era el tipo al que había amado por años; alguien que no valía la pena. Apretó los puños con tanta fuerza que le crujieron los huesos, pero el dolor no se comparaba ni un poco con el vacío que sentía.

Tomó aire profundamente y abrió la puerta.

¡Pum!

El alboroto del salón se detuvo y el lugar quedó en silencio.

—Vanessa... —exclamaron varios, sorprendidos.

La mujer que apareció en la entrada era de piel clara, atractiva y de piernas largas. El vestido rosa resaltaba su cintura y llevaba el cabello recogido con un estilo sencillo que la hacía lucir encantadora. Sin embargo, en ese momento su mirada tenía un objetivo claro. Recorrió a Alexis y a Natalia con la mirada y soltó una carcajada sarcástica.

—¿Así que esta es la razón por la que no pudiste ir al registro civil?

Él pareció sentirse culpable y se acercó.

—Podemos ir a hacer oficial nuestro matrimonio en cualquier momento. Nati acaba de llegar del extranjero y, como su hermano, lo mínimo que podía hacer era organizarle una bienvenida.

—Solo hay un aniversario de novios al año —respondió ella con una sonrisa burlona—, ¿en serio no te importa? ¿No sabes que si no lo hacemos hoy, tendremos que esperar hasta el próximo año?

Lo habían planeado juntos: querían que la fecha de su aniversario se convirtiera en la de su boda. Pero era obvio que él no tenía intenciones de oficializar su matrimonio con ella. A la que quería era a Natalia, su amiga de toda la infancia.

Tal vez al notar lo extraño, Alexis intentó tomarla del brazo.

—No empieces con lo mismo. Regresando a casa te explico todo.

Vanessa se soltó de un movimiento brusco. En ese momento, Natalia intervino.

—Perdón, fue mi culpa. No sabía que hoy tenían lo del registro —dijo bajando la cabeza, con un tono tan apenado que parecía que ella era la víctima.

Como siempre le había tenido resentimiento, no le respondió. Natalia levantó la mirada con los ojos llorosos, viéndose muy frágil.

—Por favor, perdóname. En serio les deseo lo mejor a ti y a mi hermano.

—¿Lo mejor? —Vanessa soltó un resoplido de fastidio—. ¿Podrías dejar de actuar? Si en serio nos desearas algo bueno, ni siquiera hubieras vuelto.

La expresión de Alexis se endureció.

—No seas tan grosera.

—¿Qué? ¿Te molestó que hablara de tu “cariñito”? —preguntó ella, mirándolo como si fuera un extraño.

Él ya lucía bastante molesto y le reclamó en voz baja:

—¡Ten cuidado y no digas estupideces!

Vanessa notó lo mucho que protegía a su supuesta hermanita. Si tanto quería defenderla, ella le daría el gusto.

—Si ya lo hicieron, ¿por qué les da miedo que la gente hable?

A Natalia se le pusieron los ojos rojos y mostró una cara de decepción.

—Mi hermano y yo no tenemos nada de lo que te imaginas. ¿Podrías dejar de malinterpretarme como siempre? Si hubiera sabido que mi regreso iba a causar que pelearan, mejor no hubiera regresado.

Su voz se quebró y empezó a sollozar, provocando que los demás en el salón se sintieran mal por ella y comenzaran a atacar a Vanessa.

—Te pasas. Ellos son como hermanos, ¿cómo puedes tener celos de eso?

—Es cierto. Nati se fue del país hace tres años solo porque tú no la soportabas. Se sacrificó por ustedes, ¿y vas a empezar con lo mismo otra vez?

—Ten cuidado, no sea que Alexis se harte y te mande a volar.

Vanessa observó a todos esos tipos tan indignados y se mantuvo tranquila. Antes, por su relación con Alexis, solía ser muy tolerante con sus amistades. No decía nada cuando se burlaban de ella o cuando hablaban mal a sus espaldas, pero esa vez no se iba a dejar. Su mirada se volvió afilada.

—¿O sea que una hermana que se la vive pegada a su hermano tiene la razón? ¿A todos ustedes les patearon la cabeza o les gusta ver ese tipo de relaciones prohibidas? Si quieren, yo me quito para que les den el espectáculo completo.

Todos se quedaron mudos. No esperaban que la mujer que siempre había sido sumisa frente a Alexis se volviera tan tajante. Sus palabras habían sido directas y pesadas.

—¿Por qué me insultas así? —Natalia parecía a punto de derrumbarse—. Si no te agrado está bien, pero mi hermano te quiere mucho y ha hecho tanto por ti, ¿por qué no puedes estar satisfecha?

Vanessa arrugó la frente. Quizá otros no lo sabían, pero ella conocía lo manipuladora que era esa mujer. Se conocían desde hace diez años y había sido novia de Alexis por cinco.

La primera vez, en el cumpleaños de Vanessa, Natalia llamó a Alexis para decirle que había tenido un accidente y él se fue a buscarla. La segunda vez, en San Valentín, ella llamó llorando porque supuestamente quería quitarse la vida tras una ruptura amorosa. La tercera, la cuarta vez... siempre había una excusa para que él la dejara sola, y él siempre elegía irse con Natalia.

Hace tres años, cuando ella decidió irse al extranjero, todos pensaron que Vanessa la había obligado. Sostuvo la mirada fija en Natalia, con desprecio.

—¿Una relación normal de hermanos haría que alguien cancelara algo tan importante como un registro de matrimonio? Lo que pasa es que uno es un cínico y la otra es una ofrecida. Y ahora resulta que la mala soy yo y que debo ser comprensiva, ¿por qué? ¿Solo porque no tienen vergüenza?

Natalia se puso roja de la humillación. Como no supo qué contestar, comenzó a llorar. Alexis perdió los estribos y le gritó a Vanessa con la cara encendida de furia:

—¡Ya basta! ¿No te das cuenta de lo ridícula que te ves? Es solo un papel. Si no pudimos hoy, lo hacemos el día de tu cumpleaños y ya, ¿cuál es el drama? ¿Por qué no puedes ser más madura?

—¿Madura? —Vanessa sintió una extraña calma en su interior—. Está bien. Alexis, terminamos.

Los presentes se quedaron helados. Él se quedó pasmado unos segundos antes de responder con molestia:

—¿Otra vez con lo mismo? Hace tres años saliste con lo de terminar y por eso Nati se fue, para que no nos separáramos. ¿Vas a seguir con tus juegos para intentar echarla de nuevo? ¡Qué mala persona eres! Ya acepté casarme contigo y aun así no la dejas en paz. ¿La quieres atacar hasta matarla? Si vas a seguir siendo así de maldita, ¡no me casaré contigo!

Natalia disfrutaba la protección de Alexis y, al agachar la cabeza, una chispa triunfal cruzó por sus ojos. Al escucharlo, Vanessa mostró una sonrisa brillante, con el brillo de su nuevo camino claro en su mente.

—Me parece perfecto. No nos casemos, cancelamos todo.

Dicho esto, se dio la vuelta para irse. Alexis le gritó a sus espaldas con tono de amenaza:

—Si te atreves a cruzar esa puerta sin pedirle perdón a Nati, ¡no te voy a perdonar nunca!

Todos imaginaron que ella se doblegaría y pediría disculpas, pues sabían cuánto lo amaba. Pero se equivocaron. Se detuvo, giró la cabeza para mirarlos a todos y levantó la mirada como si fuera a prestar un juramento.

—Ya que están todos de testigos, escuchen bien: yo, Vanessa León, juro aquí mismo que termino con Alexis y que nunca nos casaremos. Si llego a romper este juramento, ¡que él se quede solo, que no tenga hijos y que tenga un final miserable!

Tras decir eso, ignoró a los presentes que se habían quedado con la boca abierta y salió del salón con paso firme. Una vez en el taxi que pidió por la aplicación, empezó a bloquear a Alexis de todos lados. Estaba sumida en sus pensamientos cuando el sonido de una llamada la trajo de vuelta a la realidad.

Miró el número, que le resultaba extrañamente conocido, y sintió que el corazón se le detenía por un instante. Al contestar, una voz de hombre, elegante, se escuchó del otro lado.

—Si quieres casarte, ¿por qué no me consideras a mí?

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
38 Chapters
บทนำ
บำเรอสวาทเทพเถื่อนผู้แต่งต้นอ้อปึก! ปึก! ปึก!“อ๊า...” เสียงเนื้อกระทบเนื้อพร้อมกับ​เสียงครางหยาบโลนดังไปทั่วห้อง ร่างหนาเคลื่อนอยู่บนร่างบางเร่งจังหวะดุจเกลียวคลื่อนพลิ้วไหว มือเล็กกรีดไปตามแผ่นหลังแกร่งจนเกิดรอยแดง“อ๊า” ธานินทร์​ส่งเสียงคำรามในลำคอพร้อมกับเร่งจังหวะรัวเร็ว จนร่างบางเล็กที่อยู่ใต้ร่างหนาหัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงที่เขากระแทก“พะ... พอเถอะเอมไม่ไหวแล้ว” เสียงหวานเอ่ยเสียงสั่นอ้อนวอนชายบนร่าง เธอรู้สึก​เหนื่อยและปวดตัวไปหมดกับสิ่งที่เขาทำกับเธอ“ผู้หญิง​ร่านแบบเธอมีหน้าที่ทำให้ฉันพอใจแค่นั้น อย่าคิดว่าฉันจะทำตามที่เธอสั่ง อ๊า... “ปึก! ปึก! ปึก!น้ำสีใสไหลปริ่มนัยน์ตา​เขาปรามาส​เธอด้วยถ้อยคำร้ายกาจ หัวใจดวงน้อยกระตุก​สั่นไหว เจ็บปวดหัว​ใจทุกครั้งที่ได้ยินมันเธอก็แค่ผู้หญิง​ร่านที่ต้องการเงิน นอนกับเขาเพราะเงิน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขากับเธอมีอะไรกัน มันเกิดเรื่องแบบนี้จนแทบนับครั้งไม่ถ้วนแต่ร้องไห้​คร่ำครวญไปก็ไม่เกิดประโยชน์​อันใด เมื่อเธอเลือกแล้ว ก็ต้องยอมรับ​ผลของมัน แม้ว่าเธอจะตกในสภาวะ​นี้เพราะความจำเป็น​ก็ตามปึก! ปึก! ปึก!“อ๊า” ธานินทร์ครวญ​คำรามครางออกมาอย่า
Read more
Chapter1
Chapter1“ทับทิม​ วันนี้ฉันจะมาทวงเงินที่แกยืมฉันไป ฉันจำเป็น​ต้อง​ใช้เงิน” เสียงดังโวยวายดังอยู่ข้างล่าง ชะเอมขมวดคิ้วเป็นปมก่อนจะเดินออกมาดู เป็นป้าโซเฟีย​เพื่อนบ้านของเธอ“แม่ยังไม่ตื่นค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ? ป้าโซเฟีย”“แม่เอมยืมเงินป้าไป1แสนโครนา บอกว่าจะเอาไปจ่ายค่าซ่อมบ้าน บ้านก็ไม่เห็นซ่อม นัดตั้งแต่​อาทิตย์​ที่แล้วว่าจะคืนก็ไม่คืนสักที​ ตอนนี้ป้าต้องการเอาเงินไปรักษาลูกชาย”“แม่เอาเงินไปทำอะไรเยอะแยะ” เสียงหวานเอ่ยอย่างแผ่วเบา เงินที่มารดาของเธอยืมไปไม่ใช่น้อย ๆ แล้วหญิงวัยกลางคนก็มีความจำเป็นที่ต้องใช้เงินด่วน“ไม่เอาซ่อมบ้านก็บำเรอผัวน่ะสิ ถ้าเป็นไปได้เอมช่วยหาให้ป้าหน่อยนะป้าขอร้อง”“แต่เงินมันเยอะมากเลยนะคะ”“ใครมาโวย​วายอะไรแต่เช้าวะ” ทับทิมเดินหัวฟูเอาหัวเดินมาดูเมื่อได้ยินเสียงโวยวาย​และเสียงคนคุยกัน ซึ่งมันรบกวนเวลานอนของเธอกับสามี“ฉันมาทวงเงินที่แกบอกจะคืนฉันเมื่ออาทิตย์​ที่แล้ว”“ไม่มีไม่หนีไม่จ่ายโว๊ย!” ทับทิม​ท้าวสะเอวจ้องมองโซเฟีย​อย่างท้าทาย“เวลาจ่ายคืนให้มันง่ายเหมือนตอนยืมฉันหน่อย ตอนไม่มีฉันก็ช่วยเหลือแก พอถึงวันจ่ายหนี้คืนแกก็ผัดวันประกันพรุ่ง​“ก็ช่วยไม่ได
Read more
Chapter2
Chapter2ชะเอมกำเช็คแน่นหายใจไม่เป็นส่ำกับเหตุการณ์​เมื่อครู่ ต่อหน้าคนอื่นธานินทร์​จะไม่แสดงด้านที่เขาเป็นออกมาเลย เขานิ่ง ๆ กับคนอื่น แต่สิ่งที่เขาแสดงกับเธอเมื่อครู่คือตัวตนของเขาสินะขาเรียว​ก้าวย่างมาจนถึงโต๊ะ​ทำงาน มือของเธอสั่นระริกกำเช็คแน่น“ฉันไม่ใช้แกแน่นอน” ชะเอมพูดแล้วเก็บเช็ค​ไว้ในกระเป๋าสะพาย เธอระบายลมหายใจออกมาแล้วทำงานต่อ แต่เรื่องของธานินทร์​กลับวนเวียน​อยู่ในหัวของเธอตลอดเวลาเย็นของวันนั้น“เอมก็กำลังหาเงินอยู่ค่ะ เอมกำลังพยายาม​ติดต่อ​เจ้านายอยู่​” ชะเอมว่าพลางพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ“ป้าขอร้องล่ะ ต้องให้ป้ากราบเอมไหม เอมถึงจะหาเงินมาคืนป้าได้” โซเฟีย​เอ่ย“ป้าคะ เอมต้องหาเงินมาได้แน่ ๆ เอมขอเวลาถึงพรุ่งนี้​นะคะ”“รีบ ๆ หน่อยแล้วกัน ป้าจะเซ็นให้หมอผ่าตัด พรุ่งนี้​เอมต้องเอาเงินมาจ่ายนะ”“ค่ะ” ชะเอมมองร่างของเควิลผ่านกระจกใส ซึ่งตอนนี้มีเครื่องช่วยหายใจพยุงชีพไว้ เธอไม่อาจจะปล่อยให้เพื่อนเป็นอะไรไปได้ เธอต้องหาเงินมาให้ได้มือเรียวเล็กหยิบโทรศัพท์​ขึ้นมากดโทรออกหาเจ้านาย แต่ก็เหมือนเดิมไม่สามารถ​ติดต่อได้เลย@บ้านชะเอมหอบข้าวข้องพะรุงพะรัง​เข้ามาในบ้าน เธอวางกระเป๋า
Read more
Chapter3
Chapter3เช้าวัน​ต่อมา​เเสงอาทิตย์​ยามเช้าส่องเข้ามาประทะผ้าม่าน วันนี้หิมะไม่ตกดั่งเช่นทุกวัน แสงแดดสาดส่องทำให้รู้สึกอุ่นรู้สึก​ดีขึ้นมาบ้างในขณะที่​ชะเอมนอนอยู่บนเตียง พลางคิดไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้น วันนี้คือกำหนดเส้นตายที่เธอต้องหาเงินไปจ่ายค่ารักษาเควิล เธอไตร่ตรอง​มาตลอดทั้งคืนแล้วแล้ว แต่เธอก็หาทางออกนั้นไม่ได้อยู่ดีเนื่องด้วยคิดมาตลอดทั้งคืนแต่ก็หาทางออกไม่ได้ ชะเอมเลยคิดว่าวันนี้ควรหยุดงาน แล้วไตร่ตรอง​ว่าเอาอย่างไรต่อไปดีRrrrrเสียงสมาร์ทโฟน​กรีดร้อง​เสียงดังลั่น​ มือเรียวเล็กหยิบขึ้นมาอย่างรวดเร็​ว ในใจได้แต่ภาวนาให้เป็นเบอร์โทร​ของพายุ และดูเหมือนคำอ้อนวอนภาวนาของเธอจะเป็นผล เป็นเบอร์ของพายุที่โทรมา“ฮะ... ฮัลโหล​คุณ​พายุ”(“ครับ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า? พอดีฉันเพิ่งเปิดเครื่อง”)​“เอมมีเรื่องอยากจะขอความช่วยเหลือ​น่ะค่ะ” เธอละล่ำละลักเอ่ยกับพายุ ในใจรู้สึกดีใจมากที่เธอจะไม่ต้องคิดเรื่องที่ธานินทร์ยื่นข้อเสนอกับเธอ เพราะถ้าพายุช่วยเหลือเธอเธอก็ไม่ต้องเอาเช็คไปขึ้นเงิน ไม่ต้องพาชีวิตของตนเองไปผูกติดกับผู้ชายอย่างเขา(“ให้ช่วยอะไรครับ?”)​ น้ำเสียงอ่อนโยนทำชะเอมตื้นตันใจ​ เ
Read more
Chapter4
Chapter4ธานินทร์​หัวเสียเป็นอย่างมากที่ชะเอมไม่ทำตามคำสั่ง มือหนากำหมัดแน่นพยายาม​ข่มอารมณ์​โกรธ​เอาไว้“เธอกล้าดียังไงมาขัดคำสั่งฉัน” ธานินทร์​เอ่ยเสียงห้วนกระด้างมือทุบโต๊ะอย่างโมโห​ ก็แค่ผู้หญิงธรรมดา​คนหนึ่ง ไม่ได้สวยเลิศเลออะไร ​ แต่ทำไมเขาถึงอยากได้เธอ และในเมื่อเขาอยากจะได้ผู้หญิง​คนนั้นเขาก็ต้องได้(“แค่นี้นะคะเอมไม่ว่างคุย”) ปลายสายเอ่ยอย่างไม่แยแสเลยแม้แต่น้อย มันยิ่งทำให้อารมณ์​โกรธ​ของเขาประทุถึงขีดสุด“ฉันจัดการเธอจนต้องร้องขอชีวิต​แน่”ตู๊ด ตู๊ด สายถูกตัดไป ธานินทร์​ยิ่งหัวเสีย ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินออกมาจากห้อง“ธานินทร์​จะไปไหนลูก” แองจี้เอ่ยถามบุตรชาย​ เมื่อเห็นชายหนุ่ม​เดินไปที่ประตู​บ้าน“ไปหาเพื่อนครับแม่” เขาปรับเสียงเรียบ ๆ หันมายิ้มให้มารดา แม้ว่าภายในใจของเขาตอนนี้จะครุกรุ่นไปด้วยไฟโทสะก็ตามเขาไม่ต้องการให้มารดาคิดมาก ที่ผ่านมาเขากับมารดาอยู่กันแค่2คน เนื่องด้วยบิดาตายจากไปตั้งสมัยเด็ก ๆ พ่อของเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกับครอบครัว​ของพ่อพายุ สายเลือดมาเฟียยังเข้มข้น​อยู่ตัวเขา“เดี๋ยวให้ลูกน้องขับรถให้”“ไม่เป็นไรครับ” ธานินทร์​เอ่ยแล้วรีบออกไป
Read more
Chapter5
Chapter5ร่างบางอยู่ในชุดกันหนาวหนาระบายยิ้มออกมาอย่างดีใจ พายุกลับมาแล้ว เธอมีที่พึ่งพาแล้วชะเอมใส่รองเท้าแล้วสะพายกระเป๋าออกมาจากบ้าน เธอยืนอยู่ข้างทางเพื่อรอรถแท็กซี่​ อากาศวันนี้ช่างสดใส หิมะแล้วบนพื้นถนนก็ถูกละลายหิมะด้วยน้ำเกลือ ทำให้หิมะละลายเร็วพื้นถนนก็ไม่ลื่นแล้วจิตใจเธอก็ดีขึ้นเมื่อได้ฟังข่าวดี ทุกอย่างนับจากนี้จะดีขึ้น และมันจะดีขึ้นกว่านี้ถ้าพายุกับเธอเป็นแฟนกัน เธอจะได้มีเขาคอยปกป้องเขายังไม่มีแฟน... เธอยังไม่มีใคร เธออยากมีคนให้ความรักและคอยปกป้องชะเอมหยิบโทรศัพท์​ขึ้นมากดโทรออกกดเล่น หลังจากที่เธอเปิดเครื่องแล้ว ข้อความต่าง ๆ ของธานินทร์​ก็ไม่เด้งเข้ามาอีกเลย“เฮ้อ! โล่งใจไป”“สวัสดี​ครับ” ชายชาวต่างชาติ​เอ่ยทักทายพร้อมกับ​ยืนข้าง ๆ“สวัสดี​ค่ะ” เธอยิ้มให้เขา“คุณ​พักอยู่ที่นี่เหรอครับ?”“ค่ะ เพิ่งเข้ามาพักเองค่ะ แล้วคุณ​ล่ะคะ”“ผมก็เพิ่งมาพักครับ ผมชื่อวาเลนนะครับ”“ฉันชื่อชะเอมค่ะ”“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” เขายื่นมือมาทักทายเธอ“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” ชะเอมลังเลเล็กน้อย​ก่อนจะยื่นมือสัมผัส​มือแกร่งของชายหนุ่ม​เป็นการทักทายตอบ“คุณ​เอมจะไปไหนครับ?”“ไปทำงานค่ะ แล้
Read more
Chapter6
Chapter6“กรี๊ด​ดด! ปล่อยเอมนะไอ้บ้า” ชะเอมกรีดร้อง​ออกมาอย่างตื่นตระหนก มือเล็ก ๆ กระหน่ำทุบตีเขาอย่างรุนแรง แต่มันไม่สะเทือนคนร่างโตเลยแม้แต่น้อย“ทุบไปฉันก็ไม่ได้รู้สึกอะไร จำใส่สมองเอาไว้ว่าเธอเป็นของฉัน” ธานินทร์​ดึงข้อมือของชะเอมให้ตามมาที่รถ“ปล่อยนะ ไอ้คนโรคจิต!”“โรคจิต​กับผู้หญิง​ร่านแบบเธอก็​เหมาะสมกันดีนะ”“ฉันไปร่านตอนไหนไม่ทราบ!” ชะเอมแผดเสียงใส่ชายหนุ่ม​“หึ! เธอมันสมองปลาทอง”“คุณ​มากกว่าที่เป็น ปล่อยนะ”“ไปกับฉัน ถ้าไม่ไปฉันจะจับเธอแก้ผ้าอยู่​ตรงนี้แหละ” น้ำเสียงดุดันทำเอาชะเอมชะงักหยุดดิ้นรนทันที“ทำไมคุณถึงเป็นคนแบบนี้ คุณมันพูดไม่รู้เรื่องจริง ๆ”“ไปกับฉัน อย่ามาปากดีให้​มันมาก”“คุณ​พายุ​โอนเงินให้คุณ​แล้ว เอมใช้หนี้คุณ​แล้ว จบเรื่องที่เรามีต่อกันได้แล้ว”“หึหึ แล้วมันได้บอกไหมว่าฉันโอนคืนแล้ว”ชะเอม​TALK​ฉันอยากจะกรี๊ด​กับพูดของคนเฮงซวยตรงหน้า นี่เขาเป็นบ้าอะไรถึงได้มาตามตอแยฉันไม่จบไม่สิ้น แถมยังตีมึนไล่ไม่ไป“เอมบอกให้ปล่อย”“ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าฉันจะฆ่าแม่เธอถ้าเธอไม่ยอม และฉันก็ทำจริง!” เขาพูดเสียงกระด้าง แต่ฉันคิดว่ามันก็แค่คำขู่ เขาไม่ทำจริงหรอก“ปล่อยเ
Read more
Chapter7
Chapter7เขาจ้องหน้าฉันแววตาคู่นั้นไม่อาจคาดเดาได้ ว่าความรู้สึกของเขาในตอนนี้มันคืออะไรฉันรู้แต่ว่านัยน์ตาคู่นั้น ลูกโชนไปด้วยไฟโทสะแต่มันก็แฝงความรู้สึกบางอย่างที่ฉันอ่านและคาดเดามันไม่ออก“อย่าทำเลย คุณควรหยุดเรื่องนี้ คุณไม่ควรทำแบบนี้” ฉันเอ่ยพร้อมกับจ้องไปในนัยน์ตาสีมรกตคู่นั้น เขายกยิ้มแล้วบดขยี้ริมฝีปาก เขาจูบฉันอย่างดูดดื่มอีกครั้งมือไม้ลูบไล้แล้วเริ่มถอดเสื้อผ้า ฉันพยายาม​ผลักร่างหนาออก“ยอมฉันดี ๆ แม่เธอจะไม่เป็นอะไร เธอคงจะรู้นิสียของฉันนะว่าฉันพูดจริง” เขาซุกไซร้​ที่ซอกคอพร้อมกับ​กระซิบเสียงกระเส่า มือของเขาแกะกระดุมเสื้อของฉันออกเผยให้เห็นอกขนาดพอเหมาะ เขาบีบเค้นมันแรง ๆราวกับต้องการให้มันแหลกละเอียด​คามือฉันไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้มากหรอกนะ รู้แค่นิดหน่อย​ ฉันเพิ่งมาทำงานบริษัท​นี้ได้ไม่กี่เดือน เขาดีกับทุกคนยกเว้นฉัน เขาไม่ชอบฉัน“คุณ​มันเลว” นี่คือสิ่งที่ฉันรับรู้ได้ว่าเขาเลว ถ้าเขาไม่เลวเขาคงไม่ทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้หรอก“เลวกว่านี้อีกนะ ถ้าเธออยากเห็นฉันก็พร้อมที่จะแสดงให้เธอดูเริ่มจากแม่ของเธอก่อนเป็นไง?”“ชั่ว!”“จะถือว่าเป็นคำชม งั้นเริ่มความชั่วจากแม่
Read more
Chapter8
Chapter8นิ้วรัวเข้ามาในโพรงสวาทของฉันรัวเร็ว ฉันเปลี่ยน​จากมือที่จิกบ่าของเขามากำผ้าปูแทน ความรู้สึก​นี่มันเสียวซ่านรัญจวน​จนร่างกายของฉันบิดเกร็ง เขาเร่งจังหวะระริกรัวความรู้​สึกต้องการของฉันมันพลุ่งพล่าน​ ร่างเบาหวิวราวกับล่องลอย“อ๊า...”เขากำลังทำให้ฉันเสียวจนใจจะขาด มันซาบซ่านวาบหวาม​ ยิ่งเขาเร่งความเร็วไม่หยุดยั้ง​ เสียงครางฉันยิ่งดังขึ้นอย่างไม่อาจห้ามได้“อ๊า...” อารมณ์​ของฉันพุ่งสุดขีด ฉันสั่นเกร็งอย่างหนักเขากำลังฆ่าฉันด้วยสัมผัสแสนวิเศษ​“หึ” เสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ ของเขาดังขึ้น เขาเหมือนพอใจในสิ่งที่เขากระทำ“อ๊า คุณ​ธะ... ธานินทร์​” ฉันปริปากเอ่ยเรียกชื่อเขาร่างสั่นเทิ้มทุกครั้งที่เขาลุกล้ำร่างกาย เขารัวนิ้วเร็วรัว จนทำให้ฉันใกล้ถึงฝั่งฝันแต่อยู่ดี ๆ เขากลับเอานิ้วออก ในขณะที่​ฉันกำลังพบพานความสุขแล้ว“คะ...คุณ”“บอกฉันก่อนว่าเธอต้องการฉัน” เขาเอ่ยขึ้นในขณะที่​ฉันอารมณ์​ค้างเติ่งหายใจรัวเร็ว​ เวลานี้ถ้าฉันไม่ได้ปลดปล่อย​ฉันตายแน่“อะ...” เขาเขี่ยวนยอดถันสีหวานยิ่งปลุกเร้าอารมณ์​ฉัน“พูดมาสิว่าเธอต้องการฉัน” เขาพูดเสียงกระเส่าขบกรามแน่น เหมือนกำลังระงับความต้องการของตน
Read more
Chapter9
Chapter9“วันนี้มีอะไรทานบ้างครับ” ธานินทร์​เอ่ยถามมารดาอย่างอารมณ์ดี​ แล้วหย่อนสะโพกลงนั่งเก้าอี้ที่โต๊ะ​อาหาร“สเต็กเนื้อกับซุปข้าวโพด วันนี้ทำไมลูกดูอารมณ์ดี​จัง” แองจี้เอ่ยถามบุตรชาย​ ปกติเธอไม่ค่อยเห็น​ธานินทร์​ยิ้มแย้มสักเท่าไหร่ จะมีช่วงที่เขาแสดงออกกับปั้นจั่นเท่านั้นธานินทร์​บินไปไทยช่วย​บริษัท​ของปั้นจั่นแล้วกลับมาลงทุนกับพายุ ทุกครั้งที่กลับมาจากที่ทำงานชายหนุ่ม​จะเก็บตัวเงียบ วันนี้มาแปลกยิ้มแย้ม​จนเธอนึกเเปลกใจ“ไม่มีอะไรหรอกครับ วันหลังแม่ทำอาหารไทยให้ผมทานหน่อยสิครับ” รอยยิ้มสดใสระบายที่ใบหน้าคมเข้มนั้น มันทำให้แองจี้อดดีใจไม่ได้ที่เห็นท่าทางเปลี่ยนไปของบุตรชาย“ธานินทร์​ก็รู้นิ่ว่าแม่ทำอาหารไทยไม่เป็น เดี๋ยว​แม่จะไปซื้อที่ร้านอาหารไทยให้นะ”“ผมว่ามันไม่อร่อยเหมือนทำกินเอง ผมเคยกินรสมือของอินทิรา​ตอนอยู่ไทย ทำอร่อยมากเลยครับ”“หาเมียที่เป็นผู้หญิงไทยสักคนมาทำอาหารให้ทานสิลูก ตอนนี้ธานินทร์ก็อายุเยอะแล้วลูกควรแต่งงานได้แล้วนะ” มือเล็กจับบ่าบุตรชาย​เบา ๆ“ไม่ครับ!” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ตักซุปเข้าปาก“ลูกควรมองใครได้แล้ว อย่าจมปลักกับอดีตเลย”“ผมไม่ได้จมปลัก ผมไม่เคยให้ค่าคน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status