ไม่มีทางเลือกNc18+

ณ หน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

"ใจเย็นๆ นะลูกพ่อเขาไม่เป็นอะไรหรอกเชื่อป้า นั้นไงหมออกมาแล้ว" มะลิป้าข้างบ้านที่ช่วยโทรศัพท์เรียกรถฉุกเฉินพาพ่อของเธอมาส่งโรงพยาบาลเอ่ยเมื่อเห็นว่าลลิตาเอาแต่เดินร้องไห้เดินไปมาอยู่ที่หน้าห้องอย่างร้อนใจ

แกร็ก~

"หมอคะพ่อหนูเป็นยังไงบ้างคะ" ร่างบางที่เดินไปเดินมาอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อหมอที่ทำการรักษาพ่อของเธอเดินออกมา

"ตอนนี้คนไข้ยังไม่พ้นขีดอันตรายนะครับแต่ดีว่านำมาส่งโรงพยาบาลได้ทัน"

"แล้วพ่อหนูจะเป็นอะไรมากไหมคะ"

"ต้องรอดูอาการครับถ้าผ่านคืนไปได้เราต้องทำการผ่าตัดทำบายพาสหัวใจให้ไวที่สุด"

"ผ่าตัด..." ร่างบางเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบาอย่างเป็นกังวล

"ใช่ครับ หมอขอเชิญญาติคนไข้ไปคุยเรื่องค่าใช้จ่ายหน่อยครับ"

- 15 นาทีผ่านไป -

"เป็นไงบ้างลูก" มะลิเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าลลิตาเดินกลับมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

"หมอบอกถ้าพรุ่งนี้พ่อรู้สึกตัวต้องทำการผ่าตัดทันทีคะ"

"แล้วค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ไม่แพงแย่เลยหรอ"

"หมอบอกว่าจากการประเมินอยู่ที่ 3 แสน" ร่างบางเอ่ยพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งยังเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้าและไม่รู้จะทำเช่นไรเพราะตอนนี้เงินที่มียังไม่พอจ่ายค่าผ่อนหนี้เลยด้วยซ้ำ

"3 แสน!!! " มะลิเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงและสีหน้าตกใจก่อนจะเอ่ยถามต่ออย่างเป็นห่วง

"หนูจะไปหาเงินขนาดนั้นมาจากไหน"

"หนูยังคิดไม่อ..." ร่างบางเอ่ยเสียงแผ่วพร้อมกับล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุม

เธอถึงกับต้องชะงักเมื่อมือเรียวล้วงไปเจอกับนามบัตรฟอลคอร์ก่อนที่เธอนั้นจะเงียบไป

คลืด คลืด~

"โอ้ย ตาสมก็โทรมาอะไรตอนนี้" มะลิเอ่ยก่อนจะกดรับโทรศัพท์และเอ่ยกับคนปลายสาย

"มีอะไรตาแก่"

"หะ ตอนนี้เลยหรอ"

"เออ ได้ๆ เดียวฉันไป" มะลิเอ่ยจบก็กดวางสายทันทีก่อนจะหันมาเอ่ยกับร่างบางด้วยสีหน้าเป็นห่วง

"หนูลิตาอยู่คนเดียวได้ไหมลูกพอดีป้ามีธุระต้องรีบไป"

"ได้ค่ะ แค่นี้ลิตาก็ไม่รู้จะขอบคุณป้ามะลิยังไงแล้ว"

"เพื่อนบ้านกันก็ต้องช่วยกันอยู่แล้ว งั้นป้าไปก่อนนะมีอะไรก็โทรมา"

"ขอบคุณนะคะ"

หญิงสาวดูจนป้ามะลิเดินไปพ้นสายตาก่อนที่เธอจะลุกขึ้นเดินไปหน้าประตูห้องฉุกเฉินเพื่อมองพ่อของตนผ่านหน้าต่างห้องบานน้อยที่ตอนนี้บนตัวพ่อของเธอนั้นมีแต่มีสายห้อยระโยงระยางเต็มไปหมด

"ถึงจะต้องขายศักดิ์ศรีหนูก็จะต้องหาเงินมารักษาพ่อให้ได้" ร่างบางเอ่ยพร้อมกับกำนามบัตรของฟอลคอร์ไว้แน่น

ณ Ss คลับ

เวลา 22.00 น.

ร่างบางที่ตอนนี้นั้นยืนอยู่หน้าคลับหรูก็ได้แต่สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินเข้าไปข้างในด้วยใจที่สั่นระรัวเพราะครั้งนี้ที่เธอมานั้นเธอรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร

"อ้าว น้องลิตามาเที่ยวหรอ? " จุ๊บแจงที่เดินมาเจอกับร่างบางเอ่ยทักขึ้นทันที

"ป่าวค่ะ" ลลิตาเอ่ยเสียงแผ่วพร้อมทั้งกำนามบัตรของฟอลคอร์ไว้แน่นจนมันยับยู่ยี่

"มาหานายหรอ" จุ๊บแจงไล่สายตามองไปยังมือของร่างบางก็เห็นนามบัตรฟอลคอร์ที่กำไว้จึงเอ่ยถามขึ้น

"....."

"ที่บ้านคงมีปัญหามากใช่ไหม ห้องนายอยู่ชั้นบนด้านซ้ายอย่าไปผิดนะด้านขวาเป็นห้องของคุณบลูไนท์" จุ๊บแจงเอ่ยพร้อมแตะบ่าร่างบางเบาๆอย่างเข้าใจเพราะเธอรู้ดีว่าลลิตารักศักดิ์ศรีมากแค่ไหนถ้าไม่จนปัญญาคงไม่ทำเเบบนี้เป็นแน่

"ขอบคุณนะคะพี่จุ๊บแจง ลิตาขอตัวก่อนค่ะ" ร่างบางเอ่ยพร้อมกับยกมือที่สั่นระริกด้วยความกลัวไหว้หญิงสาวก่อนจะรีบเดินไป

ณ ห้องทำงานของฟอลคอร์ที่ Ss คลับ

ทันทีที่ร่างบางขึ้นมาถึงชั้นบนสุดของคลับก็เดินตามที่จุ๊บแจงบอกจนมาเจอกับห้องของฟอลคอร์ที่ตอนนี้มีแดนดินและเจสันยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู

"ฉันมาหาฟอลคอร์" ร่างบางที่เดินมาถึงหน้าประตูเอ่ย

ก๊อกๆ

"นายครับ คุณลลิตามา" หลังจากหญิงสาวเอ่ยจบแดนดินก็เคาะประตูห้องของผู้เป็นนายพร้อมกับเอ่ยขึ้น

"เข้ามา"

"เชิญครับ" สิ้นคำสั่งนายเเดนดินก็เอ่ยขึ้นพร้อมกับเปิดประตูให้หญิงสาวเข้าไปทันที

แกร็ก~

ทันทีที่ประตูเปิดออกร่างบางที่ตอนนี้ใจสั่นระรัวเหมือนจะหลุดออกมาก็ได้แต่สูดหายใจเข้าไปลึกๆ ก่อนจะเดินเข้าไปข้างในด้วยความประมาณ

ฟอลคอร์อยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีดำและเมื่อไล่สายตามองไปยังโซฟาหรูของเขาก็มีหญิงสาวหุ่นเอ็กซ์ที่สภาพดูสะบักสะบอมนั่งอยู่สองคนซึ่งทั้งคู่มองมาทางเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตรนัก

"ไปได้แล้ว" ฟอลคอร์เอ่ยกับหญิงสาวทั้งคู่ก่อนจะมองมาที่ลลิตาตั้งแต่หัวจรดเท้า

ตอนนี้เธอนั้นอยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดงสั้นรัดรูปทำให้เห็นสัดส่วนเธอได้อย่างชัดเจอและเป็นที่พึงพอใจของเขา

"ค่ะ ถ้าเสี่ยอยากเมื่อไหร่เรียกมีนาได้ตลอดเวลาเลยนะคะ"

"มีมี่ด้วยค่ะ" ทั้งคู่เอ่ยจบก็เดินออกไปทันที

"มาหาฉันถึงที่แบบนี้ คงจะได้คำตอบแล้วสินะ" ฟอลคอร์เอ่ยขึ้นพร้อมทั้งทิ้งสะโพกลงที่โซฟาหรูก่อนจะหยิบบุหรี่ราคาแพงขึ้นมาสูบ

"....." ลลิตาไม่ได้เอ่ยตอบอะไรเธอทำได้แต่เพียงเม้นปากไว้แน่นอย่างต้องยอมรับชะตากรรม

เธอเคยได้ยินมาหลายครั้งกับคำว่าชีวิตของเราไม่มีทางเลือกมากนักแต่เธอนั้นมักจะเถียงเสมอว่าชีวิตของเราเลือกได้จนเธอนั้นได้มาเจอกับตัวเองจริงๆ ถึงเข้าใจคำว่าไม่มีทางเลือกมันเป็นยังไง

"ฉันบอกแล้วไงว่าจะทำให้เธอเป็นคนคลานเข่ามาหาฉันเอง" ฟอลคอร์เอ่ยพร้อมกับแสยะยิ้มร้ายก่อนจะพ่นควันบุหรี่ออกมา

"นายพูดจริงใช่ไหมที่จะจัดการเรื่องคดีของพ่อฉันให้"

"ฉันไม่จำเป็นต้องโกหก"

"แล้วฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่านายจะทำแบบที่พูดจริงๆ

"คนอย่างฉันพูดคำไหนคำนั้น"

"....."

"ถ้าจะยืนนิ่งๆ ก็ออกไปสะ"

"3 แสน ฉันขอเดือนละ 3 แสน"

"ได้ ถ้าเซ็กส์ของเธอถูกใจฉันเท่าไหร่ฉันก็จ่าย"

"....."

"ถอดเสื้อผ้าออกแล้วคลานเข่ามาหาฉันสะ ลลิตา! "

หลังจากที่ฟอลคอร์เอ่ยจบร่างบางก็ค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าของเธอออกและคลานเข่าไปตรงหว่างขาของฟอลคอร์พร้อมกับน้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้ไม่ให้มันไหล

"คลานมาแบบนั้นแหละ" ฟอลคอร์มองร่างบางที่สภาพเปลื่อยเปล่ากำลังคลานเข่ามาหาเขาอย่างสะใจที่เขาเอาชนะเธอได้ก่อนจะอ้าขาออก

อึก!

ร่างบางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะใช้มือเรียวดึงเชือกของเสื้อคลุมออกเผลอให้เห็นท่อนเอ็นมหึมาที่แข็งชูชันพร้อมกับคิดในใจอย่างเป็นการปลอบตัวเองว่า..

"กลืนศักดิ์ศรีลงคอไปสะลลิตาตอนนี้ชีวิตพ่อสำคัญที่สุด"

สองมือเรียวที่สั่นเทาด้วยความกลัวและความประมาทค่อยๆ เอื้อมไปจับท่อนเอ็นร้อนชักขึ้นชักลงก่อนจะใช้เรียวลิ้นลากจากโคลนพวงสวรรค์ไล่ไปตามท่อนเอ็นร้อน

ก่อนจะค่อยๆ หลับตาและใช้ปากเล็กดูดอมท่อนเอ็นร้อนอย่างพยายามจิตนาการว่ามันคือแท่งไอติมแต่ยิ่งเธอดูดอมท่อนเอ็นร้อนขึ้นลงเร็วเท่าไหร่น้ำตาที่เธอพยายามห้ามเอาไว้มันกับไหลออกมา

"ซี๊ด~ แบบนั้นแหละเร็วกว่านี่อีก! " ฟอลคอร์คำรามออกมาอย่างพึ่งพอใจพร้อมทั้งกดหัวร่างบางให้ดูดแท่นเอ็นร้อนของเขาให้ลึกและเร็วขึ้น

อ๊อก อ๊อกๆ