ข้อเสนอ

ณ มหาวิทยาลัย U

เวลา 13.00 น.

"อีลิตา!! "

"หะ!! " ลลิตาที่กำลังนอนอยู่นั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจ

"มึงจะนอนไปถึงไหน ใกล้เวลาจะเข้าปฐมนิเทศฝึกงานแล้ว" เชอรี่สาวประเภทสองสุดแซ่บเอ่ยเมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวของตนเองเอาแต่นอนฟุบหน้าลงกับโต๊ะหินอ่อนไม่ยอมตื่นสักทีจนจวนจะได้เวลาเข้าห้องประชุมที่ทางมหาลัยนัดหมายแล้ว

"ก็กูง่วงมึงก็รู้กูต้องตื่นเช้า"

"ไปได้แล้ว วันนี้กูได้ยินมาว่าวิทยากรที่มหาลัยเชิญมาเป็นนักธุรกิจหนุ่มหล่อมาก" เชอรี่เอ่ยพร้อมกับกำลังจะลุกขึ้นแต่ก็ถูกชายหนุ่มที่เป็นเพื่อนร่วมคณะเอ่ยถามขึ้นเสียก่อน

"หล่อเท่าเรารึเปล่า"

"ซัน" ลลิตาเอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่มเบาๆ ด้วยรอยยิ้ม

ซันคือเพื่อนร่วมคณะที่เธอเเอบชอบมาตั้งแต่ปี 1 และไม่ใช่เพียงแค่เธอที่แอบชอบเขาเพราะซันเองก็ชอบเธอและเคยของเธอเป็นแฟนแต่เธอก็ปฏิเสธไปด้วยสถานะทางบ้านของเธอและเขาที่แตกต่างกัน

"อุ๊ย" เชอรี่เอ่ยพร้อมกับเอามือป้องปาก

"เราจะมาถามลิตาว่าส่งใบสมัครฝึกงานรึยัง ถ้ายังบริษัทพ่อเรายังว่างอยู่นะ"

"แหม่ๆ ยืนกันตั้งสองคนถามอยู่คนเดียวน้อยใจนะเนี้ย"

"เชอรี่ด้วยสนใจไหม"

"หยอกเล่น เราได้ตั้งนานแล้วเหลือแต่อีลิตานี้แหละที่ยังไม่ได้สักที"

"พอดี ลิตามีบริษัทที่อยากไป ส่งเมลไปแล้วรอเขาตอบกลับมา"

"งั้นหรอ น่าเสียดายจัง" ซันเอ่ยด้วยสีหน้าผิดหวังเพราะเขาหวังจะใช้เวลาช่วงฝึกงานกระชับความสัมพันธ์กับเธอให้มากขึ้น

"ได้เวลาแล้ว เข้าไปกันเถอะ" เชอรี่ที่เห็นว่าคนเริ่มทยอยเดินเข้าตึกไปแล้วจึงเอ่ยขึ้น

ณ ห้องประชุมของมหาวิทยาลัย U

"มึงๆ " หลังจากที่ทั้งสามคนเข้ามานั่งในห้องประชุมเชอรี่ที่เห็นวิทยากรหนุ่มที่ใส่สูทสีดำและเเต่งตัวเนียบตั้งแต่หัวจรดเท้าเดินเข้ามาก็รีบสะกิดเพื่อนสาวของตนเองที่กำลังฟุบหน้านอนทันทีอย่างกระดี๊กระด๊าในความหล่อ

"กูจะนอนมึงอย่าพึ่งกวนกูได้ไหม" ลลิตาเอ่ยพร้อมกับปัดมือของเชอรี่ออก

"มึงดูก่อน คนนั้นใช้วิทยากรที่จะมาในวันนี้รึป่าววะหล่อชิปหายอย่างกับพวกมาเฟียในหนังเลย" เชอรี่เอ่ยพร้อมทั้งเขย่าตัวเพื่อนของเธอให้เงยหน้าขึ้นมาดู

"..!!!" ทันทีที่ลลิตาเงยหน้าขึ้นพร้อมสบตากับวิทยากรหนุ่มที่กำลังจ้องมองมาทางเธออยู่นั้นเธอก็รู้สึกได้ว่าใจของเธอตกลงไปที่ตาตุ่มทันที

"กรี๊ด เขามองมาทางนี้ด้วยกูสวยรึยัง"

"...."

"นี้ อีลิตามึงได้ยินที่กูพูดไหม! "

"มึง กูว่ากูจะกลับแล้ว" ลลิตาเอ่ยพร้อมกับรีบร้อนเก็บของทันทีเพราะคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุดได้มาอยู่ตรงหน้าเธอทำให้ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่เธอพยายามจะลืมมันกลับวนเข้ามาในหัวและเธอรู้สึกได้ว่าจะต้องเกิดเรื่องอะไรไม่ดีขึ้นกับเธอแน่ๆ ถ้าเธอยังอยู่

"ทำไมวะ" เชอรี่เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ามึนงงกับท่าทางของเพื่อนสาว

"นั้นสิเป็นอะไรรึป่าว" ซันที่นั่งอยู่ด้วยเอ่ยขึ้นอย่างสงสัยเช่นกัน

"เรารู้สึกปวดท้องขอกลับก่อนนะ"

"เดียวสิ อีนี้"

ยังไม่ทันที่เชอรี่จะเอ่ยจบลลิตาก็รีบเดินออกไปทันทีอย่างรีบร้อนและทันที่เธอเดินออกไปจากนอกตัวอาคารก็ถูกบอดี้การ์ดของฟอลคอร์เดินเข้ามาขวางไว้ทันที

"พะ..พวกนายมาขวางฉันไว้ทำไม" ลลิตาที่เห็นบอดี้การ์ดของมาเฟียหนุ่มมาขวางเธอเอาไว้เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นกลัว

ร่างบางที่กำลังจะเดินถอยหนีแต่ก็ถูกบอดี้การ์ดอีกสองเดินมาด้านหลังเธอทำให้เธอไม่สามารถหนีไปไหนได้

"นายบอกให้พาคุณไปรอที่รถ" เจสันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ฉันไม่ไป! "

"ผมว่าคุณไม่ควรปฏิเสธนะครับ"

"นายของพวกนายวิเศษวิโสมาจากไหนฉันถึงจะปฏิเสธไม่ได้ ถอย! " ลลิตาเอ่ยพร้อมทั้งรวบรวมความกล้าจะเดินฝ่าบอดี้การ์ดของฟอลคอร์ไป

หมับ!

แต่ก็ไม่ทันเพราะเมื่อเธอเอ่ยจบเจสันก็หันไปพยักส่งสัญญานให้ลูกน้องจับตัวร่างบางเอาไว้

"นี้พวกนายจะทำอะไร ปล่อยนะ" หญิงสาวเอ่ยเสียงดังลั่นพร้อมทั้งพยายามจะสะบัดตัวให้หลุดจากการจับกุมแต่ก็ไม่เป็นผล

ตอนนี้ทั้งอาจารย์และนักศึกษาส่วนมากอยู่ในห้องประชุมกันสะส่วนใหญ่จึงทำให้บริเวณนี้ไม่มีผู้คนเลย

"....." เจสันไม่ได้เอ่ยตอบอะไรและเดินนำหน้าลูกน้องของตนที่จับตัวร่างบางเอาไว้ไปที่รถตู้สีดำคันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล

"ที่นี่มันมหาลัยนะพวกนายจะมาลากฉันแบบนี้ไม่ได้ ปล่อยนะ" ลลิตาที่เห็นว่าตัวเองกำลังจะถูกพาไปที่รถตู้ก็เอ่ยขึ้นเสียงดังกว่าเดิมพร้อมทั้งพยายามขัดขืนตัวอย่างสุดแรงแต่ก็ไม่เป็นผล

แกร็ก~

เสียงประตูรถตู้คันหรูสีดำเปิดออกพร้อมกับเธอที่ถูกเหวี่ยงเข้าไปข้างในและยังไม่ทันที่เธอได้ตั้งหลักประตูรถก็ถูกปิดเสียเเล้ว

ปัง!

"ไอพวกบ้าปล่อยเดียวนี้! " ลลิตาเอ่ยพร้อมทั้งใช้มือเรียวทุบกระจกหน้าต่างอย่างแรงและพยายามจะเปิดประตูแต่เหล่าบอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้าที่รถอยู่นั้นก็ไม่มีใครหันมาสนใจเธอมีเพียงแต่เธอที่ยังคงทุบกระจกรถอยู่อย่างนั้นจนเหนื่อยไปเอง

ปังๆ !

- 20 นาทีผ่านไป -

แกร็ก~

ร่างบางเมื่อได้ยินเสียงประตูรถเปิดออกก็สะดุ้งเฮือกพร้อมกับใจที่สั่นระรัวเมื่อร่างสูงของฟอลคอร์ก้าวขึ้นมานั่งข้างเธอด้วยท่าทางปกติพร้อมกับลูกน้องของเขาคนอื่นๆ ก็ขึ้นมาด้วยเช่นกัน

"ออกรถ" ฟอลคอร์เอ่ยออกคำสั่งกับลูกน้องด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ครับ"

"เดียวสินี่ นายจะพาฉันไปไหน" ลลิตาเอ่ยขึ้นทันทีด้วยใบหน้าหวาดกลัวขณะที่รถเคลื่อนตัวออกด้วยความเร็วเกินกฏหมายกำหนด

"ฉันมีข้อเสนอให้เธอ"

"ข้อเสนออะไร? "

"มาเป็นผู้หญิงของฉันแล้วฉันจะให้เธอ 1 แสนต่อเดือน" ฟอลคอร์เอ่ยพร้อมทั้งใช้มือหนาเชยคางคนตัวเล็กขึ้นให้มาสบตากับเขาแต่ก็ถูกคนตัวเล็กปัดมือเขาทิ้งทันทีพร้อมกับเอ่ยกลับด้วยสายตาเกลียดชัง

พรึบ!

"เชิญ นายไปหาซื้อคนอื่นเถอะจอดรถฉันจะลง! "

"ฉันให้ได้ทุกอย่างที่เธอต้องการรวมถึงเรื่องคดีของพ่อเธอด้วย"

"นายรู้เรื่องคดีของพ่อฉันได้ไง? " ลลิตาเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าตกใจที่ฟอลคอร์นั้นรู้เรื่องคดีของพ่อเธอ

"ไม่มีอะไรที่ฉันไม่รู้"

"ถึงแล้วครับ" เจสันเอ่ยเมื่อขับรถมาจอดยังหน้าบ้านหลังเล็กหลังหนึ่ง

"พวกนายเป็นใครกันแน่" ลลิตาเอ่ยขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเป็นบ้านของตนเองก่อนที่เธอจะมองไปรอบๆ ในรถที่มีเหล่าบอดี้การ์ดนั่งอยู่ด้วยหลายคนอย่างหวาดกลัวเมื่อเธอตระหนักขึ้นได้ว่าฟอลคอร์คงไม่ใช่นักธุรกิจธรรมดาแน่

"คืนนี้ฉันอยู่ที่ Ss Culb ถ้าอยากใช้ช่วงล่างให้เป็นประโยชน์ก็มาได้เสมอ" ฟอลคอร์เอ่ยพร้อมทั้งหยิบนามบัตรของตนเองออกมาพร้อมกับใส่มันไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมของเธอด้วยรอยยิ้มร้ายก่อนจะไล่สายตามองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า

วันนี้ลลิตาใส่ชุดนักศึกษาตัวเล็กที่ทำให้เห็นสัดส่วนเธอได้ชัดเจนพร้อมกับมีเสื้อคลุมคาร์ดีแกนตัวบางบวกกับกระโปรงทรงเอตัวสั้นมันยิ่งทำให้ฟอลคอร์ถูกใจยิ่งกว่าเดิม

"ฉันจะไม่มีวันไปหานาย! " ลลิตาเอ่ยพร้อมกับรีบเปิดประตูลงรถไปในทันทีก่อนจะรีบวิ่งเข้าบ้านไป

"พวกมึงจัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม" ทันทีที่ร่างบางลงไปฟอลคอร์ก็เอ่ยถามลูกน้องขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบที่ฟังดูน่ากลัว

"ครับ"

หลังจากได้รับคำตอบของแดนดินฟอลคอร์ก็กระตุกยิ้มร้ายออกมาทันทีพร้อมกับมองไปยังบ้านของร่างบางขณะที่รถกำลังเเล่นตัวออกไป

- ทางด้านลลิตา -

ร่างบางหลังจากรีบวิ่งลงรถของมาเฟียหนุ่มมาเธอก็รีบตรงเข้าไปในบ้านทันที

แต่แล้วเธอก็ต้องช็อคเมื่อเห็นว่าพ่อของเธอนั้นนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นพร้อมกับกำเอกสารบางอย่างไว้ในมือ

"พ่อ!!!! " ลลิตาเมื่อได้สติก็เอ่ยเรียกพ่อของตนเสียงดังลั่นพร้อมรีบตรงเข้ามาเขย่าตัวผู้เป็นพ่อทันทีด้วยมือที่สั่นเทาอย่างกลัวว่าพ่อเธอจะเป็นอะไรไป แต่พ่อของเธอก็ไม่ตอบสนองใดๆ

"ใครก็ได้ช่วยด้วยค่ะ ช่วยพ่อด้วย" หญิงสาวเอ่ยตะโกนดังลั่นพร้อมกับน้ำตาเเห่งความกลัวที่ไหลออกมาเหมือนสายน้ำอาบแก้มขาวทั้งสองข้าง

"พ่อ พ่อฟื้นสิคะพ่อ ฮึก~ "

"เกิดอะไรขึ้นหนูลิตา ว้าย" มะลิป้าข้างบ้านของหญิงสาวที่ได้ยินเสียงตะโกนจึงรีบมาดูพร้อมกับเอ่ยถาม

"ป้ามะลิ ช่วยพ่อลิตาด้วย ฮึก~"