หวงรักมาเฟียเถื่อน

หวงรักมาเฟียเถื่อน

last updateLast Updated : 2025-07-31
By:  ศานิชลCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
91Chapters
3.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ทุกๆความแค้นที่เขามี เธอจะต้องเป็นผู้รับมันเอาไว้ทั้งหมด แม้ตายก็หนีไม่รอด

View More

Chapter 1

จุดเริ่มต้น.....

                     Mia Miller              

I step off the bus with the small suitcase in my hands. I didn't tell anyone I was coming because I wanted to surprise my fiancé.

It's been two months since I've seen the sky of this city. I missed the fresh air of Colorado so much.

I clutch Collin's apartment keys and smile. He didn't know I was coming, and he was at work at this hour. I decided to wait for him here. I spent two weeks away, trying to find a job in the city. I had some interviews there, but I wasn't hired.

I was turned down last time because I didn't have experience in the Italian language, and the job required it. Which made no sense to me.

At the peak of my twenty-two years, I felt like a loser.

I turn the key in the lock and open the door. Stepping into the living room, I find everything messy, typical of him.

For the past nine months, we've been preparing for our wedding.

0,

Even though I'm still unemployed, my almost-husband said it wasn't a problem for him.

I loved him.

I had studied business administration, but I never imagined that after graduating from the college my father worked so hard to pay for, I couldn't find any jobs.

I throw the suitcase on the couch and head to the fridge to get some water. I'm exhausted, but today I want to do something special; we haven't slept together yet. Never.

We never got past making out. I didn't feel ready, and Collin respected that, even found it nice that I wanted to get married as a virgin. But lately, I felt him so distant that I decided I was willing to do whatever it took.

As I walk towards the kitchen, I stub my pinky toe on the couch, causing unbearable pain.

"Owe," I shout, hopping around trying not to scream.

Damn it.

As I bend down to check if I hurt myself, I notice something strange: under the chair, a woman's purse. It's not mine, but it's strangely familiar.

I pick it up to look, and a car keychain falls out of the bag, wait…

"I know this damn keychain," I sigh, staring at the keychain with the letter "F" in my hands.

My heart starts racing, my hands tremble as I put the glass of water on the counter.

A knot grows in my stomach, suffocating my mind, and several horrible thoughts hang over me. I already knew what would probably happen here, but still, I tried to find solutions or answers.

I walk slowly towards the bedroom, swallowing hard and holding back tears.

My hands touch the damn doorknob; I can't even open them because they're shaking so much.

I finally gather the courage, and the door opens.

And there they are… him and her.

My world collapses in a second. It's as if the ground disappears from under my feet.

He, the fiancé I trusted and shared the last two years of my life with, with Fallon, my best friend, and the person I thought was my soulmate, who happened to be also organizing the damn wedding.

Everything seemed to slow down at that moment, and I ran out without looking back.

I felt his hands touching my arm and quickly pulled away.

"Mia, I can explain," he said, failing miserably."

"Never touch me again! I want you both to die!"I shout with all the hatred in my heart and take a deep breath."

"Mia, it's not what you think, I can… you weren't supposed to be here, I."

"Ah," I put my hands to my face, letting out an incredulous laugh, "I wasn't supposed to be here? Is it my fault for coming early? I'm sorry."

"No, she means nothing to me, it was just once. I was needy, you weren't coming back, and also, you never wanted to be with me, always avoiding it. You know I couldn't go on like this for much longer."

I look at him and shake my head in disbelief.

"You're a piece of shit," I hurled the glass jar I got water in at him.

The jar hits the wall, leaving me angrier and more frustrated.

"Love. Believe me, if you…" he stutters, "If you were here, I would never have been with her. I love you, Mia, it's just that she offered herself, and I'm a man, we can put this behind us, and we'll get married and have our special night, as we planned."

My pulse races. I continue to watch him, trying to find a single reason to love that man.

"If I could, I'd bury you," I spat the words.

I hear footsteps and see Fallon coming out of the room, covered in one of his shirts. Pathetic!

I feel like trash. But I was sure they were worse.

"I…" Fallon whispers, "Mia, I don't know what to say."

When I saw her, I lunged at her on impulse, immediately grabbing her hair. It was the only possible reaction. I wanted to end her.

Collin holds me back.

"So that's why you gave me so much advice saying that this useless one wasn't good for me? Because he was good for you. You deserve each other!"

I grab my suitcase and head towards the door, my face burning so red, and tears streaming uncontrollably. I couldn't believe he would do this to me.

They.

I leave the building with a heavy heart and tears flowing uncontrollably. It feels like everything hurts in my body, a physical pain.

The betrayal hurts, but trusting him and being let down hurts even more.

My mind tries to blame me.

If I had given him what he needed before…

No, no, Mia… it's not my fault! It was never my fault. I did everything for him.

I take an Uber and allow the tears to fall throughout the entire journey. With each passing moment, I imagine how I would uninvite people, saying, "Look, there won't be a wedding anymore, I was betrayed."

I remember how I imagined, how I dreamed of this wedding moment… He was my first boyfriend. And Fallon, pretending to be my friend all this time. The most painful thing was knowing it was her.

She was there for me when my mother died, through everything. I thought our friendship would last forever.

It was better to have a declared enemy than a friend.

"Dad?" I shout as I throw the suitcase on the couch.

Silence.

Great, he wasn't home. I could cry all I wanted.

I picked up the phone, which was in silent mode. Ten missed calls and twenty messages from Collin. Jerk. I ignore all his attempts to contact me, delete his number, and block him from my life.

As I sit in the chair, I spot a letter on the counter.

The word "mortgage" jumps out at me, and a frightened breath escapes me. A coldness runs down my spine, my heart skips a beat. The mere mention of that word brings a wave of immense worry. Holding that paper was like having an extra weight in my hands, a pressure in my chest. A mixture of fear and anxiety takes over me, my mind spinning with worrisome possibilities.

The letter detailed how my father had mortgaged our house and how we were on the verge of losing it. One hundred thousand dollars: the amount we owed to save our home. Why would he do that and not tell me?

A wave of desperation and helplessness washes over me. What to do? Where do I get that amount? And how? Questions swirl in my mind, but no answer seems clear.

I try to move, to react somehow, but it feels like I'm frozen. With the phone in my hands, I try to call my father to demand an explanation, but all I get is voicemail.

"Shit!" I exclaim.

Then I called my college friend Charlotte. I need to see her before I lose control. We weren't as close as I was with that bitch Fallon, but we always met casually, and she was a good friend.

"I need to see you," I say between sobs. "At that little bar, we used to go to after college."

I put on any dress and grab my bag after almost using up all the concealer trying to hide my tear-stained face.

I look again at the mortgage letter, trying to understand why my father would do this.

The house was all we had. After my mother died, we were lost. And my father drank every night.

Despite that, he was a good man and a good father. He didn't let me go without anything and covered everything I needed to become someone.

I return to the bad thoughts…

This shitty day couldn't get any worse. Betrayed by my boyfriend, I found out we're practically homeless. And worst of all: I have no idea how to fix it.

I just want to drown my sorrows in a glass of whiskey.

Nothing else matters now. The betrayal, the impending loss of the house… Nothing. I feel adrift, disconnected from everything except the pain that seems to consume my whole being.

There, no one would care about my sad story, and I would just be another girl at the bar.

And maybe that's what I need, a moment where nothing would matter.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

ย่าทวด จวบ
ย่าทวด จวบ
รออออออออออ
2025-07-16 21:45:53
0
0
91 Chapters
จุดเริ่มต้น.....
จุดเริ่มต้น.....เข็มขาว ชื่อนี้มาจากดอกไม้ต้นหนึ่งที่เกิดขึ้นมาเองยืนต้นทนแดดทนฝนอยู่ตรงริมหน้าต่างห้องนอนของแม่เธอ แม่ผู้ให้กำเนิดเธอที่มักเรียกเธอตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลกว่า 'มารหัวขน' ด้วยผู้เป็นแม่นั้นเกลียดเธอเข้ากระดูกดำ ไม่ได้อยากให้เธอเกิดมา เหตุเพราะถูกใครที่ไหนก็ไม่รู้ฉุดไปข่มขืนที่กระท่อมท้ายทุ่งนาห่างไกลสายตาผู้คน และด้วยความอับอายแม่ของเธอเก็บเรื่องนี้เป็นความลับไม่เคยบอกใครจนกระทั่งท้องโตขึ้นมาเธอจึงเกิดมาท่ามกลางความ 'เกลียดชัง' และความไม่ได้ถูกใส่ใจจากคนที่ควรจะใส่ใจและให้ความรักอย่างคนเป็นแม่ แม้กระทั่งการตั้งชื่อก็หยิบยกเอาสิ่งที่แม่จำต้องอดทนมองดูมาตลอดเก้าเดือนที่ตั้งท้องผ่านหน้าต่างของห้องนอนแคบๆ นั้น เพราะไม่กล้าออกจากบ้านไปไหนด้วยอับอายสายตาของผู้คนแต่ถึงกระนั้นเด็กหญิงเข็มขาวก็เติบโตขึ้นมาได้ด้วยการถูกเลี้ยงดูอย่างขาดไปเสียทุกอย่างจากยายที่ติดเหล้ามาตั้งแต่สมัยสาวๆ และมีเพื่อนเล่นเป็นบรรดาลูกพี่ลูกน้องที่ลูกๆ ของยายเอามาฝากเลี้ยงบ้าง ทิ้งให้เลี้ยงบ้างชีวิตในวัยเด็กของเธอจึงค่อนข้างถูกกระทำที่เรียกว่าการถูก 'รังแก' มาตั้งแต่จำความได้ ทั้งทางคำพูดและก็ทางร่างก
Read more
1.1 หวงรักมาเฟียเถื่อน
“จะเดินทางกันแล้วเหรอวะ”ภายในบ้านหลังเล็กที่ซึ่งเป็นสถานที่ที่แม่ของเขานั้นมีลมหายใจสุดท้ายอยู่ที่นี่ สายตาคมของมาเฟียหนุ่มอย่างฟีนิกส์กำลังจ้องมองผ่านบานหน้าต่างไปยังบ้านหลังใหญ่ที่กำลังมีกลุ่มคนเดินกันให้วุ่นอยู่บริเวณหน้าบ้านนั้น แม้จะได้ยินเสียงฝีเท้าของลูกน้องย่างกรายเข้ามาใกล้แล้วเขาก็ยังไม่ละสายตาไปจากตรงนั้น“ครับ กำลังขนของขึ้นรถกันครับ”เลนินลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามารายงานเรื่องที่เจ้านายสั่งให้ไปจับตามองด้วยภาษารัสเซียตามเชื้อชาติที่เขานั้นถืออยู่ ด้วยเขานั้นพูดภาษาไทยไม่ค่อยได้และไม่ถนัดใช้ภาษาอังกฤษอีกตั้งหากแต่เขาสามารถรับคำสั่งของเจ้านายได้ทุกภาษา เพราะทำงานรับใช้เจ้านายมาเกือบจะสิบปีแล้ว รู้นิสัยใจคอของเจ้านายเป็นอย่างดี“มึงไปพาคนมาเพิ่มสักสองสามคน แล้วตามกูไปที่บ้านหลังใหญ่”ฟีนิกส์พ่อนกตัวร้ายยันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบเอาเสื้อสูทที่แขวนเอาไว้บนโซฟาขึ้นมาใส่ แต่งกายให้เรียบร้อยตามแบบฉบับของเขาเพื่อเตรียมตัวก้าวเท้าออกจากบ้านหลังเล็กที่มันมีแต่ความขมขื่นแห่งนี้“ครับนาย”“ในที่สุดวันนี้มันก็มาถึงสักทีสินะ วันที่ฉันจะได้แก้แค้นอย่างสาสม หึ”ก่อนจะก้าวเท้าออกจากบ้
Read more
1.2 หวงรักมาเฟียเถื่อน
“ยังจะมาทำหน้าใสซื่อใส่ฉันอีก อีมารหัวขน อีชิงหมามาเกิด”ด้วยความโมโหขึงขังจนควบคุมตัวเองไม่ได้และยิ่งมาเห็นหน้าของคนที่ทำให้ทั้งชีวิตของเธอพังอย่างอีเข็มขาว อีนังลูกที่เธอไม่อยากให้มาเกิดหญิงวัยกลางคนตัวเล็กๆ อย่างกุ้งนางก็เข้าไปดึงถึงศีรษะของลูกสาวในทันที ท่ามกลางสายตาของพวกแม่บ้านที่กำลังช่วยเธอขนกระเป๋าขึ้นรถอยู่แต่ก็ไม่ได้มีใครคิดช่วยหญิงสาวเลยแม้แต่คนเดียว เพราะภาพเหล่านี้ลับหลังเจ้าของบ้านหลังใหญ่นี้อย่างคุณวิลล์เป็นภาพที่ชินตาไปแล้ว ด้วยแม่ใจร้ายคนนี้ชอบสั่งสอนลูกแบบนี้เสมอๆ“หนูขอโทษค่ะ”เข็มขาวยกมือขึ้นไหว้ขอโทษอีกฝ่ายพัลวันไปหมดเพื่อให้ความเจ็บปวดที่ถูกดึงทึงผมยาวๆ จนศีรษะโยกคลอนไปมานั้นจบลงเธอไม่รู้หรอกว่าความผิดในตอนนี้ของเธอมันคืออะไรนัก แต่เพราะเพียงเกิดมาเป็นเธอนี่ก็นับว่าเป็นความผิดแล้ว และการจะให้รอดไปจากเงื้อมมือของคนเป็นแม่ก็ต้องจำยอมขอโทษครั้งแล้วครั้งเล่าเท่านั้นกุ้งนางจำใจปล่อยศีรษะของลูกสาวออกจากมือแบบไม่เต็มใจนักเพราะเธอยังระบายอารมณ์ไม่พอ แต่เพราะกลัวสามีผู้ร่ำรวยของเธอจะออกมาเห็นเหตุการณ์เข้าเสียก่อนเธอเลยหยุดมือลง แล้วก้มหน้าลงจัดแต่งเสื้อผ้าหน้าผมของตั
Read more
1.3 หวงรักมาเฟียเถื่อน
“ไม่ดีกว่า”วิลล์ปฏิเสธเสียงแข็งด้วยรู้จักลูกชายจอมร้ายกาจนี้ดีกว่าใครเพราะเขาเป็นสอนมาเองกับมือทุกอย่าง“แค่เรียนจบ เด็กนั้นจะได้ไม่ลำบากที่จะต้องไปปรับตัวกลางคันแบบนั้น”ฟีนิกส์เกลียดการเจรจาเป็นที่สุดเพราะมันเสียเวลา แต่เขากำลังพยายามเจรจากับคนเป็นพ่ออย่างที่สุดเพื่อให้ได้มาซึ่งหญิงสาวคนนั้น“เข็มขาวเป็นเด็กฉลาดคงไม่ลำบากหรอก พ่อไม่รบกวนแกดีกว่า”คนเป็นพ่อพยายามพูดอย่างถนอนน้ำใจในตัวลูกชายเป็นอย่างดีเพื่อหลีกเลี่ยงการทะเลาะกัน “คุณพ่อแน่ใจนะครับ”มาเฟียหนุ่มถามย้ำคนเป็นพ่อออกไปอีกครั้งราวกับต้องการความแน่ใจบางอย่าง“คุยอะไรกันอยู่เหรอคะ ใกล้เวลาต้องออกเดินทางแล้วนะคะ”เสียงหวานที่ออกไปทางแหลมสักเล็กน้อยเอ่ยดังมาแต่ไกลเพื่อมาตามผู้เป็นสามีออกไปขึ้นรถที่ในตอนนี้ได้ขนกระเป๋าขึ้นไปเตรียมเอาไว้พร้อมจะออกเดินทางได้แล้ว“คิดถึงฉันก็ไปเยี่ยมก็แล้วกัน”วิลล์เลยหาทางหลบหลีกจากลูกชายของเขาได้ทันเวลา ด้วยการลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานแล้วเดินหน้าไปหาภรรยาของเขา“เดี๋ยวสิครับคุณพ่อ ตัดสินใจให้ดีสิครับ”แต่ฟีนิกส์กลับไม่ปล่อยให้คนเป็นพ่อได้จากไปง่ายๆ คนอย่างเขาอยากได้อะไรก็ต้องได้ไม่ว่ามันจะต้องแลกกับอ
Read more
1.4 หวงรักมาเฟียเถื่อน
“แกไม่ต้องมาทำเสียงอ่อยดีใจอะไรแบบนั้นหรอก พี่เขาเอ็นดูก็อย่าดื้อล่ะ อยู่นี่ก็ตั้งใจเรียนให้จบ แม่ไปล่ะนะ”เธอผลักลูกสาวให้ขยับเข้าไปหาคนที่จะรับอุปการะคนต่อไปอีกเพราะกลัวอีกฝ่ายจะเปลี่ยนไป แล้วก็หันไปดึงแขนผู้เป็นสามีเพื่อจะลากอีกฝ่ายไปขึ้นรถ“คุณกุ้ง เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะให้หนูเข็มไปกับเราด้วย เราจะไม่เปลี่ยนแปลงการตัดสินใจนั้น”“ก็ตอนนั้นไม่มีใครดูแลยัยเข็ม ตอนนี้มีแล้ว ทุกอย่างมันก็ต้องเปลี่ยนแปลงได้สิคะ”“แต่ผมไม่เปลี่ยนใจ เข็มไปขึ้นรถแล้วไปกับลุง”วิลล์กลับดึงมือเข็มขาวที่กำลังถูกแม่ผลักไสให้เดินตามเขาไปขึ้นรถ เขายังคงมีความตั้งใจเดิมที่จะให้เธอเดินทางไปกับเขา“คุณวิลล์ค่ะ อย่าให้การตัดสินของเราทำให้ยัยเข็มต้องลำบากใจเลยนะคะ คุณวิลล์ก็รู้ว่ายัยเข็มต้องการเรียนต่อที่เมืองไทยมากแค่ไหน”กุ้งนางดึงผู้เป็นสามีของเธอเข้ามาใกล้ๆ แล้วกระซิบกระซาบให้อีกฝ่ายจำยอมทิ้งนังตัวดีนั้นไว้ที่นี่ด้วยก่อนหน้านี้เธอก็เป่าหูสามีแบบนี้แทบทุกวันเพื่อให้เขาเปลี่ยนใจไม่พานังตัวดีนั้นไปด้วย“แต่ผมไม่อยากทิ้งหนูเข็มไว้ที่นี่คนเดียว”เอ่ยขึ้นอย่างอึดอัดใจที่จะต้องเปลี่ยนการตัดสินใจนั้น ด้วยเขายังคงห
Read more
2.1 หวงรักมาเฟียเถื่อน
“คุ้นเคยทางเส้นนี้ไหม”ฟีนิกส์พาหญิงสาวนั่งรถออกมากับเขาและก็ลูกน้องอีกจำนวนไม่น้อยตามประสามาเฟียที่จะเดินทางไปไหนมาไหนต้องมีลูกน้องคอยติดตามเขาเอ่ยพูดคำแรกกับหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยน้ำเสียงแสนเย็นชา และสายตาที่ร้ายกาจจับจ้องไปยังเธอ“ค่ะ”เข็มขาวพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อเป็นคำตอบ“ดี ฉันจะได้รู้ว่าค่าน้ำมันรถกับค่าเสื่อมของรถที่พ่อฉันต้องจ่าย มันทำให้เธอรู้จักจำเส้นทางได้”เสียงหนาเอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยันใส่หญิงสาวที่เขานั้นเปรียบเธอเป็นเหมือนพวกปลิงที่คอยมาเกาะพ่อของเขากิน“ค่ะ”เธอยังคงพยักหน้าเล็กน้อยรับคำเย้ยหยันนั้นด้วยความหวาดกลัวในตัวเขา ไม่กล้าพูดอะไรออกไปมากกว่านั้นเพราะไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไรของเขากันแน่“แล้วพอจะเดาได้ไหม ว่าฉันจะพาเธอไปที่ไหน”“น่าจะเป็นมหาลัย”หญิงสาวตอบคำถามออกมาอย่างแผ่วเบาเมื่อรถคันหรูที่นั่งมานั้นเลี้ยวเข้ามาภายในมหาลัยที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านนักพอดิบพอดี“หึ พ่อฉันน่าจะภูมิใจนะ ที่นำพาพวกโง่ๆ มาเลี้ยงดูจนมีความฉลาดขึ้นมาได้”สายตาคมมองดูเธออย่างดูถูกเหยียบหยามเสียเต็มประดา เมื่อเห็นว่าหญิงสาวผู้น่าสงสารพยายามทำตัวฉลาดให้เขาได้เห็นทั้งที่เธอมันก็มารยาร้อย
Read more
2.2 หวงรักมาเฟียเถื่อน
“ฉันบอกให้ลงไป”แล้วเขาก็จำต้องตะคอกออกไปเสียงดังเมื่อออกคำสั่งไปแล้วแต่หญิงสาวกลับไม่ทำตาม ไม่เคยเลยที่จะต้องออกคำสั่งกับใครเป็นครั้งที่สอง เธอกล้าดียังไงทำให้วันที่เขากำลังอารมณ์ดีแบบนี้ต้องมาอารมณ์เสียขึ้นมาได้เข็มขาวค่อยๆเปิดประตูรถแล้วก้าวขาลงจากรถไปอย่างช้าๆด้วยความที่เธอไม่รู้อะไรเลย ว่าทำไมถึงต้องเดินทางมามหาลัยและว่าทำไมถึงต้องเดินลงจากรถไปในตอนนี้ทั้งที่เธอก็ไม่ได้เต็มใจมาแต่เธอก็ไม่กล้าเอ่ยถามเขากลับออกไป ความกลัวกำลังแล่นไปทั่วตัวของเธอจนตัวสั่นไปหมดแล้ว“ไปลาออกซะ”เขาตะคอกไล่หลังเธอไป“อะไรนะคะ”หญิงสาวถึงกับชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดินไปข้างหน้าตามคำสั่งของเขา หันหน้ามามองหน้าเขาที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ภายในรถด้วยความสงสัยนี่มันกำลังเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมเขาที่รับปากกับคุณลุงวิลล์ว่าจะดูแลเธอถึงได้พาเธอมาลาออกจากมหาลัยกันล่ะเธอทำอะไรผิดกันเหรอ หรือว่าแค่เขาพูดผิดก็แค่นั้น“กูบอกให้ไปลาออกซะ ถ้าทำไม่ได้เจอดีแน่”มาเฟียตัวร้ายอย่างฟีนิกส์ที่เริ่มโมโหในความชักช้ามากท่าของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ ยังคงตะคอกเธอเสียงดังออกมาจากภายในรถนั้น“มะๆไม่ค่ะ หนูไม่ลาออก”เข็มขาวพยายามจะกลั
Read more
2.3 หวงรักมาเฟียเถื่อน
“ตามกูมาแล้วไม่ต้องเสือกส่งเสียงออกมา”แล้วเขาก็หันไปกระชากแขนเล็กๆ ของหญิงสาวอย่างแรงเข้าให้อีก จนร่างเล็กนั้นปลิวตามเขาไปอย่างที่เขาต้องการโดยที่เธอไม่ได้ขัดขืนอะไร ก็แค่เขากระชากเธอก็ไม่มีแรงสู้แล้ว“ไม่ๆ”แต่ทว่าเธอกลับมาร้องโวยวายเอาเมื่อตอนที่ตัวเองกำลังถูกบังคับให้ต้องเซ็นใบลาออกของทางมหาลัย เธอถึงกับไม่ยอมจับปากกาที่ทางอาจารย์ของมหาลัยหยิบส่งมาให้ด้วยการเรียนในมหาลัยนี้มันเป็นความหวังของเธอ เธอที่จะต้องเรียนให้จบเพื่อให้แม่ภูมิใจในตัวเธอสักครั้ง และอาจแบ่งความรักในหัวใจมาให้เธอสักนิดก็ยังดีเธอจะไม่มีวันยอมลาออกเป็นอันขาด แม้จะกลัวคนตรงหน้าจนตัวสั่นหน้าซีดไปหมดแล้วก็ตาม“เซ็นสิวะ”เสียงหนาตะคอกออกไปดังลั่น จนคนทั้งตึกงานทะเบียนสะดุ้งไปตามๆ กัน เพราะรู้ดีว่าคนตรงหน้าคือใครด้วยก่อนหน้านี้ลูกน้องของเขาเข้ามาประกาศตัวเอาไว้แล้วเข็มขาวกับนิ่งเงียบไม่ตอบสนองต่อเสียงของเขาที่ทำเอาเธอสะดุ้งตกใจจนหัวใจแทบจะหลุดออกมานอกอกอยู่แล้วเธอพยายามเข้มแข็งให้มากที่สุดและต่อสู้กับเขาทั้งที่ไม่มีทางสู้ได้เลย เพื่อรักษาสถานะนักศึกษาเอาไว้“กูบอกให้เซ็น”มาเฟียหนุ่มคว้ามือหญิงสาวที่กล้าดีมายั่วโม
Read more
3.1 หวงรักมาเฟียเถื่อน
“มานี้”รถหรูสีดำที่ขับนำหน้าขบวนจากรถจำนวนห้าคันที่ขับตามกันมา กลับมาถึงยังบ้านพักของอดีตมาเฟียผู้ที่เกษียณตัวเองเมื่อวันนี้นี่เองและเดินทางไปต่างประเทศเรียบร้อยแล้วก่อนรถคันอื่นๆร่างหนาของมาเฟียหนุ่มผู้ซึ่งรับหน้าที่ดูแลกิจการงานของพ่อทั้งหมดอย่างเต็มตัวหลังจากช่วยดูแลมาหลายปีก็ก้าวขาลงจากรถด้วยความรวดเร็วเข้ากระชากร่างบอบบางที่เอาแต่นั่งร้องไห้ไร้สาระนั่นลงจากรถ ฉุดกระชากด้วยกำลังแรงชายโดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเจ็บหรือจะตายลงไปไหมให้เดินตามเขาไปหญิงสาวร่างบางปลิวไปตามแรงกระชากนั้นอย่างไม่อาจขัดขืนได้เหมือนกันในทุกๆ ครั้งก่อนหน้านี้ที่เขากระชากแขนของเธอให้เดินตามเขาไปหยดน้ำตาใสๆ ไหลอาบสองแก้มตลอดทางที่คุ้นชินเพราะเขาพาเธอเดินมาบริเวณด้านหลังของบ้านหลังใหญ่ที่เคยอยู่อาศัยทุกวัน โดยที่เธอยังหาคำตอบหรือถามเอาคำตอบจากเขาไม่ได้เลยว่า เขาทำแบบนี้กับเธอทำไม เธอไปทำอะไรผิดเอาไว้เหรอ“จำบ้านหลังนี้ได้ไหม”เขาพาเธอเดินมายังบ้านหลังเล็กที่ซึ่งแม่เขาใช้เป็นสถานที่จบชีวิตตัวเองเมื่อสิบปีก่อน ด้วยพ่อของเขาพาเมียน้อยเข้าบ้านแม่เลยหลบทางให้แล้วมาพักอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้“ฉันถามว่าจำบ้านหลังนี้ได้ไ
Read more
3.2 หวงรักมาเฟียเถื่อน
“ถ้าอย่างนั้นก็รู้เอาไว้ซะ ว่าในบ้านหลังนี้มีคนฆ่าตัวตาย”“แล้วสาเหตุที่คนคนนั้นต้องตายมันก็มาจากเธอและก็แม่ของเธอ”เสียงหนาตะคอกดังออกไปเพื่อกรอกคำพูดทุกคำจากปากของเขาเข้าหูของหญิงสาวที่ใช้ชีวิตสุขสบายมามากพอแล้ว“หนูไม่รู้”เข็มขาวยกมือสองข้างขึ้นปิดหูอย่างคนกลัวจนสุดขีด ไม่อยากได้ยินอีกแล้วกับน้ำเสียงที่ดังนั้น เธออยากหายตัวไปจากตรงนี้เสียจะได้ไม่ต้องทนยืนอยู่ด้วยความหวาดกลัวอีกต่อไป“ก็กูพูดให้มึงฟังอยู่นี่ไง”“นะๆ หนูขอโทษถ้าหนูทำอะไรผิดไป”หญิงสาวขยับมือที่ปิดอยู่ที่ใบหูออกมาอย่างรวดเร็วแล้วไหว้ขอโทษเขาทั้งน้ำตาหวังให้เขาให้อภัยในความผิดที่เธอก็ไม่รู้ว่ามันคือเรื่องอะไร“มันไม่ทันแล้วโว้ยที่คนอย่างพวกมึงจะมาขอโทษ พวกมึงต้องชดใช้เท่านั้น”มาเฟียหนุ่มแผดเสียงดังออกมาราวกับสัตว์ร้ายตนหนึ่งที่จ้องจะจับหญิงสาวฉีกเลือดฉีกเนื้อออกมาเป็นชิ้นๆ เพื่อให้สาสมกับที่เธอและแม่ของเธอทำให้แม่ของเขาต้องมาจบชีวิตอันแสนสวยงามลง“ให้หนูทำอะไรก็ได้ หนูยินดีทำทุกอย่าง แต่คุณอย่าให้หนูลาออกจากมหาลัยเลยนะคะ”ร่างเล็กๆ สั่นเทาด้วยความกลัวราวกับลูกนกตัวน้อยๆ อย่างน่าสงสาร ขอร้องอ้อนวอนเขาอย่างสุดเสียงเพื่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status