บทที่ 1 แม่เลขายาหยี

เสียงรองเท้าส้นสูงสีดำขลับกระทบพื้นหินอ่อนชั้นดีของโถงทางเดินชั้นผู้บริหารดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ  บ่งบอกถึงความมั่นใจและเด็ดขาดของเจ้าของฝีเท้า 'มุก' เลขาสาววัยยี่สิบเจ็ดปี ผู้ควบตำแหน่งผู้จัดการตารางชีวิตส่วนตัวและแฟ้มงานระดับพันล้าน ดันแว่นตากรอบบางที่สวมประดับใบหน้าสวยเฉี่ยวของตัวเองให้เข้าที่ วันนี้เธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีครีมเนื้อนุ่มที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ดพอให้เห็นไหปลาร้าสวยงาม และกระโปรงทรงสอบเข้ารูปสีดำที่เน้นย้ำสะโพกผายและช่วงขาเรียวยาว นิ้วเรียวสวยกดรับสายโทรศัพท์ออฟฟิศที่ดังขึ้นเป็นรอบที่สามของเช้านี้

"สวัสดีค่ะ ห้องทำงานท่านประธานคินและท่านรองอติค่ะ" น้ำเสียงของมุกเรียบนิ่ง เป็นทางการ และไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

"นี่เชอร์รี่เองนะคะคุณมุก! ทำไมพี่คินกับพี่อติถึงไม่รับสายเชอร์รี่เลยค ะ เมื่อคืนเรายังปาร์ตี้กันสนุกอยู่เลย คืนนี้เชอร์รี่จองโต๊ะวีไอพีที่คลับเดิมไว้ คุณมุกช่วยบอก..."

ขอประทานโทษ ด้วยนะคะคุณเชอร์รี่" มุกตัดบทด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาขึ้นเล็กน้อยแต่ยังคงความสุภาพ

"สัปดาห์นี้ท่านประธานและท่านรองมีคิวงานแน่นมากค่ะ ไม่สะดวกรับสายส่วนตัวใดๆ ทั้งสิ้น และดิฉันรบกวนไม่โทรเข้าเบอร์สายตรงของออฟฟิศในช่วงเวลางานนะคะ ขอบพระคุณค่ะ"  มุกกดวางสายโดยไม่รอให้อีกฝ่ายกรี๊ดใส่หู  เธอพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ พลางกรอกตามองบน นี่คือชีวิตประจำวันของเธอ การต้องคอยตามเช็ดตามล้าง จัดคิวและกันบรรดาสาวสวยหุ่นแซ่บที่เข้ามาพัวพันกับเจ้านายหนุ่มหล่อทั้งสองคน

'คิน' ท่านประธานมาดนิ่ง ดุดัน เจ้าระเบียบ และเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง   เขามักจะปรากฏตัวในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบทุกกระเบียดนิ้ว สายตาคมกริบที่มองทะลุไปถึงกระดูกทำให้พนักงานทั้งบริษัทต่างหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกันก็หลงใหลในความหล่อเหลาที่หาตัวจับยาก

ส่วน 'อติ' ท่านรองประธานพ่วงตำแหน่งเพื่อนสนิทตั้งแต่วัยเด็กของคิน เขาคือขั้วตรงข้าม อติเป็นผู้ชายเจ้าเสน่ห์ รอยยิ้มมุมปากที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาเสมอทำให้เขากลายเป็นเพลย์บอยตัวฉกาจ เสื้อเชิ้ตที่มักจะปลดกระดุมลึกและท่าทางสบายๆ  แต่แฝงไปด้วยความอันตราย ทำให้ผู้หญิงทุกคนพร้อมจะพลีกายให้และมุก... คือผู้หญิงคนเดียวที่ยืนหยัดอยู่ตรงกลางระหว่างพายุเฮอริเคนสองลูกนี้ 

เธอทำงานให้พวกเขามาสามปี รู้ใจพวกเขาทุกอย่าง รู้แม้กระทั่งว่าพวกเขาชอบกาแฟรสชาติไหน แบรนด์น้ำหอมอะไร และที่สำคัญ... ชอบผู้หญิงลีลาแบบไหนบนเตียง  มุกซ่อนความรู้สึกส่วนตัวเอาไว้ใต้หน้ากากเลขาสาวสุดเนี้ยบ ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้ท่าทีเป็นทางการนั้น เธอแอบหลงใหลเจ้านายทั้งสองคนของตัวเองมากแค่ไหน ทุกครั้งที่ได้กลิ่นน้ำหอมสปอร์ตผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ของพวกเขา ทุกครั้งที่เผลอสบตากับดวงตาคมกริบสองคู่นั้น ร่างกายของเธอมันร้อนผ่าวไปหมด  แต่เธอรู้ดีว่ากฎเหล็กของการเป็นเลขาคืออะไร... อย่าเอาตัวเองไปพัวพันกับเรื่องบนเตียงของเจ้านาย ถ้าไม่อยากตกงาน  “ติ๊ง!”

เสียงลิฟต์ส่วนตัวผู้บริหารดังขึ้น ดึงมุกออกจากภวังค์ความคิด ร่างสูงสง่าสองร่างก้าวออกมาจากลิฟต์พร้อมกันราวกับนายแบบที่กำลังเดินบนรันเวย์  คินอยู่ในชุดสูทสีเทาเข้ม ใบหน้าหล่อคมคายเรียบตึง แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนอากาศรอบข้างเย็นเยียบ ในขณะที่อติสวมสูทสีน้ำเงินเข้มไม่ได้ผูกเนกไท รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับบนใบหน้า แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววหงุดหงิดไม่แพ้กัน 

"คุณเลขา" เสียงทุ้มต่ำของคินดังขึ้นก่อนที่เขาจะเดินมาถึงโต๊ะทำงาน 

"ยกเลิกนัดดินเนอร์กับยัยนางแบบชุดชั้นในคืนนี้ให้ฉันที แล้วก็บล็อกเบอร์ผู้หญิงทุกคนที่ฉันควงเมื่อเดือนที่แล้วด้วย"  "ของฉันด้วยมุก"  อติเดินเข้ามาเท้าแขนกับโต๊ะทำงานของมุก โน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้จนมุกได้กลิ่นน้ำหอมผสมแอลกอฮอล์จางๆ จากเมื่อคืน 

 "ผู้หญิงสมัยนี้น่าเบื่อชะมัด ดีแต่ร้องกรี๊ดๆ บนเตียง แต่จืดชืดไร้รสนิยมสิ้นดี เคลียร์คิวให้ฉันด้วย สัปดาห์นี้ฉันขอพักตับพักเอว"   มุกพยักหน้ารับอย่างมืออาชีพ แม้ว่าหัวใจจะเต้นแรงกับระยะประชิดของอติ 

 "รับทราบค่ะบอส เดี๋ยวช่วงสายมุกจะจัดการเคลียร์ตารางให้ทั้งหมดเลยนะคะ กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลของบอสคิน กับอเมริกาโน่เย็นของบอสอติ มุกเตรียมไว้ให้ในห้องทำงานเรียบร้อยแล้วค่ะ"

คินปรายตามองเลขาของตัวเองตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ดวงตาคมกริบของเขาหยุดอยู่ที่กระดุมเสื้อเชิ้ตที่ปลดออกสองเม็ดของเธอชั่วครู่  ก่อนจะเลื่อนกลับขึ้นมาสบตากับเธอ "ดีมาก เข้ามาในห้องด้วย ฉันมีเรื่องจะคุย"

มุกสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมสติและหยิบไอแพดคู่ใจเดินตามหลังชายหนุ่มร่างยักษ์ทั้งสองเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวขนาดใหญ่ ห้องทำงานนี้กว้างขวางและหรูหรา  ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงแบบพาโนรามา ตรงกลางห้องมีโต๊ะทำงานไม้สีเข้มขนาดใหญ่สองตัวตั้งอยู่คู่กัน  โซฟาหนังอิตาลีสีดำตัวยาวตั้งอยู่มุมห้อง

คินทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของเขา ปลดกระดุมเสื้อสูทออกด้วยท่าทางหงุดหงิด ส่วนอติเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟาหนัง เหยียดขายาวๆ ออกไปอย่างเกียจคร้าน  "เรื่องโปรเจกต์คอนโดมิเนียมหรูริมแม่น้ำ..."   คินเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง มุกรีบเดินเข้าไปยืนข้างโต๊ะทำงานของเขา ก้มหน้ามองหน้าจอไอแพดเพื่อเตรียมจดรายละเอียด  แต่ในขณะที่มุกกำลังก้มตัวลงนั้นเอง กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงแนวฟลอรัลหอมหวานปนเซ็กซี่ที่เธอเพิ่งเปลี่ยนใหม่เมื่อเช้าก็ลอยไปแตะจมูกของคิน  ชายหนุ่มชะงักคำพูดไปชั่วขณะ เขาเงยหน้าขึ้นมองเลขาของตัวเองในระยะประชิด

 มุมมองจากตรงนี้ทำให้เขาเห็นผิวขาวเนียนละเอียดบริเวณลำคอระหง และเนินอกอวบอิ่มที่ดันเนื้อผ้าไหมออกมาอย่างชัดเจนคินลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างเงียบเชียบ ทำไมเขาถึงไม่เคยสังเกตเลยว่าเลขาหน้าห้องของเขามีสัดส่วนที่ซ่อนรูปและเย้ายวนขนาดนี้? 

"มีอะไรหรือเปล่าคะบอส?"  มุกเงยหน้าขึ้นสบตาคินเมื่อเห็นเขาเงียบไป ดวงตากลมโตของเธอสวมทับด้วยแว่นตากรอบบาง  ดูไร้เดียงสาแต่ก็เต็มไปด้วยเสน่ห์ที่น่าค้นหา  อติที่นั่งอยู่บนโซฟาก็สังเกตเห็นบรรยากาศที่เปลี่ยนไปเช่นกัน เขาลุกขึ้นยืนและเดินช้าๆ เข้ามาสมทบที่โต๊ะทำงานของคิน ดวงตาเจ้าเล่ห์ของอติกวาดมองเรือนร่างของมุกอย่างจาบจ้วงเปิดเผยมากกว่าคิน

"ฉันเพิ่งสังเกต..." อติพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พลางเดินมาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของมุก  "วันนี้เลขาของเราดู... 'สวย' เป็นพิเศษนะคิน นายว่าไหม?"  มุกสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อแผ่นหลังของเธอสัมผัสกับแผงอกแกร่งของอติที่จงใจขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะแนบชิด  ความร้อนจากร่างกายของเขาทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนเธอรู้สึกรุ่มร้อนไปหมด

"ท่านรองคะ..."  มุกพยายามขยับตัวออกห่าง แต่อติกลับวางมือหนาทั้งสองข้างลงบนขอบโต๊ะทำงานของคิน กักขังร่างบางของเธอเอาไว้ตรงกลางระหว่างเขากับโต๊ะทำงานที่มีคินนั่งอยู่ด้านหน้าคินไม่ได้ห้ามปรามเพื่อนรักแต่อย่างใด ซ้ำเขายังเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกยิ้มมุมปากที่แทบจะไม่ได้เห็นบ่อยนัก ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าสวยที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อของมุกอย่างพอใจ

"นั่นสิ..." คินรับคำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ และแหบพร่าไม่แพ้กัน  "สามปีที่ผ่านมา มุกเอาแต่แต่งตัวมิดชิด ทำงานงกๆจนพวกเรามองข้ามของดีที่อยู่ใกล้ตัวไปได้ยังไงวะอติ"  หัวใจของมุกเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น? ทำไมจู่ๆ เจ้านายที่เคยเห็นเธอเป็นแค่เครื่องจักรทำงานถึงมาพูดจาแทะโลมและลวนลามเธอทางสายตาแบบนี้?

"บอสคะ... ถ้าไม่มีเรื่องงาน มุกขอตัวออกไปทำงานต่อ..."

"เดี๋ยวสิ" อติกระซิบข้างใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนมุกขนลุกซู่ จมูกโด่งสันของอติเฉียดผ่านแก้มเนียนของเธอไปเพียงนิดเดียว   "พวกเราเพิ่งบอกไปไม่ใช่เหรอว่าเบื่อผู้หญิงข้างนอกพวกนั้นแล้ว... บางที..."

อติลากนิ้วชี้เรียวยาวของเขาไปตามแนวกระดูกสันหลังของมุกผ่านเนื้อผ้าไหมช้าๆ สัมผัสที่เบาหวิวแต่กลับสร้าง กระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่างของหญิงสาว มุกเผลอส่งเสียงครางอื้อในลำคอออกมาเบาๆคินที่นั่งมองอยู่ด้านหน้าไม่ปล่อยให้ตัวเองพลาดโอกาส  เขาขยับเก้าอี้เข้ามาประชิดขอบโต๊ะ เอื้อมมือหนาไปจับที่เอวคอดของมุกและออกแรงดึงเบาๆ ให้ร่างบางขยับเข้ามาแนบชิดกับขอบโต๊ะทำงานมากขึ้น

"มุก..."  คินเรียกชื่อเธอด้วยเสียงที่นุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความอันตราย

"เธอทำงานให้เรามานาน รู้ใจเราทุกอย่าง... แล้วเธอรู้ไหมว่าตอนนี้เราต้องการอะไร?"มุกส่ายหน้าเบาๆ ร่างกายของเธอถูกตรึงเอาไว้ด้วยสายตาของคินที่จ้องมองมา และสัมผัสจาก อติที่โอบกอดเธอจากด้านหลัง มือหนาของอติเลื่อนจากขอบโต๊ะมาวางแหมะลงบนหน้าท้องแบนราบของเธอ ลูบไล้เบาๆ อย่างย่ามใจ