บทที่ 4

“อีกรอบนะโรสริน เธอทำฉันคลั่งนะรู้ตัวไหม”

โอกาสที่จะได้ปฏิเสธยังไม่มี เขาโน้มลงแล้วใช้ริมฝากปากกลืนกินเสียงร้องห้ามของเธอเสียสนิท

แสงแดดที่โพล่พ้นรอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามา บ่งบอกว่าได้ว่าในขณะนี้เข้าสู่ช่วงเช้าวันใหม่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่ถึงกระนั้นสองร่างเปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ยังคงนอนสลบไสลไม่รู้สึกรู้สา

เนื่องจากพายุสวาทลูกใหญ่ที่พัดโหมกระหน่ำและถาโถมสาดใส่กันไม่หยุดหย่อน กระทั่งกินเวลาล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่

โดยที่ไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์ในครั้งนี้ จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาล…

“ว๊ายยย… อกอีแป้นจะแตก ช่วยด้วยคนแก่จะเป็นลม”

ภาพบัดสีบัดเถลิงของสองหนุ่มสาวตรงหน้า ทำสายบัวหยุดผงะร้องเสียงหลงดังลั่นห้อง นางตั้งใจจะขึ้นมาทำความสะอาดห้องผู้เป็นนายอย่างเคย

แต่กลับมาเห็นอะไรแบบนี้แต่เช้าแทน เสียงร้องตกอกตกใจของสายบัวไม่เพียงแต่ปลุกให้สองหนุ่มสาวบนเตียงตื่นขึ้น แต่ยังเรียกบุคคลอื่นๆ ที่อยู่ภายในตัวบ้านเข้ามารวมตัวกันในห้องแห่งนี้

ไม่เว้นแม้แต่คุณหญิงปรานีและท่านหิรัญที่เข้ามาแล้วได้แต่ตกตลึงกับสิ่งที่เห็น

“ออกไปให้หมด! ฉันบอกให้ออกไปไม่ได้ยินหรือไง!”

คุณหญิงปรานีรีบออกปากไล่เด็กรับใช้ทุกคนที่ยืนอยู่ในเหตุการณ์ เธอโกรธจนเลือดขึ้นหน้าไม่คาดคิดว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่เธอเลี้ยงดูฟูมฟักมาเองกับมือ จะกล้าทำเรื่องไร้ยางอายภายในบ้านหลังนี้ แถมคนที่ร่วมกระทำผิดยังเป็นเด็กสาวที่เธอไว้ใจ

“นี่มันอะไรกัน! มันเกิดขึ้นได้อย่างไงตามังกรตอบแม่มาเดี๋ยวนี้นะ”

หิรัญมองผู้เป็นภรรยาตวาดลูกชายเสียงดังลั่นด้วยความโมโหสุดขีด แต่ทว่ามังกรยังคงมีท่าทีนิ่งเฉยราวกับไม่ทุกข์ร้อนกับสิ่งที่เกิดขึ้น เว้นไว้แต่โรสรินที่นั่งสะอึกสะอื้นขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาเพราะความอับอาย

“คุณแม่ก็ลองถามคนของคุณแม่ดูสิครับ ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร ผมก็จำไม่ได้เหมือนกันเมื่อคืนเมาหนัก”

มังกรทำเหมือนกับว่าเขาไม่มีความเดือดเนื้อร้อนใจอะไรกับเหตุการณ์ในครั้งนี้ แถมยังพูดเหมือนจะโยนความผิดทั้งหมดให้กับโรสรินฝ่ายเดียว

“หมายความว่าอย่างไงโรสริน?” ปรานีจึงหันไปคาดคั้นโรสรินแทน

“คุณปรานีใจเย็นๆ ผมว่าให้ทั้งคู่จัดการตัวเองก่อนแล้วลงไปเคลียร์กันข้างล่างดีกว่า”

“แต่คุณคะ…”

“เชื่อผมเถอะ ผมมีวิธีจัดการเรื่องนี้แล้ว ”

หิรัญปรามภรรยาเสียงเบา ขืนคาดคั้นตอนนี้ไปก็คงไม่ได้อะไร ปล่อยให้ทั้งคู่ได้ตั้งตัวแล้วคิดหาเหตุผลและคำตอบดีๆ ก่อนอาจจะดีกว่า

ว่าแล้วหิรัญก็พยุงร่างภรรยาที่มีท่าทีเหมือนจะหมดเรี่ยวหมดแรงเอาเสียดื้อๆ ออกมาจากห้องลูกชาย

“ไม่มีใครอยู่แล้วเลิกแสดง แล้วออกไปจากห้องฉันซะ”

มังกรบอกหญิงสาวพร้อมกับดีดตัวลุกออกจากเตียงนอนทันทีโดยที่ทั้งเนื้อทั้งตัวเขาไม่มีสิ่งใดปกปิดร่างกายเลย จึงทำให้โรสรินต้องรีบก้มหน้าหนีภาพอุจาดตานั่น

“รกหูรกตาเป็นบ้า”

มังกรก้มมองเสื้อผ้าที่กองอยู่ปลายเตียง ซึ่งตอนนี้ดูไม่ต่างอะไรกับเศษผ้าขี้ริ้ว ก่อนเขาจะหยิบมันขึ้นมาโยนใส่หน้าคนบนเตียงอย่างไม่เบามือนักแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

หญิงสาวมองตามร่างสูงจนสุดสายตา เมื่อแน่ใจว่าเขาจะไม่ได้ยินเธอจึงปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมา พร้อมกับรีบฝืนจัดแจงตัวเองทันที ทั้งๆ ที่เรี่ยวแรงก็แทบจะไม่มีด้วยมือไม้สั่นเทา

โรสรินคว้าเสื้อเชิ้ตของคนใจร้ายขึ้นมาใส่แทนเสื้อผ้าตัวเก่าที่มังกรทำขาดอย่างจำใจ เพราะถ้าหากชักช้าเจ้าของห้องออกมาแล้วเห็นว่าเธอยังอยู่ คงจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาอีก

หญิงสาวหอบหัวใจดวงน้อยที่เต้นระส่ำระสายและร่างกายอันแสนบอบช้ำกลับมายังห้องพักส่วนตัว เธอใช้น้ำตาปลอบใจตัวเองอยู่พักใหญ่ ก่อนจะถูกเรียกออกมาเผชิญกับความจริง ที่ต่อให้หนีอย่างไรก็คงไม่พ้น

และสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้โรสรินตัดสินใจอย่างแน่วแน่นแล้วว่าเธอควรออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้ อยู่ไปรั้งก็จะสร้างแต่ปัญหาหนำซ้ำยังนำพาความอับอายมาให้คุณท่านทั้งสองอีก

“ไหนว่ามาสิตามังกร แกจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไง ถ้าเรื่องนี้หลุดหูไปถึงคนข้างนอกแม่กับพ่อจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ที่ลูกชายคนเดียวทำงามหน้า เอาไม่เลือกแบบนี้แม้แต่เด็กรับใช้ในบ้านก็ไม่เว้น”

คุณหญิงปรานีเปิดประเด็นเมื่อคนก่อเรื่องมากันครบแล้ว

“ไม่เอาอะไรทั้งนั้น ทำไมผมต้องแก้ปัญหานี้ด้วยในเมื่อผมไม่ได้ทำผิดอะไร ลองถามเด็กของคุณแม่ดูบ้างสิครับว่าเข้าไปอยู่ในห้องผมได้อย่างไง”

มังกรปนน้ำเสียงเย้ยหยันไว้ในประโยคนั้น แล้วหันไปมองหญิงสาวหน้าหวานด้วยสายตาเหยียดหยาม ที่ตอนนี้ดวงตาคู่โตมีหยดน้ำตาคลอเต็มหน่วย

ก่อนหัวเราะเบาๆ เพราะรู้สึกสมเพช นี่ก็คงจะเป็นการเสแสร้งแสดงออกอีกอย่างหนึ่งของโรสริน …ใช้น้ำตาเพื่อเรียกร้องความสงสารจากคนอื่น

“ว่าไงโรสริน มีใครพอจะตอบฉันได้ไหม”

คุณผู้หญิงของบ้านเปลี่ยนเป้าหมายหันมาคาดคั้นเด็กในปกครองต่อ แต่ไร้ซึ่งคำตอบใดๆ หญิงสาวเอาแต่นั่งพับเพียบก้มหน้างุดมองมือตัวเองที่กำแน่นอยู่บนตัก เพื่อหวังหลีกเลี่ยงจากทุกสายตาที่มองมาทางเธอ

“บอกแม่ฉันไปสิ ว่าเธอขึ้นไปอยู่บนห้องฉันได้ยังไง” มังกรช่วยกดดันอีกทาง

“คือว่าโรส… โรส”

คนตัวเล็กเริ่มอ้ำอึ้งเธอจะกล้าพูดได้อย่างไร ว่าต้นเหตุทั้งหมดเป็นเพราะคุณท่านให้เธอขึ้นไปส่งมังกรบนห้อง แล้วบังเอิญพลาดท่าเสียทีโดนคนเมาขืนใจ มันจะไม่ดูเป็นการโยนความผิดให้ผู้มีพระคุณหรอกหรือ

“ฉันเป็นคนให้โรสรินขึ้นไปส่งแกเองไอ้มังกร”

จังหวะที่โรสรินกำลังถูกต้อนให้จนมุมเสียงเข้มก็เอ่ยขึ้น

“อะไรนะ!/ว่าไงนะครับ!”

สองแม่ลูกประสานเสียงถามพร้อมกัน

“ก็แกเมาฉันก็เลยไหว้วานให้หนูโรสกับป้าสายบัวช่วยกันพยุงแกขึ้นไปนอนบนห้อง”

“แล้วทำไมป้าบัวถึงปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ได้”

ปรานียังไม่คลายสงสัยง่ายๆ

“หรือใครอาจจะจงใจให้เรื่องมันออกมาเป็นแบบนี้ก็ได้นะครับ”

มังกรส่งสายตาคาดโทษให้คนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนพื้น ซึ่งเอาแต่นั่งก้มหน้าหลบตาไม่เลิก เขามั่นใจว่าโรสรินจงใจให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

คงไม่ต้องถามหาเหตุผลในเมื่อหญิงสาวแอบรักเขาอยู่เป็นทุนเดิม เธอเลยอาศัยจังหวะช่วงที่เขาเมามายไร้สติสร้างแผนนี้ขึ้นมา แล้วเขาก็ดันโง่งมตกหลุมพลางที่เธอวางเอาไว้ในที่สุด

“จะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นมาแล้วแกก็ต้องรับผิดชอบมังกร”

“ทำไมผมต้องรับผิดชอบ! ในเมื่อผมไม่ได้ทำผิดอะไรและถ้าต้องรับผิดชอบจริงๆ ผมให้เงินยัยนี่ไปสักก้อนก็ได้ ถือซะว่าเป็นค่าตัว”

คนฟังได้ยินถึงกับน้ำตาตกชายหนุ่มตีค่าสิ่งที่เธอต้องเสียไปเป็นเพียงแค่เศษเงินเท่านั้นเองหรือ สองมือเรียวเล็กบีบเข้าหากันแน่นจนเล็บคมบาดลึกเข้าไปในฝ่ามือน้อยๆ เป็นรอยแดง เพื่ออดทนเก็บเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดรอดออกมา

“ไม่ค่ะ โรสไม่ได้ต้องการความรับผิดชอบจากคุณมังกร แต่โรสจะมาลาและขออนุญาตคุณท่านทั้งสองเพื่อย้ายออกไปอยู่ที่อื่นค่ะ”

โรสรินพยายามบังคับเสียงตัวเองใม่ให้สั่นไหว แล้วตัดสินใจพูดออกไปเดี๋ยวนั้น

“รู้สถานะตัวเองก็ดี หัดเจียมตัวบ้าง”

มังกรอดที่จะต่อว่าไม่ได้ เพราะเข้าใจว่าสิ่งที่โรสรินกำลังทำคือการแสดง เพื่อเรียกร้องขอคะแนนความสงสาร

“จะไม่มีใครต้องออกไปจากบ้านหลังนี้ทั้งนั้น ไอ้มังกรแกต้องรับผิดชอบเรื่องนี้โดยการแต่งงานกับหนูโรสซะ”

“อะไรนะครับ!/ไม่นะคะ!”

คราวนี้เสียงร้องแตกออกเป็นสองเสียง คุณหญิงปรานีรีบห้ามสามีทันควัน กับคนเป็นลูกชายที่ตกใจและโกรธจัดกับวิธีการแก้ปัญหาของผู้เป็นพ่อ

“ไม่นะคะคุณท่าน โรสไม่ได้ต้องการแบบนี้”

ได้ยินดังนั้นโรสรินก็ร้องไห้เสียงดังอย่างไม่คิดอายใคร เธอกลับไม่มีความรู้สึกยินดีเลยสักนิด ที่จะได้แต่งงานกับคนที่เธอแอบหลงรักมานาน พระเจ้ากำลังเล่นตลกอะไรในชีวิตเธอกันแน่

“คุณคะแบบนี้มันไม่ถูกต้องนะคะ แล้วหน้าตาของวงศ์ตระกูลเราละคุณไม่นึกถึงบ้างเลยเหรอ คุณจะให้เอาเด็กในบ้านมาเป็นสะใภ้ออกหน้าออกตาของตระกูลรัตนไพลศาลหรือไง”

“นั่นสิครับ คุณพ่อจะให้ผมแต่งงานกับคนรับใช้เนี่ยนะ”

ใช่! โรสรินเห็นด้วยเธอกับมังกรอยู่คนละชนชั้น เธอไม่มีอะไรเทียบเท่าหรือคู่ควรกับชายหนุ่มได้เลย ชีวิตของผู้หญิงคนนี้นั้นสุดแสนจะต้อยต่ำและไร้ค่า เกินกว่าจะอยู่ในสถานะสูงส่งแบบนั้น

“นี่ไม่ใช่การขอร้อง แต่เป็นคำสั่งของฉันทั้งสองคนต้องแต่งงานกัน”

หิรัญยังคงยืนกรานคำเดิม เพราะคนที่เสียหายมากที่สุดคือฝ่ายหญิงอย่างโรสริน แล้วเขาเองก็มีส่วนผิดที่ทำให้เด็กสาวผู้น่าสงสารต้องตกอยู่ในสถานการณ์น่าอับอายแบบนี้

โรสรินก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ออกจะเป็นเด็กดีเกินไปเสียด้วยซ้ำ ซึ่งมีความเหมาะสมมากพอแล้วที่เขาจะยอมรับเข้ามาเป็นสะใภ้

ด้านหน้าตาฐานะเงินทองอะไรนั่นหิรัญไม่เคยสนใจ เพราะเท่าที่มีอยู่ก็กินใช้ไม่หมดไปอีกหลายชาติ

“สมใจอยากไหมโรสริน เป็นไปตามแผนที่เธอวางไว้เลยสินะ”

โรสรินส่ายหัวปฏิเสธทั้งน้ำตานองหน้า จะให้เธอแสดงความบริสุทธิ์แบบไหนก็ได้ ถึงจะเชื่อว่าเธอไม่ได้ทำอย่างที่มังกรกล่าวหา ไม่เคยแม้แต่จะคิดทำเรื่องเลวทรามแบบนั้นเลย

ถึงเธอจะรักเขามากแค่ไหนก็ตาม…

ทว่าเวลานี้หญิงสาวกลับหาเสียงตัวเองไม่เจอ เธอได้ยินแต่เสียงสะอื้นและความรู้สึกหลากหลาย ที่ประเดประดังถาโถมเข้ามามากมายจนล้นอก

“เตรียมตัวตั้งรับผลที่จะตามมาได้เลยโรสริน”

สิ้นคำสั่งของผู้เป็นพ่อมังกรก็หันมาเกรี้ยวกราดใส่หญิงสาวเจ้าน้ำตา ก่อนจะลุกออกไปจากห้องรับแขกทันที โดยไม่คิดหันกลับมามองหรือคัดค้านคำสั่งใดๆ ด้วยรู้ว่าคำสั่งของพ่อผู้บังเกิดเกล้าถือว่า เด็ดขาด!