登入ในงานเลี้ยงวันจบมหาลัย มิ้นท์นั่งดื่มพร้อมกับมองดูน้ำอิงและเตชินทร์ควงคู่กัน เธอรู้สึกอิจฉาขึ้นมาว่าทำไมคนที่ได้เคียงคู่กับเขาไม่ใช่เธอ เธอดื่มไปเรื่อยๆจนเริ่มรู้สึกมึนเมาขึ้นมาเล็กน้อย ซึ่งไม่ต่างกับเตชินทร์ที่เขาก็เริ่มเมามายเหมือนกัน...
น้ำอิงคนรักของเตชินทร์พาเขาขึ้นไปพักที่ห้องของโรงแรมชั้นบนเพราะเขานั้นเมามากส่วนน้ำอิงนั้นต้องลงมาที่งานเลี้ยงต่อเพราะต้องรอรับรางวัลเกียรตินิยมและรางวัลชนะเลิศการประกวดการวิจัย เธอไม่อยากให้เตชินทร์อยู่คนเดียว และนึกน้อยใจเล็กน้อยที่เขาดันเมาไม่ได้อยู่ดูเธอรับรางวัล... "เตชินทร์นะเตชินทร์ฉันจะมาคิดบันชีกับคุณทีหลังนะ..นี่แนะ" น้ำอิงบีบจมูกเตชินทร์ที่เมาไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียงแล้วปิดไฟปิดห้องเดินออกไป หลังจากที่น้ำอิงลงไปได้ไม่นาน มิ้นท์ที่เมามายได้ที่เช่นเดียวกัน เธอก็จะขึ้นมาพักที่ห้องของโรงแรมเช่นกันแต่ห้องของเธออยู่อีกชั้นนึง แต่เธอก็ดันมาผิดชั้น เธอเปิดประตูห้องเข้าไปแล้วถอดชุดออกเหลือแต่ชุดสายเดี่ยวที่เป็นซับใน แล้วนอนลงไปที่เตียงข้างๆกับเตชินทร์ โดยไม่รู้ว่ามีอีกคนนอนอยู่ เธอดึงผ้าห่มมาห่มทำให้เตชินทร์ที่นอนเมาขาดสติดิ้นไปมาและหันมากอดเธอ เขาเริ่มลูบไล้ไปตามตัวของมิ้น และเริ่มบีบคั้นหน้าอกของเธอไปมา เพราะคิดว่าเป็นคนรักของตัวเอง ที่เขาเฝ้าคอยเวลานี้มานาน เตชินทร์ที่เมามายดึงมิ้นท์ที่เมาเช่นเดียวกันเข้ามาจูบ และเริ่มซุกไซร้ไปที่ซอกคอของเธอ เตชินทร์ลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกเพราะอารมณ์ของเขาพลุ้งพล่านอย่างเต็มที่ เขาลูบไล้ไปที่ต้นขาของมิ้นท์เพราะคิดว่าเป็นคนรัก แล้วเริ่มนัวเนียอยู่ตรงบริเวณต้นขาและค่อยไล้มือขึ้นมากอบกุมเนินกลางกายของเธอ... เขาลูบคลำเล่นบริเวณนั้นอย่างมันมือเมื่อรู้สึกพอใจเขาใช้นิ้วสอดเข้าไปภายในจุดกึ่งกลางกายนั้นของเธอ มิ้นท์ร้องออกมา... "อ๊ะส์อ้าาาส์!!" เสียงครางน้อยๆนั้นปลุกอารมณ์ให้เตชินทร์กับมิ้นท์ที่เมามายต่างกอดก่ายและเริ่มนัวเนียกันไปมาเขาลุกขึ้นและคร่อมร่างของมิ้นท์ในบรรยากาศที่มืดมิดของห้องพักพัก ปากหนานุ่มเริ่มซุกซนโลมไล้ไปตามร่างกายขาวเนียนที่ตนเองนั้นคิดว่าเป็นแฟนสาว มือไม้ก็ลูบไล้ไปตามส่วนต่างๆไม่ต่างจากริมฝีปากที่ดูดดึงไปทั่วร่างกาย ริมฝีปากดูดดุนไปตามซอกคอหวาน และค่อยๆไล้ขึ้นไปที่ริมฝีปากบางที่เมามาย มิ้นท์กลับตอบสนองและรับรสจูบที่เร่าร้อนและรุนแรงจากอีกฝ่ายโดยไร้สติสัมปชัญญะทั้งคู่ซุกไซร้โลมเลียกันไปมาแลกรสจูบที่เร่าร้อนพลันให้มือของเตชินทร์บีบคลึงก้อนซาลาเปาคู่งามอย่างมันมือ โดยที่ไม่ได้รับรู้เลยว่าเรื่องเลยเถิดกำลังจะเกิดขึ้นกับคนที่เขาไม่ได้รัก.. เมื่องานเลี้ยงเสร็จน้ำอิงจึงรีบขึ้นมาดูแฟนหนุ่มว่าเป็นอย่างไรบ้าง เธอจึงเดินขึ้นมาพร้อมของรางวัลมากมายเพื่อที่จะมาอวดคนรักว่าเธอได้อะไรมาบ้าง..รอยยิ้มเปื้อนใบหน้าเพราะมีความสุขกับสิ่งที่ได้รับ แต่ต่อจากนี้เธอกับเขากำลังจะสมหวังกันและแต่งงานกันตามคำสัญญา และแล้ว..เมื่อน้ำอิงเปิดประตูเข้ามาเธอเปิดไฟในห้อง ความสว่างเกิดขึ้นทันที เธอมองเห็นเสื้อผ้าของหญิงชายกระจัดกระจายทั่วทั้งห้อง จากรอยยิ้มที่สดใสก็พลันเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด และค่อยๆเดินเข้ามาพร้อมกับภาพของคนรักที่กำลังนัวเนียอยู่กับมิ้นท์ หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับตาของตัวจริง น้ำตาไหลลงมาอัตโนมัติ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มเปลี่ยนเป็นความเสียใจและผิดหวัง "เตชินทร์!" เสียงเรียกดังขึ้น เขาสะดุ้งกับเสียงที่คุ้นเคย จากนั้นก็หยุดกิจกรรมที่เขากำลังทำและค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆพร้อมเงยหน้าขึ้นไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าเตียงของเขา และเมื่อมองอีกคนที่กำลังกอดนัวเนียเตชินทร์ตกใจอย่างสุดขีด เขาสะบัดเธอออกและรีบลุกขึ้น แต่เสียงเรียกอีกเสียงกับเรียกเขาไว้ "เตชินทร์..คุณทำแบบนี้กับฉันคุณต้องรับผิดชอบฉันนะ" มิ้นท์พูดขึ้น เพราะนี่คงเป็นโอกาสเดียวที่จะได้ครอบครองเขาไว้ สิ่งที่เกิดขึ้นยังไม่ถลำลึกมากไปกว่านี้ แต่โอกาสแบบนี้คงหาไม่ได้อีกแล้ว เป็นความบังเอิญ ที่สวรรค์เข้าข้างเธอแล้ว ต่อจากนี้เธอจะไม่ปล่อยเขาไปอย่างเด็ดขาด มิ้นท์คิดในใจ เตชินทร์ลุกขึ้นและรีบจับมือของน้ำอิงไว้พร้อมกับคำพูดที่พรั่งพรูออกไปอย่างตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ซึ่งเป็นโอกาสของของมิ้นท์แล้ว "ไม่ใช่นะน้ำอิงมันเป็นอุบัติเหตุ เตชินทร์รีบแก้ตัวเพราะไม่อยากทำให้คนรักเสียใจไปมากกว่านี้ "ไม่ว่าคุณจะมีเหตุผลอะไร คุณก็ทำผิดต่อฉันไปแล้วเตชินทร์..คุณมันเลววว!" น้ำอิงพูดจบก็วิ่งออกไปทั้งน้ำตาเพราะไม่อยากฟังคำพูดใดๆของเขาอีก น้ำอิงสะเทือนใจไม่น้อยกับสิ่งที่เห็น เตชินทร์รีบใส่เสื้อผ้าแล้วจะวิ่งตามออกไปแต่มิ้นท์ก็ดึงแขนของเขาเอาไว้ "คุณจะไปไหนไม่ได้คุณต้องรับผิดชอบฉัน เตชินทร์ คุณจะต้องแต่งงานกับฉัน!" มิ้นท์ได้โอกาสทันทีเวลาของเธอมาถึงแล้ว แม้จะเป็นเรื่องบังเอิญเกิดขึ้น แต่นับว่าสวรรค์เข้าข้างเธอแล้ว เตชินทร์ใส่เสื้อผ้าแล้วหันมามองมิ้นท์ที่จับแขนของเขาไว้แน่น "ผู้หญิงอย่างคุณผมไม่มีวันสนใจแน่นอน คนแบบคุณไม่มีวันที่ผมจะชอบได้ลง สกปรกที่สุด!" เตชินทร์สะบัดแขนออกจากมิ้นท์อย่างแรงจนเธอเซถลาล้มไปกับเตียงนอน เขารีบวิ่งตามน้ำอิงออกไปทิ้งให้มิ้นท์อยู่ในห้องคนเดียว พร้อมกับรอยยิ้มของผู้ชนะ มิ้นท์เธอไม่สะทกสะท้านใดๆแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปรอยจูบตามซอกคอที่เกิดขึ้นพร้อมกับยกยิ้มอย่างชอบใจ จากนั้นก็กดเบอร์โทรออก ทางด้านเตชินทร์วิ่งตามคนรักออกไป เขามองเห็นน้ำอิงแล้วจึงรีบวิ่งตามไปคว้าแขนของเธอมา.... "น้ำอิงฟังผมก่อนนะ..ผมไม่รู้เรื่องว่าผู้หญิงคนนั้นมาได้อย่างไร ผมนึกว่าเป็นคุณ" เตชินทร์พูดออกมาตามความจริง "แล้วไงคะ..คุณก็นอนกับเขาไปแล้ว!"น้ำอิงพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน อีกทั้งยังเสียใจสุดขีดความฝันทั้งหมดพังทลายลงไปอย่างไม่มีชิ้นดี อีกอย่างคนคนนั้นดันเป็นคุณหนูมิ้นท์อีกด้วย ถ้าเขาเรียกร้องความรับผิดชอบล่ะ "ผมไม่ต้องการเค้าผมต้องการคุณแค่คนเดียวให้โอกาสผมเถอะนะได้โปรด ผมขาดคุณไม่ได้" น้ำอิงน้ำตาไหลและรู้สึกเจ็บปวดหัวใจอย่างที่สุด วันที่ดีที่สุดในชีวิตกลับเป็นวันที่เลวร้ายที่สุด เธอไม่ได้เผื่อใจไว้ยอมรับความเจ็บปวดนี้เลยด้วยซ้ำ เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของชายหนุ่มที่เธอคบหามานาน พร้อมน้ำตาที่ไหลรินกับสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขา เธอไม่รู้ว่าเธอจะเชื่อใจเขาอีกได้หรือไม่ "คุณก็รู้ว่าผู้หญิงอย่างมิ้นท์ไม่ปล่อยคุณไปง่ายๆแน่" น้ำอิงพูดออกมา "ผมจะไม่ยอม ผมจะไม่ยอมเด็ดขาดได้โปรดยกโทษให้กับผมด้วยนะผมรักคุณแค่คนเดียวเท่านั้น..ผมไม่สามารถรักใครได้อีกแล้วนอกจากคุณ" เตชินทร์ดุึงน้ำอิงเข้ามากอดไว้แนบอกพร้อมกับน้ำตาของเธอที่ไหลรินออกมา ทั้งคู่ปรับความเข้าใจกันท่ามกลางฝนที่โรยรินลงมา เตชินทร์สสัญญาว่าเขาจะไม่เข้าไปยุ่งกับมิ้นท์อีก เขายังไม่ได้มีอะไรเลยเถิดต่อเธอ เขาอธิบายทุกอย่างแก่น้ำอิงอย่างตรงไปตรงมา หลังจากวันนั้นเตชินทร์ก็ไม่ยอมพบกับมิ้นท์อีก อาจจะดูเหมือนไม่มีความรับผิดชอบ แต่ถ้าหากพูดไปมากกว่านี้เขาต้องตกหลุมพรางของเธออีกแน่ ทางที่ดีจบปัญหาไปเสียแต่ตอนนี้ยังจะดีกว่า ทางด้านมิ้นท์ก็พยายามรอพบเตชินทร์แต่เขากลับไม่ยอมพบเธอเลย เรื่องที่เกิดขึ้นเธอจะไม่ยอมให้เขาปล่อยผ่านไปแน่ๆ เตชินทร์คือคนเดียวที่เธอต้องการเพียงเท่านั้น ในเมื่อไม่ยอมพบเธอ เธอก็จำเป็นต้องพบ แฟน ของเขาแทน ครั้งนี้ เตชินทร์ต้องรับผิดชอบเธอย่างแน่นอน จบตอนที่ 3/1เขาวางแก้วลงอย่างแรงเพราะอาการมึนตึง ใจของเขามันบอกว่า ปล่อยไปไม่ได้อีกแล้ว เขาทนไม่ได้อีกแล้ว เขาต้องพบเธอและสารภาพบาปกับเธอทั้งหมด เมื่อสติขาดหายไป เขาตัดสินใจขับรถออกมาที่ร้านไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดเขาจะต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง แม้จะต้องทำสิ่งที่เห็นแก่ตัวแล้วก็ตาม ...... "อุ้มจ๊ะ วันนี้พี่จะเชคของก่อน วันนี้รบกวนพาน้องมาร์คกลับไปรอที่บ้านก่อนนะ เดี๋ยวพี่ให้ค่าแรงเพิ่ม " มิ้นท์พูดขึ้น เพราะทุกๆวันศุกร์เธอจะต้องเชคของทุกครั้งว่ามีอะไรขาดไปบ้าง วันเสาร์ร้านปิดถึงจะมาเติมของ "ได้ค่ะ..ไปกันเถอะครับน้องมาร์ค" อุ้มจับมือของน้องมาร์คแล้วพากันเดินกลับบ้านที่อยู่ไม่ไกลจากร้าน หลังจากอุ้มพาน้องมาร์คกลับไปแล้วอีกประมาณ ครึ่งชั่วโมง มิ้นท์จะปิดร้านซึ่งเป็นช่วงใกล้หัวค่ำพอดี เธอเชคของต่างๆว่ามีอะไรขาดเหลือบ้างเมื่อเชคเสร็จเธอปิดไฟ และกำลังจะเดินออกมาเพื่อปิดประตูร้านอยู่ๆประตูก็เปิดขึ้น ติ๊งงงง! เสียงดังขึ้นทำให้มิ้นท์พูดขึ้นมา "ขอโทษนะคะร้านปิดเเล้วค่ะ" มิ้นท์พูดยังไม่ทันจะครบประโยค เธอหันหน้ามาก็ต้องตกใจกับภาพตรงหน้าในความมืดสลัว แม้แสงไฟจะน้อยนิด แต่ใบหน้านั้นเธอก็ยังจำขึ้นใจ ดวงตาเบ
เมื่อพนักงานนำกาแฟมาเสิร์ฟและเดินออกไป เขาเหลือบไปเห็นภาพถ่ายบนผนัง ช่างรู้สึกเหงาเดียวดาย และอบอุ่นในเวลาเดียวกัน สีของภาพโทนดำเทา ให้ความรู้สึกสงบ อบอุ่น แต่ก็ผสมความเศร้าและเหงา รูปถ่ายของผู้หญิงตั้งครรภ์ที่ถ่ายเพื่อตกแต่งติดผนัง เห็นแค่ท้องที่กำลังตั้งครรภ์เรียงลำดับการเจริญเติบโตในแต่ละเดือนจนถึงเดือนที่เก้า รูปที่สิบเป็นรูปเด็กทารกที่ถูกถ่ายไว้ ทางด้านข้างใกล้ๆกัน ก็มีรูปเด็กทารกและรูปเด็กที่ถ่ายต่อๆกันมาเรื่อยๆทุกปีเรียงกันไป แต่ก็แปลกอีก รูปกลับเป็นภาพของผู้หญิงและเด็กน้อยไม่ใส่เสื้อนั่งตักแม่แล้วยิ้มฉีก ที่มุมปากเล็กๆมีลักยิ้มดูน่ารัก และคนที่กอดเด็กไว้ที่ตักน่าจะเป็นแม่ที่ถ่ายคู่กันมา กลับกันเธอกลับไม่ถ่ายใบหน้าติดมาด้วย มองเห็นแค่ครึ่งตัว เขามองไปเรื่อยๆ ช่างรู้สึกคุ้นเคยเหลือเกิน เขาก้มลง ภาพเก่าๆก็ผุดขึ้นมาในหัวของเตชินทร์ ไม่มีวันเวลาดีๆระหว่างมิ้นท์กับเขาเลย มีแค่วันสุดท้ายที่เธอมอบความอบอุ่นให้เขาไม่เคยลืมอ้อมกอดของเธอได้เลย เตชินทร์ปาดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างรวดเร็ว เขารีบหยิบเเว่นดำขึ้นมาใส่ทันทีเพราะตอนนี้แววตาของเขาแดงก่ำเพราะน้ำตามากมาย แม้เวลาจะผ่านมาหลายป
เขา..ยืนมองดูเมืองนี้แล้วเหม่อลอยไป เมื่อได้เบาะแสของมิ้นท์ เขาไม่สามารถอยู่นิ่งเฉยได้ เขามาที่นี่ทันที ห้าปีแล้วที่เขาตามหาเธอ เขาไม่เคยคิดย่อท้อเขาจะต้องขอโทษเธอและรอให้เธอให้อภัยเขาให้ได้ แม้กระทั่งไม่รู้ตัวเลยว่า ตัวเองชนเข้ากับไอศครีมของเด็กน้อยจนกางเกงเลอะ "ฮรืออ!" เสียงร้องของเด็กดังขึ้นเมื่อไอศครีมตกลงพื้น พลันให้สติของเตชินทร์กลับคืนมา เขาก้มลงมองดูเด็กน้อยที่กำลังเบะปากจะร้องไห้ ส่วนน้องมาร์คมองไปยังคนตัวใหญ่ข้างหน้า เขารู้สึกกลัว แล้วรีบวิ่งไปบังด้านหลังของณัฐวัฒน์ เตชินทร์ก้มลงมองมาที่เด็กน้อยที่ตอนนี้วิ่งไปหลบอยู่ด้านหลังของพ่อเขา ด้วยสายตาหวาดกลัวทั้งเสียดายไอศครีมที่เพิ่งกินได้แค่หนึ่งคำ "ต้องขอโทษด้วยครับผมพาเด็กเดินไม่ระวังเอง " ณัฐวัฒน์พูดขึ้นมาย่างสุภาพและจริงใจ ทำให้เตชินทร์เงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงพูด เขาไม่ถือสาเด็กน้อยเลย เตชินทร์ได้แต่ก้มมองดูเด็กน้อยที่หน้าตาคล้ายใครคนหนึ่งรู้สึกเหมือนจะคุ้นตาแต่คิดไม่ออก แต่แล้วเตชินทร์ก็ตอบออกไป "ไม่เป็นไรครับ ผมก็ยืนขวางทางโดยไม่รู้ว่าตรงนี้เป็นทางเดิน เขาก้มมองเด็กน้อยแล้วย่อตัวนั่งลง มองไปยังคนตัวเล็กที่โผล่หน้าจากที่ก
น้ำอิงวิ่งเข้าไปกอดเตชินทร์จากด้านหลังทันทีในขณะที่เขากำลังจะเดินออกไป โดยไม่ใยดีต่อเธอเลยสักนิด น้ำอิงหยุดและยืนตัวตรง เรียกเขาขึ้นมา "เตชินทร์หยุดนะ ฉันไม่ให้คุณไปไหนทั้งนั้น! " น้ำอิงเข้ามากอดเอวของเขาแน่นอีกครั้ง พร้อมกับร้องไห้ออกมา เขาค่อยๆแกะมือทั้งสองข้างที่กอดเอวของเขาไว้อย่างแน่น ในตาแดงก่ำเพราะรู้สึกเสียใจปนโมโห "น้ำอิง..ปล่อยผมไปเสียที" ในที่สุดเตชินทร์ก็พูดออกมา เขาแกะมือของน้ำอิงออกแล้วเดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับมามองเธอเลย น้ำอิงได้แต่ร้องไห้เสียใจมีแค่เสียงร้องตะโกนตามหลังของเขาดังออกมา "เตชินทร์ได้โปรด อย่าทิ้งฉัน " น้ำอิงเปิดประตูและร้องตามหลังเขาออกมา แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ เตชินทร์นัยน์ตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความเจ็บปวดตอนนี้แม้กระทั่งใบหน้าของน้ำอิงเขาก็ยังไม่อยากจะมอง เตชินทร์ขับรถออกมาจากที่บ้าน หลายวันมานี้เขาตามหามิ้นท์ไปทุกที่ที่เคยไป ใบปลิวหรือประกาศตามหาคนหาย ถูกร่อนส่งไปทั่วประเทศ แต่ไม่พบเธอเลย แม้กระทั่งข่าวคราวก็เงียบ เหมือนกับตอนนี้เธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เขานั่งลง และมองไปรอบๆบ้าน คิดถึงวันเวลาที่เขาได้ทำร้าย ทรมานเธอทุกอย่าง คิดถึงความเลวร้ายของตัว
"อ้อ น้ำอิง ผะ ผมต้องขอโทษ นึกว่า.." "เตชินทร์ คุณว่างมั้ยคะ พักนี้คุณไม่ค่อยมาหาฉันบ้างเลย ฉันคิดถึงคุณมากนะคะ" น้ำอิงพูดออกมาทั้งที่รู้ว่าตอนนี้ใจของเขาไม่ได้อยู่กับเธอแล้ว "พอดีผมมีงานด่วนต้องขอโทษด้วย เดี๋ยววันหลังผมจะเลี้ยงข้าวคุณนะ แค่นี้ก่อนนะผมมีธุระสำคัญที่ต้องจัดการ .." เตชินทร์กำลังจะวางสาย "เดี๋ยวก่อนค่ะอย่าเพิ่งวางสายถ้าคุณอยากรู้เรื่องของมิ้นท์ออกมาหาฉันสิคะแค่นี้นะคะ" ตื๊ดดๆๆ สายถูกน้ำอิงวางตัดไป เพียงไม่นาน ประตูห้องพักหรูถูกกดเรียกหลายๆครั้ง น้ำอิงเดินเข้ามาเปิดประตูเธอก็เธอโผลเข้าไปกอดเตชินทร์ทันที "คุณมาแล้ว มาค่ะมากินอะไรก่อน พักนี้คุณดูผอมลงนะคะ" น้ำอิงพูดออกมาอย่างหวานหู "นี่น้ำอิงคุณพูดมาเถอะ คุณรู้ใช่ไหมว่ามิ้นท์อยู่ที่ไหน?" จากนี้เขาจะไม่อ้อมค้อมอีกต่อไปแล้ว เขาจะต้องซื่อสัตย์ต่อใจของตัวเองได้แล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาต้องพบแต่ความผิดหวังมาตลอด จริงอยู่ที่มิ้นท์จะเป็นต้นเหตุของเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด ก็ใช่ว่าตัวเขาจะดี เขาทำร้ายเธอจนเธอไม่เหลืออะไรสักอย่าง หนำซ้ำยังบังคับจิตใจเธอ ทรมานเธอ จนเธอต้องหนีไป ในวันที่ไม่มีเธอ เขาก็ได้รู้ทันทีว่า เขารั
เมื่อทุกอย่างบรรลุตามเป้าหมายทั้งหมดแล้ว ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว เธอเรียกแกร๊ปมา และเจรจาเหมาเองโดยไม่ผ่านระบบแกร๊ป คนขับตกลง ในเย็นวันนั้นเธอออกเดินทางทันที มิ้นท์มาถึงน่านแล้ว ที่นี่ดูสงบ ผู้คนใจดีจริงๆก่อนอื่นต้องหาที่พักก่อน เพราะไม่รู้จักใครเลยและเหนื่อยเหลือทน มิ้นท์เข้าพักที่โรงแรมเก่าแก่แห่งหนึ่ง เมื่อถึงห้องเพราะความเหนื่อยล้าเธอจึงหลับไปในทันที ในตอนเช้าเธอลืมตาตื่นขึ้นเพราะรู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมาเมื่ออาเจียนเสร็จก็รีบควานหาลูกอมรสเปรี้ยวมาอมถึงค่อยรู้สึกดีขึ้น เธอนั่งลงสักครู่ แล้วหยิบกระเป๋าออกมาเปิดดู เงินห้าสิบล้านพร้อมชื่อใหม่ เธอยิ้มให้กับความขื่นขมในครั้งนี้ขึ้นมา เธอจะเริ่มต้นใหม่ยังไงต่อไป มิ้นท์ออกไปด้านนอก เธอไปเดินชมสถานที่ต่างๆจนสุดท้ายเธอได้ติดต่อที่ ที่จะเปิดร้านกาแฟแล้ว เธอตกลงและซื้อร้านนั้น แล้วให้ช่างเข้ามาตกแต่ง ระหว่างนั้น เธอก็ไปเรียนรู้การชงกาแฟและเครื่องดื่มระหว่างรอร้านเสร็จ เธอฝึกทำเค้กและขนมปังต่างๆไปด้วย การทำงานทำให้ความคิดฟุ้งซ่านลดน้อยลง เงินอีกส่วนซื้อบ้านไว้ใกล้ๆกับร้านของเธอ พักนี้เธอมีความสุขขึ้น เบื้องหลังจะะเป็นอย่างไรเธอไม่อยากสนใจอีกแ