Novels by ท้องฟ้าสีเทา/ฟ้าพร่างดาว/ลีลิตLilit

ย้อนกลับไป 5 ปีก่อน ในงาน Open House ของคณะบริหาร น้ำใส ในชุดนิสิตปี 1 ยืนจ้อง ภาคิน เดือนคณะสุดเฮี้ยบที่กำลังยืนดุรุ่นน้องอยู่บนเวที “นั่นแหละ... พ่อของลูกกู” น้ำใสพึมพำกับเพื่อนสนิท “มึงจะบ้าเหรอใส พี่ภาคินเขานิ่งยังกับน้ำแข็งขั้วโลก แถมรวยระดับหมื่นล้าน เขาไม่มองเด็กกะโปโลแบบมึงหรอก” เพื่อนส่ายหัว น้ำใสกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ ที่พี่ภาคไม่เคยเห็น “คนหน้านิ่งน่ะ... ถ้าได้กระตุ้นให้ตบะแตก รับรองว่าคลั่งรักกว่าใครเพื่อน มึงคอยดูนะ แผนเหยื่อล่อเสือของกูเริ่มขึ้นแล้ว” หลังจากนั้น น้ำใสก็เริ่มทำเนียนไปปรากฏตัวในที่ที่ภาคินอยู่เสมอ แสร้งทำสมุดตกบ้าง แสร้งเดินหลงทางไปชนพี่เขาบ้าง และที่สำคัญคือต้องทำหน้าซื่อบื้อให้ดูน่าเอ็นดูที่สุด เพราะเขารู้ดีว่าผู้ชายมาดขรึมมักแพ้ทางคนซื่อ .... วันที่น้ำใสไปสมัครงานตำแหน่งเลขาประธาน เขาจงใจสะกดคำผิดบ้าง พิมพ์รายงานตกหล่นบ้าง เพื่อให้ภาคินดุ “นี่มันรายงานอะไรน้ำใส ทำไมมันเละเทะแบบนี้!” ภาคินตะคอกหน้านิ่ง “งื้อออ... น้ำขอโทษครับพี่ภาค น้ำคงโง่เกินไปจริงๆ” น้ำใสทำตาปริบๆ บีบน้ำตาคลอเบ้า ในใจน้ำใสนี่คือขำกริ๊ก “ดุเลยพี่ภาค ดุเยอะๆ แล้วเดี๋ยวพี่ก็ต้อ

วันนี้คือวันครบรอบ 1 ปีที่ ภาคิน กับ น้ำใสกินตับกันครั้งแรก หรือที่น้ำใสเรียกว่าวันฉลองอิสรภาพของรูตูด ภาคินเตรียมเซอร์ไพรส์ด้วยการจองร้านอาหารลอยฟ้าและแหวนเพชรราคาแปดหลักไว้ในกระเป๋าเสื้อ แต่พอเขากลับมาถึงห้องพักชั้น 45 กลับพบเพียงความว่างเปล่าและโน้ตใบเล็กๆ วางอยู่ พี่ภาค น้ำไปเปิดหูเปิดตากับพี่ๆ แผนกบัญชีนะ ไม่ต้องตามมา น้ำอยากเห็นว่า ผู้ชายงานดี เขาเทคแคร์กันยังไง บายยย ~ จากน้ำใสคนสวย ภาคินขยำกระดาษจนแหลกคามือ ใบหน้าที่นิ่งอยู่แล้วตอนนี้กลับดูมืดครึ้มประหนึ่งพายุทอร์นาโดกำลังจะลง "ผู้ชายงานดีงั้นเหรอ? ได้... เดี๋ยวมึงจะได้รู้ว่าผู้ชายงานดุมันเป็นยังไง" เขากดโทรศัพท์หาบอดี้การ์ดทันที "เช็กสัญญาณ GPS มือถือน้ำใสเดี๋ยวนี้... ใครขวางทางกู กูจะไล่ออกยกตระกูล" ณ คลับโฮสต์ชื่อดังย่านทองหล่อ บรรยากาศเต็มไปด้วยแสงสีและเสียงเพลง น้ำใสนั่งอยู่ท่ามกลางหนุ่มโฮสต์หุ่นนายแบบที่รุมล้อมเอาใจ "น้องน้ำใสดื่มหน่อยนะครับ แก้วนี้พี่ชงให้พิเศษเลย" โฮสต์หนุ่มหน้าหวานคนหนึ่งกำลังจะป้อนเหล้าให้น้ำใสถึงปาก "หูยยย พี่โฮสต์หล่อจังเลยครับ มือก็นุ๊มนุ่มมม ไม่เหมือนมือใครบางคน แข็งยังกับสากกะเบือ!" น

บริษัทภักดีกรุ๊ปกำลังจะมีโปรเจกต์เปิดตัวน้ำหอมคอลเลกชันใหม่ และฝ่ายการตลาดลงความเห็นว่า น้ำใส ที่มีภาพลักษณ์ใสซื่อสะอาดสะอ้าน เหมาะที่จะเป็นพรีเซนเตอร์คู่กับเลโอนายแบบหนุ่มลูกครึ่งสุดฮอตที่กำลังเป็นกระแส ภาคิน นั่งกอดอกหน้านิ่งอยู่ในห้องทำงาน มองดูสตอรี่บอร์ดที่มีฉากเลโอก้มลงสูดดมกลิ่นหอมจากซอกคอของน้ำใสแล้วเขาก็แทบจะหักปากการาคาแพงในมือทิ้ง “ใครเป็นคนคิดบอร์ดนี้ พรุ่งนี้ไปรับเช็คเงินเดือนงวดสุดท้ายซะ” ภาคินพูดเสียงเรียบเย็นชา “โถ่พี่ภาค มันคืองานครับ!” น้ำใสประท้วงพลางเช็กหน้าตัวเองในกระจก “ดูดิ น้ำอุตส่าห์ไปขัดผิวมาเพื่อการนี้เลยนะ พี่ภาคดูดิ ผิวน้ำนุ่มป่ะ?” ภาคินเอื้อมมือไปบีบหมั่นเขี้ยวน้องที่แก้มแรงๆ “นุ่มไม่นุ่มกูรู้คนเดียวพอ คนอื่นไม่มีสิทธิ์มาดม!” วันถ่ายทำ ณ สตูดิโอหรู บรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เลโอนายแบบหนุ่มเดินเข้ามาในชุดเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมโชว์แผงอก เข้ามาทักทายน้ำใสด้วยรอยยิ้มกระชากใจ “น้องน้ำใสตัวจริงน่ารักกว่าในรูปอีกนะครับเนี่ย ผิวขาวจัง ขอพี่เช็กมุมกล้องหน่อยนะ” เลโอขยับเข้าใกล้แล้วเอื้อมมือจะไปสัมผัสที่ไหล่ของน้ำใส หมับ! ไม่ใช่คนในกองถ่ายที่คว้าข้อม

วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ควรจะได้นอนกกกันที่บ้าน น้ำใส ดันนึกสนุกอยากย้อนวัยเด็ก ลากท่านประธาน ภาคิน มาเที่ยวสวนสนุกชื่อดังในชุดลำลองที่ยังดูแพงหูฉี่ พี่ภาคเดินหน้านิ่งใส่แว่นดำ ถือสายไหมสีชมพูให้น้องประหนึ่งบอดี้การ์ดส่วนตัว “พี่ภาค! ไปเล่นบ้านผีสิงกัน เขาบอกว่าที่นี่เฮี้ยนมาก!” น้ำใสกระโดดเหยงๆ พลางชี้ไปที่คฤหาสน์หลังเก่าซอมซ่อ “ไร้สาระน้ำใส ผีสางที่ไหนจะมีจริง มันก็แค่คนใส่ชุดคอสเพลย์มาหลอกเด็กบื้อๆ แบบมึงนั่นแหละ” ภาคินพูดเสียงเรียบแต่ก็ยอมเดินตามเข้าไป เพราะขัดใจลูกอ้อนของเมียไม่ได้ พอเดินเข้าไปข้างใน บรรยากาศก็เริ่มมืดสลัว มีเสียงโหยหวนและลมเย็นๆ พัดผ่านคอ น้ำใสเริ่มหน้าซีด เกาะแขนภาคินแน่น “พะ...พี่ภาค น้ำว่ามันน่ากลัวกว่าที่คิดนะ” “เกาะกูไว้แน่นๆ ถ้ามึงหลุดไป... กูจะถือว่ามึงแอบไปหาผีชู้รัก” จังหวะนั้นเอง ผีหัวขาดกระโดดออกมาจากมุมมืดพร้อมเสียงกรีดร้อง น้ำใสตกใจสุดขีดสติกระเจิง วิ่งพล่านไปผิดทางท่ามกลางหมอกควันสีขาว จนเผลอไปคว้ากอดเอวผู้ชายคนหนึ่งที่เดินอยู่ข้างหน้า “กรี๊ดดด! พี่ภาคช่วยน้ำด้วยยย! ผีมันจะกินหัวน้ำแล้ววว!” น้ำใสหลับตาปี๋ ซุกหน้าลงกับแผงอกของหนุ่มแปลกหน้าคนนั้น

บรรยากาศ ณ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ช่างโรแมนติกเหลือเกิน แต่ทริปดูงานครั้งนี้ ภาคิน ไม่ได้มาเล่นๆ เขาพกมาดเจ้าพ่อมาเต็มพิกัด และด้วยความที่เป็นนักธุรกิจระดับพันล้าน เขาจึงต้องจ้างบอดี้การ์ดฝีมือดีมาช่วยดูแลความปลอดภัย โดยเฉพาะดูแล ความปลอดภัยของก้น น้ำใส ที่ดูจะดึงดูดสายตาหนุ่มฝรั่งตาน้ำข้าวเหลือเกิน มาร์ค บอดี้การ์ดลูกครึ่งสุดล่ำ กล้ามแขนเป็นมัดๆ หน้าตาระดับพระเอกหนังแอ็กชั่น ถูกจ้างมาให้คอยเดินตามน้ำใสเวลาที่ภาคินต้องไปเซ็นสัญญา “คุณน้ำใสครับ ระวังพื้นต่างระดับนะครับ” มาร์คเอ่ยเสียงทุ้มพลางถือวิสาสะประคองศอกน้ำใสอย่างแผ่วเบา “โอ๊ะ ขอบคุณครับพี่มาร์ค พี่มาร์คนี่ใจดีจังเลยครับ กล้ามพี่ก็แข็งยังกับหินแน่ะ!” น้ำใสพูดพลางจิ้มแขนมาร์คด้วยความสงสัยตามประสาเด็กซื่อบื้อ กริบ... ภาคินที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องประชุม เห็นภาพเลขาตัวเองกำลังจิ้มกล้ามชายอื่น ถึงกับหยุดกึกอยู่กับที่ หน้าตาเย็นชาปานน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบจ้องมือน้ำใสเหมือนอยากจะตัดทิ้งเสียเดี๋ยวนั้น “มาร์ค... งานที่กูจ้างคือให้มึงดู ความปลอดภัยไม่ใช่ดูความนุ่มของเลขาคนอื่น” ภาคินเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ด้วยมาดนิ่ง

วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบปีที่ 31 ของ ภาคิน บรรยากาศในออฟฟิศภักดีกรุ๊ปดูขรึมกว่าปกติ เพราะวันนี้มีประชุมบอร์ดบริหารครั้งใหญ่ ผู้ถือหุ้นรายใหญ่แต่ละคนนั่งกันหน้านิ่งขรึมไม่แพ้ท่านประธาน ด้าน น้ำใส ที่ได้รับคำแนะนำผิดๆจากยัยเพื่อนสาวว่า “วันเกิดผู้ชายเขาไม่ต้องการเค้กหรอก เขาต้องการยาใจ” น้ำใสเลยจัดการสั่งชุดคอสเพลย์พยาบาลสาวสุดเซ็กซี่จากแอปฯ ส้มมาแบบด่วนจี๋ “เอาวะ เพื่อพี่ภาค น้ำใสทำได้” ร่างบางยืนเช็กความเรียบร้อยในห้องพักส่วนตัวของประธาน ชุดพยาบาลนี่มันช่าง… สั้นเสมอหู กระโปรงรั้งขึ้นจนเห็นขาอ่อนขาวจั๊วะ แถมถุงน่องตาข่ายนี่มันทิ่มขาดีเหลือเกิน น้ำใสแอบดูตารางงาน “อ้าว ประชุมยังไม่เสร็จเหรอเนี่ย ช่างมัน เข้าไปเซอร์ไพรส์ในห้องประชุมเลยละกัน พี่ภาคจะได้หายเครียด” ความคิดนี้คือบื้อเลเวลตันจริงๆ ที่ห้องประชุมใหญ่ ภาคินกำลังพรีเซนต์กราฟผลประกอบการด้วยใบหน้าเย็นชา “สรุปว่าไตรมาสนี้เรากำไรเพิ่มขึ้น 20% มีใครมีคำถา…” แกร๊ก! ประตูห้องประชุมถูกเปิดออก พร้อมกับร่างของพยาบาลจำเป็นที่เดินบิดเอวเอสเข้ามา “Happy Birthday นะคะคนไข้ขาาาา วันนี้คุณหมอน้ำใสจะมาตรวจภายพุงให้เป็นของขวัญวันเกิดค

เมลดาใช้เวลาในกรุงเทพฯ สองสามวันแรกอย่างเรียบง่าย เธอจงใจหลีกเลี่ยงการไปในที่ที่อาจจะเจอภริช จนกระทั่งวันหนึ่ง แสงดาวพาเธอไปทานข้าวที่ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งโดยอ้างว่าอยากฉลองที่เธอกลับมา แต่ทว่าโลกมันกลมเกินกว่าที่คิด เมื่อเธอเดินเข้าไปในร้าน เธอก็พบกับภริชที่กำลังนั่งคุยงานอยู่กับกลุ่มนักธุรกิจ หัวใจของเมลดาเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ เธอแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นและเดินผ่านโต๊ะของเขาไป แต่สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกหน่วงในใจคือ ภริชเองก็เห็นเธอ แต่เขากลับทำหน้านิ่งเฉย ทำเหมือนไม่รู้จักกัน และทำเป็นมองไม่เห็นเธอแม้แต่ตอนที่เดินสวนกันเพื่อไปเข้าห้องน้ำ เขาก็ไม่แม้แต่จะพยักหน้าทักทาย ความรู้สึกน้อยใจที่ไม่ได้เตรียมใจไว้จู่โจมเมลดาอย่างกะทันหัน เธอสั่งอาหารมาทานได้ไม่กี่คำก็เริ่มนั่งเหม่อ "เป็นอะไรไปจ๊ะ นั่งทำหน้ามุ่ยเชียว อาหารไม่ถูกปากเหรอ" แสงดาวถามพลางอมยิ้ม "เปล่า" เมลดาตอบสั้นๆ "อ้อ... หรือว่าน้อยใจใครบางคนที่ไม่ยอมทัก" แสงดาวแกล้งแทงใจดำ "ก็แกเองไม่ใช่เหรอเมย์ ที่เป็นคนเลือกทางนี้เอง เป็นคนบอกเขาเองว่าขออิสระ" "อย่างน้อยก็ควรจะทักทายกันตามประสาคนรู้จักบ้างสักนิดก็ยังดี" เมลดาบ่นพึมพำออกมา

ที่สนามบินนานาชาติชวนให้รู้สึกถึงการเริ่มต้นใหม่ เมลดาเดินก้าวออกมาจากประตูผู้โดยสารขาเข้าด้วยท่วงท่าที่มั่นใจและผ่อนคลายกว่าปีที่ผ่านมามาก เธอสวมชุดเดรสผ้าฝ้ายสีอ่อนดูสบายตา ใบหน้าที่เคยซูบซีดบัดนี้ดูมีน้ำมีนวลและสดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไกลออกไปเธอเห็นร่างที่คุ้นเคยของแสงดาวที่ยืนโบกมือหยอยๆ พร้อมรอยยิ้มกว้างที่เห็นมาแต่ไกล เมลดาเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวก่อนจะเร่งฝีเท้าเข้าไปหาเพื่อนรัก ทั้งคู่โผเข้ากอดกันกลมกลางโถงผู้โดยสาร ความรู้สึกโหยหาและมิตรภาพที่ยาวนานถูกส่งผ่านอ้อมกอดนั้น แสงดาวผละออกมาสำรวจเพื่อนสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาพินิจพิจารณา "เป็นยังไงบ้างยายเมย์ ไปใช้ชีวิตสงบสยบความเคลื่อนไหวมาหนึ่งปีเต็ม ค้นพบความสุขที่แท้จริงหรือยังจ๊ะ" แสงดาวถามแกมหยอกตามนิสัย "แกก็พูดไปเรื่อยแสงดาว ฉันแค่ไปอยู่บ้านแม่ ไปดูแลสวนกุหลาบ ไม่ได้ไปจำศีลในถ้ำที่ไหนสักหน่อย" เมลดาตอบพลางหัวเราะเบาๆ ท่าทางของเธอดูผ่อนคลายอย่างที่แสงดาวไม่เคยเห็นมาก่อนตลอดสิบปีที่ผ่านมา แสงดาวมองเพื่อนรักด้วยความรู้สึกปิติลึกๆ ในใจ เมลดาในวันนี้ดูเหมือนคนที่เป็นอิสระจากพันธนาการทุกอย่างจริงๆ แววตาที่เคยมีความกัง

เมลดาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธในทันที เธอเพียงแต่ยิ้มบางๆ แล้วมองกลับไปที่ท้องทะเล "ให้เวลาเป็นเครื่องตัดสินเถอะค่ะภริช ตอนนี้ฉันแค่ต้องการไปให้ถึงเชียงดาว ไปหาทุ่งกุหลาบที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉัน" เชียงดาว, จังหวัดเชียงใหม่ อากาศที่เชียงดาวเย็นสบายและบริสุทธิ์กว่ากรุงเทพฯ มาก เมลดาเดินทางมาถึงบ้านไม้หลังเก่าที่โอบล้อมด้วยภูเขาตามแผนที่และที่อยู่ในคลิปวิดีโอที่แม่ทิ้งไว้ให้ เธอทำตามคำแนะนำทุกขั้นตอนจนกระทั่งได้รับกุญแจบ้านมาครอบครอง เมื่อประตูรั้วเปิดออก สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าทำให้เธอถึงกับน้ำตาคลอ ทุ่งดอกกุหลาบสามสี ทั้งสีแดง สีขาว และสีเหลือง ปลูกสลับกันอย่างสวยงามบานสะพรั่งเต็มพื้นที่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาตามลมประทะใบหน้า เมลดาเดินเข้าไปท่ามกลางดงดอกไม้เหล่านั้น เธอเริ่มใช้เวลาอยู่ที่นี่อย่างจริงจัง ความรู้สึกโศกเศร้าที่มีเริ่มเบาบางลงเหมือนได้อยู่ใกล้ชิดกับแม่ในทุกๆ วัน เวลาหนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมลดาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายที่เชียงดาว เธอเรียนรู้วิธีการดูแลสวนกุหลาบอย่างประณีต ดอกกุหลาบที่แม่เลือกมาปลูกไว้เป็นสายพันธุ์ที่ไม่มีหนามแหลมคมเหมือนกุหลาบทั่วไป เธอสามารถสัมผัสกลีบดอกและก้านข

บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นที่โรงพยาบาลดูผ่อนคลายลงกว่าหลายสัปดาห์ก่อนมาก เมลดาเริ่มมีสีเลือดฝาดบนใบหน้า แม้ร่างกายจะยังซูบผอมแต่ดวงตาที่เคยเลื่อนลอยเริ่มกลับมามีประกายแห่งชีวิตอีกครั้ง ภริชและละอองดาว รวมถึงแสงดาว ต่างแวะเวียนมาดูแลเธออย่างไม่ขาดสาย ทุกคนพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อชดเชยช่วงเวลาที่เลวร้าย แต่ความเงียบสงบและท่าทีที่เรียบนิ่งของเมลดากลับเป็นสิ่งที่ทำให้ภริชรู้สึกกังวลใจมากที่สุด เขารู้ดีว่าเมลดารักเขามาทั้งชีวิต เธอใช้ชีวิตเพื่อเขามาโดยตลอด ยอมกระทั่งให้ตัวเองถูกตราหน้าว่าเป็นคนผิดเพียงเพื่อให้เขาปลอดภัย ข้อนี้คือความจริงที่หนักแน่นจนเขาไม่อาจโต้แย้งได้ และเมื่อเธอเอ่ยปากขอ อิสระมันจึงเป็นคำขอที่เขารู้สึกว่าใจร้ายที่สุด แต่เขาก็มีสิทธิ์น้อยที่สุดที่จะปฏิเสธมัน ในวันที่เธอได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาล ภริชตัดสินใจพาเมลดาไปที่บ้านพักริมทะเลแห่งหนึ่ง เขาอยากให้เสียงคลื่นและลมทะเลช่วยเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำของเธอ และอยากใช้เวลาช่วงสุดท้ายก่อนที่เธอจะไปจากเขาเพื่อยืนยันความรู้สึกในใจ เมลดายืนนิ่งอยู่บนหาดทรายขาว สายลมพัดเส้นผมยาวสลวยของเธอให้ปลิวไสวไปตามแรงลม เธอมองออกไปที่เส

เธอรวบรวมพละกำลังที่มีเพียงน้อยนิด ขยับมือปัดแจกันพลาสติกข้างเตียงจนตกลงพื้นดัง เคร้ง! แสงดาวสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที เมื่อเห็นดวงตาที่คุ้นเคยกำลังจ้องมองมา แสงดาวก็ปล่อยโฮออกมาด้วยความดีใจ "เมย์! แกฟื้นแล้ว! แกกลับมาหาฉันแล้ว!" ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ภริชและละอองดาวรีบเร่งมาที่โรงพยาบาลทันทีที่ทราบข่าว เมื่อผลักประตูเข้าไป เห็นเมลดานั่งพิงหัวเตียงด้วยใบหน้าที่ซูบซีด ภริชไม่รอช้า เขาโผเข้ากอดเธอแน่นราวกับจะหลอมรวมร่างเธอไว้ในใจ "ในที่สุดคุณก็กลับมา... เมย์ ผมรักคุณนะ! พวกเรารู้ความจริงหมดแล้ว ผมจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ผมจะแต่งงานกับคุณนะเมย์!" ภริชพูดรัวด้วยความปิติ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวัง แต่ทว่า... เมลดากลับนั่งนิ่งงัน แววตาของเธอว่างเปล่าและเย็นชาราวกับคนละคน "แม่ผมก็อนุญาตแล้วนะเมย์ ท่านอยากให้เราคบกันจริงๆ" ภริชยังคงพยายามสื่อสาร ขณะที่ละอองดาวเดินเข้ามาจับมือเธอไว้ "น้าเข้าใจผิดไปหมด น้าขอโทษนะน้องเมย์" ภริชจ้องมองใบหน้าหญิงสาวที่เขาเฝ้ารอมาตลอด "เมย์... ถ้าคุณอยากได้อะไร เพียงแค่คุณบอกมา ผมจะทำให้คุณได้หมดทุกอย่าง ไม่ว่าอะไรก็ตาม" เมลดาสบตาภริชช้าๆ ก่อนจะเปล

ความเศร้าที่เคยปกคลุมห้องผู้ป่วยพิเศษเริ่มจางหายไป เปลี่ยนเป็นความเงียบสงัดที่เต็มไปด้วยความหวังอันริบหรี่ ภริช ในสภาพที่ผ่ายผอมลงไปถนัดตา นั่งอยู่ข้างเตียงของ เมลดา มาเนิ่นนานหลายสัปดาห์ เขาไม่เคยปล่อยให้เธอต้องเผชิญกับความมืดมิดเพียงลำพังอีกต่อไป งานเอกสารกองโตถูกย้ายมาไว้ที่มุมห้องพยาบาล เพื่อที่เขาจะได้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับร่างที่แน่นิ่งได้ทุกวินาที ในทุกๆ วัน ภริชจะบรรจงเช็ดตัวทำความสะอาดร่างกายให้เมลดาอย่างอ่อนโยน เขาไม่เคยนึกรังเกียจแม้เพียงนิด กลับกัน เขากลับรู้สึกผิดทุกครั้งที่สัมผัสโดนรอยแผลเป็นจางๆ ตามเนื้อตัวของเธอ รอยแผลที่เขาเคยละเลยและมองข้ามไปอย่างเลือดเย็น "เมย์ครับ... วันนี้ข้างนอกอากาศดีมากเลยนะ" ภริชเอ่ยพลางนวดเฟ้นกล้ามเนื้อแขนขาให้เธอตามคำแนะนำของแพทย์ "ตื่นขึ้นมาฟังผมเล่าเรื่องงานหน่อยสิ ผมทำพลาดไปหลายอย่างเลยนะถ้าไม่มีคุณคอยกวนประสาทแบบวันก่อนๆ... ตื่นมาด่าผมก็ได้ ผมยอมคุณทุกอย่างแล้ว" เขาโน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากของเธอเบาๆ ก่อนจะไปทำงาน และทำเช่นเดียวกันเมื่อกลับมาถึง ชายหนุ่มผู้จองหองในวันวาน บัดนี้เหลือเพียงชายผู้อดทนรอคอยปาฏิหาริย์ด้วยหัวใจที่แตกสลาย

"จิ หลังจากที่พ่อฉันตาย ฉันไม่เคยฝันเห็นพ่ออีกเลย ฉันคิดว่าชาตินี้ พ่อคงไม่ห่วงฉันแล้ว แต่ว่า ฉันกลับได้พ่อคนใหม่ พ่อที่เติมเต็มทุกอย่าง เสียดาย ฉันไม่มีโอกาสได้ไปไหว้พ่ออีกแล้ว" มินตราในร่างของน่านฟ้าพูด "พ่อแกน่ะ หมดห่วงแล้ว และคงภูมิใจในตัวแก ในโลกใหม่ใบนี้ ตอนนี้ สิ่งที่แกควรโฟกัสคือ ครอบครัวสามี และลูก ต่างหาก" จิรกรในร่างของแพรขวัญพูด "เฮ้อ..จะมีใครรู้มั้ยนะ ว่าพวกเราสองคน ทะลุมิติเข้ามาในนิยายเนี่ย" จิรกรในร่างแพรขวัญพูดขึ้น "หวังว่า ร่างกายที่ไร้ลมหายใจของเราสองคน คงมีประโยชน์บ้างนะ " มินตราพูดขึ้น "ทำไมล่ะ?" จิรกรถาม "อ้าว! ก็ทำเรื่องบริจาคอวัยวะไว้ไง" มินตราตอบ "เฮ้อ! ถ้าเราไม่ได้ทะลุมิติ มา ฉันคงไปเกิดเป็นหมาของใครสักคน" มินตราพูดขึ้น "ถ้าแกเกิดเป็นหมา ฉันก็จะเกิดเป็นหมาด้วย" จิรกรพูดพร้อมหันมามองเพื่อนสาว "ก็ที่ไหนมีแกอยู่ ฉันก็จะตามไปอยู่เป็นเพื่อนแกตลอดไปน่ะสิ" จิรกรพูดพร้อมเอี้ยวตัวมากอดมินตราแน่น "ฉันก็จะไปกับแกตลอดเหมือนกัน ฮือออ!! เพื่อนรัก รักแกที่สุด !" "ฉันก็เหมือนกัน รักแกสุดหัวใจ!" ทั้งคู่กอดกันแน่น ... "ไม่ได้ ! แอบมาสารภาพรักกันตรงนี้ได้ยัง

ก่อนที่ดวงจิตของมินตราและจิรกรจะก้าวเข้าสู่โลกของนิยายเพื่อรับบทเป็นน่านฟ้าและแพรขวัญ ชีวิตจริงของพวกเธอคือบทเรียนราคาแพงที่ถูกขีดเขียนด้วยหยาดเหงื่อและคราบน้ำตา โดยเฉพาะ มินตรา หญิงสาวผู้มีนัยน์ตาเด็ดเดี่ยวเกินกว่าใครจะคาดเดา เบื้องหลังความมุ่งมั่นนั้นมีต้นกำเนิดมาจากความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและความสูญเสียที่เจ็บปวดที่สุด มินตราเติบโตขึ้นท่ามกลางพายุของความยากจน พ่อของเธอเป็นเพียงคนหาเช้ากินค่ำที่ยิ้มง่ายที่สุดในโลก แม้ร่างกายจะอ่อนแรงลงทุกวันจากโรคมะเร็งระยะสุดท้ายที่กัดกินอยู่ภายใน แต่พ่อไม่เคยแสดงความเจ็บปวดให้ลูกสาวเห็นเลยแม้แต่นิดเดียว ในขณะที่แม่ของเธอเลือกที่จะทิ้งทั้งคู่ไปเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่กับสามีชาวต่างชาติที่ต่างแดน เพราะทนความขัดสนไม่ไหว ทิ้งให้พ่อลูกต้องเผชิญกับความมืดมิดเพียงลำพัง ในวาระสุดท้ายของชีวิต พ่อใช้เงินเก็บก้อนสุดท้ายพามินตราในวัยเด็กไปฝากไว้ที่สถานสงเคราะห์แห่งหนึ่ง พ่อยิ้มให้เธอพร้อมกับลูบหัวอย่างอ่อนโยน "มินตราลูกรัก พ่อต้องไปทำงานไกลหน่อยนะ อีกอาทิตย์หน้าพ่อจะมารับ หนูรอพ่ออยู่ที่นี่ เป็นเด็กดีนะลูก" คำว่าอาทิตย์หน้ากลายเป็นกรงขังแห่งความหวังที่มินต

"นั่นสิแพร ระวังบันไดด้วยครับ ผมบอกแล้วไงว่าถ้าจะลงมาให้เรียกผมไปอุ้ม" เพทาย ก็ไม่น้อยหน้า เขารีบเข้ามาประคองแพรขวัญอีกข้างด้วยท่าทางเกะกะกังวลจนเกินเหตุ "โธ่... คุณคะ น่านแค่ท้องไม่ได้เป็นง่อยนะคะ แค่เดินลงบันไดไม่กี่ขั้นเอง" น่านฟ้าหัวเราะเบาๆ พลางค้อนให้สามีตัวดีที่นับวันจะยิ่งสปอยล์เธอจนแทบจะเดินเองไม่ได้แล้ว "ไม่ได้ครับ ครั้งนี้ผมกับเพทายตกลงกันแล้วว่าจะดูแลพวกคุณให้ดีที่สุด ดีกว่าครั้งที่ผ่านมาที่พวกเราไม่ได้อยู่ข้างๆ ผมจะชดเชยทุกวินาทีที่ขาดหายไปให้คุ้มค่าที่สุดเลย" คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางก้มลงจูบหน้าผากมนของน่านฟ้าด้วยความรัก เพทายพยักหน้าเห็นด้วยอย่างหนักแน่น "ใช่ครับ ครั้งที่แล้วแพรต้องลำบากอุ้มท้องคนเดียว ครั้งนี้ผมจะทำหน้าที่เป็นทั้งพ่อบ้าน ทั้งคนขับรถ และคนนวดเท้าให้แพรเองตลอดเก้าเดือนเลย" สองสาวมองหน้ากันแล้วลอบยิ้ม ใครจะไปคิดว่าผู้ชายสายโหด ดุดัน และเข้มขรึมอย่างคิมหันต์และเพทาย จะถูกผู้หญิงที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็น นางร้ายจอมเจ้าเล่ห์ มัดใจได้อย่างอยู่หมัดขนาดนี้ จากเสือร้ายในแดนไกล กลายเป็นแมวเชื่องๆ ที่ยอมสยบแทบเท้าเมียอย่างเต็มใจ แต่ความเชื่องนั้นก็

นิยายทุกเรื่องมักจะมีตอนจบที่ไม่เหมือนกัน บางเรื่องทิ้งทวนด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวเพื่อฝังรากลึกในใจผู้อ่าน บางเรื่องก็จบลงด้วยความสุขสมหวังจนดูเกินจริง มีด้านดีและด้านร้ายปะปนกันไปไม่ต่างจากชีวิตจริง เพราะนิยายคือรูปแบบจำลองของมนุษย์ที่ตีแผ่ทั้งความสุข ความทุกข์ ความรัก ความแค้น และตัณหาอันหลากหลายด้านที่ซ่อนเร้นอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจ หากเป็นนิยายน้ำเน่าตามขนบดั้งเดิม ตอนจบมักจะมีเพียงพระเอกและนางเอกที่ครองรักกันไปนิรันดร์ ส่วนตัวร้ายหรือนางร้ายที่คอยขัดขวางความรักนั้นจะต้องพบกับจุดจบของชีวิตอย่างอนาจ ไม่ติดคุก เสียสติ ก็ต้องตายจากไปอย่างโดดเดี่ยวเพื่อให้สาสมกับความชั่วร้ายที่เคยทำไว้ แต่ทว่า... กฎเกณฑ์เหล่านั้นกลับใช้ไม่ได้กับ น่านฟ้า และ แพรขวัญ เพราะอะไรน่ะหรือ? ก็เพราะพวกเธอไม่ใช่เพียงตัวละครที่ถูกปั้นแต่งขึ้นจากน้ำหมึกเพียงอย่างเดียว แต่พวกเธอคือมนุษย์ที่มีจิตวิญญาณจริงๆ มนุษย์ที่เคยผ่านความเจ็บปวดและล้มเหลวจากโลกความเป็นจริง แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกส่งพวกเธอเข้ามาอยู่ในร่างของนางร้ายในโลกนิยายแห่งนี้ เมื่อจิตวิญญาณของ มินตรา และ จิรกร เข้ามาสวมร่าง สิ่งที่ตามมาคือการสำนึก

"ไม่ไปแล้วครับ ต่อให้ไล่ก็ไม่ไป" เพทายตอบพลางเช็ดน้ำตาให้เมียรัก คิมหันต์ผละออกจากอกน่านฟ้าแล้วมองหน้าเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "น่าน... แต่งงานกับผมนะ จัดงานเล็กๆ หรือใหญ่ๆ ก็ได้ แต่ผมอยากให้เราเป็นครอบครัวที่ถูกต้อง พ่ออยากให้นามสกุลลูกเป็นของคุณ หรือจะใช้นามสกุลผมก็ได้ ผมยอมทุกอย่างเลย" "แพรด้วยนะ แต่งงานกับผมเถอะนะ" เพทายรีบสำทับ น่านฟ้าและแพรขวัญมองหน้ากันอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่กลับจากแอฟริกาและตะวันออกกลาง "ก็ได้ค่ะ... เห็นแก่ลูกหรอกนะ แล้วก็เห็นแก่ที่คุณยอมให้ลูกเยี่ยวใส่หน้าด้วย" น่านฟ้าพูดปนขำ "ตกลงค่ะ แต่งก็แต่ง แต่อย่าคิดว่าจะได้นอนสบายนะ หน้าที่เลี้ยงลูกตอนกลางคืนเป็นของคุณเพทายคนเดียวหนึ่งเดือนเต็ม!" แพรขวัญประกาศกร้าว สองหนุ่มดีใจจนเนื้อเต้น พวกเขาโผเข้ากอดเมียรักและลูกๆ พร้อมหน้ากันเป็นภาพครอบครัวที่สมบูรณ์ที่สุดเท่าที่คฤหาสน์ธรธรรมธาดาเคยมีมา ภาษิตและเพียงขวัญที่ยืนดูอยู่ห่างๆ ต่างก็ปาดน้ำตาแห่งความสุข "ในที่สุด... บ้านเราก็สมบูรณ์สักทีนะคุณ" เพียงขวัญเอ่ย "เออ... เจ้าพวกนี้มันโง่มานาน แต่วันนี้มันฉลาดแล้วล่ะ" ภาษิตยิ้มอย่างภาคภ

เช้าวันใหม่ที่คฤหาสน์สุดหรูไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เมื่อชายหนุ่มร่างยักษ์สองคนที่เคยจับปืนและคุมงานก่อสร้างระดับหมื่นล้าน บัดนี้ต้องมานั่งหน้าเซียวอยู่กลางห้องนั่งเล่น คิมหันต์ และ เพทาย อยู่ในชุดลำลองที่ดูทะมัดทะแมงขึ้น แต่สีหน้ากลับดูอิโรยยิ่งกว่าตอนสู้กับพายุทรายเสียอีก เพราะนอกจากบทง้อขอคืนดีข้ามวันที่แสนดุเดือดแล้ว พวกเขายังต้องเจอกับบทลงโทษที่แท้จริงจากพ่อตาจอมโหดอย่างภาษิต "ในเมื่อพวกแกบอกว่าอยากเป็นพ่อคน งั้นวันนี้ก็เริ่มหน้าที่ซะ" ภาษิตเอ่ยขึ้นพลางจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์ "น่านกับแพรเขาจะไปสปาพักผ่อน พวกแกมีหน้าที่ดูลูกๆ ทั้งสามคน ห้ามให้คนใช้ช่วยเด็ดขาด ถ้าหลานฉันร้องแม้แต่แอะเดียว... เตรียมตัวเก็บกระเป๋ากลับแอฟริกาได้เลย" น่านฟ้าและแพรขวัญเดินลงมาจากบันไดในชุดเดรสสวยสง่า พวกเธอปรายตามองสามีตัวดีด้วยสายตาเย็นชา แม้ร่างกายจะยังรู้สึกเพลียจากกิจกรรม ง้อเมื่อคืน แต่ศักดิ์ศรีนางร้ายมันค้ำคอ "ไปกันเถอะแพร ทิ้งให้คุณพ่อดีเด่นเขาโชว์ฝีมือหน่อย" น่านฟ้าเอ่ยพลางเชิดหน้าขึ้น "น่านจ๋า... จะไปจริงๆ เหรอ ลูกยังไม่ได้กินนมรอบเช้าเลยนะ" คิมหันต์พยายามทำหน้าอ้อนวอนประหนึ่งลูกหมาตกน้ำ "นั