LOGINอยากได้แฟนคนอื่นมาเป็นของตัวเองจนทำให้คู่รักที่สัญญาจะแต่งกันต้องแยกจาก ครั้งนี้เธอต้องยอมรับและรับผลของการกระทำ แค้นนี้ที่เธอทำเขา เขาจะเอาคืนให้สาสม..
View More"เตชินทร์คะ ฉันอยู่ทางนี้ค่ะ" เสียงหวานละมุนยกมือขึ้นโบกไปมาเพื่อให้เขามองเห็นเธอได้ง่าย ใบหน้าหวานละมุนส่งยิ้มมาพร้อมเสียงเรียก
เตชินทร์หันหลังกลับมามองหญิงสาว แล้วยิ้มตอบรับกลับไปให้เธอพร้อมโบกมือให้กับเธอ ขณะที่จะก้าวเดินออกไปอย่างเร่งรีบนั้นเตชินทร์ได้ชนเข้ากับผู้หญิงคนนึงจนเธอนั้นล้มลงไปกับพื้นอย่างแรง สองขาหยุดลงอย่างชะงักงัน เพราะตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาไม่รอช้า รีบก้มลงไปพยุงคนที่เขาชนอย่างแรงทันที เมื่อเสียงร้องดังขึ้น "โอ้ยยย!" เสียงของมิ้นท์ร้องออกมาเพราะรู้สึกเจ็บกับการชนครั้งนี้ เธออยากจะด่าไอ้คนที่ไม่ยอมมองทางแรงๆ สักที แต่ทว่า เสียงที่ผู้ชายคนนั้นเปล่งออกมาช่างหวานทุ้มละมุนจนเธอต้องเงยหน้าขึ้นมองเขา "ขอโทษครับเป็นอะไรรึปล่าวครับ?" ชายหนุ่มถามอย่างรีบร้อน สายตาดูเป็นกังวล พลางมองไปยังคนที่ยืนรอเขาอยู่ มิ้นท์เงยหน้าขึ้นมาและมองขึ้นไปยังชายหนุ่มที่เธอกำลังจะสบถด่าเขา แต่เมื่อมองเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของชายหนุ่มคนนั้น เหมือนกับว่าเธอนั้นกำลังมองเห็นแสงอาทิตย์อ่อนๆในตอนเช้า ใบหน้าคมคายหล่อเหลาสายตาอ่อนโยนมองมาที่เธออย่างเป็นห่วงนั้นทำให้เธอไม่รับรู้เสียงที่ชายหนุ่มคนนั้นพูด เหมือนกับว่ากำลังตกอยู่ในภวังค์ของห้วงแห่งรักแรก เตชินทร์ยื่นมือออกมาเพื่อที่จะให้หญิงสาวที่ตัวเองชนล้มดึงเพื่อยันกายลุกขึ้น มิ้นท์ยิ้มออกมาพร้อมกับส่งยิ้มหวานๆออกมาให้เตชินทร์อย่างไม่รู้ตัว เธอส่งยิ้มให้เขาขขณะที่เขาไม่ได้มองเธอ แต่ก็ต้องรีบหันกลับมามองมิ้นท์ และไม่ได้รับรู้ว่าอีกฝั่งกำลังส่งสายตาให้ ด้วยท่าทางเร่งรีบของเขา "เป็นอะไรมั้ยครับ เจ็บตรงไหน รึปล่าว?" เสียงทุ้มนุ่มอ่อนโยนของชายหนุ่มถามหญิงสาว ขณะที่ดึงมือเธอลุกขึ้น มิ้นท์ยิ้มแบบเขินอายแต่ดวงตากลับยังมองชายหนุ่มอย่างไม่กระพริบตาด้วยความพึงใจ และเธอตอบออกเขาไปด้วยเสียงหวานหู ในแบบที่ไม่เคยพูดกับใคร อีกทั้งหัวใจเต้นเเรงจนแทบพุ่งทะลุออกมา "ไม่เป็นไรค่ะ " มิ้นท์ยิ้มหวานให้เตชินทร์พร้อมกับใช้มืออีกข้างหนึ่งขึ้นมาทัดปอยผมของตัวเองไปที่ใบหูต่อหน้าเขาเพืื่อเชิญชวนให้เขามาสนใจและทำท่าขวยเขินเอียงอาย ไร้การควบคุม "ไม่เป็นไรก็ดีแล้วครับผมต้องขอโทษอีกครั้งนะครับ " เตชินทร์พูดออกมาอย่างสุภาพทั้งที่มือของมิ้นท์นั้นยังจับมือของเขาอยู่ "ไม่เป็นไรค่ะ "เธอยิ้มแต่ยังไม่ยอมปล่อยมือเขา และดูเหมือนเธอจะจับมือเขากระชับแน่นขึ้น ใบหน้าแสดงถึงความชอบพอ สายตาที่หวานแหววพยายามมองและส่งถึงเขาอย่างยั่วยวน "เตชินทร์คะ " เสียงหวานเรียกดังเข้ามา น้ำอิงวิ่งมาหาคนรักของตัวเองที่ยืนจับมือกับหญิงสาวอีกคน เธอหยุดชะงัก มองมือของทั้งคู่จับกันแน่น ทำเอาหน้าเสียเล็กน้อย แต่ก็ตั้งสติได้ และถามขึ้น "เกิดอะไรขึ้นคะ" น้ำอิงมองที่มือของทั้งคู่ เตชินทร์อยากจะปล่อยมือของมิ้นท์ออก แต่มิ้นท์กลับกระชับมือของเขาแน่นขึ้นอีกต่อหน้าของน้ำอิง โดยที่ไม่สนใจว่าแฟนเขาจะมายืนตรงหน้า และกำลังจะทำอะไร "เอ่อ..." เตชินทร์รีบปล่อยมือของมิ้นท์ด้วยการดึงมือออกอย่างรวดเร็ว และเดินเข้าไปยืนใกล้แฟนสาวนั่นก็คือ น้ำอิง จากนั้นก็พูดขึ้น "เอ่อ.. ผมต้องขอโทษอีกครั้งนะครับ ผมเตชินทร์ และนี่แฟนผมครับ น้ำอิง " เตชินทร์แนะนำตัวพร้อมกับแฟนสาวเพราะไม่อยากให้เธอเข้าใจผิด มิ้นท์หันมามองแฟนสาวของเตชินทร์และค่อยๆก้มมองตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางนึกอิจฉาแฟนสาวของเขาขึ้นมาในใจ อีกทั้งมองหน้าของน้ำอิงแล้วแสยะยิ้มอย่างดูถูก จากนั้นก็พูดขึ้น "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณเตชินทร์ และคุณ น้ำอิง ฉัน มิ้นท์ค่ะ" เธอแนะนำตัวอีกครั้งพร้อมทั้งปลายตามาทางน้ำอิง เตชินทร์เห็นกิริยาที่มิ้นท์ทำเขารู้สึกไม่ค่อยพอใจกับสิ่งที่ผู้หญิงตรงหน้าทำทำท่าดูถูกแฟนเขา มิ้นท์พูดพร้อมกับยื่นมือออกมาเพื่อจะจับมือทำความรู้จักกับแฟนสาวของเตชินทร์ มิ้นท์จับมือกับน้ำอิงและจากนั้นก็บีบมืเธออย่างแรง จนน้ำอิงรู้สึกเจ็บและแสดงออกทางสีหน้าอย่างเห็นได้ชัดจากนั้นเธอจึงรีบดึงมืออกจากมิ้นท์อย่างเร็ว พร้อมกับสีหน้าที่ตกใจอย่างสุดขีด "หวังว่า พวกเราคงได้เจอกันอีกนะคะ" มิ้นท์พูดออกมาพร้อมกับมองหน้าของน้ำอิงจนเธอต้องรีบหลบสายตาของมิ้นท์ที่ดูน่ากลัวจากการจ้องมองเธอ "ไปกันเถอะค่ะเตชินทร์ เดี๋ยวเราเข้าเรียนไม่ทัน" น้ำอิงพูดขึ้น พร้อมกับรีบจับมือของแฟนหนุ่มเดินออกไปอย่างรวดเร็ว เพราะรู้สึกกลัวเธอขึ้นมา เมื่อเดินออกไปจากมิ้นท์แล้ว น้ำอิงหันกลับมามองมิ้นท์ที่ยืนมองดูเขาทั้งคู่เดินจากไปด้วยสายตาที่ทำให้น้ำอิงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจขึ้นมา เพราะชื่อเสียงของตระกูลของมิ้นท์ เตชินทร์ คบกับน้ำอิงมาตั้งแต่ตอนเข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่ง ปีนี้ก็ปีสุดท้ายแล้ว และอีกไม่กี่เดือน พวกเขาก็จะจบแล้ว เขาทั้งสองคนรักกันมาก เตชินทร์รักน้ำอิงมาก ทั้งคู่สัญญากันว่าจะแต่งงานกันหลังจากเรียนจบพร้อมกับสร้างอนาคตและครอบครัวที่มีความสุขไปด้วยกัน และเมื่อแต่งงานกันแล้วทั้งคู่คิดว่าจะไปเรียนต่อที่อเมริกาด้วยกัน อาจจะไปใช้ชีวิตที่นั่นเลยความฝันของเขาทั้งสองคนใกล้สมบูรณ์แล้ว "แหวนดอกไม้นี้ ไม่มีค่าอะไร ผมขอหมั้นคุณไว้ก่อนนะน้ำอิง ผมรักคุณ" เขาจับมือของน้ำอิง มาสวมแหวนดอกไม้นั้นแล้วจูบไปที่แหวนที่สวมไว้กับมือของหญิงสาว น้ำอิงยิ้มออกมาเพราะรู้สึกถึงความรักที่เตชินทร์นั้นมอบให้ ทั้งอบอุ่นและปลอดภัย เด็กกำพร้าอย่างเธอได้รับโอกาสดีๆแบบนี้ช่างอบอุ่นหัวใจยิ่งนัก "ฉันก็รักคุณค่ะเตชินทร์" ทั้งคู่สวมกอดกันและจูบกันอย่างนุ่มนวล "ผมจะรักคุณตลอดไปน้ำอิง" เตชินทร์บอกกับหญิงสาวสุดที่รักของเขา ทั้งสองกอดกันอีกครั้งอย่างแนบแน่น ด้วยความรักที่ทะนุถนอมมานานหลายปี และกำลังจะสุขงอมในไม่ช้านี้ มิ้นท์รู้สึกขัดใจขึ้นมา เธอรู้สึกชอบเตชินทร์ในครั้งแรกที่ได้เจอกัน เธอคิดในใจว่า สิ่งไหนที่เธออยากได้เธอต้องได้ ไม่มีอะไรที่เธอไม่เคยได้เลย.." "เตชินทร์คุณต้องเป็นของฉันเท่านั้น" เธอยืนมองด้านหลังของทั้งสองที่จับมือกันเดินออกไปแล้ว มิ้นท์กำมือแน่นสายตาก็เต็มไปด้วยความริษยา ไม่มีสิ่งใดที่อยากได้แล้วไม่ได้ เตชินทร์ มิ้นคนนี้จะทำให้คุณเปลี่ยนใจ "ฉันชอบคุณแล้วล่ะเตชินทร์..." จบตอนที่ 1/1มิ้นท์ถูกแม่ของเตชินทร์ตบจนหน้าหัน พอดีกับพ่อของเตชินทร์เข้ามาจับภรรยาเอาไว้ ไม่ให้เธอทำรุนแรงไปกว่านี้อีก แต่ปากของเธอก็ยังขยับเพื่อที่จะต่อว่ามิ้นท์ เพราะความอัดอั้นในใจที่เห็นลูกชายต้องทุกข์ทรมานเพราะผู้หญิงคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า "แกมันหน้าด้าน หน้าด้านมาตลอด ลูกชายฉันไปทำอะไรให้แกแกถึงได้ราวีเขาไม่เลิกราเสียที แกมันมารชีวิตของลูกชายฉัน ออกไปจากชีวิตลูกชายฉันได้แล้ว อย่าเก็บเขาไว้อีกเลย ปล่อยให้ลูกชายฉันทีความสุขสักทีบ้างเถอะ..ฮรือๆๆ" อมราพูดออกมาด้วยความโมโห พร้อมน้ำตาเต็มใบหน้า มิ้นท์ร้องไห้น้ำตาอาบสองแก้ม เธอไม่โวยวายและไม่โต้ตอบใดๆมีแต่คำขอร้องอ้อนวอนและค่อยๆคุกเข่าลงตรงนั้น "คุณแม่คะ ให้โอกาสหนูเถอะนะคะ ต่อจากนี้หนูจะไม่ทำให้เขาเสียใจอีก หนูผิดเอง หนูผิดเอง ให้โอกาสให้เราเถอะนะคะ อย่างน้อยขอให้หนูได้อยู่ดูแลเขา ขอร้องเถอะนะคะ คุณพ่อคุณแม่ ฮรึกๆๆ" มิ้นท์ร้องไห้อ้อนวอนพ่อแม่ของเขา เธอไม่สนว่าพ่อแม่ของเขาจะด่าทอตำหนิต่อว่าหรือแม้กระทั่งทำร้ายร่างกายเธอ เธอก็จะยอม แต่ที่ยอมไม่ได้คือเธอแค่อยากอยู่ดูแลเขา แค่นั้น "มันหมดแล้วโอกาสของเธอ ที่ลูกฉันต้องอยู่ในสภาพนี้ เป็นเพราะเธอ ถ้
ที่ผ่านมามีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น และต้นเหตุทั้งหมดมาจากตัวเธอเอง วันนี้ก็สมแล้วที่เธอต้องเป็นแบบนี้ แม้ว่าเตชินทร์จะทรมานเธอต่างๆนาๆ แต่สุดท้ายก็เป็นเขาอยู่ดีที่อยู่ในใจเธอมาตลอด มิ้นท์นั่งกุมมือของเตชินทร์และมองเขาพร้อมทั้งน้ำตาไหลอาบแก้ม นานเกินไปแล้วนะเตชินทร์ ฟื้นซะทีเถอะ มิ้นท์มองหน้าเขาเพียงแค่ได้พูดออกมาจากความคิดเพียงเท่านั้น ทุกวันเธอเฝ้าดูแลเขาไม่ห่าง ตอนนี้เตชินทร์ก็เหมือนร่างที่ไร้วิญญานนอนแน่นิ่งร่างกายซูบผอม มิ้นท์เฝ้าภาวนาให้เขาฟื้นขึ้นมาอีกสักครั้ง ครั้งนี้เธอจะดูแลและรักษาความรักของเธอและเขาไว้เป็นอย่างดี มิ้นท์หยิบผ้าหมาดๆและเช็ดไปที่ใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา อยู่ๆเสียงประตูก็เปิดและมีคนเข้ามา เธอค่อยๆหันไปมองคนที่เข้ามาใหม่ซึ่งไม่เคยได้พบหน้ากันมาหลายปีแล้ว พ่อแม่ของเตชินทร์ ประทีปและอมรา พ่อกับแม่ของเตชินทร์เข้ามา เธอรีบลุกขึ้นแล้วยกมือขึ้นไหว้พ่อแม่ของเขาทันที ด้วยความนอบน้อม สายตาของทั้งคู่ที่มองเธอ ดูไม่ชอบพอสักเท่าไหร่ เธอเองก็รู้สึกได้ เพราะก่อนหน้านั้นเธอก็ร้ายไม่เบากับพ่อแม่เขาเหมือนกัน อมรารีบเข้ามาดูลูกชายโดยไม่ได้สนใจมิ้นท์แม้แต่น้อย แม่ของเตชินทร
สามเดือนผ่านไป .. เตชินทร์ก็ยังนอนแน่นิ่งเป็นเจ้าชายนิทรา แต่มิ้นท์ก็ไม่ละความพยายาม เธอเฝ้าดูเขาอยู่ไม่ห่าง ส่วนน้องมาร์คลูกชายของเธอ เธอก็บอกให้เขารู้ว่าเตชินทร์คือพ่อของเขา ดูท่าทางลูกชายของเธอก็เข้าใจและช่วยเธอดูแลพ่อของเขาไปด้วย เหมือนทุกอย่างผ่านไปด้วยดีตลอดมา วันนี้สีหน้าเขาดูดีขึ้น มิ้นท์นั่งลงข้างๆ แล้วยื่นมือไปจับใบหน้าของเขา อย่างทะนุถนอม เธอมองใบหน้าของเขา ด้วยสองตาอย่างอ่อนโยน มืออ่อนนุ่มก็ลูบคลำไปมาอย่างรักและคิดถึง "เตชินทร์ฟื้นได้แล้วฉันให้อภัยคุณทุกอย่างแล้วกลับมาหาฉันสักทีเถอะนะ ฉันต้องการคุณฉันขาดคุณไม่ได้" พูดจบเธอก็ก้มลงและจูบลงไปที่เรียวปากแห้งผากของเขา หอมแก้มทั้งสองข้าง หน้าผาก จมูก ของเขาอย่างแผ่วเบา มิ้นท์เฝ้าทำแบบนี้ทุกวันเผื่อว่าเขาจะรับรู้ถึงความรู้สึกของเธอบ้าง แม้ว่าโอกาสที่เขาจะกลับมาไม่มีเลย มิ้นท์ลุกขึ้นและเดินออกไปบอกพยาบาลให้ฝากดูแลเขาเธอจะออกไปเพื่อที่จะรับลูกชายให้มาอยู่เป็นเพื่อนกับเธอและมาดูแลพ่อของเขาพร้อมกัน พยาบาลพยาบาลรับปากและคอยดูแลเขาเมื่อมิ้นท์ออกไปเรื่องสุดมหัศจรรย์ก็เริ่มเกิดขึ้น คิ้วของเตชินทร์เริ่มกระตุกไปมานิ้วมือเริ่มขยับแต
เตชินทร์ถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลแผนกฉุกเฉิน เนื่องจากเขาล้มหัวฟาดไปกับพื้นอย่างแรง ตอนนี้มิ้นท์สับสนไปหมด เธอทั้งห่วงลูกและห่วงเตชินทร์ ที่นี่ไม่มีใครให้พึ่งพา มิ้นท์ได้แต่นั่งน้ำตาซึมตรงนั้น เพื่อรอคอยการวินิจฉัยจากคุณหมอ ทั้งแพทย์และพยาบาลวิ่งเข้าออกในห้องฉุกเฉิน เธอลุกขึ้นและมองเข้าไป ร่างกายของเตชินทร์เต็มไปด้วยสายระโยงระยางเต็มตัว ตอนนี้ภาพที่มองทะลุเข้าไปคือเตชินทร์กำลังถูกปั๊มหัวใจ มิ้นท์ยกมือขึ้นปิดปากตัวเองน้ำตาไหลพราก เธอคิดว่าชีวิตนี้จะไม่มีวันให้อภัยเขาเด็ดขาด ที่ผ่านมาก็เฝ้าแต่คิดเข้าข้างตัวเองมาตลอดว่าไม่มีเขาเราก็อยู่ได้ แต่ความเป็นจริงนั้น ตอนนี้ เธอแทบใจจะขาด เธอเฝ้าแต่หนีเขามาตลอด แต่เขาก็ยังตามหาเธอจนเจออยู่เรื่อยๆครั้งนี้ก็เช่นกัน อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อให้เธออภัย ทำไมถึงได้โง่เขลาไม่สิ้นสุด มิ้นท์คิดตำหนิตัวเองขึ้นมา "เตชินทร์ กลับมาเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่ให้คุณไปไหนอีกแล้ว" มิ้นท์พูดออกมาทั้งน้ำตา เธอไม่รู้ว่าต้องทำอะไร ได้แต่กระวนกระวายรออยู่หน้าห้องไอซียูพร้อมกับน้ำตาไหลรินไม่หยุดหย่อน มิ้นท์รออยู่ตรงนั้นหลายชั่วโมง เธอผล็อยหลับไปเพราะ





