เปลี่ยนความร้ายให้กลายเป็นความรัก

"เตชินทร์คะ ฉันอยู่ทางนี้ค่ะ" เสียงหวานละมุนยกมือขึ้นโบกไปมาเพื่อให้เขามองเห็นเธอได้ง่าย ใบหน้าหวานละมุนส่งยิ้มมาพร้อมเสียงเรียก เตชินทร์หันหลังกลับมามองหญิงสาว แล้วยิ้มตอบรับกลับไปให้เธอพร้อมโบกมือให้กับเธอ ขณะที่จะก้าวเดินออกไปอย่างเร่งรีบนั้นเตชินทร์ได้ชนเข้ากับผู้หญิงคนนึงจนเธอนั้นล้มลงไปกับพื้นอย่างแรง สองขาหยุดลงอย่างชะงักงัน เพราะตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาไม่รอช้า รีบก้มลงไปพยุงคนที่เขาชนอย่างแรงทันที เมื่อเสียงร้องดังขึ้น "โอ้ยยย!" เสียงของมิ้นท์ร้องออกมาเพราะรู้สึกเจ็บกับการชนครั้งนี้ เธออยากจะด่าไอ้คนที่ไม่ยอมมองทางแรงๆ สักที แต่ทว่า เสียงที่ผู้ชายคนนั้นเปล่งออกมาช่างหวานทุ้มละมุนจนเธอต้องเงยหน้าขึ้นมองเขา "ขอโทษครับเป็นอะไรรึปล่าวครับ?" ชายหนุ่มถามอย่างรีบร้อน สายตาดูเป็นกังวล พลางมองไปยังคนที่ยืนรอเขาอยู่ มิ้นท์เงยหน้าขึ้นมาและมองขึ้นไปยังชายหนุ่มที่เธอกำลังจะสบถด่าเขา แต่เมื่อมองเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของชายหนุ่มคนนั้น เหมือนกับว่าเธอนั้นกำลังมองเห็นแสงอาทิตย์อ่อนๆในตอนเช้า ใบหน้าคมคายหล่อเหลาสายตาอ่อนโยนมองมาที่เธออย่างเป็นห่วงนั้นทำให้เธอไม่รับรู้เสียงที่ชายหนุ่ม

ในงานเลี้ยงวันจบมหาลัย มิ้นท์นั่งดื่มพร้อมกับมองดูน้ำอิงและเตชินทร์ควงคู่กัน เธอรู้สึกอิจฉาขึ้นมาว่าทำไมคนที่ได้เคียงคู่กับเขาไม่ใช่เธอ เธอดื่มไปเรื่อยๆจนเริ่มรู้สึกมึนเมาขึ้นมาเล็กน้อย ซึ่งไม่ต่างกับเตชินทร์ที่เขาก็เริ่มเมามายเหมือนกัน... น้ำอิงคนรักของเตชินทร์พาเขาขึ้นไปพักที่ห้องของโรงแรมชั้นบนเพราะเขานั้นเมามากส่วนน้ำอิงนั้นต้องลงมาที่งานเลี้ยงต่อเพราะต้องรอรับรางวัลเกียรตินิยมและรางวัลชนะเลิศการประกวดการวิจัย เธอไม่อยากให้เตชินทร์อยู่คนเดียว และนึกน้อยใจเล็กน้อยที่เขาดันเมาไม่ได้อยู่ดูเธอรับรางวัล... "เตชินทร์นะเตชินทร์ฉันจะมาคิดบันชีกับคุณทีหลังนะ..นี่แนะ" น้ำอิงบีบจมูกเตชินทร์ที่เมาไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียงแล้วปิดไฟปิดห้องเดินออกไป หลังจากที่น้ำอิงลงไปได้ไม่นาน มิ้นท์ที่เมามายได้ที่เช่นเดียวกัน เธอก็จะขึ้นมาพักที่ห้องของโรงแรมเช่นกันแต่ห้องของเธออยู่อีกชั้นนึง แต่เธอก็ดันมาผิดชั้น เธอเปิดประตูห้องเข้าไปแล้วถอดชุดออกเหลือแต่ชุดสายเดี่ยวที่เป็นซับใน แล้วนอนลงไปที่เตียงข้างๆกับเตชินทร์ โดยไม่รู้ว่ามีอีกคนนอนอยู่ เธอดึงผ้าห่มมาห่มทำให้เตชินทร์ที่นอนเมาขาดสติดิ้นไปมาและหันมากอดเธอ

สามวันผ่านไป.. น้ำอิงได้ตัดสินใจแล้วเพื่อเตชินทร์คนที่เธอรักสุดหัวใจแล้วเธอยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เขาและครอบครัวไม่ต้องพบเจอปัญหาอะไร เธอพยายามคิดตรึกตรองไปมาอย่างถี่ถ้วน และไม่แสดงอาการใดๆว่าจะจากเขาไปเลย ทั้งที่ในใจลึกๆเธอจำใจต้องจากเขาไปโดยไม่มีคำร่ำลาใดๆ เพราะคำร่ำลาอาจเป็นการผูกมัดให้เธอตัดใจจากเขาไม่ได้.. "มิ้นท์สักวันเธอจะต้องถูกสวรรค์ลงโทษ" น้ำอิงหันมาพูดกับมิ้นท์ที่สนามบินแล้วเดินขึ้นบันไดเลื่อนจากไปโดยไม่หันกลับมามอง เตชินทร์ต่อจากนี้ขอให้คุณพบเจอแต่ความสุข หากไม่มีฉันครอบครัวของคุณก็จะไม่มีวันเดือดร้อน..น้ำอิงสวมแว่นดำทันทีขณะที่กำลังคิดดุึงเตชินทร์ เพื่อปกปิดรอยช้ำจากการร้องไห้ที่ต้้องจากลาคนรักไปตลอดกาล มิ้นท์รู้สึกดีใจอย่างมากที่เธอได้กำจัดศัตรูหัวใจออกไปจากชีวิตได้สำเร็จ ตอนนี้เตชินทร์ไมีมีน้ำอิงอีกต่อไปแล้ว เหลือแค่เขาต้องรับผิดชอบเธอและหันมารักเธอแค่คนเดียวเพียงเท่านั้น มิ้นท์ยิ้มให้กับความคิดของตัวเองที่เอาหนามยอกอกออกไปได้ ในที่สุดเธอก็สมหวังเสียที มิ้นท์ยกนิ้มอย่างมีความสุข "สวรรค์ลงโทษเหรอ ฮึ..คนอย่างฉันแม้แต่สวรรค์ก็ไม่มีทางแตะต้องได้หรอกน้ำอิง" มิ้นท์ยิ้มดี

"เตชินทร์ลูกตัดใจจากน้ำอิงได้แล้วเหรอลูกคิดๆแล้วแม่ก็เสียดายน้ำอิงมาก เธอเป็นเด็กน่ารักที่สุดเท่าที่แม่เจอมา..." อมราเธอก็รักน้ำอิงเหมือนกับลูกสาวของเธอเช่นกัน "ครับแม่ผมตัดสินใจแล้ว" เตชินทร์ตอบออกไปอย่างราบเรียบไร้ความรู้สึก "พ่อต้องขอบใจแกถ้าบริษัทของเราตอนนี้ไม่ลำบากต้องพึ่งพาตระกูลธัญญวิวัฒน์ยังไงพ่อก็ไม่ยอมให้ลูกแต่งงานกับลูกสาวของพร้อมพงษ์แน่นอน ยังไงพ่อก็ขอบใจแกมาก" ประทีปพูดออกมา แต่ในใจก็นึกสงสารลูกชายจนแทบจะขาดใจเช่นกัน "ผมต้องรับผิดชอบเขาครับพ่อกับแม่สบายใจได้ครับ ผมจะไม่ทำให้พ่อกับแม่ผิดหวังแน่นอนครับ"เตชินทร์พูดออกมากับแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นตระกูลธัญญวิวัฒน์ ทั้งหมดจะต้องพังพินาศด้วยน้ำมือของเขา เตชินทร์ตกลงแต่งงานกับมิ้นท์ทันที เธอพอใจที่เธอชนะน้ำอิงที่เป็นแค่ลูกกำพร้าที่ต่ำต้อยคนที่คู่ควรกับเตชินทร์คือเธอ มิ้นท์ ชยาภา คนนี้คนเดียวเท่านั้น ...... ง่านแต่งถูกจัดขึ้นอย่างใหญ่โตแขกเหลื่อที่มาในงานมีแต่ระดับวีไอพีทั้งนั้นสีหน้าของเจ้าบ่าวนั้นช่างดูราบเรียบตลอดทั้งงานจนงานจบ จนถึงเวลาเข้าหอแล้ว เมื่อมิ้นท์และเตชินทร์อยู่ในห้องหอด้วยกันแล้วเธอไม่รอช้า เธอเข้าไปกอด

จากนั้นเสียงเคาะก็เงียบไป มีแต่เสียงฝนที่ซัดสาดเข้ามาจนเตชินทร์ก็ไม่ได้ยินเสียงนั้นแล้ว เขาไม่สนใจและเขาปิดม่านลงทันที เพราะไม่อยากเห็นหน้าหรือแม้แต่เงาของเธอ "อยู่ตรงนั้นล่ะ เผื่อสำนึกได้และจะไดับอกที่อยู่ของน้ำอิงมาสักที" เขายืนกิดออกยืนพิงประตูด้านใน รอยยิ้มยกขึ้นอย่างสะใจ ที่เขาได้ทรมานเธอ แต่แค่นี้ก็คงไม่ถึงครึ่งของความเจ็บปวดของน้ำอิงและเขา ไม่มีวัน ที่เขาจะอยู่กับผู้หญิงแบบนี้ได้ เตชินทร์คิด มิ้นท์ที่อยู่ด้านนอก ตอนนี้ลมเริ่มพัดมาอย่างแรงขึ้นเรื่อยๆจนเรือเริ่มโคลงเคลง เธอเซไปตามเรือที่กำลังส่ายไปมา เเละตกใจเสียงฟ้าผ่าที่ดังอยู่ใกล้ๆ น้ำตาเธอไหลออกมาเพราะเธอกลัวเอามากๆ มิ้นท์ค่อยๆทรุดตัวนั่งลงอย่างหมดแรง สองมือยกขึ้นมาปิดหูและหลับตา เพราะฟ้าร้องฟ้าแลบ จากนั้นก็ใช้ผ้าขนหนูผืนบางขึ้นมาบังตัวและหัวของเธอ เธอรีบนั่งลงตรงมุมประตู ฝนตกมาอย่างแรงกระทบใบหน้าของเธอจนรู้สึกเจ็บ มือก็เคาะประตูให้ฟางเฉิงเปิดออกแต่ก็ไร้เสียงตอบรับน้ำตาของเธอไหลริน เขาคงโกรธแค้นเธอมากที่เธอทำลายความรักของเขาทั้งสอง แต่ไม่เป็นไรไม่ว่าจะทรมานแค่ไหนเธอจะทน เพราะเธอรักเขานั่นเอง น้ำตาของมิ้นท์ไหลออกมาผสมกั