LOGIN高兴 ดีใจ
ควันบุหรี่ถูกอัดเข้าปอดคนสูบไม่เกรงกลัวว่ามันเป็นอันตรายต่อร่างกาย เพราะขณะนี้มือถือของเข้ามีข้อความรัวเข้ามาไม่ต่ำกว่าร้อยข้อความ เสียงเรียกเข้าก็ยังคงดังต่อเนื่องจนนิ้วเรียวต้องกดปิดเสียงแจ้งเตือนช่องแชทนี้ไว้
“...” เขายังกดอดกลั้นใจไม่ให้เผลอเปิดเข้าไปดูมันอีก ก่อนที่เขาจะได้ผละมันจริง ๆ เมื่อเสียงด้านหลังดังขึ้น
“คุณหนูคะ” “คุณหญิงให้มาตามขึ้นรถแล้วค่ะ” สาวใช้เอ่ยออกมาด้วยความกล้า ๆ กลัว ๆ เธอจำใจขึ้นมาตามคำสั่งนายผู้เป็นเจ้าของบ้าน เมื่อเธอเอ่ยกล่าวก็รีบเดินออกจากห้องนอนนี้ไปทันที
“...” มีแค่เสียงลมหายใจถอนออกมาดัง ๆ เซินวางบุหรี่ลงในถ้วยรองก่อนเขาจะเดินออกจากห้องไป
...
ร่างสูงเดินลงมาก็เจอสายตาของมารดาจ้องเท้าสะเอวรอหน้าประตู และเมื่อเขาเดินมาใกล้ ๆ เสียงองค์แม่ก็ลงทันที
“อืมหื้อกลิ่นบุหรี่หึ่งมาเลยนะ” “น้องเขาไม่ปลื้มพอดี” เม่ยเดินเข้าประกบลูกชายใช้จมูกดมสำรวจพร้อมกับแสดงสีหน้าไม่ประทับใจออกมา
“แล้วแต่เธอสิครับ” “แค่นี้รับไม่ได้ก็ไม่ต้องแต่ง” เซินยังคงเฉยลอยหน้าลอยตา อย่างกับไม่แคร์ว่าเธอคนนั้นจะรู้สึกอย่างไรเพราะเขาไม่ได้ชอบเธอ
“หนิ!” “เราต้องไปง้อเขามาแต่งนะ” “น้องจะทำให้ครอบครัวเราสมบูรณ์ขึ้น” เธอพยายามอธิบายบอกลูกชายว่าให้เห็นถึงผลดี จนสามีต้องเขามาจับแขนของภรรยาและลูกชายไว้คนละข้าง
“ผมกับเขาไม่ได้รักไม่ได้ชอบกัน” เซินบอกความรู้สึกในใจ
“แล้วถ้าน้องเขาชอบแกขึ้นมาจริง ๆ ล่ะ?”
“แล้วแต่เขาอยู่ดี” แต่ชายหนุ่มก็ยังยืนยันคำเดิม
การกระทำของลูกชายทำให้เธอเผลอลงแรงหยิกต้นแขนแกร่งนั้นเต็มแรง
“โอ๊ยม๊าผมเจ็บนะ” มือแกร่งลูบต้นแขนตัวเองไปมา
“เจ็บน่ะสิ” “ก็เปิดใจดูเรามีแต่ได้กับได้นะ” “แล้วแม่ฝรั่งหัวทองนั่นเลิกได้ก็รีบเลิกซะ คบคุยกันไปมีแต่วงค์ตระกูลเสื่อมเสีย” เม่ยเอ่ยไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะเป็นฝ่ายถอยออกเข้าไปในรถแขน หากยังยืนเถียงกับลูกชายดื้ออารมณ์คงค้างไปถึงบ้านว่าที่ลูกสะใภ้
...
บนรถไม่ได้มีบทสนทนาอะไรต่อไปจนถึงที่หมาย เมื่อประตูรถเปิดสาวใช้เดินเข้ามาต้อนรับแขกคนสำคัญที่เจ้านายกำชับว่าให้ดูแลพวกเขาอย่างดี
บ้านหลังใหญ่พอ ๆ กับบ้านตระกูลหยางถูกแต่งสร้างสีทองส่วนใหญ่ เมื่อเดินเข้ามาในตัวบ้านจะพบกับกรอบรูปครอบครัวขนาดใหญ่
“เชย” ชายหนุ่มมองรูปแล้วพึมพำแต่ก็ไม่อาจลอดพ้นหูของคุณเม่ยไปได้
“หยุดพูดอะไรที่ไม่เป็นมงคลเดี๋ยวนี้นะอาเซิน”
“คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายและคุณขนมผิงรอด้านในแล้วค่ะ” แม่บ้านเอ่ยด้วยความนอบน้อม
เม่ยพยักหน้ารับเดินเข้าไปจูงลากลูกชายให้เดินไปพร้อมกันภายใต้ใบหน้าจอมเจ้าเล่ห์ทำให้เธอหวั่นเกรงว่าลูกชายคนนี้จะเผลอพูดอะไรออกไปอีก
กลิ่นหอมเนยและกะทิอบควันเทียนคละคลุ้งไปทั่วบ้านทำให้ผู้มาเยือนที่เพิ่งอารมณ์บูดปรับเปลี่ยนมาสนใจกลิ่นนี้แทนอย่างเชื้อเชิญ
“หอมจังเลยค่ะคุณผู้หญิง”
“มาคุณผู้หญิงอะไรกันคะ” “เรียกขวัญตาเฉย ๆ ก็พอแล้วค่ะ”
“ค่ะน้องขวัญตา” “นี่อาเซินลูกชายคนเดียวของพี่บอกว่าอยากมาเจอน้องขนมผิงมาก”
“ผมมะ…” เขาไม่ทันจะพูดเมื่อมารดาเขาไวกว่าพูดแทรกจนเขาต้องปิดปากเงียบลงหันหน้าไปทางอื่น ‘เขาไปชอบเธอตอนไหน’
“อะไรนะจ๊ะเซิน” ขวัญตาเห็นว่าหนุ่มหล่อตรงหน้ากำลังพูดค้างจึงเอ่ยถามทวน
“อ๋อกลิ่นอบขนมหอมมากเลย” “อาเซินชอบทานขนมมาก” แต่ก็นั่นแหละ คุณเม่ยมารดาของเขารีบชิ่งตอบไปแล้ว
“จริงเหรอคะ” “ดีเลยเพราะลูกสาวน้าชอบทำขนม” “นั่นไงยกมาเสิร์ฟพอดี” คำตอบนั้นทำให้เจ้าของบ้านดีใจ ก่อนจะเปลี่ยนท่าทางตื่นเต้นเมื่อลูกสาวตัวเองกำลังมา
“เค้กกล้วยหอมสูตรน้ำตาลน้อยเพื่อสุขภาพมาแล้วค่ะ” เสียงหวาน ๆ ของเธอคนนั้นกำลังยกขนมใส่ถาดเดินเข้ามา
“...” เขาปรายตามองรอยยิ้มหวาน ๆ นั้น ผมยาวสีดำขวับปลิวไปด้านหลังตามแรงลมที่เดินรีบเดินกลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นขนมอบทำให้เขารู้สึก...
ชายหนุ่มปรับเปลี่ยนอารมณ์เมื่อมารดาเข้าเอ่ยอยากชิมขนมหน้าตาธรรมดานั่น สีหน้าท่าทางที่ท่านแสดงออกมาเกินจริง
“หอมมากเลยจ๊ะ” “ป้าขอชิมเลยนะ”
“ค่ะ นี่ค่ะช้อนหนูหยิบให้ค่ะ” ขนมผิงนั่งคุกเข่ายิ้มดีใจ หยิบช้อนที่อยู่ฝั่งตัวเองให้ยื่นให้ผู้ใหญ่ตรงข้าม
“หืออร่อยจริง ๆ ด้วย” “สวยเก่งแบบนี้มาเป็นสะใภ้บ้านหยางได้มั้ย?”
สิ้นสุดเสียงนั้นความเงียบเข้ามาปกคลุมเสมือนเป็นการทดสอบเสียงดังของหัวใจไม่ใช่ใครแต่เป็นเธอ ขนมผิงใจเต้นแรงหันไปสบสายตาคมเข้มของอีกคนที่เขาก็กำลังมองเธอมาเช่นเดียวกัน
“…” ‘อย่านะปฏิเสธซะ’ ภายในใจเขากล่าวอย่างนั้นแต่สีหน้าเขาเฉยแววตาเรียบนิ่ง แต่ติดตรงที่ปากเขาดันเผลอยิ้มกว้างเพราะรสชาติอร่อยของคัพเค้กกล้วยหอม
ขนมผิงเห็นรอยยิ้มกว้างของชายหนุ่มแล้ว “คุณป้าเห็นชอบแบบนั้น” “ผิงก็โอเคค่ะ” เธอจึงตอบตกลงไป ใครจะยอมเสียโอกาสเธอชอบเขามาตั้งหลายปีได้เป็นภรรยาเลยนะ
“จริงมั้ยลูก” “ซ้อมเรียกม๊าได้เลยนะ” เม่ยดีใจจนน้ำตาไหลออกมาความทุกข์ใจท่าทีของลูกชายทำให้ก่อนหน้านี้มีแต่ความกังวลสลายไป “เห็นมั้ยคุณ” เธอหันหน้าไปดีใจกับสามีต่อ
ส่วนชายหนุ่มได้แต่เก็บสีหน้าบูดบึ้งของตัวเอง จิตใจร้อนรุ่มมันกลายเป็นแบบนี้ได้ไง แล้วสายโทรเข้าร้อยสายเขาจะตอบคำถามแฟนสาวว่าอย่างไรดี...
หลังจากนั้นสองตระกูลทำการตกลงเรื่องสินสอดทองหมั้น ฤกษ์จิบน้ำชาหรือแม้กระทั่งฤกษ์ชงสำหรับคนต้องห้ามเข้าร่วมงานเพื่อให้งานแต่งสมบูรณ์ถูกต้องตามหลักฮวงจุ้ยทุกอย่าง
12เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายก่อนจะขึ้นรถมาเราทั้งสองมีปากเสียงกัน แต่เมื่อมาถึงบ้านหลังเล็กสีครีมชายหนุ่มก็ช่วยถือยกของเข้ามาให้ จิราภาไม่ได้สนใจเพราะไม่อยากทะเลาะกับเขาจึงหยิบแต่ถุงของที่ตัวเองเลือกเข้าไปจัดก่อน ร่างเล็กวางวัตถุดิบ ของสด ของแห้งแบ่งแยกไว้ชัดเจนเพราะตอนเรียนมหาลัยเธอมักจะชอบตุนของแบบนี้ที่ทำเป็นเธอได้มันมาจากโอวเซิน ถึงแม้ว่างานเหล่านี้จะเป็นงานผู้หญิงแต่ก็ไม่ใช่กับจิราภา ‘คิดถึงเขาอีกแล้ว’ ไม่รู้ว่ามันต้องใช้เวลานานเท่าไรความรู้สึกถึงจะจางหาย กี่เดือน กี่ปี หรืออาจจะไม่ลืม และก็สงสัยว่าเขา ‘ทำไมลืมง่ายจัง’ “เสร็จแล้ว” ที่เสร็จคือส่วนครัวยังเหลือห้องน้ำ ห้องนอนและห้องนั่งเล่น และเกือบลืมไปเลยว่ามีแปลงสวนข้างบ้านเล็ก ๆ ที่ยังไม่รู้ว่าจะทำอะไรกับมันดี สายตาสอดส่องมองไปยังถุงอีกสองใบที่ในนั้นมีของที่เธอเลือกมา มือบางเปิดถุงพบว่าข้างในมีขวดนม จุกนม ชุดเด็กคาดว่าเขาน่าจะลืม “ทีกับขนมผิงไรนั่นเลือกของดีและใส่ใจดี” จิราภาบ่นในใจอุบอิบก่อนจะยกมือขึ้นมาทาบอก ‘นี่เราคงไม่ได้น้อยใจหมอนั่นอีกหรอกใช่มั้ย’ ก่อนมันจะเตลิดไปมากกว่าคนท้องอ่อน ๆ เริ่มตั้งสมาธิรีบจัดของใ
สายตาจับจ้องหน้าจอภาพสีดำซึ่งเธอเองก็มองไม่ออกว่าส่วนไหนเป็นอะไร มีเพียงเสียงทุ้มของนายแพทย์ภวัฒน์ “ตอนนี้เด็กแข็งแรงความยาวตามเกณฑ์ยังไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง” “ไตรมาสแรกต้องระวังเรื่องอาหารการกินนะครับ ของหมักของดอง อาหารดิบและคาเฟอีนไม่ควรดื่ม” “ค่ะ” “หมอสั่งยาบำรุงให้แล้วนะครับและนัดอีกทีเดือนหน้า” ระหว่างรอชำระเงินและรับยาสายตาหลายคู่ก็จับจ้องมาที่เธอ เพราะคนท้องในคลินิกนี้ล้วนแต่มีสามีมาด้วยเกือบทุกคนและนั่งให้กำลังใจข้าง ๆ กัน มือบางเลื่อนจับหน้าท้องตัวเองเบา ๆ ภาวนาในใจ ’ไม่เป็นไรนะลูกมามี๊เลี้ยงดูให้ความรักไม่ต่างจากพ่อแม่คู่อื่นได้’ “คุณจิราภาเชิญรับยาค่ะ” ร่างบางดีใจเมื่อได้ยินชื่อของตัวเองเพราะอึดอึดสายตาคนอื่น เมื่อถุงยาอยู่ตรงหน้า “เท่าไหร่คะพอดียังไม่ได้ชำระค่ะ” “อ๋อมีคุณผู้ชายชำระเรียบร้อยแล้วค่ะ” ประโยคนั้นทำให้หญิงสาวลูกครึ่งหันไปมองหาเขาคนนั้น ก่อนจะพบว่าชายหนุ่มกำลังยืนพิงรถคุยโทร.อยู่ “ครับเดี๋ยวพี่ซื้อเข้าไปให้” ชายหนุ่มวางสายและหันกลับมาจากใบหน้าแจ่มชื่นเปลี่ยนเป็นขรึมทันที “เสร็จแล้ว” เธอบอกเขา ปากอยากขอบคุณแต่
11烦躁 หงุดหงิด รอบนี้หญิงสาวไม่ได้แบกสัมภาระตัวเองมา เพราะมารดาของสั่งคนช่วยขนไปยังที่พักใหม่ของเธอ ระหว่างทางเดินมาก็พบต้นลีลาวดีใหญ่เบ่งบานดอกสีขาวชวนให้คนตั้งครรค์นึกชอบมัน จึงเอื้อมมือลงไปหยิบพร้อมกับสูดดม เดินไปไม่ไกลก็ถึงบ้านพักหลังเล็กที่สีบ้านยังใหม่อยู่ ที่นี่ดูเงียบสงบร่มรื่นมีบ่อปลาคราฟ และกำแพงไม่ได้สูงเหมือนฝั่งหน้าบ้าน ทำให้มองเห็นบ้านใกล้เรือนเคียง จิราภาเดินเข้ามาบันไดทางขึ้นมีเพียงห้าขั้น เธอค่อย ๆ ถอดรองเท้าสนสูงสีแดงที่มีอยู่เพียงคู่เดียวไว้หน้าบ้านก่อนจะเดินเข้ามา “สงบดีจัง” เสียงเล็กพึมพำก่อนจะนำสัมภาระเข้าไปจัดใหม่ เธอใช้เวลานานหลายชั่วโมงในการจัดวาง ร่างบางก็เดินออกมาว่ามีอะไรในตู้เย็น ผลปรากฏว่าไม่มีอะไรติดตู้เย็นเลย สมองน้อย ๆ พลันนึกได้ว่าสิรภพให้เช็คเงินเธอมาห้าล้าน จิราภาคิดว่าจะนำมาใช้ อย่างน้อยเธอยังมีเงินสำรองไม่ได้เห็นแก่ความสะใจ จิราภาตั้งใจว่าจะออกไปฝากครรภ์ซึ่งตอนนี้เธอยังไม่รู้ว่าท้องได้กี่เดือนแล้ว พร้อมกับขึ้นเช็คและซื้อของใช้ด้วยเงินของเขา ในขณะที่สาวลูกครึ่งเดินมาถึงบ้านตระกูลหยางโชคเข้าข้างให้เธอได้พบกับอดีตแฟนห
10发泄 ระบาย NC จิราภาเดินออกมารอเธอคิดว่าตนเองเร็วแล้วแต่ทว่าเธอยังช้ากว่าคนอื่น ๆ “ปล่อยให้ผู้ใหญ่รอใช้ไม่ได้” เม่ยถือพัดโบกพัดลมเข้าหาตัวก่อนจะเดินเชิดขึ้นรถไป หญิงสาวไม่ได้ตอบโต้อะไรเพราะรู้สึกว่าตอนนี้เธอกำลังเป็นรองพวกคนตระกูลบ้านนี้อยู่ไหนจะแพ้ท้องที่เริ่มหนักขึ้นทุกวัน ทำให้เธอไม่มีแรงพอจะสวนกลับแม้จะรู้สึกเจ็บแค้นก็ตาม รถอัลพาร์ดสีดำจอดเรียงกันตระกูลหยางพากันเดินขึ้นและรถคันแรกนำออกไปแล้ว ส่วนหญิงสาวเห็นแม่บ้านผายมือว่าตัวเธอต้องขึ้นคันหลังเป็นคันของบ้านตระกูลจาง จิราภาได้ที่นั่งหลังสุดด้านข้าง ๆ เป็นเบาะว่างไม่มีใครนั่ง ยังพอทำให้เธอคลายความเครียดลงได้บ้างอย่างน้อยคนบ้านนี้ก็ไม่ได้มีคำพูดเหน็บแนมเธอ แต่ที่ไหนได้... “ถ้าดีเอ็นเอออกมาไม่ตรงคิดไว้ยังจะไปทางไหนต่อ” เสียงของคุณนายตระกูลจางแม่ของสิรภพที่เขาขมขืนเธอเอ่ยขึ้นมาน้ำเสียงฟังแล้วชวนอึดอัด “ไม่ไปไหนค่ะเพราะยังไงผลออกมาว่าตรง” หญิงสาวตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ย้ายสายตาออกไปมองนอกหน้าต่าง น้ำเสียงของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มเกิดประหม่าขึ้นมา เขามองออกไปนอกหน้าต่างเช่นกันว่าจะทำอย่
9真爱ตัวจริง กระเป๋าเสื้อผ้า เครื่องใช้ต่าง ๆ ถูกแพคใส่กระเป๋าแบรนด์ดังมาเป็นอย่างดี ที่บ้านใหญ่แห่งนี้มีแม่บ้านคอยรับใช้มากมาย แต่ไม่มีใครมีน้ำใจมาช่วยลากถือ เพราะหญิงสาวลูกครึ่งไม่ได้เป็นที่ยอมรับของตระกูล “นี่คือห้องของคุณ” จี๊ดแม่บ้านสาวผายมือไปยังห้องนอนด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตรนัก แม้ว่าการมาอยู่ในฐานะแขกแต่แขกท่านนี้เจ้านายของพวกเธอไม่ชอบ แม่บ้านอย่างเธอก็ต้องไม่ชอบตาม ร่างบางวางกระเป๋าใบใหญ่ก่อนจะผลักประตูเปิดเข้าไป “นี่น่ะเหรอห้องฉัน” “ข้างบนล่ะไม่ว่างเหรอ?” “ใช่ค่ะ” เสียงตอบห้วน ๆ พร้อมกับเดินออกไปทันที ทิ้งให้แขกไม่รับเชิญยืนไม่พอใจอยู่ตรงนั้น จิราภาจำใจต้องถือสัมภาระตัวเองไว้ในห้องรับแขกก่อน ก่อนจะเดินไปเอากระเป๋าที่เธอไม่สามารถลากถือมาหมดในรอบเดียวได้ ระหว่างเดินมาหยิบก็พบเจ้าของร่างสูงยืนดูโทร.อยู่กลางบ้าน ส่งผลให้อารมณ์ครุ่กครุ่นของเธอพุ่งสูงอีก “ทำไมฉันได้นอนห้องชั้นล่าง นั่นมันห้องเก็บของชัด ๆ” ร่างบางเท้าสะเอวจ้องใบหน้าหล่อตรงหน้าเอาเรื่อง “เธอไม่ใช่เมียและไม่ใช่ญาติ นอนห้องนั้นถูกต้องแล้ว” เขาปรายตามองพร้อมกับถอนหายใจรำคาญหญิงสาวตรงหน้าเต็มทน
8孩子/พ่อของเด็ก ร่างบางรู้สึกระบม ปวดร้าวไปตัวพยางค์กายเมื่อลืมตื่นขึ้นภายในห้องแสนเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังเบา ๆ เป็นเพื่อน สมองน้อย ๆ พยายามนึกคิด ก่อนจะเปิดผ้าห่มมองสภาพร่างกายขาวเนียนกลางหว่างขามีน้ำสีขาวขุ่นเปรอะเปื้อนเป็นสายจนรู้สึกเหนอะหนะตรงส่วนนั้น “คนใจร้าย” จิราภาถอนหายใจก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ได้ป้องกันแล้วนี่เธอนอนซมบนเตียงมากี่วัน จึงรีบลุกอาบน้ำและไปซื้อยาคุมมากิน คนเคยแต่งหน้าจัดเต็มวันนี้เธอรีบจนไม่สนใจสิ่งใดรีบเข้ามาในร้านขายยา สองมือหักเข้าข้างทางเมื่อเจอร้าน หญิงสาวตัดสินใจบอกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตนเองให้เภสัชทราบตรง ๆ “ยาคุมฉุกเฉินทานบ่อยไม่ดีนะคะ” “และจะให้เห็นผลดีต้องทานก่อนครบยี่สิบสี่ชั่วโมง ไม่ทราบคนไข้มีเพศสัมพันธ์เกินยี่สิบสี่ชั่วโมงหรือยังคะ?” เภสัชถามด้วยความเป็นห่วง จิราภานึกคิดก่อนจะตอบออกไปสีหน้าเป็นกังวล “น่าจะเกินแล้วค่ะ” “ไม่เป็นไรนะคะ” “ตอนนี้ประชากรการเกิดน้อยลงหากมีครอบครัวที่พร้อมเภสัชก็ขอยินดีด้วยนะคะ”เภสัชสาวยิ้มร่าเอ่ยยินดี พร้อมกับจัดยาคุมให้ลูกค้าคนสวย “ทานได้เลยน







