LOGIN<strong>เบนกดลิฟต์ลงไปยังชั้นล็อบบี้แล้วเดินออกไปยังหน้าโรงแรม</strong> พนักงานทักทายเขาอย่างคุ้นเคย บอดีการ์ดหน้าหล่อเหมือนนายแบบของสเตฟาน แม็คเคนซี่ บอสใหญ่แห่งแกรนด์เอ็มซีมักชอบออกมาเดินเล่นยามดึกแถวหน้าโรงแรม หรือไม่ก็สวนหลังโรงแรม
ชายหนุ่มล้วงโทรศัพท์ออกมาเขี่ยดูไปเรื่อยเปื่อยไม่มีจุดหมาย ร่างสูงเดินไปนั่งตรงม้านั่งที่มุมหนึ่งของหน้าตึกซึ่งมีไว้สำหรับให้นั่งพักผ่อน
เวลาตีสี่แล้ว ใครมันจะยังตื่นอยู่เหมือนเขาบ้างนะ ไอ้พวกเผือกทั้งหลาย ตัดเจมส์ออกไปคนหนึ่งเพราะตั้งแต่แต่งงานมีลูกหนึ่งคน มันก็เป็นพ่อบ้านเต็มตัวเข้าสมาคมตามเจ้านายใหญ่ไปเรียบร้อยแล้ว
“ไอ้ไท มึงทำอะไรอยู่”
ตัดสินใจลองกดโทรไปหาไทสัน มันเสือกรับสายด้วย เบนจึงยิ้มดีใจออกมา
“ตีสี่ มึงว่ากูควรทำอะไร”
เสียงงัวเงียของไทสันเอ่ยถามกวนๆ มาตามสาย
“กูนอนไม่หลับ”
“นั่นมันปัญหาของมึง ไม่ใช่ปัญหาของกู”
เสียงตอบกลับมาเร็วทันใจ เบนส่ายหน้า
“ขอบใจที่มึงเป็นห่วงกู”
ชายหนุ่มประชดเพื่อนกลับ
“มึงมีธุระอะไร นายสั่งไปลุยหรือว่ายังไง นี่มันตีสี่นะไอ้เบน ถ้าไม่มีอะไรกูจะนอน”
ไทสันเอ่ยถามเสียงห้วนตัดบท
“โจมา”
“โอเค”
ไทสันตอบรับรู้เพียงสั้นๆ เบนเลิกคิ้วแปลกใจ
“แค่เนี้ย?” ชายหนุ่มถาม
“แล้วมึงจะเอาแค่ไหน”
ไทสันถามเสียงฉงนมาตามสาย
“เขามากับแฟน”
เบนเอ่ยเล่าอีกหน่อย คิดว่าไทสันจะต้องอึ้งเพราะมันสนใจโจซิเฟียอยู่
“โอเค”
“แค่เนี้ย?”
เบนเอ่ยถามออกไปอีกครั้งอย่างเซอร์ไพรส์กับความเฉยเมยกับข่าวของไทสัน ได้ยินเสียงถอนหายใจระอาดังมาเข้าหู
“ขอประทานโทษเถอะไอ้เบน มึงมีธุระแค่นี้ใช่ไหม ตอนเช้ากูว่าง กูจะไปหาถ้ามึงต้องการจะปรึกษาปัญหาหัวใจ แต่ตอนนี้กูขอนอนก่อน แค่นี้นะ”
ไทสันกล่าวเสร็จก็ทำท่าจะวางสาย
“เฮ้ย เดี๋ยวสิ มึงไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ ที่เขามีแฟนน่ะไอ้ไท ท่าทางเขาจริงจังด้วยนะ”
เบนรีบเอ่ยเล่าต่อ ความจริงชายหนุ่มไม่รู้ตัวว่ามันคือสิ่งกวนใจเขาและเป็นอาการอัดอั้นตันใจของเขาเองที่อยากระบายให้ใครสักคนได้ฟัง
ทางปลายสายนิ่งไปครู่หนึ่ง เบนไม่แน่ใจว่าเพราะมันเพิ่งตระหนักว่าเขากำลังบอกข่าวร้ายแก่มันหรือว่ามันสับปะหงกหลับต่อกันแน่
“รู้สึก? มึงจะให้กูรู้สึกอะไร”
เสียงรำคาญเอ่ยถามมาอย่างที่ทำให้เบนรู้สึกขัดใจและไม่ได้ดั่งใจในความช้าของไทสัน
“แม่งเอ๊ย...ไอ้ไท จะรู้สึกยังไง ก็รู้สึกหงุดหงิด รู้สึกอารมณ์เสีย รู้สึกเหมือนผิดหวัง รู้สึกกระวนกระวายใจ รู้สึกอยากเตะอะไรสักอย่างให้มันสะใจเล่น และรู้สึกเห็นไอ้หน้าขาวผมทองแล้วอยากตะบันหน้า อะไรประมาณนี้ไงวะ”
เบนเอ่ยตอบเพื่อน ไทสันนิ่งไป
“รู้สึกเหมือนมึงกำลังรู้สึกอยู่ ว่างั้นเถอะ?”
“ฮื่อ...ใช่” เสียงรับในลำคอ
“พระเจ้าได้โปรดอวยพรไอ้เบนด้วย อาเมน”
ไทสันกล่าวเสร็จก็กดปิดโทรศัพท์ทันที ทำเอาเบนอ้าปากหวอถือโทรศัพท์ค้าง
“ไอ้ฟี่”
กดไปหาเมอร์ฟีบ้าง ได้ข่าวว่ามันกำลังจะบินไปฮอลิเดย์ที่เมืองไทยในอีกไม่ช้านี้
“ใครเป็นอะไรไอ้เบน”
เสียงถามมาทันที ก็ตีสี่ถ้าใครไม่ตายหรือสาหัสหรือมีอะไรเร่งด่วน คนเขาจะโทรหากันไหม
“ไม่มี”
เสียงตอบกลับสั้นๆ อย่างไม่เสียเวลาคิดสักนิดเดียว
“อ้าว แล้วเสือกโทรมาทำไมวะ กูโคตรเหนื่อยโคตรง่วงเลยตอนนี้”
เสียงด่ามาตามสเต็ป
“โจมา”
“แล้วเกี่ยวอะไรกับกู”
“ไม่เกี่ยว แต่กูนอนไม่หลับ”
“ยิ่งไม่เกี่ยวกับกู”
เมอร์ฟีเอ่ยต่อ น้ำเสียงเริ่มจะหมดความอดทนเพราะความเหนื่อยทั้งวันกับเจ้านายที่พาเขาขุดรื้อแปลงดอกไอริสเก่าและเอาของใหม่ลง
“กูนอนไม่หลับ เขานอนห้องกู”
“เออดีแล้วนี่ มึงก็จัดการเสียทีสิ”
“จัดการบ้าอะไรของมึง เขามากับแฟน กำลังสวีทกันอยู่ในห้องนอนกูนั่นล่ะ”
น้ำเสียงเอ่ยเล่าที่เหมือนคนอกหักทำให้เมอร์ฟีต้องตั้งใจฟังมากขึ้น
“ฉิบหาย ทำไมอยู่ในห้องมึง”
“ห้องไอ้เจมส์คีย์การ์ดเสียกำลังรออันใหม่อยู่”
“อะไรของมึงวะไอ้เบน มึงกลับไปนอนก่อนเถอะกูว่า เปิดห้องใหม่นอนซะ อกหักยังไงก็ต้องนอนเอาแรงก่อนไม่ใช่มานั่งตากน้ำค้างเป็นพระเอกมิวสิควิดีโออยู่คนเดียวตอนตีสี่แบบนี้”
“พูดบ้าอะไรของมึง ใครอกหักไอ้เวรฟี่ โอเคกูไม่กวนละ มึงนอนเถอะ”
เบนกล่าวเสร็จก็กดปิดโทรศัพท์ ชายหนุ่มนั่งหลับตาถอนหายใจ ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง
แฟรงค์ยิ้มพอใจกับสิ่งที่ได้ยิน เขาดีใจที่ได้ตัดสินใจลองเสี่ยงคิดแผนนี้ขึ้นมาร่วมกับเบนและเหล่าผู้ชายของแก๊งค์ลาสเวกัส ชายหนุ่มก้มไปจูบรับขวัญคนในอ้อมแขนอย่างอ่อนหวาน เกรซโอบแขนไปรอบคอแล้วจูบตอบเขาอย่างเต็มใจ ให้เขารู้ว่าหล่อนรักเขาแค่ไหน ร่างกายเริ่มอุ่นระอุด้วยความรักและคิดถึงกันแฟรงค์ผลักร่างบางให้เอนไปข้างหลังแล้วถอดเสื้อแจ็คเก็ตหนังของหล่อนออก ทั้งสองสบตากันอย่างรู้ใจ เกรซเอื้อมมือไปดึงเสื้อยืดของเขาออกทางศีรษะบ้าง ชายหนุ่มจุดยิ้มพอใจ รีบจัดการกับเสื้อยืดและบราเซียร์จนท่อนบนของหล่อนเปลือยเปล่า เขาก้มไปอ้าปากดูดเม้มยอดถัน เกรซเอนร่างเปิดทางให้เขาจัดการอย่างเต็มที่แฟรงค์ดูดดื่มยอดทรวงเม็ดสวยจนมันแข็งเป็นเม็ดกลมสีสด เกรซครางอื้อในลำคอ“โอ แฟรงค์...อืม”เสียงพลิ้วแผ่วครางกระซิก แฟรงค์ขยับลุกขึ้นยืน จับร่างบางให้นั่งหย่อนขาลงพื้น เขาดึงกางเกงยีนส์และแพนตี้ตัวบางออก จากนั้นก็คุกเข่าลงกับพื้น เกรซยืนพิงมอเตอร์ไซค์ แฟรงค์แยกขาเรียวออกจากกันแล้วยื่นหน้าไประหว่างเนินเนื้อ ใช้ลิ้นแตะทักทายสัมผัสกลีบดอกไม้ที่ฉ่ำน้ำฝนอย่างหลงใหล เขาใช้นิ้วกรีดกลีบดอกไม้งามให้แยกออก ใช้ลิ้นไล้วนไปทั่วบริเวณ เ
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ที่มอสโคว์ทุกอย่างเป็นปกติ ไม่มีการนำเสนอข่าวว่ามีพลเมืองเสียชีวิต เบนจึงรับจัดการทุกอย่างที่บอสตัน โบสถ์ที่มารดาของเขาเคยอยู่ ทุกคนจัดพิธีอย่างเงียบๆเกรซได้รับการบอกเล่าที่หล่อนฟังอย่างใจเลื่อนลอยว่าแฟรงค์เคยพูดไว้ว่าหากเขาตาย เขาต้องการให้นำเถ้ากระดูกส่วนหนึ่งของเขาไปเก็บไว้ที่บ้านไม้ซุง เกรซรับอาสาจะนำไปเอง หล่อนมีความทรงจำที่ดีกับเขาที่นั่นเมื่อไม่นานมานี้เกรซน้ำตาไหลออกมาอยู่ตลอดเวลากับการที่หัวใจรับรู้ว่าทุกอย่างสายเกินไปสำหรับเขาและหล่อน ถ้าหากรู้สักนิดว่าเหตุการณ์มันจะเป็นเช่นนี้ เกรซจะบอกรักเขา จะดีกับเขา จะไม่ชกเขา หล่อนร้องไห้อีกครั้งเมื่อคิดถึงหลายสิ่งหลายอย่างที่ควรทำแต่ไม่ได้ทำ... ใครกันนะพูดเอาไว้ว่า... อย่ารีรอที่จะบอกรักคนที่เรารัก เวลานี้สิ่งที่เกรซทำได้ก็คงแค่กอดเถ้ากระดูกและบอกรักวิญญาณที่ไม่มีวันกลับของเขาเท่านั้น****เกรซเดินทางไปถึงมอสโคว์ก็ไปหาไดแอน กอดท่านร้องไห้อีกพักใหญ่ หญิงสาวบอกไดแอนว่าหล่อนจะขับรถไปยังคาบิ้นในป่าเอง...เกรซขับรถโฟร์วีลของเขา สัมผัสทุกอย่างในรถ นึกถึงภาพที่เขาขับอยู่ตรงนี้ให้หล่อนนั่
“โจเห็นด้วยกับแฟรงค์นะคะเกรซ คุณอย่าคิดมาก แฟรงค์เขาทำไปเพราะรักคุณมาก”โจซิเฟียเอ่ย เกรซมองคนนั้นที คนนี้ที ที่นี่มีแต่พวกของเขา หล่อนจึงได้แต่เงียบ คำสั่งจากเบื้องบนงั้นเหรอ ทำไมเบื้องบนถึงสั่งมาแบบนั้น เกรซพยายามเก็บความหงุดหงิดเอาไว้อย่างเต็มที่“ขอบคุณที่ให้การต้อนรับฉันนะคะ ฉันเกรงใจ ความจริงฉันมีที่อยู่ในอเมริกา ฉันไปอยู่ที่บ้านตัวเองจะดีกว่าค่ะ” เกรซเอ่ย“โอ โน่...ไม่ได้ค่ะ แฟรงค์กำชับมาว่าคุณจะต้องอยู่กับเราที่นี่ เพราะที่อื่นคุณอาจจะไม่ปลอดภัย”โจซิเฟียรีบกล่าว เบนพยักหน้าเห็นด้วย เกรซถอนหายใจ“ขอบคุณค่ะ ขอฉันโทรหาแฟรงค์หน่อยได้มั้ยคะ” เกรซเอ่ย“เอ่อ แฟรงค์ว่าเดี๋ยวจะติดต่อคุณเองครับ เขาขอแค่อาทิตย์เดียวเหมือนที่ผมบอกไป” เบนกล่าว เกรซจำต้องพยักหน้ารับทราบเกรซอยู่ในบ้านหลังใหญ่ของเบนกับโจซิเฟีย หญิงสาวจัดหาเสื้อผ้าและของใช้มาให้อย่างสะดวกสบาย เกรซตกหลุมรักหนูน้อย พาลิซ่าหรือน้องพลีสทันทีที่ได้เห็น เกรซจึงใช้เวลาขลุกกับเจ้าตัวเล็กตัวสีชมพูทั้งวันโดยไม่เบื่อต่อมาระหว่างนั้น เกรซก็ได้รับการแนะนำให้รู้จักกับสมาชิกทุกคนในแก๊งค์ของเจ้าพ่อแห่งลาสเวกัส ทุกคนให้การต้อนรับเกรซอย่างอบ
เกรซค่อยลืมตาขึ้นแล้วกระพริบรัวเพื่อปรับสายตา หญิงสาวขมวดคิ้วทันที ห้องนอนใหญ่ตกแต่งเรียบทว่าหรูเหมือนห้องสวีทในโรงแรมห้าดาว ไม่ใช่ห้องนอนของแฟรงค์ที่เพนต์เฮาส์ของเขาในกรุงมอสโคว์ เกรซดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันทีด้วยสัญชาตญาณการป้องกันตัว หล่อนถูกลักพาตัวหรืออย่างไร หญิงสาวก้มมองดูตัวเอง หล่อนสวมเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ก๊อก-ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนมันจะถูกเปิดออกกว้าง ร่างบางของหญิงสาวผมสีน้ำตาลยาวเลยบ่าเดินถือถาดเครื่องดื่มเข้ามา“ตื่นแล้วเหรอคะเกรซ”โจซิเฟียเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นเกรซนั่งทำตาโตและไม่เข้าใจกับสถานการณ์ เกรซขยับลุกจากเตียงสำรวจร่างกายของตัวเองอีกครั้ง หล่อนไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด แล้วหล่อนอยู่ที่ไหนกัน“เกิดอะไรขึ้น คุณรู้จักฉัน? ที่นี่ที่ไหนคะ” เกรซเอ่ยถามออกไป“บ้านของโจกับเบนเองค่ะ ลาสเวกัส แฟรงค์ส่งคุณมา”โจซิเฟียเอ่ยบอกทำให้เกรซต้องกำหมัดเข้าหากันแน่น ไอ้คนแส่นั่น ทำหล่อนจนได้สินะ นี่หล่อนอุตส่าห์หลงใจอ่อนและไว้ใจเขา เขากลับทรยศกับความไว้วางใจของหล่อน ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เกรซไม่เคยให้ใครมาก่อนในชีวิตเกรซจำชื่อโจซิเฟียที่เป็นภรรยาของเบน ฝาแฝดผู้
แฟรงค์มองดูร่างงาม โลมไล้ดื่มกินด้วยสายตาอย่างเต็มที่ก่อนจะก้มหน้าลงไปดูดดื่มผิวเนียน จูบไซ้ตามลำคอไต่ลงไปจนถึงหน้าอกอวบอิ่ม ปากและลิ้นกระหวัดรัวใส่ยอดเม็ดบัวอ่อนจนร่างบางแอ่นขึ้นรับลิ้นอุ่น มือเล็กสอดเข้าไปในผมหยักศกแล้วดึงขยุ้มเบาๆ ตามแรงอารมณ์วาบหวามที่ก่อเกิด“โอ...แฟรงค์...อืม...”หล่อนครางแผ่วออกมาเมื่อเขาใช้ฟันเม้มขบหยอกล้อเม็ดทับทิมสีสวยสลับไปมา มือข้างหนึ่งลูบไล้ไปตามลำตัวและขาอ่อน วนเข้าสู่กลางกายแห่งความเป็นหญิง เกรซครางพลิ้วออกมาพร้อมขยับแยกขาออกจากกันมากขึ้นเพื่อเปิดทางสะดวกให้กับเขา แฟรงค์ยิ้มออกมาด้วยความพอใจกับความร่วมมืออย่างเต็มใจนั้น“เกรซจ๋า...” เขากระซิบพร่ำเรียกชื่อ“คะ” หล่อนขานรับเสียงอ่อนหวานเป็นครั้งแรก เงยหน้าขึ้นขยับไปจูบไซ้ซอกคอหอมกรุ่น“...รักผมบ้างไหม”เขาถามเบาๆ ริมหู เกรซหลับตาลงก่อนที่เขาจะทันได้เห็นแววตาของหล่อน แฟรงค์ไม่ต้องการกดดันหล่อน เขาบอกตัวเองว่าไม่ได้คาดหวังอยู่แล้ว ชายหนุ่มขยับตัวลงไปนอนระหว่างขาเรียว ยกขาหล่อนพาดไปบนแผ่นหลัง สองมือสอดเข้าไปใต้สะโพกกลมกลึงแล้วยกขึ้นแนบปาก จากนั้นก็ทำการดื่มกินความหอมหวานแห่งเนื้อสาวจนร่างบางดิ้นเร่าส่ายไปมา
“ผมอยากรู้จังว่าคุณเคยฝันบ้างไหม”เสียงทุ้มเอ่ยถามเบาๆ กดจมูกไปกับผมนุ่ม เอื้อมไปดึงมือบางมาจุมพิตแล้วกุมเอาไว้ เกรซนิ่งคิด“หมายถึงฝันตอนนอนน่ะเหรอ”“ไม่ใช่ ผมหมายถึงความใฝ่ฝัน เหมือนตอนเราเป็นเด็ก เราใฝ่ฝันอยากเป็นโน่นเป็นนี่ หรืออยากทำอะไรเยอะแยะมากมายน่ะ” เขาอธิบาย“อืม...ไม่รู้สิคะ...เท่าที่จำได้ ตอนสิบขวบคุณพ่อคุณแม่ก็เสียเพราะอุบัติเหตุ ตอนสิบห้าคุณตาเสีย ตอนสิบหกคุณยายเสีย จากนั้นฉันก็ต้องย้ายไปอยู่กับญาติคนหนึ่ง เหมือนไม่มีความรู้สึกว่าตัวเองคิดฝันอะไรเลยในตอนนั้น รู้สึกอย่างเดียวคือ ไม่อยากมีชีวิตอยู่ เพราะคิดว่าตัวเองเหมือนเป็นตัวซวย ใครอยู่ใกล้ก็ดูเหมือนจะต้องล้มหายตายจากไปเสียหมด”หล่อนเอ่ยเล่าออกมา อย่างที่ไม่เคยเปิดเปลือยความรู้สึกเบื้องลึกภายในเช่นนี้ให้ใครฟังมาก่อน แฟรงค์โอบแขนไปรอบไหล่บางแล้วกระชับกอดอยากปลอบประโลมคนตัวเล็กแต่จิตใจกล้าแกร่งให้หายจากความเศร้าสลด“ฉันมุ่งความสนใจไปกับการเรียน ต่อมาก็ได้พบกับฟอกซ์ ทำให้คิดว่าตัวเองอาจจะพอมีประโยชน์ต่อโลกบ้าง ก็เท่านั้นเอง สิบปีของชีวิต...กับงานนี้”หล่อนเอ่ยเล่าต่อ ยิ้มบางออกมานิดหนึ่งกับความภาคภูมิใจในผลงานที่ผ่านมา หญ
“เส้นนั้น ตรงไปเลย”เขาเอ่ยบอก จากนั้นก็มีความสุขกับการได้นั่งแนบชิดโอบกอดด้านหลังเกยคางไปบนไหล่บางมองดูทิวทัศน์สลับกับการขโมยจูบแก้มและซอกคอหอม ไม่กี่นาทีต่อมาก็ถึงที่หมาย แฟรงค์นึกเสียดายที่ระยะทางมันสั้นไปนิดหนึ่ง น่าจะไปต่ออีกสักชั่วโมง เขาคิดชายหนุ่มก้าวลงจากเบาะหลัง เกรซจอดรถใต้ร่มไม้ เห็นน้
“คุณยังไม่ง่วงเหรอ” เขาเอ่ยถาม ส่วนตัวเองนั้นนอนหลับไปอย่าน้อยหกชั่วโมงตั้งแต่เดินหัวทิ่มกลับมาถึงห้อง“เพิ่งทานข้าวเลยอยู่ต่อสักหน่อยก่อนให้มันย่อยก่อน คุณโอเคแล้วแน่นะคะ”หล่อนถาม เมอร์ฟีดึงมือเล็กมาวางบนอกแล้ววางมือใหญ่ของเขาทับลงไป“ฮื่อ...ขอโทษนะที่ผมทำให้คุณเป็นห่วง ไม่น่าลองของท้องถิ่นเลยให้
“แทม...” เขาเรียกแล้วหลับตาลง“คะ”“คุณใจร้ายมากรู้ไหม” เขาพึมพำออกมา แทมมิร่ากัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้แน่น“ผม...” เขาพูดเพียงเท่านั้น มือใหญ่ยังคงโอบร่างบางไว้กับอกแน่น แทมมิร่าซบหน้าไปกับแผ่นอกกว้างที่แสนอบอุ่นของเขา“ผม...คิดว่าผม...” เขาพึมพำออกมาก็ผล็อยหลับไปแทมมิร่าหอมแก้มคนหลับอีกครั้งก่อนจ
“หวัดดีครับแทมมี่ คุณหลับฝันดีไหมครับ”เสียงทอมทักขึ้นทำให้แทมมิร่าต้องหันไปมอง พระเอกหนุ่มถือกาแฟมาส่งให้ หญิงสาวยื่นมือไปรับพร้อมกับกล่าวขอบคุณเขาแทมมิร่าชำเลืองมองคนที่ทำให้หล่อนไม่ได้หลับฝันทั้งดีและร้าย รู้แต่ว่าความจริงมันซ่านสยิวยิ่งกว่าความฝันเสียอีก เขายืนคุยกับทีมงานฝ่ายฉาก นี่ก็เหมือนกั







